ตอนที่ 99 ส่วนหนึ่งของ Play

……

ก่อนจะชงชา เฟิงเฮ่าเปิดประตูกระจกของห้องกระจกออกกว้างก่อน

เพื่อระบายกลิ่นควันซิการ์ข้างในออกไป

เขาไม่ค่อยสูบบุหรี่ จึงไม่ค่อยชอบกลิ่นพวกนี้เท่าไร

การกระทำนี้ได้รับความรู้สึกดีจากผู้กำกับเผิง

เธอเองก็ไม่ชอบกลิ่นควันเหมือนกัน

ศาสตราจารย์หลูถึงต้องวิ่งมาสูบซิการ์ในห้องกระจกที่สวนอยู่ตลอด

ศาสตราจารย์หลูมองดูนักศึกษาเฟิงเฮ่าที่กำลังง่วนด้วยความขบขัน

เจ้าเด็กนี่ มีความสง่างามเหมือนตนเองสมัยก่อนถึงเจ็ดส่วนเชียว

น้ำเดือดจัดถูกรินลวกถ้วยมีฝาปิดและจอกชา ควันสีขาวจาง ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในห้องแอร์

หลังจากลวกทิ้งอย่างสิ้นเปลืองไปรอบหนึ่ง

เฟิงเฮ่าก็หยิบห่อใบชาที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ออกมาจากกระเป๋าเป้

"อาจารย์ครับ รู้ว่าท่านชอบชา ผมเลยเอาติดไม้ติดมือมาให้ห่อหนึ่งครับ"

ศาสตราจารย์หลูหัวเราะพลางเอ่ย "เจ้าเด็กนี่ เตรียมตัวมาพร้อมเลยนะ"

เฟิงเฮ่ายิ้มรับ

สาเหตุหลักคือไอ้ XXX นั่นไม่ใช่คุณปู่ของเขา ถ้าพูดออกไปก็คงไม่เท่ขนาดนั้น อธิบายยืดยาวสู้ชงให้สักกาก่อนดีกว่า

ด้วยประสบการณ์ที่เคยไปถือกระเป๋าให้ศาสตราจารย์เลี่ยวคราวก่อน มาครั้งนี้ก่อนมาเฟิงเฮ่าจึงทำการบ้านมาเองล่วงหน้า

อย่างไรเสียตนเองก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดา มาเยือนบ้านศาสตราจารย์ ถ้าแค่มากินข้าวแล้วกลับเฉย ๆ มันจะขาดทุนเกินไป

อีกอย่างตนก็ไม่ได้อดอยากปากแห้ง

อยู่บ้านศาสตราจารย์ เผลอ ๆ จะกินได้ไม่สบายใจขนาดนั้นด้วยซ้ำ

ถ้าอยากกินข้าวให้อร่อยจริง ๆ ไปนั่งกินอาหารตามสั่งที่ห่าวอวิ้นไหลกับพวกรูมเมตจะมีความสุขกว่าเยอะ

เฟิงเฮ่าถือว่าการมาครั้งนี้คือการมาเปิดหูเปิดตา

มาเพิ่มพูนความรู้

และมาเรียนรู้ประสบการณ์อันยอดเยี่ยมจากรุ่นพี่ผู้อาวุโส

ส่วนเรื่องของตนเอง ก็แค่ดึงของที่มีอยู่มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดก็พอ

เสื้อผ้าการแต่งกายของเขา มาอยู่บ้านศาสตราจารย์หลูคงไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้ว

วงการบันเทิงเป็นลานประลองชื่อเสียงและผลประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุด ทุกคนต่างมีป้ายกำกับ คนอย่างเขายังไม่นับว่าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปด้วยซ้ำ

เพียงแต่คิดว่าแต่งตัวแบบนี้มาจะช่วยลดความยุ่งยากไปได้บ้าง

อย่างเช่นสายตาสำรวจของพี่ยามหน้าประตู

การอ่านหนังสือของศาสตราจารย์หลูมาแบบไฟลนก้น ก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

ได้เห็นภาพลักษณ์ที่ศาสตราจารย์หลูสร้างให้ตนเอง และภาพลักษณ์ของผู้กำกับเผิง ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ แต่อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการแสดงออกมา

ใบชาเป็นของดีที่ท่านผู้มีอุปการคุณหยางให้มา ตอนอยู่บนรถเขาจึงค้นหาข้อมูลวิธีชงชาเฟิ่งหวงตานฉงอย่างจริงจัง

ค้นในไป่ตู้ ผลลัพธ์ที่ได้ดันมีแต่โฆษณาเพียบ...

