ตอนที่ 97 เริ่มต้นช้าแต่วิ่งไว

……

14.00-15.00 น. อ่านหนังสือ (การพยายามเปลี่ยนสภาพที่เป็นอยู่ของตัวเอง ก็คือระบบที่มองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงชนิดหนึ่ง——ผู้อ่าน: ซาลาสผู้ชอบกินเนื้อวัว)

ภายในห้องเรียน

NPC อ่านหนังสือสอบ ป.โท สองโต๊ะนั้นยังคงอยู่

พอเห็นเฟิง NPC ผู้ชายเฮงซวย เฮ่ามาอีกแล้ว แถมคราวนี้ยังพกตากล้องมาด้วยเนี่ยนะ???

โคตรขี้เก๊กเลย!!

มีคนบ้าที่ไหนอ่านหนังสือแล้วพกตากล้องมาด้วยวะ!!

ที่แท้สิ่งที่น่าหมั่นไส้และเก๊กเท่ยิ่งกว่าการมีสาว ๆ สลับหน้ากันมาหาเขาทุกครั้ง ก็คือการที่เขาพกตากล้องหนุ่มประจำตัวมาด้วยนี่เอง

น่ากลัวชะมัด

นี่มันราชาแห่งการเก๊กในแดนมนุษย์ชัด ๆ

NPC สอบ ป.โท ทั้งสองจึงเลือกที่จะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ไม่มอง ไม่ดู ไม่สนใจแล้ว

เฟิงเฮ่านั่งลง เปิดหนังสือ ปิดโทรศัพท์มือถือ วางขวดน้ำไว้บนโต๊ะ เป็นกระบอกเก็บความร้อนสีขาวที่ศาสตราจารย์เลี่ยวมอบให้ ข้างในใส่น้ำอุ่นที่ทิ้งไว้จนคลายความร้อนแล้ว

แล้วก็เริ่มอ่านหนังสือ

ตารางเวลาและวิถีชีวิตในช่วงนี้ สิ่งที่ทำให้เขาได้ประโยชน์สูงสุดอาจไม่ใช่ทักษะความรู้ แต่เป็นอุปนิสัยอันยอดเยี่ยม และสมาธิอันเป็นเลิศ

ขอเพียงเริ่มทำเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ก็สามารถมีสมาธิจดจ่อและทุ่มเทลงไปได้อย่างรวดเร็ว

เวลาเป็นสิ่งตายตัว เมื่อคุณปล่อยให้เวลาแตกกระสานซ่านเซ็น มันก็เปรียบเสมือนฝุ่นผงที่ถูกลมพัดปลิวหายไป แต่เมื่อคุณรวบรวมเวลาให้เป็นหนึ่ง มันก็ล้ำค่าเทียบเท่าทองคำ ทุกวินาทีล้วนมีมูลค่ามหาศาล

เฟิงเฮ่าชินกับการที่เหล่าเซียวถ่ายภาพแล้ว และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เฟิงเฮ่ายังคงร่วมมือกับเหล่าเซียวต่อไป

เขาอยู่กับเหล่าเซียวมาเกือบสี่ปี นิสัยของเหล่าเซียวนั้นรอบคอบยิ่งกว่าแม่แท้ ๆ เป็นประเภททุ่มเทปิดทองหลังพระ พวกเขามักจะไม่รู้สึกถึงตัวตนของแม่เซียวเลยด้วยซ้ำ การที่อีกฝ่ายมาถ่ายรูปเขา เฟิงเฮ่าจึงไม่รู้สึกเคอะเขินหรือกระอักกระอ่วนอะไรเลย และไม่รบกวนการทำสิ่งต่าง ๆ ของเขาด้วย

หากเป็นคนอื่นยกกล้องขึ้นมา กล้ามเนื้อบนใบหน้าและร่างกายของเขาคงเกร็งไปหมด และเผลอปั้นรอยยิ้มสำหรับถ่ายรูปออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทว่าเมื่อแม่เซียวเป็นคนยกกล้องขึ้นมา เขากลับไม่รู้สึกเกร็งเลยสักนิด ยังคงเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ซึ่งจุดนี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เฟิงเฮ่าเริ่มอ่านหนังสือ

