ตอนที่ 100 เฟิง จริงใจ เฮ่า

......

"[โฮสต์ชงชาอย่างตั้งใจ ท่าทีมีสมาธิจดจ่อ ไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า รู้จักหุบปาก ได้รับการยอมรับจากผู้ดื่มชา มอบรางวัลให้โฮสต์เพิ่มความยาว 0.1 ซม. สามารถใช้กับส่วนใดของร่างกายก็ได้]"

เฟิง 173.6cm เฮ่าประหลาดใจเล็กน้อย การหุบปากกลายเป็นจุดที่ควรค่าแก่การยอมรับไปได้ยังไงเนี่ย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาทำได้แค่หุบปาก เงียบกริบไม่พูดไม่จาเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

ทว่าพอมีทักษะขี้โม้ขั้นเทพติดตัว เขาก็อดใจไม่ไหวอยากจะพูด อยากจะอวด อยากจะเปิดปากพล่ามสักสองสามประโยคอยู่เรื่อย

แต่อีกฝ่ายคือศาสตราจารย์ บรรพจอม หลู ซึ่งไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือเลยแม้แต่น้อย คำพูดของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายก็เหมือนเด็กสามขวบดี ๆ นี่เอง

เฟิงเฮ่าถึงได้ยอมหุบปาก

ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่เป็นเบ๊ชงชาไป

นึกไม่ถึงว่าจะได้รับคำชมซะงั้น

ตอนที่เงียบกริบก็อยากหัดพูดให้เป็น พอพูดเป็นแล้ว ก็ดันบอกว่าบางครั้งคนเราต้องรู้จักเงียบ

การเข้าสังคมนี่มันเป็นโจทย์ยากจริง ๆ

ชงชาครบเจ็ดน้ำ

เฟิงเฮ่าก็ถอยฉาก เปิดทางให้ศาสตราจารย์ บรรพจอม หลูลงสนาม

ท่ามกลางคำชมเชยอย่างล้นหลามของบรรพจอมหลู เฟิงเฮ่าก็แนะนำใบชานี้อย่างถ่อมตัวว่า "คุณปู่ของเพื่อนสนิทให้มาครับ"

โลกของผู้ใหญ่มันก็แบบนี้ ทุกคำล้วนเป็นความจริง และทุกคำล้วนชวนให้คิดต่อ

พร้อมกับถือโอกาสชมบรรพจอมหลูกลับไป "เป็นชาที่คุณเฮ่ออู่ทำเองกับมือจริง ๆ ครับ อาจารย์สายตาเฉียบคมมากจริง ๆ"

ชมคนอื่นก็เท่ากับได้ชมตัวเองไปด้วย

ขณะเดียวกันผู้กำกับเผิงหัวก็อารมณ์ดีมาก

"อาจารย์ของเธอน่ะนะ ชอบอะไรก็ศึกษาเจาะลึกอันนั้น เล่นอย่างไหนก็เชี่ยวชาญอย่างนั้น ชีวิตมีสีสันจะตายไปค่ะ"

"ผมก็แค่พอมีความรู้ทางทฤษฎี ฝีมือชงชาน่าจะสู้เสี่ยวเฟิงไม่ได้หรอก เขายังหนุ่มแน่น มีสมาธิแน่วแน่ ไร้สิ่งรบกวน ชาที่ชงออกมาถึงได้รสชาติกลมกล่อมสะอาดลิ้น" บรรพจอมหลูถ่อมตัวบ้าง

"ฉันชอบดื่มชาที่คุณชงมากกว่าค่ะ รสสัมผัสตราตรึงใจยาวนานดี" ผู้กำกับเผิงเอ่ย

รู้สึกได้ว่าสายตาของทั้งสองคนเริ่มหวานเยิ้มผิดปกติอีกแล้ว

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าในบ้านหลังนี้ ตัวเขากับแมวอีกสามตัวกลายเป็นส่วนเกินไปซะแล้ว

เขาจึงอุ้มแมวขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วตั้งหน้าตั้งตาลูบขน การลูบแมวช่วยเบนความสนใจได้ดีทีเดียว