ค้นในเสี่ยวหงซู เจอแต่อวดรวยกันเต็มไปหมด แต่อย่างน้อยก็ยังมีโพสต์ให้ความรู้อยู่บ้าง อ่านดูแล้วก็พอเข้าใจคร่าว ๆ

จากนั้นก็ค้นในโต่วอิน มีคลิปวิดีโอสอนวิธีชง ว่าน้ำต้องร้อนจัด และต้องรินออกให้ไว เอกลักษณ์ของกลิ่นมี่หลานเซียงจากต้าอานคือหอมเป็นพิเศษ ยืนห่างไปหลายก้าวยังได้กลิ่น ทั้งหอม ทั้งหวาน ทั้งสดชื่น

ถ้ารินน้ำออกช้า รสชาติจะฝาด

ปกติชงได้เจ็ดน้ำก็หมด

น้ำที่สองกับน้ำที่สามจะอร่อยที่สุด

สองน้ำสุดท้ายต้องแช่ทิ้งไว้นานขึ้นอีกนิด

ตอนนี้ที่เฟิงเฮ่าลวกจอกชาก็เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับน้ำหนักมือ

จากนั้นก็ใส่ใบชา

เขาค่อย ๆ คลี่กระดาษคราฟต์ออกทีละชั้น กลิ่นหอมสดชื่นของใบชาก็โชยเตะจมูกทันที

เขายังทำไม่ได้ถึงขั้นหยิบทีเดียวได้เป๊ะห้ากรัมหรือเจ็ดกรัมแบบเซียนขนาดนั้น

ยังดีที่บ้านศาสตราจารย์หลูมีอุปกรณ์ครบครัน

เขาวางช้อนตวงใบชาลงบนตาชั่งขนาดเล็ก กดเซ็ตศูนย์ แล้วค่อยตักใบชาลงไป

มีสามคน เมื่อคำนึงว่าศาสตราจารย์หลูกับภรรยาน่าจะเป็นคอชาตัวยง เฟิงเฮ่าจึงใส่ใบชาไปเจ็ดกรัม

แม้ว่าเขาจะมีทักษะชงชาขั้นต้น Level 1 แต่ก็ยังไม่ชำนาญ กฎเกณฑ์ต่าง ๆ ก็เพิ่งเรียนสด ๆ ร้อน ๆ บนรถเมื่อกี้นี้เอง

ระดับทักษะนี้คงหมายถึงรสชาติของน้ำชาที่ชงออกมาในท้ายที่สุดล่ะมั้ง

คงไม่ได้เสกของขึ้นมาเองจากความว่างเปล่าได้หรอก

ยังดีที่เคยไปเล่นที่บ้านอาหญิง เคยจับต้องอุปกรณ์พวกนี้มาหมด จึงรู้ว่าใช้อย่างไร

พอจะเก๊กเนียน ๆ ได้อยู่

ชั่งใบชาได้ 7 กรัมแล้ว เขาก็ใช้เข็มเขี่ยใบชา ซึ่งก็คือไม้แท่งเล็ก ๆ เขี่ยใบชาในช้อนตวงลงไปในถ้วยมีฝาปิด

ช่วงที่อาหญิงของเขากำลังเห่อชงชา เธอก็คลั่งไคล้อุปกรณ์ชามากเช่นกัน เคยใช้ให้เขาไปหักไม้ไผ่ในหมู่บ้าน ไผ่ลำเล็ก ๆ หักออกมาก็กลายเป็นเข็มเขี่ยใบชา เขียวสดดูสวยงาม

ในตระกูลมีคนชอบสรรหาทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้แค่คนเดียวก็เกินพอ ยังดีที่อาเขยเป็นคนเคร่งขรึมจริงจัง และยังยอมตามใจอาหญิงอยู่มาก

ถ้าไม่เคยเล่นมาก่อน คงไม่รู้ว่าไอ้แท่งไม้นี้มีไว้ทำอะไร จะใช้แซะชาก็แข็งไม่พอ จะเอาไปตีคนก็สั้นไป

ใส่ชา 7 กรัมลงในถ้วยมีฝาปิดที่ลวกน้ำร้อนเตรียมไว้ ปิดฝา แล้วเขย่าขึ้นลง

พอเขย่าไปสามครั้งก็เปิดฝาออก

ดมกลิ่นใบชา หอมฟุ้งเตะจมูกจริง ๆ

เมื่อใบชาสัมผัสกับผนังถ้วยกระเบื้องที่ร้อนจัดและกระทบไปมา กลิ่นหอมแห้ง ๆ ของใบชาก็โชยออกมา