เหล่าเซียวเริ่มถ่ายคลิป

เขาถ่ายเก็บบรรยากาศ ถ่ายโต๊ะเก้าอี้ ถ่ายตัวคนอย่างเงียบเชียบ เปลี่ยนมุมกล้องไปเรื่อย ๆ ตอนนี้เวลาที่เขาใช้ไปกับการทำคลิปลงโต่วอินในแต่ละวัน มีอย่างน้อยแปดชั่วโมงเต็ม ๆ เขารู้สึกว่าตนเองมีพัฒนาการที่รวดเร็วมาก

การยืนหยัดทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งในทุกวัน ทุ่มเททั้งเวลาและแรงกาย ใช้ใจทำลงไป ย่อมสัมผัสได้ถึงความก้าวหน้าของตัวเอง

ความก้าวหน้าทางทักษะเช่นนี้ ยังช่วยหล่อเลี้ยงจิตใจของเขาไปพร้อมกัน

แม้ตอนนี้เขาจะมีหนวดเคราขึ้นรุงรัง ทว่าคนทั้งคนกลับมั่นใจในตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

คนเราขอแค่ไม่รู้สึกด้อยในตัวเอง มองมุมไหนก็ดูดี ต่อให้หน้าตาขี้เหร่ ก็ยังขี้เหร่อย่างมีศิลปะ

เขาบันทึกภาพ เขาเติบโต

เขาเรียนรู้ เขาเติบโต

"เริ่มต้นช้าแต่วิ่งไว" เล่มนี้แท้จริงแล้วคือหนังสือชีวประวัติ

ดูจากชื่อหนังสือนึกว่าเป็นพวกบทความสร้างแรงบันดาลใจเสียอีก ที่ไหนได้กลับเป็นชีวประวัติ และเป็นชีวประวัติของศาสตราจารย์หลูเองเสียด้วย

เนื้อหาข้างในชวนให้พูดยากอยู่สักหน่อย มีภาพถ่ายประกอบมากมาย แถมยังพิมพ์สี่สี เล่มหนึ่งราคาไม่เบา ภาพประกอบส่วนใหญ่เป็นรูปคู่ระหว่างศาสตราจารย์หลูกับผู้กำกับเผิงหัว แล้วก็ยังมีภาพชีวิตประจำวันบางส่วนของผู้กำกับเผิงหัวอีก ให้ความรู้สึกแปลก ๆ ชวนคิดว่า คงไม่ใช่ว่าศาสตราจารย์หลูอยากออกหนังสือ แล้วผู้กำกับเผิงหัวจัดการให้แบบ "จัดไป! พิมพ์เลย!" หรอกนะ

ทว่าเนื้อหาก็ไม่ได้หลุดกรอบจากชื่อเรื่องเลยจริง ๆ

ศาสตราจารย์หลูเล่าว่าเดิมทีตนก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ หางานทำก็ไม่ได้ จึงจำใจต้องเรียนต่อ ป.โท

ตอนเรียน ป.โท ก็ได้รู้จักกับคุณนายเผิงหัวที่อายุมากกว่าเขาแปดปี

หลังจากนั้นชีวิตก็เหมือนเปิดโปรโกง อยากได้อะไรก็ได้ทุกสิ่ง

เขาชอบแมว คุณนายเผิงหัวก็หาแมวสารพัดสายพันธุ์มาให้เขาเลี้ยง

เขาชอบดื่มชา เวลาคุณนายเผิงหัวออกไปถ่ายหนังข้างนอก ก็จะคอยเสาะหาชาท้องถิ่นนำกลับมาฝากเขาเสมอ

เขาชอบเก็บตัวอยู่บ้าน คุณนายเผิงหัวก็พยายามไม่พาเขาไปออกงานสังสรรค์ แต่เพราะกลัวว่าเขาจะอุดอู้อยู่แต่ในบ้านเกินไป จึงเปลี่ยนไปซื้อวิลล่าที่มีสวนหย่อม เพื่อให้กว้างขวางขึ้นและให้เขาได้เดินเล่นในสวนเองได้

