ตอนที่ 96 หล่อมาก

...

ตื่นจากการนอนกลางวัน

เหงื่อท่วมตัว

หอพักไม่มีแอร์ ร้อนเกินไปแล้ว

มีพัดลมตัวหนึ่งส่ายพัดเสียงดังก่อกแก่กๆ

ไม่ใช่ว่าทุกคนไม่มีเงินซื้อพัดลมเพิ่มอีกตัว แต่หลักๆ คือกำลังไฟของหอพักมันไม่ไหว ถ้าซื้อพัดลมกำลังไฟสูงแบบนั้น หรือเพิ่มพัดลมอีกตัว ไฟก็จะตัด แถมไฟตัดยังโดนปรับอีกต่างหาก

ดังนั้นคุณชายต้าเฉียวทายาทเจ้าของโรงงานผู้สูงส่งจึงเปลือยท่อนบน นั่งเล่นเกมอยู่ตรงนั้นเหมือนกองเนื้อกองหนึ่ง

เฟิงเฮ่าตื่นขึ้นมา เสื้อผ้าเปียกโชกไปหมด ต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนใหม่อีกชุด

ตามนิสัยเสียรักความสะอาดแบบเดิมของเขา ที่ร้อนนิดหน่อยก็อาบน้ำ ไม่ยอมออกกำลังกายแถมยังเก็บตัว กินข้าวไม่เป็นเวลา นอนไม่เป็นเวลา การที่เขาจะอายุสั้นอยู่ได้แค่ห้าสิบปีก็มีเหตุผลรองรับอยู่จริงๆ

เฟิงเฮ่าเหลือบมองตู้เสื้อผ้า ช่วงนี้ออกกำลังกายบ่อย เปลี่ยนเสื้อผ้าถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเสื้อผ้าลวดลายฉูดฉาดกับเสื้อสกรีนโฆษณาเละเทะพวกนั้นก็ถูกเขาโละทิ้งไปแล้ว ถึงได้หาเสื้อผ้าสะอาดๆ ไม่เจอเลยสักตัว

คืนนี้ต้องไปบ้านศาสตราจารย์หลู

เฟิงเฮ่าไม่เรื่องมาก

เขาเปลี่ยนใส่เสื้อยืดสีขาวตัวใหม่ เหมือนเนื้อผ้าจะดูอยู่ทรงกว่านิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเป็นพิเศษว่าเสื้อยืดตัวละสี่พันกับตัวละสี่สิบบาทมันต่างกันตรงไหน คงประมาณว่าเสื้อผ้าตัวละสี่พันมันวิปริต (BT) กว่าหน่อยละมั้ง

จากนั้นก็เปลี่ยนกระเป๋าเป้ใบเก่าทิ้งไป จริงๆ กระเป๋าใบเก่าก็ยังพอใช้ได้ แค่ซิปกระเป๋าข้างพัง ด้านหน้ามีลายที่หนังลอกออกไปหน่อย แต่ก็ให้ความรู้สึกสวยงามแบบเก่าๆ เป็นสีดำ ขาดแล้วก็ดูไม่ออกเท่าไร

กระเป๋าเป้หนังแกะใบใหม่ดูเนี้ยบมาก เนื้อหนังสัมผัสนุ่มและเบา ข้างในมีช่องแบ่งหลายชั้น

ผึ้งตัวน้อยด้านนอกสุดเป็นสีดำทอง ดูขี้เล่นอยู่บ้าง

เฟิงเฮ่าเก็บของเสร็จ เหล่าเซียวก็มารออยู่ที่หน้าประตูห้องพักแล้ว

สภาพหนวดเคราครึ้มของเหล่าเซียว อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย มันให้กลิ่นอายของความเป็นศิลปินจริงๆ

ถ้าไว้หนวดเคราดกหนาแบบนี้ไปจนถึงอายุแปดสิบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้แต่งงานกับเมียอายุสี่สิบ แล้วพากันไปปีนภูเขาหิมะในวันหิมะตกหนักก็ได้