เขาเคยได้บัฟความเป็นมิตรกับสัตว์ แม้จะมีผลแค่วันเดียวแต่ก็ยังมีกลิ่นอายหลงเหลืออยู่ อย่างน้อยสัตว์ก็ไม่รังเกียจเขา แถมเขายังมีบัฟหัวใจแน่วแน่ซ้อนทับกับบัฟรอยยิ้ม เพิ่มค่าความรู้สึกดีอีกสองอย่าง รวมเป็นค่าความรู้สึกดีตามธรรมชาติ +2

เจ้าแมวจึงนอนเอกเขนกอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาลูบตามสบาย

ลูบแมว จิบชา ฟังสองสามีภรรยาบรรพจอมหลูคุยกัน

พอถูกโยนคำถามมาถึง ก็ตอบรับไปสักประโยค

ชาที่บรรพจอมหลูชง อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ระดับต้น Level 2 อร่อยมากจริง ๆ กลมกล่อมนุ่มคอ ดื่มแล้วให้ความรู้สึกเหมือนจิบละร้อยหยวนเลยทีเดียว

ฝีมือตัวเองเมื่อกี้เรียกว่าสอนจระเข้ว่ายน้ำชัด ๆ โชคดีที่ได้ชาชั้นดีของผอ.หยางช่วยดึงคะแนนขึ้นมา

ตัวเขาเป็นแค่ส่วนหนึ่งในเพลย์รักของพวกเขาสินะ

มีความรัก แค่ดื่มน้ำเปล่าก็อิ่มแล้ว ดื่มอะไรก็ไม่สำคัญหรอก

ดื่มไปอีกกา คราวนี้เป็นชาต้าหงเผา

ทุกครั้งที่เฟิงเฮ่าดื่มต้าหงเผามักจะรู้สึกว่ามีกลิ่นไหม้ ดื่มยาก รสชาติทั้งขมทั้งฝาดแถมยังมีกลิ่นไหม้เกรียม

ที่บ้านเขามีต้าหงเผาอยู่ อดีตเพื่อนร่วมงานของพ่อเป็นคนให้มา หลังจากถูกเลิกจ้างต่างคนก็แยกย้ายไปหางานใหม่ มีคนหนึ่งไปขายใบชา พ่อก็เลยแวะไปอุดหนุนบ้างเป็นครั้งคราว

ทว่าพอได้ดื่มวันนี้ กลิ่นคั่วไหม้ก็ยังคงเป็นกลิ่นคั่วไหม้ ทว่ากลับดื่มง่ายมาก ลื่นคอสุด ๆ มีรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว กลิ่นหอมอบอวลหนักแน่น ไม่เหมือนกลิ่นหอมของดอกไม้ น้ำผึ้ง หรือใบไผ่แบบชาตานฉง กลิ่นนี้หอมทรงพลังจนแทรกซึมลึกถึงวิญญาณ

"อาจารย์เขาเอ็นดูเธอมากเลยนะ วันนี้ถึงยอมตัดใจเอาต้าหงเผาของรักออกมาชง เขาชอบบ่นเรื่อยว่าคนอื่นไม่เข้าใจเรื่องชา ให้ดื่มอันนี้ก็เปลืองของ ชาตัวนี้ดังเกินไป ในตลาดเลยมีแต่งานหยาบไร้คุณภาพ ต้าหงเผาของแท้ระดับพรีเมียมเนี่ย มีคนดื่มเป็นอยู่ไม่กี่คนหรอกค่ะ" ผู้กำกับเผิงยิ้มพลางกล่าว

"ไม่หรอกครับ ผมได้อานิสงส์จากอาจารย์หญิงมากกว่า อาจารย์บอกว่านาน ๆ ทีอาจารย์หญิงจะว่างอยู่บ้านน่ะครับ"

เฟิง สติปัญญา7 เฮ่าพบว่า พอได้อยู่ร่วมกับคนฉลาด เหมือนตัวเองจะพูดจาเอาใจคนเก่งขึ้นมาโดยธรรมชาติ คำพูดแบบนี้เขาก็พูดออกมาได้อย่างคล่องปาก

ถึงว่าล่ะ ผู้ใหญ่ถึงชอบสอนให้ไปคบหากับคนฉลาด... โดยไม่สนเลยว่าคนฉลาดเขาอยากจะคบด้วยหรือเปล่า

พอดื่มต้าหงเผาที่บรรพจอมหลูโชว์เหนือชงเสร็จ ก็ได้เวลาไปกินข้าว

ที่บ้านมีแม่บ้านทำอาหารด้วยนี่หว่า!!!