เขาชอบศิลปะการเขียนพู่กันและภาพวาด คุณนายเผิงหัวก็ไปทาบทามท่านผู้เฒ่าสวีเฉิงอี้ ปรมาจารย์ภาพวาดพู่กันจีนชื่อดังมาให้เขากราบเป็นอาจารย์ จนเขาได้กลายเป็นศิษย์เอกคนสุดท้ายของท่านอาจารย์สวีเฉิงอี้ (ปัจจุบันเขาเป็นถึงนายกสมาคมศิลปะภาพวาดและพู่กันจีน)

เขาสนใจเรื่องอินเทอร์เน็ต คุณนายเผิงหัวก็แนะนำให้เขารู้จักกับบิ๊กบอสในวงการอินเทอร์เน็ตเพื่อร่วมโต๊ะกินข้าวพูดคุย และพาเขาไปศึกษาดูงานในบริษัท จนเขาเขียนหนังสือขายดีออกมาได้ถึงสองเล่มคือ "100 ทางออกแก้ปัญหาองค์กร" และ "โรคแห่งยุคอินเทอร์เน็ต"

รายได้ของเขาไม่สูง คุณนายเผิงหัวกลัวว่าเขาจะขัดสนเรื่องเงิน ทุกครั้งที่มีรายได้จากการถ่ายหนังจึงแบ่งเป็นสองส่วนเสมอ ส่วนหนึ่งให้เขา อีกส่วนเก็บไว้เอง เพื่อให้เขาบริหารค่าใช้จ่ายได้ตามใจชอบ

ตอนแรกที่ผมพบคุณนายเผิงหัว ผมเรียกเธอว่าอาจารย์ ต่อมาผมเรียกเธอว่าพี่สาว จากนั้นผมก็เรียกเธอว่าเผิงหัว ปัจจุบันผมเรียกเธอว่าที่รัก เธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เธอยังคงเป็นเผิงหัวที่อ่อนโยน ใจดี นึกถึงคนอื่น และเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์อยู่เสมอ เป็นผมต่างหากที่เปลี่ยนไป ผมเปลี่ยนจากความเคารพเลื่อมใสมาเป็นความซาบซึ้งใจ เป็นตกหลุมรักเธอ อยากปกป้องดูแลเธอ อยากอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต จวบจนแก่เฒ่าถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร

เส้นทางชีวิตยังอีกยาวไกล เริ่มต้นช้าไม่เป็นไรเลย เมื่อคุณได้พบกับคนที่เหมาะจะเคียงข้างไปชั่วชีวิต ชีวิตของคุณจะราบรื่นอย่างแน่นอน ราวกับการวิ่ง วิ่งไปยังทิศที่ดวงตะวันขึ้น วิ่งไปสู่อนาคต วิ่งไปหาความสุข

——ข้อความข้างต้นคัดมาจาก "เริ่มช้าแต่วิ่งไว"

เฟิงเฮ่าถูกอวดหวานใส่เต็มหน้า จนตระหนักได้ว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนให้คนอ่านดูหรอก แต่เขียนให้ผู้กำกับเผิงหัวอ่านต่างหาก

ซี้ด!

สมแล้วจริง ๆ ที่เป็นศาสตราจารย์หลูผู้มีวรกายศักดิ์สิทธิ์แห่งข้าวนุ่มมาแต่กำเนิด คนอื่นเขาเขียนจดหมายรัก แต่พี่แกตีพิมพ์จดหมายรักเป็นเล่ม แถมยังแปะป้ายจัดหมวดหมู่เป็นหนังสือสร้างแรงบันดาลใจและซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณอีกต่างหาก ใครอ่านแล้วจะไม่เคลิ้มตาม ผู้กำกับเผิงหัวอ่านทีไรก็เป็นต้องเคลิบเคลิ้มทุกที

มิน่าเล่า ศาสตราจารย์หลูหน้าตาก็ธรรมดาแท้ ๆ แต่กลับกินข้าวนุ่มได้แข็งแกร่งขนาดนี้