หลังจากคลิปวิดีโอสิบสุดยอดนักร้องออกไป รู้สึกเหมือนเป็นงานรื่นเริงฉลองใหญ่

ยอดสถิติต่างๆ พุ่งพรวดอย่างบ้าคลั่ง

แต่เหล่าเซียวก็ยังคุมสติอยู่

ไม่ได้ลอยเตลิด

ถ่ายฟุตเทจต่อไป

คอนเซ็ปต์เดิมคือบันทึกชีวิตประจำวันของรูมเมต เขาแค่ตั้งหน้าตั้งตาถ่ายไปอย่างมั่นคงก็พอ

บ่ายนี้เฟิงเฮ่าต้องออกไปข้างนอก จึงรับหน้าที่จัดแจงตารางเวลา

นอนกลางวันเสร็จแล้ว เตรียมตัวไปอ่านหนังสือ

ยังไงก็ต้องอ่านหนังสือของศาสตราจารย์หลูแบบเร่งรัดสักรอบ ถึงจะเป็นการไหว้พระตอนจวนตัว แต่ก็ยังดีกว่าไม่ไหว้เลย

คราวนี้ผอ.หยางไม่ได้ให้ข้อมูลพิเศษอะไรมาเลย เพราะอย่างไรผอ.หยางก็เป็นแค่ผอ.หยาง ยังไม่ใช่ผู้ว่าฯ หยาง

ทว่าผอ.หยางจัดหาใบชาชั้นยอดมาให้ จึงได้เลื่อนขั้นกลายเป็นท่านผู้มีพระคุณหยางของเฟิงเฮ่าไปแล้ว

ระหว่างเดินอยู่บนทาง เสียงสังเคราะห์ของเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัว:

"โฮสต์ตั้งใจว่ายน้ำ ปฏิเสธสิ่งล่อใจ เข้าถึงจิตวิญญาณแห่งวินัยในการทุ่มเทให้กับการออกกำลังกาย มอบรางวัลให้โฮสต์เป็นศาสตร์แห่งชาขั้นต้น Level 1 (1 วัน), โฮสต์ตั้งใจกินข้าว ได้รับคำชื่นชมจากสหายร่วมวงกินข้าว มอบรางวัลให้โฮสต์เพิ่มความยาว 0.1 ซม. สามารถนำไปใช้กับส่วนใดก็ได้"

เฟิง 173.5cm เฮ่าลูบผมของตัวเอง

ระบบร้อนรนแล้ว!!

พอมาเจอวรกายศักดิ์สิทธิ์แห่งข้าวนุ่มแต่กำเนิดเข้าระบบก็อยู่ไม่สุข จู่ๆ ก็ยัดทักษะศาสตร์แห่งชามาให้เฉยเลย

ช่างเถอะ มีวิชาติดตัวมากไว้ก็ไม่เสียหาย

เขายังต้องขอลากับเพื่อนกู้เสี่ยวหม่านด้วย

วันนี้คงไปเล่นกับต้าเหมาไม่ได้อีกแล้ว

พอกู้เสี่ยวหม่านได้รับข้อความก็แทบจะโมโหควันออกหู

เดิมทีวันนี้เป็นวันที่สองของรอบเดือนเธอ ท้องก็ไม่ได้ปวดขนาดนั้นแล้ว แถมยังลองท้าทายตัวเองใส่ชุดกระโปรงสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่ รู้สึกว่าเมื่อคืนฟังเจ้าหนูร้องเพลงแล้วน่าสงสารชะมัด เธอไม่ได้รังเกียจเขาเลยสักนิด จึงตัดสินใจจะรุกไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ไม่มัวชักช้าอีกต่อไป

ผลปรากฏว่าไอ้หนูบ้านี่ดันไม่มาอีกแล้ว!!!

กู้เสี่ยวหม่านโมโหจนส่งสติกเกอร์มารัวๆ: [คนตัวเล็กเท้าสะเอว] [อุลตร้าแมนพุงพลุ้ย] [ลูกแมวดุจัด] [เด็กอ้วนสองขวบบอกจะไปหาคนมารุมตีแก] [อาจารย์หลัวเสียงบอกว่าแบบแกต้องโดนตัดสินจำคุกสักสามถึงห้าปี]...

