ตอนที่ 98 ศาสตร์แห่งชา

......

"มาแล้วเหรอ อาจารย์หญิงของเธอมีแขกมาพบกะทันหันน่ะ กำลังต้อนรับอยู่ พวกเรามาดื่มชากันก่อน"

ศาสตราจารย์หลูกวักมือเรียก

เฟิงเฮ่ามองดูศาสตราจารย์หลูที่สวมชุดจีนสีกรมท่ากับกางเกงสีกรมท่า ดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ ผมก็เพิ่งสระมา ฟูนุ่ม

ใบหน้ายังคงเป็นใบหน้าที่ชวนมอง... แบบที่ต้องใช้ความอดทนถึงจะมองต่อได้

แต่บรรยากาศรอบตัวโดยรวมดูสบาย ๆ ผ่อนคลายมาก

ทำให้คนพลอยรู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วย ไม่เกร็งเท่าไหร่

เฟิงเฮ่าวางกระเป๋าเป้ลง ขณะเดียวกันในหัวก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากเจ้าบ้าระบบ

[โฮสต์มีวินัยในการอ่านหนังสือหาความรู้ ศึกษาประสบการณ์ความสำเร็จจากรุ่นพี่ มอบรางวัลให้โฮสต์เป็นบัฟนางฟ้าแห่งรอยยิ้ม (1 วัน) การมีบัฟนางฟ้าแห่งรอยยิ้มจะทำให้รอยยิ้มของคุณดูจริงใจและงดงาม ชวนให้ผู้พบเห็นเกิดความเบิกบานใจ ค่าความรู้สึกดี +1]

เฟิงเฮ่า: ......

เจ้าบ้าระบบร้อนรนแล้วสิ

แน่จริงก็แจกแบบถาวรสิ ให้แค่วันเดียว วันเดียวจะไปพอทำอะไร

ตอนนั้นเอง ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออก

ผู้หญิงผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงและดูท้วมขึ้นเล็กน้อยเดินออกมา ตามหลังมาด้วยผู้ชายคนหนึ่ง ตัวสูงมาก หล่อมาก เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน!!

เหมือนจะเป็นนักบินในซีรีส์ที่ฮิตมากเมื่อช่วงก่อน เขาไม่ได้ดูซีรีส์หรอก แต่ในโต่วอินมีคลิปตัดมาให้เห็น เคยปัดเจออยู่ เป็นแนวยุคสาธารณรัฐ ผู้ชายคนนั้นใส่ชุดนักบินรบ หล่อกระชากใจสุด ๆ นักบินยุคปัจจุบันก็หล่อเท่จะแย่อยู่แล้ว ยุคสาธารณรัฐยิ่งหล่อทะลุฟ้าเข้าไปใหญ่ ในคอมเมนต์ต่างพากันกรี๊ดเรียก พี่จ๋า น้องจ๋า ผัวขา กันยกใหญ่

เฟิงเฮ่ารีบเสิร์ชชื่อดูอย่างไว เหอโจว แฟนคลับของเขาเรียกตัวเองว่า 'โจวเฝิ่น'

ตัวจริงต่างออกไปจริง ๆ สันจมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาลุ่มลึก แค่เดินออกมาก็สร้างความประทับใจให้คนมองแล้ว ขาก็ยาวเหลือเกิน กะด้วยสายตาอย่างน้อยต้อง 189 ซม. แน่ ๆ

นึกไม่ถึงเลยว่ามาบ้านอาจารย์ จะได้เห็นดาราตัวเป็น ๆ

พอผู้ชายคนนี้เดินออกมา คนที่เดินตามออกมาติด ๆ ทำเอาหัวใจของเฟิงเฮ่าเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ

เขาถึงกับได้เห็นเฉิงซีลั่ว โฮกกกก เทพีในดวงใจของเด็กหนุ่มรุ่นพวกเขา ตัวจริงของโปสเตอร์เก่า ๆ ที่แปะอยู่บนฝาผนัง