ถ้าหน้าตาของศาสตราจารย์หลูได้ 5.5 คะแนน ระดับสติปัญญาก็คงไม่ต่ำกว่า 8.5 แน่นอน

อ่านจบแล้วรู้สึกอึดอัดแน่นอกอยู่นิดหน่อย ทักษะขี้โม้ขั้นเทพของเขายังเทียบไม่ติด โดนอวดใส่หน้าเต็ม ๆ แบบนี้

พูดตามตรง ถ้าเล่มนี้เป็นหนังสือขายดีจริง จะเป็นไปได้ไหมนะว่าผู้กำกับเผิงหัวกว้านซื้อเองสักแสนเล่มเพื่อเก็บสะสม... แล้วซื้อบ้านเพิ่มอีกหลังเพื่อเอาไว้เก็บหนังสือแสนเล่มนี้โดยเฉพาะ...

แน่นอนว่าในหนังสือก็พอมีเนื้อหาที่มีประโยชน์อยู่บ้างแหละ แต่ก็แค่กล่าวถึงผ่าน ๆ สิ่งที่เยอะที่สุดยังคงเป็นการอวยความรักของพวกเขาสองคน

แม่งเอ๊ย!

อ่านจบปุ๊บ อาหารหมาก็ป้ายเต็มหน้าปั๊บ

เหล่าเซียวถ่ายคลิปเฮ่าจื่อตอนอ่านหนังสือ ไม่รู้ว่าหมอนี่อ่านอะไรอยู่ ถึงได้มีสีหน้าเคร่งเครียด จริงจัง และตกตะลึงขนาดนั้น?

แม้เขาจะนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ แต่เหล่าเซียวกลับจับอารมณ์ประหลาด ๆ ผ่านเลนส์กล้องได้เพียบ

ด้วยความสงสัย พอเฮ่าจื่อปิดหนังสือลง เขาจึงจ่อกล้องถ่ายหน้าปกหนังสืออย่างละเอียด

"สนุกไหม"

เฟิงเฮ่าพูดยาก รู้สึกปวดฟันจี๊ด ๆ แต่พออยู่หน้ากล้องก็ยังเอ่ยปากว่า "สนุกครับ ขอแนะนำให้หนุ่มโสดทุกคนต้องหามาอ่านกันสักรอบ"

ความขมขื่นบางอย่าง เราทนรับคนเดียวรอบหนึ่งมันไม่สะใจ ทางที่ดีต้องลากคนอื่นมาร่วมรับกรรมด้วย ทุกข์คนเดียวไหนเลยจะสู้ทุกข์ร่วมกันทั้งหมู่คณะ

อ่านจบไปตั้งนานสองนานแล้วก็ยังไม่ได้ยินเจ้าระบบบอกว่าจะให้รางวัล หรือว่าเจ้าระบบจะคิดว่าเขาเอาแต่เสียเวลาไร้สาระกันนะ?

เฟิงเฮ่าดูเวลาแล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้ว

จึงไหว้วานเหล่าเซียว "พี่เซียว คลิปนี้พี่ลงก่อนได้เลยนะ ลงเป็นคลิปป้ายยาหนังสือไปเลย ป้ายยาหนังสือของศาสตราจารย์หลูแบบจัดหนัก"

เหล่าเซียวเก็บโทรศัพท์มือถือที่ร้อนฉ่าซึ่งเสียบติดอยู่กับพาวเวอร์แบงก์แล้วพูดว่า "โอเค งั้นฉันกลับหอก่อนนะ"

ระหว่างทางกลับ เหล่าเซียวได้รับสายจากเซียวไฉเพื่อนร่วมชั้นสมัยประถม ทั้งสองเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและคนบ้านเดียวกัน เป็นเพื่อนซี้กัน ทว่าเซียวไฉสอบเข้ามัธยมปลายไม่ติด จึงไปเรียนโรงเรียนอาชีวะแทน หลังเรียนจบอาชีวะก็ไปทำงานในโรงงาน แต่รู้สึกว่าลำบากเกินไปเลยลาออก แล้วไปสอบใบขับขี่ ปัจจุบันดูเหมือนจะเป็นครูฝึกสอนขับรถ

"พี่รุ่ย วันชาติผมจะแต่งงานแล้วนะ พี่ต้องมาให้ได้ล่ะ พี่น่ะเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ของผมเลย พี่ไปช่วยผมรับเจ้าสาวหน่อย พี่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไปรับเจ้าสาวแล้วมันดูมีหน้ามีตา ถือโอกาสมาช่วยผมนอนเบิกเตียงด้วย เมียผมท้องแล้ว เผื่อคลอดออกมาจะได้เป็นนักศึกษากับเขาบ้าง..."