เฟิงเฮ่ายื่นถ้วยมีฝาปิดไปให้ผู้กำกับเผิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทางซ้าย

ผู้กำกับเผิงก้มลงดมแล้วพยักหน้า "หอมชื่นใจ ชาดีจริง ๆ ค่ะ"

ศาสตราจารย์หลูก็ก้มลงดมบ้าง แต่กลับส่ายหน้า

เจ้าเด็กนี่ ตัวเขาเองอายุปูนนี้แล้วถึงค่อยเข้าใจศาสตร์การชงชานี้ แล้วเจ้าเด็กนี่อายุเท่าไหร่กันเชียว

คลื่นลูกใหม่ไล่คลื่นลูกเก่า คลื่นลูกใหม่ลูกนี้มันจะแรงเกินไปแล้วมั้ง!!

นักศึกษาสมัยนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

เฟิงเฮ่าหยิบถ้วยมีฝาปิดกลับมา แล้วเริ่มชง

ตอนดูคลิปเรียนรู้ เขาจำจุดสำคัญได้ข้อหนึ่งว่า เวลาชงชา อย่ารินน้ำเดือดใส่ใบชาตรง ๆ เพราะอาจร้อนเกินไปจนทำให้มีรสฝาด ต้องค่อย ๆ รินน้ำร้อนเลียบขอบถ้วย ให้น้ำร้อนค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาท่วมใบชาในที่สุด

การชงชาก็คงประมาณนี้แหละ

น้ำแรกต้องผ่านน้ำอย่างรวดเร็ว รินน้ำชาออกมา เทใส่ถ้วยแบ่งน้ำชา แล้วค่อยใช้ถ้วยแบ่งน้ำชารินแจกจ่ายลงในถ้วยชา

จากนั้นก็เททิ้งทั้งหมด... ทำไปเพื่ออะไรวะเนี่ย?

น้ำแรกคือการล้างชา

สมมุติว่ามีสารเคมีตกค้างหรือฝุ่นผง น้ำแรกก็จะชะล้างออกไป ชะล้างได้จริงไหมไม่แน่ใจ แต่ขั้นตอนเขาทำกันแบบนี้

พอล้างชาเสร็จ เฟิงเฮ่าก็ระวัง ไม่ปิดฝาถ้วยชา เพราะพอใบชาโดนน้ำร้อนลวกแล้ว ถ้าปิดฝาอุณหภูมิจะสูงเกินไปและทำให้เกิดรสฝาดได้ง่าย เขาจึงวางฝาพักไว้ข้าง ๆ

จากนั้นก็เขย่าถ้วยแบ่งน้ำชาเบา ๆ แล้วดมดู

มีกลิ่นหอม ซึ่งต่างจากกลิ่นหอมแห้ง ๆ ของใบชาเมื่อครู่ นี่เป็นกลิ่นหอมอีกแบบหนึ่งที่เข้มข้นเป็นพิเศษ

เฟิงเฮ่ายื่นถ้วยแบ่งน้ำชาให้ผู้กำกับเผิง

ผู้กำกับเผิงดมดู

เธอระบายยิ้มแล้วส่งถ้วยแบ่งน้ำชาให้ศาสตราจารย์หลู

"เสี่ยวหลู อันนี้หอมมากเลย กลิ่นดอกไม้เข้มข้นมาก เหมือนจะมีกลิ่นใบไผ่ด้วย ดีจริง ๆ ค่ะ"

เฟิงเฮ่าได้ยินคำว่าเสี่ยวหลูคำนี้เข้าไป เกือบจะหลุดขำออกมาแล้ว แต่ก็ยังกลั้นไว้ได้

ศาสตราจารย์หลูรับถ้วยแบ่งน้ำชาไป ดมอย่างตั้งอกตั้งใจ

"ไม่เลวเลย เป็นชาที่สะอาดมาก ไม่มีกลิ่นอื่นปน กลิ่นหอมเข้มข้นบริสุทธิ์ ชาเฟิ่งหวงตานฉงที่ชงแล้วได้กลิ่นใบไผ่แบบนี้ เท่าที่ผมรู้ น่าจะเป็นตานฉงรุ่นที่เฮ่ออู่ทำขึ้นในปี 2018 กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่มีกลิ่นใบไผ่แทรกอยู่ในกลิ่นดอกไม้ ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญของเขา หลังจากนั้นเขาพยายามทำอีกก็ไม่ได้ดีเท่าครั้งนี้ ชาล็อตนี้เคยได้จัดแสดงในนิทรรศการระดับชาติด้วย มีจำนวนน้อยมากครับ"