เฟิงเฮ่าตามกดเซฟไว้ทีละรูป

สติกเกอร์ของเพื่อนกู้เสี่ยวหม่านน่ารักเกินไปแล้ว

พอกดเซฟเสร็จ ก็พบว่าคุณแม่ส่งรูปภาพมาให้รูปหนึ่ง

พอกดเปิดดู เป็นกระเป๋าถือใบเล็กพิมพ์ลายตารางหมากรุก

จากนั้นเสียงแจ้งเตือนก็ดังตึ๊งๆๆ มีข้อความเสียงเด้งตามมาติดๆ หลายข้อความ

ดูออกเลยว่าคุณนายถานกำลังอารมณ์ดีมาก

"อาแกชวนแม่ไปดื่มชาเดินช้อปปิ้ง ชาที่แกส่งมาน่ะ เอาไปให้อาแกพาไปให้เถ้าแก่ร้านชาชงให้เราดื่ม อร่อยมากเลย ชงเองไม่ได้รสชาตินั้นหรอก"

"ดื่มชาเสร็จอาแกก็อยากช้อปปิ้ง เขาซื้อกระเป๋าให้แม่ใบหนึ่ง แม่บอกไม่เอา เขาก็จะซื้อให้ให้ได้ แพงมากเลย ก็กระเป๋าใบนี้แหละ สี่พันแปดร้อยแปดสิบหยวน ไม่ลดสักสตางค์ด้วย"

"แม่ให้ใบชาเขาไป เขาก็ต้องซื้อกระเป๋าคืนให้แม่จนได้ ตอนเขายังเด็กแม่พาไปห้างสรรพสินค้า เขาเห็นเสื้อหนังสีแดงปกขนเฟอร์ตัวหนึ่ง จะเอาให้ได้ ร้องไห้ลงไปนอนดิ้นกับพื้นตรงนั้นเลย แม่จนปัญญาเลยซื้อให้ พอซื้อปุ๊บก็หยุดร้องปั๊บ ฉลาดแกมโกงมาตั้งแต่เด็ก ถือว่าแม่ไม่ได้เอ็นดูเสียเปล่า"

เฟิงเฮ่า: "..."

รูปกระเป๋าที่คุณแม่ส่งมา เพิ่งจะได้ต้าเฉียวช่วยให้ความรู้ไปหยกๆ

ลายทาง ตราอัศวินขี่ม้า แล้วก็ลาย BT ล้วนเป็นของแบรนด์เบอร์เบอรีทั้งนั้น

คู่แม่ลูกอย่างพวกเขานี่ ช่างมีวาสนากับเบอร์เบอรีเสียจริง...

แล้วก็คุณแม่ครับ เรื่องที่อาลงไปดิ้นกับพื้นจะเอาเสื้อหนังสีแดงตอนเด็กๆ น่ะ อย่าเล่าอีกเลย พูดคราวหน้าอีก อาคงได้โมโหเข้าจริงๆ แล้วล่ะ พวกเรารู้กันหมดแล้ว——เรื่องนี้คือสิ่งที่เฟิง สติปัญญา 7 เฮ่าในตอนนี้ตระหนักได้ขึ้นมา ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาก็คงร่วมหัวเราะเยาะอากับคุณแม่ไปแล้ว

เรื่องบางเรื่อง ตอนนั้นคุณยอมทุ่มเงินทุ่มทุนก้อนโตทำให้เขา อีกฝ่ายก็ย่อมซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พอผ่านไป คุณกลับเอาแต่พูดติดปากเพราะรู้สึกว่าตัวเองจ่ายไปเยอะ ย้ำไปย้ำมาหลายหน อีกฝ่ายก็เริ่มรำคาญ นอกจากจะไม่รู้สึกขอบคุณแล้ว ไม่แน่ว่าจะพาลโกรธเอาด้วย

เฟิงเฮ่าพูดแบบนี้กับคุณแม่ไม่ได้ คุณนายถานถูกคุณพ่อตามใจจนเอาแต่ใจมาก สั่งสอนเธอไม่ได้หรอก

แถมในสายตาของคุณแม่ เขาก็คงเป็นเจ้าเฮ่าเฮ่าแปดขวบตลอดกาล เป็นเด็กที่ไม่มีวันโต

"แม่ อย่าเอาเรื่องน่าอายของอามาเล่าเลยครับ อาเขาก็เป็นแม่คนแล้วเหมือนกัน ต้องไว้หน้ากันบ้างสิ" เฟิงเฮ่าตอบกลับไปด้วยข้อความเสียง

พูดแบบนี้คุณแม่น่าจะยอมรับได้มากกว่า ถึงอย่างไรต่างก็เป็นแม่คน เอาใจเขามาใส่ใจเรา~~

ถ้าพูดว่าตอนนี้อาเป็นถึง ผอ.เฟิง แล้ว คุณแม่ก็คงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่...