เซียวรุ่ยวางสาย พลางรู้สึกปั่นป่วนหลากหลายอารมณ์อยู่ในใจ

เพื่อนรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าตัวเองหนึ่งปีแต่งงานแล้ว แถมยังใกล้จะได้เป็นพ่อคน ส่วนตัวเขาเองยังเป็นหมาโสดอยู่เลย

นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ดูมีหน้ามีตา แต่ในกระเป๋าไม่มีเงินสักแดงเดียว เรียนจบไปเผลอ ๆ จะหาเงินได้น้อยกว่าหมอนั่นด้วยซ้ำ

ได้ยินหมอนั่นอวดในสายว่า ตอนนี้เป็นครูฝึกขับรถได้ดีมาก นักเรียนหลายคนคิดว่าเขาสอนดี เลยบอกต่อกันปากต่อปากและระบุชื่อให้เขาสอน แฟนของเขาก็รู้จักกันที่โรงเรียนสอนขับรถนี่แหละ เป็นลูกศิษย์ของเขา ตอนนี้เขาซื้อบ้านในตัวเมืองแล้ว แถมแฟนยังเป็นลูกสาวคนเดียว ครอบครัวฐานะดี พ่อตาก็ให้ความสำคัญกับเขามาก ถึงขั้นให้รถยนต์เป็นสินเดิมติดตัวมาด้วยคันหนึ่ง

เหล่าเซียวเพิ่งได้ยินพ่อโทรมาบอกเมื่อสองสามวันก่อนว่า เซียวไฉแต่งงานเขาต้องไปนะ พวกเขาเป็นตระกูลเดียวกัน งานแต่งเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ต้องไปช่วย ยังไงก็เป็นพี่น้องกัน

หมู่บ้านของพวกเขาเป็นแบบนี้ ให้ความสำคัญกับเรื่องน้ำใจมาก หากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่กลับไป คงถูกชาวบ้านชี้หน้าด่าลับหลัง... หรือบางทีอาจไม่มีอะไรให้ด่าแล้ว เหลือแต่กระดูกสันหลังให้ทิ่มแทงจริง ๆ

เหล่าเซียวตอบตกลงว่าจะกลับไป เดิมทีเขาก็อยากกลับไปเยี่ยมน้องสาวอยู่แล้ว

เพียงแต่วันหยุดวันชาติเจ็ดวันนี้จะไม่ได้ถ่ายเฮ่าจื่อแล้ว... หรือไม่ก็ลองถามเฮ่าจื่อดูว่าไปไหม จะได้ไปด้วยกัน

ต้องพกวัตถุดิบถ่ายทำไปด้วย

ทิวทัศน์บ้านเกิดของพวกเขาดีจริง ๆ สวยกว่าสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A พวกนั้นตั้งเยอะ

......

เฟิงเฮ่าหยิบต้นฉบับ "ออกตัวช้าแต่วิ่งไว" ติดตัวไปด้วย แล้วเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหลงหยวนเอดินบะระหมายเลขสอง ชื่อหมู่บ้านจัดสรรที่ครึ่งฝรั่งครึ่งจีนแบบนี้ ดูลูกครึ่งสุด ๆ

พอไปถึงหน้าหมู่บ้าน ตัวบ้านก็ดูลูกครึ่งพอกัน

ซุ้มประตูสไตล์ยุโรป สวนหย่อมสไตล์จีน สถาปนิกคนนี้มันสุดยอดจริง ๆ

รปภ. ไม่อนุญาตให้แท็กซี่เข้าไป รปภ. หน้าประตูใส่เครื่องแบบเรียบกริบ ยืนตัวตรงแหน็บ ราวกับว่าหมู่บ้านนี้ยังขายบ้านไม่หมดอย่างนั้นแหละ