ไหนบรรพจอมหลูบอกว่าตัวเองทำอาหารเป็นไงเล่า

แต่ดูสิ ยอมลำบากอยู่พักหนึ่ง ฝึกฝีมือทำอาหารอย่างหนักจนเอาใจจักรพรรดินีได้สำเร็จ หลังจากนั้นในชีวิตประจำวันจริง ๆ ก็แทบไม่ต้องลงมือทำอาหารเองเลย

ยังดีที่เป็นมื้ออาหารธรรมดา ๆ ในบ้าน ไม่มีประสบการณ์แบบกินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วโดนสั่งให้ลุกขึ้นมาร้องเพลงโชว์

ผู้กำกับเผิงเป็นกันเองมาก

"อาจารย์ของเธอน่ะติดบ้านเกินไป ไม่ชอบออกไปไหนมาไหน นอกจากไปมหา'ลัยแล้ว ส่วนฉันก็ต้องเดินทางไปทำงานข้างนอกบ่อย ๆ เสี่ยวเฟิง วันหลังถ้าเธอว่างก็แวะมาเที่ยวที่บ้านได้นะ พวกเธอชงชาเป็นเหมือนกัน คุยกันถูกคอ อาจารย์เขาก็ชอบเธอด้วย"

"ได้ครับซือหมู่ ถ้าอาจารย์ไม่รำคาญผมล่ะก็ เรียกเมื่อไหร่มาเมื่อนั้นเลยครับ"

"แหม มีเรียกเมื่อไหร่มาเมื่อนั้นด้วย เสี่ยวเฟิงมีแฟนหรือยังล่ะจ๊ะ"

ใบหน้าของเฟิงเฮ่าแดงขึ้นมาทันที

เขาพยักหน้าทั้งที่หน้าแดง

เขามีแฟนแล้วจริง ๆ

ตอนนี้ทั้งจูบทั้งกอดกันไปแล้ว ก็นับว่าเป็นแฟนกันชัวร์ ๆ ถ้าขนาดนี้ยังไม่นับว่ามีแฟน แล้วจะให้คิดยังไงอีกล่ะ

"เป็นนักศึกษานี่ดีจังเลยนะ แค่มีแฟนก็เขินจนหน้าแดงแล้ว" ผู้กำกับเผิงเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

เพราะในวงการบันเทิงมันมั่วซั่วเกินไป บ่อยครั้งที่พอถ่ายละครด้วยกัน อยู่โรงแรมเดียวกันหลายเดือน บางทีกำกับให้พระเอกนางเอกแสดงสีหน้าเขินอายหน้าแดงกลับเล่นไม่ออก เพราะต่างก็เคยขึ้นเตียงกันมาแล้วหลายรอบ สนิทกันจนเกินพอดี

มื้ออาหารนี้ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างเพลิดเพลินอิ่มหนำ กินเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว มารยาทบนโต๊ะอาหารของเฟิงเฮ่าถือว่าใช้ได้ทีเดียว

เรื่องนี้ต้องขอบคุณที่บางครั้งได้ไปกินข้าวที่บ้านของอาหญิง อาเขยค่อนข้างเข้มงวด เลยทำให้เขาชินกับบรรยากาศที่มีคนระดับผู้หลักผู้ใหญ่อยู่บนโต๊ะอาหาร อย่างน้อยก็ไม่ตัวสั่นงก ๆ เงิ่น ๆ และกินจนอิ่มได้

พอกินข้าวเสร็จ ผู้กำกับเผิงก็จัดแจงให้คนขับรถไปส่งเขากลับมหาวิทยาลัย

แถมยังให้ของขวัญเขามาด้วยชิ้นหนึ่ง

"ชาของเธอ ฉันชอบมากเลยนะ เครื่องประดับชิ้นนี้ค่อนข้างประณีต เอาไปให้แฟนสาวตัวน้อยของเธอสิ"