เฟิงเฮ่าสัมผัสได้ถึงความต่างระหว่างสติปัญญา 6 กับ 7 โดยไม่รู้ตัว น่ากลัวชะมัด

คนที่ชอบตัวเองตอนสติปัญญา 6 ได้เนี่ย แสดงว่าชอบตัวเองจริงๆ... ไม่เรื่องมากเลย จู่ๆ ก็นึกถึงเพื่อนกู้เสี่ยวหม่านขึ้นมา... สติปัญญาของเธอก็ไม่ได้สูงเหมือนกัน... เธอยังคงส่งสติกเกอร์มาให้เขาอยู่เลย -_-||

จำได้ว่าเคยอ่านเจอในหนังสือเล่มหนึ่งบอกไว้ว่า คนโง่ไม่มีทางทิ้งทายาทสืบสกุลไว้ได้ สุดท้ายย่อมถูกพันธุกรรมคัดทิ้ง

คนไม่ฉลาด แม้แต่การหาแฟนยังจัดการไม่ได้เลย พอพลาดไปแล้วก็คือพลาดไป ถูกกำหนดให้ต้องอยู่คนเดียวไปจนตาย ย่อมไม่มีทายาทสืบต่อไปเป็นธรรมดา

รู้สึกเหมือนโดนเหน็บแนมเข้าให้แล้ว

คุณนายถานตอบกลับด้วยข้อความเสียง:

"ฉันรู้น่า ฉันไม่ได้โง่ซะหน่อย ไม่พูดต่อหน้าอาแกหรอก แค่พูดกับแกคำสองคำเท่านั้นแหละ อาแกบอกว่าแกร้องเพลงเพราะ แถมยังดังน่าดู แกเหมือนพ่อนั่นแหละ ตอนแสดงงานสังสรรค์ในโรงงานสมัยนู้น เสียงร้องพ่อแกก้องกังวาน เพราะมากเลยนะ สาวๆ ในโรงงานพากันหมายปองเขาตั้งหลายคน"

เฟิงเฮ่า: "..."

แม่ครับ แม่ หยุดก่อนเถอะ คุยต่อไม่ได้แล้วนะ

เฟิงเฮ่ากังวลว่าขืนคุยต่อ พอกลับบ้านไป เหล่าเหลยคงต้องคุกเข่าบนกระดานซักผ้า เคราะห์หามยามร้ายตกใส่หัวโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่แท้ๆ

"แม่ ผมไปเรียนแล้วนะ ไม่คุยแล้วครับ"

เฟิงเฮ่าจบบทสนทนากับคุณแม่

เหล่าเซียวที่เดินอยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาอยู่นิดหน่อย

เขากับแม่แทบไม่มีเรื่องให้คุยกันเลย พอคุยกันทีไรก็มักจะถามแค่ว่า ยังมีเงินเหลืออยู่ไหม

เป็นหัวข้อที่หนักหน่วง เขาก็ไม่มีเงิน แต่เขาพูดไม่ได้ว่าไม่มีเงิน เพราะที่บ้านยิ่งไม่มีเงินเข้าไปใหญ่

เฟิงเฮ่าส่งข้อความหาคุณแม่เสร็จแล้ว

จัดการจุดแดงแจ้งเตือนต่างๆ เรียบร้อย ในที่สุดก็เตรียมตัวส่งข้อความหาคุณหนูใหญ่อย่างจริงจังเสียที

คุณหนูใหญ่ปากแข็งและหยิ่งในศักดิ์ศรีสุดๆ นอกจากคราวที่ซื้อผลไม้ให้ซึ่งยื่นให้ต่อหน้า และตอนซื้อก็ไม่ได้บอกว่าซื้อให้เขาแล้ว เวลาอื่นที่ส่งของขวัญให้เขา ก็มักจะจ้างคนมาส่งทั้งนั้น ไม่เคยมาส่งด้วยตัวเองเลย

ให้ความรู้สึกแบบคนรวยเอาแต่ใจ นายไม่เอาก็ทิ้งไปสิ อย่างไรฉันก็ให้ไปแล้ว

หรือว่ากลัวโดนปฏิเสธกันแน่นะ??