แน่นอนว่าเฟิงเฮ่าไม่ได้แปะ เพราะไม่อยากให้แม่เห็น เขาแค่เซฟรูปเก็บไว้ในมือถือเท่านั้น

ฮือ แต่ในความทรงจำ เธอใส่ชุดนักเรียน เสื้อเชิ้ตสีขาวข้างบน กระโปรงลายสกอตยาวถึงเข่าข้างล่าง ผมยาวประบ่า ตอนนี้ตัวจริงสวมชุดเดรสยาว แถมยังเป็นเดรสคอวีลึก แต่ก็ยังจำได้ในแวบแรก สวยมากจริง ๆ

ทว่าไม่ใช่เด็กสาวในชุดนักเรียนที่ขยิบตาให้คุณคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

ดูท่าทางกำลังบอกลากันอยู่ ขณะกล่าวคำลาก็ทักทายพูดคุยตามมารยาท โดยมีผู้กำกับเผิงหัวเดินออกมาส่ง

ศาสตราจารย์หลูเห็นเฟิงเฮ่ามองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จึงยิ้มพลางถาม "อยากออกไปดูหน่อยไหม ขอลายเซ็นหรือเปล่า ฝีมือการแสดงของเสี่ยวเฉิงดีมากเลยนะ ฉันก็เคยดูผลงานของเธอเหมือนกัน"

"ได้เหรอครับ" เฟิงเฮ่าตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ ยังไงนั่นก็ดาราตัวจริงเสียงจริงนี่นา

"ได้สิ พวกเขาเป็นแขก เธอก็เป็นแขก มีอะไรไม่ได้กันล่ะ" ศาสตราจารย์หลูลุกขึ้นยืน แล้วพาเฟิงเฮ่าเดินออกไป

เผิงหัวกำลังเดินส่งรุ่นน้องสองคน พอเห็นพ่อตัวดีของตัวเองเดินออกมา แถมยังพกเด็กหนุ่มหน้าตาดูละอ่อนออกมาด้วยคนหนึ่ง น่าจะเป็นนักศึกษาที่ร้องเพลงเพราะคนนั้นของเขาสินะ

เผิงหัวไม่ได้จดจำใบหน้าของเขาเท่าไหร่ สาเหตุหลักคือคนหน้าตาดีในวงการมีเกลื่อนกลาด ถ้าไม่มีเอกลักษณ์โดดเด่น หรือหน้าตาดีระดับสะกดโลกจริง ๆ ก็ยากจะทำให้คนจำได้

เด็กหนุ่มคนนี้ก็แค่ดูหน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลากว่าคนทั่วไป เป็นคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง

เฟิงเฮ่าเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับอาจารย์หญิง ผมเฟิงเฮ่าครับ"

จากนั้นก็ยิ้มทักทายดาราสองคนนั้นด้วย "สวัสดีครับพี่สาว สวัสดีครับพี่ชาย"

ดาราทั้งสองคนยังนึกว่านี่เป็นเด็กใหม่ที่เตรียมจะเดบิวต์เสียอีก

พอได้ยินเขาเรียกผู้กำกับเผิงว่าอาจารย์หญิง ถึงได้รู้ว่าเป็นลูกศิษย์ของสามีผู้กำกับเผิง ทว่าผู้กำกับเผิงขึ้นชื่อเรื่องรักสามีมากอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาคมคาย แม้จะพูดไม่ได้ว่าหล่อเหลาเป็นพิเศษ แต่พอมองเขายิ้มแล้วกลับมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด มีแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ถูก ใบหน้าแบบนี้กลับเป็น 'หน้าภาพยนตร์' ระดับไฮเอนด์ที่ขึ้นจอใหญ่แล้วจะตรึงใจให้คนจดจำได้