เฟิงเฮ่ากล่าวขอบคุณผู้กำกับเผิงและบรรพจอมหลู เรื่องเล่นบทตัวประกอบผู้กำกับเผิงไม่ได้พูดถึงอีก เฟิงเฮ่าเองก็ไม่ได้ถามซอกแซก

สรุปแล้วถือเป็นกิจกรรมทางสังคมที่น่าพึงพอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ยกเว้นตอนเริ่มแรกที่เห็นดารา เชี่ยเอ๊ย ตกใจแทบแย่ รู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่ในโลกความจริง

เหมือนได้หลุดเข้าไปในดันเจี้ยนใหม่ยังไงยังงั้น

แต่หลังจากนั้นก็ถือว่าโอเค เฟิง นักศึกษา เฮ่ารู้สึกว่าตัวเองคงไม่ได้พูดอะไรผิดไป การวางตัวก็พอไปวัดไปวาได้

พอนั่งอยู่บนรถ เฟิงเฮ่าก็เปิดของขวัญชิ้นเล็กที่ผู้กำกับเผิงให้มาดู มันคือสร้อยคอเส้นหนึ่ง มิน่าล่ะถึงบอกให้เอาไปให้แฟน

เป็นสร้อยคอที่ดูสวยทีเดียว ตัวจี้เป็นรูปกุญแจดอกเล็ก น่าจะเป็นวัสดุแพลทินัม ตรงกลางกุญแจยังมีเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่ มองดูด้านหลังกุญแจมีตัวอักษรภาษาอังกฤษขนาดเล็กเขียนไว้ว่า: Tiffany&Co

เฟิงเฮ่าไม่รู้ว่านี่คือแบรนด์อะไร

จึงถ่ายรูปส่งไปให้ต้าเฉียว

ต้าเฉียวตอบกลับมา: กุญแจดอกเล็กของทิฟฟานี่ ประมาณสองหมื่นกว่าหยวนล่ะมั้ง~

เฟิงเฮ่า: ขอบคุณครับพี่!

พอใช้งานต้าเฉียวเสร็จ เขาก็ส่งข้อความหาคุณหนูใหญ่อย่างร่าเริง

"ผมกำลังอยู่บนทางกลับมหา'ลัย คุณกินข้าวเย็นหรือยัง อยากกินมื้อดึกอีกไหมครับ"

ซูชิงชิงกำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ในหอพัก

ไม่รู้ว่าแม่ของเธอเส้นประสาทส่วนไหนทำงานผิดปกติ จู่ ๆ ก็ให้คนขนชุดกระโปรงมาส่งให้ตั้งเยอะแยะ

กลัวว่าผู้ชายจะขึ้นหอพักหญิงไม่ได้ จึงจัดให้ผู้ช่วยหญิงมาส่งและช่วยขนขึ้นมาบนห้องพัก

หลินเสี่ยวหย่าอยู่ในหอพักพอดี พลอยเห็นว่าที่บ้านของอีกฝ่ายถึงกับส่งเสื้อผ้ามาให้ ดูจากท่าทางของซูชิงชิงช่วงสองวันนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังมีความรัก

เป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ ยัยนั่นมีความรัก แม่ถึงกับซื้อชุดกระโปรงสวย ๆ มาให้

ส่วนแม่ของเธอเองไม่รู้ว่าหนีไปอยู่ที่ไหน ตั้งแต่เธอยังเล็กมาก แม่ก็หนีตามคนอื่นไปแล้ว ชื่อเสียงไม่น่าฟังเลยสักนิด ตอนเด็กเวลาที่พ่อเมาหนักก็ชอบทุบตีเธอ ด่าว่าเธอเหมือนแม่ พูดจาเสีย ๆ หาย ๆ พ่อสร่างเมาเมื่อไหร่ค่อยมาขอโทษ เธอเริ่มอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่ ม.ต้น จึงโดนตีน้อยลง ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวฤดูร้อนก็ออกไปทำงานพิเศษ ตอนแรกไม่ได้ทำเพื่อหาเงินหรอก แค่ไม่อยากกลับบ้านไปโดนซ้อมเท่านั้นเอง