รู้สึกว่ามันค่อนข้างไร้สาระ คุณหนูใหญ่คงไม่หรอกมั้ง

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็รู้สึกว่า สิ่งที่เป็นไปได้น้อยที่สุดอาจจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องก็ได้

เฟิงเฮ่าบอกให้เหล่าเซียวช่วยถ่ายรูปเขาตอนสะพายกระเป๋าเป้ใบใหม่ให้รูปหนึ่ง

เหล่าเซียวถ่ายไว้นานแล้ว ตอนที่เฟิงเฮ่าหยุดยืนส่งข้อความหาคุณแม่เมื่อกี้ เขาก็กดถ่ายไว้เรียบร้อย

เขาเป็นดั่งกล้องถ่ายรูปที่มีความรู้สึก

ด้านหน้า ด้านข้าง ด้านหลัง ถ่ายไว้ครบหมดทุกมุม

สุดท้ายก็เลือกรูปมุมเฉียงด้านข้างรูปหนึ่ง ซึ่งเป็นจังหวะที่เขายืนตัวตรงและทอดสายตามองไปข้างหน้าพอดี

แสงก็สวยมาก เป็นช่วงที่เดินมาใต้ร่มไม้แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพอดี แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านใบไม้โปรยปรายลงมา ราวกับมีฟิลเตอร์ธรรมชาติ ให้ความรู้สึกสไตล์อาร์ต ๆ ติสต์ ๆ

ตอนนั้นอาจจะเป็นเพราะนึกถึงเรื่องที่คุณนายถานถูกพ่อตามใจจนเสียนิสัย สีหน้าก็เลยดูทั้งจนใจและเอ็นดูปนขบขัน ดูอบอุ่นมาก

เฟิงเฮ่ายกนิ้วโป้งให้เหล่าเซียว

ถ้าทำได้ เขาอยากจะแชร์ทักษะการถ่ายภาพขั้นต้นเลเวล 2 ของตัวเองให้เหล่าเซียวเหลือเกิน

ถ้าเหล่าเซียวมีเทคนิคเพิ่มขึ้น บวกกับอารมณ์ความรู้สึกผ่านเลนส์ของเจ้าตัว รับรองว่าไร้เทียมทาน

เฟิงเฮ่าส่งรูปนี้ไปให้ชิงชิง

คุณหนูใหญ่แทบจะตอบกลับมาในเสี้ยววินาที "หล่อมาก"

พอเห็นแค่สองคำนี้

คนอื่นชมว่าเขาหล่อ เขารู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

แต่คุณหนูใหญ่ชมว่าเขาหล่อ เขาแทบจะกระโดดตัวลอยสูงสามฟุต

.........

จากนั้นก็เห็นคุณหนูใหญ่ส่งสติกเกอร์ตามมาอีกอัน

[ตัวเฉ่าหนีหม่าตัวหนึ่งกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในบึงน้ำที่มีเงาสะท้อนของสายรุ้ง บึงน้ำนั้นเป็นสีชมพู ตัวเฉ่าหนีหม่ากระโดดไปกระโดดมาแล้วก็กระโจนลงไปในแอ่งน้ำ]

เฟิงเฮ่ายกมุมปากขึ้น รู้สึกว่าคุณหนูใหญ่แอบติดกล้องวงจรปิดไว้ข้างตัวเขาหรือเปล่า เพราะสภาพเขาตอนนี้เป็นแบบนั้นเป๊ะ ๆ เลย

เหมือนตัวเฉ่าหนีหม่าตัวหนึ่งที่เอาแต่กระโดด กระโดดไม่หยุด

ตัวเฉ่าหนีหม่าตัวนี้น่ารักจริง ๆ

บึงน้ำนี้สวยจริง ๆ

แอ่งน้ำนี้ก็ดูดีจริง ๆ

......