พวกเขาทั้งสองจึงตอบรับอย่างสุภาพและเป็นกันเอง

เฟิงเฮ่าไม่ได้ยืนเกะกะอยู่ที่หน้าประตูเป็นเวลานาน เขาขอลายเซ็นของแต่ละคน พร้อมทั้งเอ่ยปากชมตัวละคร 'รุ่นพี่อาเซิง' ที่เฉิงซีลั่วรับบท และ 'นักบินเฉินกวาง' ที่เหอโจวแสดง

วินาทีนี้เฟิงเฮ่ารู้สึกราวกับว่า ผอ.หยาง เข้าสิง พูดจาไพเราะเหมาะสม ความคิดความอ่านเฉียบคม ลื่นไหลจนน่ากลัวจริง ๆ

ที่แท้นี่คือการประยุกต์ใช้ทักษะขี้โม้ขั้นเทพสินะ หน้าด้าน ไม่มียางอาย เจอใครก็อยากจะโม้ใส่สักสองสามประโยค

เรื่องพวกนี้เมื่อก่อนอย่าว่าแต่ทำ แค่คิดยังไม่กล้าเลย ตอนคุยกับลุงรองของตัวเองยังอึดอัดจนต้องเอานิ้วจิกเกร็งแทบตาย ตอนนี้กลับยืนคุยกับดาราสองคนได้หน้าตาเฉย

ดาราทั้งสองคนก็โดนมาดของเด็กหนุ่มคนนี้สะกดไว้เช่นกัน

นักศึกษาที่สวมเบอร์เบอรี ใส่โรเล็กซ์ แม้หน้าตาจะดูอ่อนวัย แต่พูดจาฉะฉานไหลลื่น เหมือนลูกคนรวยบ้านไหนสักหลังที่ออกมาหาประสบการณ์ชีวิต

พวกเขาจึงยอมเซ็นลายเซ็นให้อย่างสุภาพและเกรงใจ

ไม่ได้ขอแอดวีแชต เฟิงเฮ่าไม่คิดว่าจะขอแอดได้อยู่แล้ว...

ได้คุยกันสักสองสามประโยค ก็นับว่าดีมากแล้ว

โคตรจะเทพเลย

เมื่อส่งคนออกไปแล้ว

พอหันกลับมาก็เห็นศาสตราจารย์หลูควงแขนผู้กำกับเผิง ยิ้มตาหยีมองดูตนอยู่

เฟิงเฮ่า : ...

หรือว่าผมควรจะกลับดีนะ?

"อาจารย์ อาจารย์หญิงครับ ผมชงชาเป็น เดี๋ยวผมชงชาให้พวกท่านดื่มนะครับ" เฟิงเฮ่าเอ่ยปาก

ศาสตราจารย์หลูมีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ จริง ๆ ด้วย

"โอ้!"

มีคนกล้าพูดเรื่องชงชาต่อหน้าเขาด้วย

"เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนแล้วมั้งเจ้าหนู"

เฟิงเฮ่ารู้ว่าศาสตราจารย์หลูชอบพูดล้อเล่น

"อาจารย์ครับ ผมอ่านหนังสือเรื่อง 'ออกสตาร์ตช้าแต่วิ่งไว' ของอาจารย์จบแล้ว ถึงได้รู้ว่าเพราะอาจารย์หญิงชอบดื่มชา อาจารย์ก็เลยตั้งใจไปเรียนศิลปะการชงชาโดยเฉพาะ อาหญิงของผมก็ชอบดื่มชามากเหมือนกัน พวกท่านลองชิมชาฝีมือผมดูนะครับ"

ศาสตราจารย์หลูคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะอ่านหนังสือเล่มนั้นของตนจบจริง ๆ ใบหน้าคนแก่อดแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

ไปดื่มชา ดื่มชากันเถอะ

เฮะ ๆ

ผู้กำกับเผิงที่รูปร่างท้วมสมบูรณ์หัวเราะฮ่า ๆ ๆ ออกมา เสียงหัวเราะฟังดูอาจหาญเปิดเผย