เวลาเธอกลับบ้าน แค่พ่อเห็นเธอคุยกับผู้ชายอื่นเพิ่มสักคำ ก็จะด่าทอถึงโคตรแม่ แบบตรงตามตัวอักษรเป๊ะ ๆ

โลกใบนี้เต็มไปด้วยความเหลื่อมล้ำ ไม่มีหรอกคำว่ายุติธรรมหรือไม่ยุติธรรม

เธอโดนตีมาตั้งแต่เด็ก และก็ใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบของตัวเองเป็นมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน ตอนอยู่ ม.ปลาย เคยมีเพื่อนนักเรียนชายตามจีบเธอจะเป็นจะตาย ถึงขั้นบอกว่าจะไปดูดวงเนื้อคู่ของทั้งสองคนที่วัด

ผลปรากฏว่าไอ้ปัญญานิ่มนั่นพอดูเสร็จกลับมา ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาบอกเลิกกับเธอ

ทั้งที่เธอไม่เคยคบกับมันเลยด้วยซ้ำ

เขาบอกว่าท่านอาจารย์ทำนายดวงของเธอว่า: คลื่นลมซัดสาดซ้ำซ้อน ตกอยู่ในความยากจนข้นแค้นเป็นนิจ อยู่นิ่งดีกว่าเคลื่อนไหว มีความสามารถแต่ไร้วาสนา เป็นดวงชะตาอัปมงคลยิ่ง

ความรักน่ะ หมายังมีความรักได้ แต่เธอไม่คู่ควร

หลินเสี่ยวหย่ามองคุณหนูใหญ่ซูที่กำลังขมวดคิ้ว เห็นอีกฝ่ายดูข้อความในมือถือเสร็จก็เริ่มคุ้ยเลือกเสื้อผ้าไปมา ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดไหนดี

เธอชี้ไปที่กระโปรงตัวซ้ายสุดพลางเอ่ยขึ้น "ชุดนี้แล้วกัน กระโปรงตัวนี้สวยมากเลย"

……

หลังจากส่งลูกศิษย์วัยประถมของศาสตราจารย์หลูไปแล้ว ผู้กำกับเผิงหัวก็ยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าสนใจไม่เบา ไม่ได้เห็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไร้เดียงสาและใสซื่อจริง ๆ แบบนี้มานานแล้ว

จู่ ๆ ศาสตราจารย์หลูก็เห็นคู่ค้าทางธุรกิจโทรเข้ามา จึงกดรับสาย

"อะไรนะ หนังสือของผมกลับมาดังเปรี้ยงอีกแล้วเหรอ ต้องพิมพ์เพิ่ม มีคนถ่ายคลิปลงโต่วอินโปรโมตหนังสือผมงั้นเหรอ ส่งลิงก์มาให้ผมดูหน่อยซิ"

ศาสตราจารย์หลูกดเปิดโต่วอิน... นักศึกษาเฟิงที่เพิ่งชงชาให้เขาหมาด ๆ กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ อ่าน "ออกตัวช้าแต่วิ่งไว" ของเขาอยู่ ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายกลับเป็น???

จากนั้นเขาก็ได้รับคลิปวิดีโอตัดต่อล้อเลียนอีกหลายคลิป

ใบหน้าของเฟิงเฮ่าถูกเอาไปทำเป็นมีมสติกเกอร์แสดงอารมณ์

[เฟิง ตกตะลึง เฮ่า] [เฟิง เชี่ยไรเนี่ย เฮ่า] [เฟิง ดี ๆ ๆ เฮ่า] [เฟิง กูอยู่ที่ไหน กูอ่านอะไร นี่มันตัวอะไรวะ เฮ่า] [เฟิง อ่านหนังสือทำให้ก้าวหน้า แต่เล่มนี้ไร้ประโยชน์สิ้นดีจะก้าวหน้าได้ยังไง เฮ่า] [เฟิง นี่มันหนังสือเทพ นี่มันหนังสือเทพชัด ๆ เฮ่า]...

ผู้กำกับเผิงที่ดูอยู่ด้วยกันถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง ก่อนจะหัวเราะร่า

"ลูกศิษย์ของคุณคนนี้น่าสนใจจริง ๆ สีหน้าของเขานี่หลากหลายสุดยอดไปเลย!"

……