ตอนที่ 98 บทเพลงสรรเสริญรัก

ท้องฟ้ายามค่ำคืนนี้มีจันทร์เสี้ยวแขวนเด่น ดูเลือนรางเล็กน้อยเพราะแสงไฟของตัวเมือง

ท่วงทำนองหวานซึ้งตรึงใจพัดผ่านสายลมราตรีสะกิดสายใจของผู้คนอย่างแผ่วเบา

ฝูงชนพลันเงียบเสียงลง เว้นที่ว่างตรงกลางให้เด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งสง่างามหลับตาลง ตัวโน้ตราวกำลังเต้นระบำริมแม่น้ำเหมือนภูตพรายที่โลดแล่น

"บทเพลงสรรเสริญรัก"

นี่คือบทเพลงที่คีตกวีมอบเป็นของขวัญให้แก่คู่หมั้นของตน

เพลงนี้ไม่ได้ยากเย็นอะไร ความยาวรวมไม่ถึงสามนาที แต่การจะถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกในนั้นออกมาให้แม่นยำกลับไม่ง่ายเลย

หากบรรเลงได้ไม่ดี มันก็จะกลายเป็นแค่ทำนองหวานเลี่ยนดาดๆ ทั่วไป

สไตล์การประพันธ์ของเอลการ์ค่อนข้างไปทางคลาสสิก ไม่ค่อยมีผลงานที่เน้นความดราม่าจัดจ้าน

ทว่าในบทเพลงกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง และสไตล์อันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่คงเส้นคงวา

หากคิดจะสีเพลงนี้ให้ดี การทำสองจุดนี้ให้ได้จึงสำคัญยิ่ง

สัมผัสระดับเสียงสมบูรณ์มอบความสามารถในการรับรู้องค์ประกอบทางอารมณ์ในเสียงดนตรีได้อย่างเฉียบคมให้แก่เขา

ขณะเดียวกันก็ผสานสไตล์ของตัวเองเข้าไปด้วย

พลังการถ่ายทอดทางดนตรีอันทรงพลังช่วยเกื้อหนุนการแผ่กระจายของพรสวรรค์เสน่ห์เย้ายวน ในวินาทีนี้จึงสะกดทุกคนในที่นั้นได้อย่างอยู่หมัด

บริเวณถนนปินเจียงแถบนี้เงียบกริบลงทั้งแถบ

แม้แต่หยางเจาที่เป็นพระเอกของงานขอแต่งงานครั้งนี้ก็ยังอึ้งไป

เขาเป็นโปรดิวเซอร์เพลง คลุกคลีกับเครื่องดนตรีนานาชนิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

รู้ซึ้งดีว่าการจะสีไวโอลินได้ถึงระดับนี้ ไม่ใช่แค่พยายามแล้วจะทำได้

ยังต้องอาศัยพรสวรรค์อันหาใครเปรียบมิได้อีกด้วย

ในวงการเพลงป็อปมีนักร้องไม่น้อยที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะทางดนตรี การเล่นเครื่องดนตรีนั้นพอถูไถทำได้หมด

กีตาร์พบเห็นได้บ่อยที่สุด เปียโนก็มีไม่น้อย แต่ไวโอลินนั้นค่อนข้างหาได้ยาก

หากเทียบในแนวระนาบเดียวกัน ก็นับว่ายอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา

ทว่าหากนำไปเทียบกับวงการเพลงคลาสสิกและมืออาชีพ สุดท้ายก็ยังคงมีช่องว่างอยู่ดี

เทคนิคฝึกฝนกันได้ แต่การถ่ายทอดอารมณ์ของเครื่องดนตรีต่างหากที่จะตัดสินว่าดีหรือแย่

แน่นอนว่าหยางเจานับว่าเป็นคนที่มีประสบการณ์กว้างขวาง เคยฟังคอนเสิร์ตออร์เคสตรามาบ้าง

แต่นักดนตรีระดับนี้ เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน

เขาไม่นึกเลยว่านักแสดงเปิดหมวกข้างทางที่ตนดึงตัวมาส่งเดชจะเก่งกาจถึงขั้นนี้

ในห้องสตรีม คอมเมนต์กระสุนเริ่มระเบิดขึ้นมา

"พี่เจาทุ่มสุดตัวเลยแฮะ นี่ไปตามตัวมาจากวงออร์เคสตราวงไหนเนี่ย"

"พี่เจาพัฒนาแล้วเว้ย เมื่อก่อนแต่งแต่เพลงตลาด ตอนนี้หาคนระดับปรมาจารย์ขนาดนี้มาได้แล้ว"

"อยู่ๆ ก็ไม่ชินเลย รู้สึกเหมือนจะมีแบคทีเรียศิลปะงอกขึ้นตามตัว"

"ฟังจนขนลุกซู่ไปหมดแล้ว"

"ลึกซึ้งกินใจขนาดนี้ พลังแห่งดนตรีอยู่เหนือคำพูดนับพันคำ พิธีขอแต่งงานนี้สมบูรณ์แบบเพราะเพลงนี้เลย"