ตอนแรกที่เห็นเสี่ยวหลูออกหนังสือเล่มนี้นั้น อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจริง ๆ รู้สึกว่าน่าขายหน้าชะมัด พอถามดูก็พบว่าพิมพ์แค่สามหมื่นเล่ม เธอเลยแอบให้ผู้ช่วยไปเหมาซื้อมาทั้งหมด หวังจะให้คนเห็นน้อยลงหน่อย

ผลปรากฏว่าสำนักพิมพ์นึกว่ายอดขายดีจนถล่มทลาย วางแผงปุ๊บก็ถูกกว้านซื้อเกลี้ยง เลยพิมพ์เพิ่มอีก... แถมยังประโคมข่าวโปรโมตอย่างใหญ่โต ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นภาพยนตร์ของเธอก็ดังพอดี จึงถูกดันจนกลายเป็นหนังสือขายดีไปโดยปริยาย วางเด่นอยู่ตรงกลางร้านหนังสือ เธออยากจะแอบไปเหมาซื้ออีกก็ไม่ทันเสียแล้ว น่าอายจริง ๆ น่าอายเหลือเกิน!

ตอนนี้คนทั้งวงการรู้กันหมดแล้วว่าเธอมีสามีเด็ก และเธอคลั่งรักเขามากเหลือเกิน!!!

-_-||

ช่างเถอะ จริง ๆ ก็ไม่มีอะไร เธอเป็นผู้กำกับ ไม่ใช่ดารา ไม่ได้มีเรื่องวุ่นวายไร้สาระพวกนั้นเยอะแยะ เธอแค่ไม่อยากให้คนอื่นหาว่าเหล่าหลูกินข้าวนุ่ม เสี่ยวหลูมีความสามารถมาก มีของอยู่ข้างใน แค่ไม่ชอบออกไปเข้าสังคม ชื่อเสียงก็เลยยกให้เธอทั้งหมด

เฟิงเฮ่านั่งลงตรงตำแหน่งชงชา

เขาไม่ได้พูดเหลวไหล อาหญิงของเขาชอบดื่มชาจริง ๆ บ้านของอามีโต๊ะชาอยู่ทั่วทุกมุม แถมยังมีห้องชงชาเฉพาะอีกต่างหาก

เวลาไปเที่ยวบ้านอา เขาก็เคยลองจับลองชงดูบ้าง

แต่ถ้าจะให้ถึงขั้นชงได้ดีเยี่ยมนั้นยังห่างไกลนัก นับว่าเป็นการคุยโม้อยู่ดี

ทว่าวันนี้ เขาบังเอิญมีทั้งทักษะการชงชา + ทักษะขี้โม้ขั้นเทพ ต้องงัดออกมาใช้ให้คุ้ม

เพราะอย่างไรเสียมันก็มีระยะเวลากำหนด ไม่ใช้ก็หมดอายุเปล่า ๆ

เฟิงเฮ่าจัดโต๊ะชาอย่างตั้งอกตั้งใจ ด้วยสัมผัสมือที่ยังหลงเหลือจากบัฟการจัดเก็บบ้านในคราวก่อน เขาจัดโต๊ะชาจนสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยในพริบตา ถ้วยชาถูกจัดวางอย่างเข้าที่เข้าทาง พื้นผิวโต๊ะดูปลอดโปร่งสบายตาขึ้นมาทันที

ศาสตร์แห่งการชงชานั้นเน้นโต๊ะตัวใหญ่ แต่วางของเพียงน้อยชิ้น เรียบง่ายแต่งดงาม

จากนั้นเขาก็หยิบห่อใบชาที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ออกมาจากกระเป๋าเป้

เขา~กำ~ลัง~จะ~เริ่ม~เก๊ก~เทพ~แล้ว~

อ๋อ ไม่สิ เขากำลังจะเริ่มชงชาแล้ว

......