ตั้งแต่เฟิงเฮ่าได้นั่งคุยสัพเพเหระกับ NPC ลุงหวังตรงป้อมยาม ตอนนี้พอเจอ NPC รปภ. คนอื่น ๆ ก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นกันเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ประหม่าจนไม่กล้าสบตาอีกต่อไป

ยังไงก็เป็น NPC เหมือนกัน สบตาสักหน่อยคงไม่ตายหรอก

"พี่ชาย สวัสดีครับ ผมจะไปตึก 37 ต้องไปทางไหนครับ"

รปภ. กวาดตามองคนหนุ่มตรงหน้า แต่งตัวดูดีสะอาดสะอ้าน สะพายเป้ สวมนาฬิกาข้อมือ พอมองปราดเดียว รปภ. ก็รู้เรื่องทันที หมู่บ้านนี้เป็นย่านคนรวย ค่าส่วนกลางแพงลิบลิ่ว จะปล่อยพวกเซลส์ขายของสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปไม่ได้ ต้องประเมินคนให้ขาด แต่ก็ทำตัวหยาบคายไร้มารยาทไม่ได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นจะทำให้แขกของลูกบ้านรู้สึกไม่ดี

นี่จึงเป็นบททดสอบไหวพริบสายตาของ รปภ.

"สวัสดีครับ คุณเดินตรงไปจากตรงนี้ พอถึงแปลงดอกไม้ตรงนั้นแล้วเลี้ยวขวา ถึงทางแยกแรกเลี้ยวเข้าไปก็คือตึก 37 ครับ"

"ขอบคุณครับ" เฟิงเฮ่าโบกมือลา

โรเล็กซ์ส่องประกายแวววาวใต้แสงแดด

เฟิงเฮ่าหาบ้านเจออย่างง่ายดายตามคำบอกของพี่ชาย รปภ.

เฟิงเฮ่าหวนนึกถึงอดีต เวลาตัวเองไปบ้านญาติ เขามักจะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในหมู่บ้านแล้วควานหาอย่างสะเปะสะปะ ทั้งที่แค่เอ่ยปากถามคนสักคำก็จบเรื่องแล้ว แต่เขากลับไม่อยากอ้าปาก รู้สึกว่าการถามคนอื่นมันยุ่งยาก ยอมเสียเวลาและแรงกายมากกว่าเดิมดีกว่า

คงเป็นพวก NPC ประเภทกลัวการเข้าสังคม เลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์กับ NPC ตัวอื่นได้เป็นเลี่ยง

เพราะฉะนั้นเวลาเล่นเกมแล้วเห็น NPC เดินเปะปะไปทั่ว เขาอาจจะกำลังหาทางอยู่ หาไม่เจอ และไม่กล้าถามใคร เลยได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้นตลอดกาล

หน้าตึก 37 เป็นรั้วกั้น ผ่านรั้วเข้าไปมีบันได ขึ้นบันไดไปเป็นลานบ้านกว้าง ด้านนอกลานบ้านมีลำธารสายหนึ่ง ฝั่งขวาของลานบ้านเป็นเรือนกระจก ตรงกลางเป็นสนามหญ้าผืนใหญ่ ตอนที่เฟิงเฮ่าเดินเข้าไป ก็เห็นศาสตราจารย์หลูกำลังโบกมือให้เขาอยู่ในเรือนกระจก

แอร์ในเรือนกระจกเย็นฉ่ำ ภายในฝั่งหนึ่งเป็นโต๊ะน้ำชาขนาดใหญ่ อีกฝั่งเป็นโซฟา บนโซฟาสองตัวมีแมวนอนอยู่สองตัว ผนังด้านหลังโต๊ะน้ำชาขนาดใหญ่วางชุดน้ำชาไว้เต็มตู้ ส่วนผนังด้านซ้ายมีตู้ซิการ์บานกระจกสีส้ม ภายในอัดแน่นไปด้วยซิการ์

ตอนที่เฟิงเฮ่าเดินเข้ามา ศาสตราจารย์หลูกำลังอุ้มแมวตัวหนึ่งพลางชงชาและสูบซิการ์ ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์มอมแมมซกมกตอนสอนหนังสือในมหาวิทยาลัยราวกับคนละคน

......