"ฟังจบแล้วอยากบอกแค่ว่า พวกเธอสองคนล็อคคู่กันไปตลอดชีวิตเลยนะ"

"ฉันรู้สึกว่าคนคนนี้คุ้นๆ หน้าอยู่นะ"

"คนเมนต์ก่อนหน้า ฉันก็เหมือนนายเลย"

"เชี่ย ฉันนึกออกแล้ว นี่ไม่ใช่นักไวโอลินเปิดหมวกคนนั้นหรอกเหรอ ที่ดังอยู่พักนึงเมื่อช่วงก่อน ในเน็ตยังมีคนเดากันตั้งเยอะว่าเขาเป็นใคร"

"ใช่แล้ว ที่ไปสีเพลง 'ม่านประเพณี' ในห้องสตรีมของสตรีมเมอร์อีกคนชื่อจางซินโย่วน่ะ เหมือนตอนนี้เป๊ะเลย คุมคนดูอยู่หมัดทั้งงาน นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน รู้สึกว่าฝีมือไวโอลินของเขาพัฒนาขึ้นอีกแล้ว"

เวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน ความทรงจำของโลกอินเทอร์เน็ตจึงยังไม่เลือนหายไปหมด

ด้วยความที่เป็นสตรีมเมอร์สายดนตรีเหมือนกัน กลุ่มแฟนคลับของหยางเจาจึงมีส่วนที่ทับซ้อนกับจางซินโยู่อยู่บ้าง

ไม่นานก็มีคนจำตัวตนของลู่ชิงเฟิงได้

ขณะนี้จางซินโย่วเองก็กำลังสตรีมอยู่ด้วยรูปแบบเดิมเหมือนที่ผ่านมา

เพียงแต่ช่วงชวนคนมาร้องเพลงระยะหลังนี้มีเน็ตไอดอลที่คนทั่วไปคุ้นหน้าคุ้นตามาร่วมด้วยไม่น้อย ความนิยมจึงเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น

ทางด้านเขาเพิ่งจะเชิญคนเดินถนนขึ้นมาได้คนหนึ่ง ในห้องสตรีมก็มีคนพิมพ์รัวข้อความกันเต็มหน้าจอ

"รีบไปส่องห้องสตรีมของหยางเจาเร็ว มีเซอร์ไพรส์"

ตอนแรกเขานึกว่ามีคนมาก่อกวน แต่พอเห็นข้อความแบบนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

นักไวโอลินที่เคยแจ้งเกิดในห้องสตรีมของเขา ไปโผล่ที่ห้องของสตรีมเมอร์อีกคนแล้ว

ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เขาเลือกเข้าไปส่องห้องสตรีมนั้น

ทันทีที่เข้าสู่ห้องสตรีมของหยางเจา สุ้มเสียงอันสง่างามของไวโอลินก็ดังแว่วออกมา

ท่วงทำนองอันอ่อนหวานจับใจดึงดูดความสนใจของเขาได้ในทันที

ยังคงเปี่ยมด้วยพลังสะกดใจเหมือนเช่นเคย

ดูจากฉากในสตรีม เหมือนกำลังขอแต่งงานกันอยู่ รอบข้างมีคนล้อมอยู่กลุ่มใหญ่ แต่กล้องมือถือกลับหันไปทางร่างหนึ่งที่อยู่ด้านข้างกันหมด

แม้แต่ตัวเอกทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่านี่คืองานของพวกเขา และกำลังยืนรับฟังอย่างเงียบงัน

ยามราตรีและแสงจันทร์สอดประสาน ทิวทัศน์อันตระการตาของหาดไว่ทานในระยะไกลล้วนเคลิบเคลิ้มไปกับการบรรเลงเพลงนี้

จากท่อน A ในช่วงเสียงสูงที่สื่อถึงความปรารถนาจะได้เคียงคู่ใครสักคนจนแก่เฒ่าไม่พรากจาก สู่บันไดเสียงจีเมเจอร์ที่ทอประกายความคำนึงถึงผูกพันไว้ในใจ

ผ่านท่อนส่งที่มีเสียงฮาร์โมนิกส์กังวานใส บทเพลงก็วกกลับเข้าสู่ท่อน A อีกครั้ง

ภายใต้ท่วงทำนองหลักอันลึกซึ้ง ในการแปรทำนองอันผ่อนคลาย หลังจากผ่านรสสัมผัสทางอารมณ์อันซับซ้อน ท่วงทำนองก็ค่อยๆ แผ่วเบาและเลือนหายไป

ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ผุดขึ้นมาในใจของผู้ฟังอย่างเป็นธรรมชาติ

หลังจากดื่มด่ำอยู่ชั่วครู่ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้นมาเอง

ลู่ชิงเฟิงเก็บไวโอลินแล้วค้อมตัวขอบคุณทุกคน

เขามองไปยังหยางเจาและแฟนสาวตรงกลาง ก็พบว่าทั้งสองคนกำลังตบมืออย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน

เขาจึงรีบขยิบตาให้เป็นสัญญาณ

หยางเจาถึงเพิ่งได้สติ รีบรับช่อดอกไม้มาแล้วคุกเข่าขอแต่งงานต่อ

ฝูงชนที่มุงดูก็หันความสนใจกลับไปที่ทั้งสองคนอีกครั้ง

ลู่ชิงเฟิงอาศัยจังหวะนี้เริ่มเก็บไวโอลิน

โดรนลำหนึ่งบินมาจากระยะไกล ด้านล่างห้อยกล่องเล็กๆ เอาไว้ คาดว่าคงเป็นแหวน

เสียงเฮและเสียงแซวดังขึ้นมาจากฝูงชน ดูท่าคงจะสำเร็จแล้ว

ลู่ชิงเฟิงเก็บไวโอลินของตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็หิ้วขึ้นมา แล้วหมุนตัวเดินจากไป

"เฮ้ พี่ชาย เดี๋ยวก่อน!"

หยางเจาและเพื่อนๆ ของเขาวิ่งตามมาในจังหวะนี้

ลู่ชิงเฟิงหันกลับไปมอง

ริมแม่น้ำจู่ๆ ก็มีลมแรงพัดวูบมา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พลันรู้สึกว่าบนหัวเบาหวิว หมวกถูกลมพัดปลิวออกไปแล้ว

เขารีบยื่นมือออกไปคว้า แต่หมวกก็ร่วงผล็อยลงสู่แม่น้ำหวงผู่ไปเรียบร้อย

มีคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพจังหวะนี้ไว้โดยสัญชาตญาณ

วิวยามค่ำคืนของหาดไว่ทานด้านหลังราวกับภาพวาดที่มีชีวิต

ท่ามกลางใจกลางของภาพวาด เมื่อไร้หมวกบดบัง ใบหน้าครึ่งบนของเด็กหนุ่มก็เผยออกมา

ดวงตาคู่ที่เหมือนจิ้งจอกคู่นั้นยิ่งดูเด่นชัด สะท้อนประกายแสงไฟของเมืองใหญ่ ระยิบระยับจับตา

ภาพถ่ายที่ไม่ได้ตั้งใจรูปนี้ ทั้งการจัดองค์ประกอบและโทนสี ต่างเปี่ยมไปด้วยความงดงามราวกับความฝัน

เจ้าของรูปถ่ายซึ่งเป็นหญิงสาวคนหนึ่งถึงกับยืนอึ้งไปเอง

ส่วนลู่ชิงเฟิงกลับเสียดายหมวกของตัวเอง นี่เพิ่งใส่เป็นครั้งที่สองเองนะ

พวกหยางเจาวิ่งตามมาทัน

"พี่ชาย ยังไม่ได้ให้เงินคุณเลย"

"ไม่ต้องหรอกครับ" ลู่ชิงเฟิงโบกมือปฏิเสธ

"ก็บอกแล้วว่าให้เป็นของขวัญอวยพร ผมแค่บังเอิญผ่านมาพอดี"

"ดึกมากแล้ว ลาก่อนครับ"

พูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างเท่ๆ

ตอนนี้ไลฟ์สตรีมยังเปิดอยู่ ผู้ชมด้านในต่างพากันเร่งเร้าไม่หยุด

"พี่หยาง อย่าเพิ่งให้เขาไปสิ ถามหน่อยว่าเขาเป็นใคร"

"นั่นสิ อยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ย มันคันยุบยิบในใจไปหมด"

"เห็นหน้าครึ่งบนของเขาไหม มีเอกลักษณ์มากเลย น่าจะหาตัวไม่ยากหรอก"

หยางเจาเห็นข้อความเหล่านี้ก็ชะงักไปเหมือนกัน เขายังไม่ได้เชื่อมโยงลู่ชิงเฟิงเข้ากับนักไวโอลินเปิดหมวกที่โด่งดังเป็นพลุแตกคนก่อนหน้านี้

พอได้ยินแฟนคลับอธิบายถึงเพิ่งเข้าใจ

ทว่าเวลานี้ก็มองไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กหนุ่มคนนั้นแล้ว

ทำได้เพียงทอดถอนใจว่ากระแสยอดวิวระลอกนี้ ตนคงมีวาสนาได้พบแต่ไร้วาสนาได้ครอบครอง

แต่จากนั้นเขาก็เกิดประกายความคิดขึ้นมาในใจ

ภาพในไลฟ์เมื่อครู่นี้มีจุดขายเพียบเลย มีแววเล่นต่อได้นี่นา!

หยางเจาที่เพิ่งขอแต่งงานเสร็จยังไม่ทันได้หวานชื่นกับว่าที่เจ้าสาว ก็กระโจนเข้าสู่งานด้วยความตื่นเต้นทันที

และแล้ว หลังจากเกิดเรื่องขึ้นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อิทธิพลของมันก็เริ่มแผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างช้าๆ