เฟิงเฮ่าที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งชงชารู้สึกฟินเหลือเกิน ฟินไปทั้งตัว

นี่สินะระดับการประจบสอพลอของคนมีความรู้

เขาไม่ได้เอ่ยปากชมตรง ๆ สักคำ แต่อาศัยความรู้ระดับผู้เชี่ยวชาญยกยอจนคุณรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปถึงทรวง

แบบนี้มันยอดเยี่ยมกว่าให้เฟิงเฮ่ามานั่งพยายามอธิบายงก ๆ เงิ่น ๆ แถมยังพูดไม่เคลียร์ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?

ศาสตราจารย์หลูสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะชาชงระดับชาติจริง ๆ โคตรเทพ ความรู้แน่นปึ้กจนคนฟังอ้าปากค้างไปเลย

เฟิงเฮ่าต้องข่มใจอย่างหนักไม่ให้หลุดยิ้มระรื่นออกมา

พอจะเข้าใจอารมณ์ดีของผู้กำกับเผิงขึ้นมาบ้างแล้ว

มิน่าล่ะ ผู้กำกับเผิงในวัยขนาดนี้ ถึงยังดูเหมือนหญิงวัยกลางคนที่แค่ท้วมขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น มีความสุขได้ทุกวันแบบนี้ เอาเงินกี่บาทมาแลกก็ซื้อไม่ได้หรอก

ชงชาต่อ

ทักษะขั้นเริ่มต้นช่วยให้มือของเขานิ่งขึ้นเวลาจับกาน้ำร้อน พอรินชง สายน้ำก็ไม่ไหลแรงบ้างเบาบ้าง แต่ปล่อยให้น้ำค่อย ๆ โอบล้อมใบชาอย่างนิ่งและสม่ำเสมอ

อีกอย่างคือต้องไม่กลัวร้อน

ถ้วยมีฝาปิดมันร้อนลวกมือได้ง่ายมาก

แน่นอนว่าไอ้พวกลีลาหมุนติ้ว ๆ ถ้วยที่มีน้ำร้อนปิดฝาอยู่ตามเน็ต เฟิงเฮ่าทำไม่เป็นหรอก จะลองดูก็คงพอไหว แต่การมาโชว์เหนือต่อหน้ารุ่นพี่ระดับบรรพจอมแบบนี้ มันดูปัญญาอ่อนไปหน่อย

ยังคงต้องถ่อมตัวไว้ก่อน

น้ำร้อนรินช้า รินน้ำชาออกเร็ว ไม่กลัวร้อน จับขอบถ้วยมีฝาปิดไว้อย่างมั่นคง กดฝาไว้ให้เปิดเป็นช่องเล็ก ๆ แล้วรินน้ำชาออกอย่างรวดเร็ว

น้ำนี้แหละที่อร่อยที่สุด น้ำที่สอง

รินแบ่งชา รินให้แต่ละคนเจ็ดส่วนเต็ม

เฟิงเฮ่าเองก็จิบไปคำหนึ่งเหมือนกัน

เชี่ยเอ๊ย!

อร่อยชะมัด!

สมกับเป็นชาของคุณปู่XXXของผอ.หยางจริง ๆ

ขนาดคนที่ปกติกินน้ำอะไรก็ได้แบบเขา ยังรู้สึกว่าอร่อยเลย

พอแตะลิ้นก็หวานละมุน ไม่ใช่หวานแบบน้ำตาล แต่เป็นความหวานชื่นใจจาง ๆ จากนั้นกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายจนแทบเคลิ้ม ฮอร์โมนพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที รู้สึกสบายตัว พอไหลลงคอ กระเพาะก็อุ่นวาบ น่าจะเหมือนพวกคอเหล้าที่ได้จิบเหมาไถเข้าไปอึกหนึ่ง ทั้งผ่อนคลาย ทั้งฟิน

เฟิงเฮ่าบรรยายไม่ถูก รู้แค่ว่าหลังจากตนเองเหน็ดเหนื่อยจัดเตรียม ทั้งชงทั้งเทจนเหงื่อซึมแผ่นหลัง วุ่นวายอยู่นาน ในที่สุดพอดื่มเข้าไปคำหนึ่ง มันอร่อยจริง ๆ

จากนั้นก็ได้ยินศาสตราจารย์หลูเอ่ยขึ้นมาว่า "ใต้ร่มไผ่ไร้วาจาจิบชาม่วง ล้ำเลิศกว่าเซียนเมามายสุราทิพย์ ละวางใจทางโลกสุขสำราญไม่รู้สิ้น เสียงจักจั่นกรีดก้องเงาตะวันคล้อย" (หมายเหตุ 1)

แล้วก็กุมมือของผู้กำกับเผิงหัวเอาไว้

ทั้งสองคนต่างใช้มือข้างหนึ่งจิบชา แล้วใช้มืออีกข้างจับกุมกันไว้

จิบชาไปด้วยกัน จูงมือกันไปด้วย

แม่เจ้าโว้ย!

ใครก็ได้ช่วยเขาด้วย!

เฮ่าจื่อรู้สึกเหมือนตาตัวเองจะบอด

จิบชาอยู่ดี ๆ ก็เริ่มร่ายบทกวีเฉยเลย ประเด็นคือบทกวีบทนี้เขายังไม่เคยท่องมาก่อนด้วย ศาสตราจารย์หลูสมกับเป็นบรรพจอมข้าวนุ่มจริง ๆ

คุณค่าทางอารมณ์นี้ ไม่เพียงให้ได้ตรงจุด แต่ยังประณีตและดูมีคลาสขั้นสุด

ที่แท้เวลาศาสตราจารย์ชมคนมันมีระดับขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่กลับรู้สึกมีความสุขโคตร ๆ

หลังจากนั้นเฟิงเฮ่าก็กลายเป็นเครื่องจักรชงชาไร้ความรู้สึก

เขาไม่ส่งเสียงสักแอะ ก้มหน้าก้มตาชงชาอย่างซื่อตรงและตั้งอกตั้งใจ

ทุกสิ่งล้วนประจักษ์โดยมิต้องเอื้อนเอ่ย

ปล่อยให้บรรพจอมข้าวนุ่มโชว์ฝีมือไปก็พอ

ตัวเขาเป็นแค่ส่วนหนึ่งในเพลย์ของสองคนนี้เท่านั้น

รอจนชาเจ็ดน้ำถูกดื่มจนหมด

ผู้กำกับเผิงหัวจึงเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเฟิง ท่าทางชงชาของเธอใช้ได้เลยนะ ดูเป็นมืออาชีพมาก ฉันมีหนังอยู่เรื่องหนึ่ง มีบทตัวประกอบเล็ก ๆ เป็นครูชงชาในยุคโบราณ อยากลองมาเล่นดูไหม"

"เอ๋ อาจารย์ครับ ผมทำได้เหรอครับ" เฟิงเฮ่าออกจะมึนงงไปหมด จู่ ๆ ทำไมวกมาคุยเรื่องเขาได้ล่ะเนี่ย เขาหันไปมองศาสตราจารย์หลู

ศาสตราจารย์หลูยิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าเธออยากไปก็ไปได้ ไปเปิดหูเปิดตาเพิ่มประสบการณ์ แต่อย่าเพิ่งไปคิดว่าจะได้เป็นดาราอะไรเทือกนั้นนะ วงการนี้มันซับซ้อน ไม่ได้สวยหรูเหมือนภาพที่เห็นภายนอกหรอก บทตัวประกอบเล็ก ๆ โผล่หน้ามาแวบเดียวคงได้ไม่กี่พันหยวน แต่ให้ซือหมู่ของเธอเซ็นใบฝึกงานให้ได้ แบบนี้เธอก็จะได้ลางานได้อย่างสง่าผ่าเผย"

ศาสตราจารย์หลูพูดจาได้ไพเราะน่าฟังจริง ๆ ┭┮﹏┭┮ พูดเสียจนดูเหมือนเฟิงเฮ่าไม่เห็นแก่เงิน แค่อยากได้ใบฝึกงานเพื่อโดดเรียนไปพักผ่อนเท่านั้น ทั้งที่ได้ผลประโยชน์เต็มเม็ดเต็มหน่วยแท้ ๆ เจ๋ง

เฟิงเฮ่ารีบตามน้ำทันควัน กล่าวกับผู้กำกับเผิงว่า "ขอบคุณครับอาจารย์หญิง"

......

......

......

......

หมายเหตุ 1: บทกวีมาจาก "ร่วมงานเลี้ยงน้ำชากับจ้าววี่" ของเฉียนฉี่สมัยราชวงศ์ถัง