ตอนที่ 95 ไม่ละอายแก่ใจ

......

ดาดฟ้าที่ร้อนอบอ้าว

ไร้ซึ่งสายลม

เฟิงเฮ่ากลับมาที่ห้องพัก เตรียมตัวงีบกลางวัน

ผอ.หยางก็กลับมาเหมือนกัน เขาไม่งีบกลางวัน เรี่ยวแรงล้นเหลือไร้เทียมทานสุดๆ

สงสัยแค่แวะเอาของมาเก็บ เดี๋ยวก็คงออกไปอีก

นักศึกษาระดับอธิบดีนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ พลังงานเหลือล้นเหลือเกิน

เฟิงเฮ่าเก็บของเสร็จ เตรียมจะล้มตัวลงนอน พลางเหลือบมองโทรศัพท์ จู่ๆ ก็เห็นว่าแม่เซียวโอนเงินมาให้เขาแปดสิบหยวนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"พี่เซียว พี่โอนเงินให้ผมทำไมเนี่ย ผมไม่ได้ช่วยพี่ซื้อของสักหน่อย" เขาหมอบอยู่บนเตียง ยื่นหัวออกมาถาม

เหล่าเซียวเสยผมที่มันเยิ้มของตัวเองไปทีหนึ่ง

เดิมทีเขามีความดีใจอันยิ่งใหญ่ที่อยากจะแบ่งปันกับเฟิงเฮ่า

อย่างยิ่งใหญ่และเป็นทางการมาก

ทว่าพอเฮ่าจื่อกลับมาก็แกะพัสดุเลย

แล้วก็แกะได้ของขวัญราคาแพงลิบลิ่วออกมา

จากนั้นผอ.หยางก็กลับมา แถมยังนำของขวัญมูลค่าไม่น้อยกลับมาด้วยอีก

หัวกระต่ายอาจจะพอกล่อมแกล้ม แต่ปากกาหมึกซึมนั่นแพงแน่นอน

ส่วนใบชาที่ให้เฮ่าจื่อโดยเฉพาะนั่น ยิ่งไม่มีทางถูกเข้าไปใหญ่

สิ่งที่เหล่าเซียวอยากจะแบ่งปัน จึงดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

พอฮึดครั้งแรก ครั้งสองก็เริ่มฝ่อ ครั้งสามก็มอดดับหมดไฟ

ถึงอย่างนั้น นี่ก็เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเขา

เขาเสยผมอีกรอบ

ก่อนจะพูดเรื่องสำคัญ เขามักรู้สึกเหมือนมีเสมหะติดคอ จึงกระแอมไอออกมาสองสามที

พ่อสอนเขาเสมอว่า "คนเราน่ะ การไม่ละอายแก่ใจสำคัญที่สุด ขอแค่ไม่ผิดต่อมโนธรรม การใช้ชีวิตก็สบายใจได้"

แม้ตอนนี้ความรู้ของเขาจะล้ำหน้าพ่อที่เรียนไม่จบประถมไปไกลโขแล้ว แต่เขาก็ยังจำประโยคนี้ได้ขึ้นใจเสมอ

พ่อสั่งสอนเขามาแบบนี้ และก็สั่งสอนน้องสาวมาแบบนี้เช่นกัน

พอได้เข้าเรียนก็ได้อ่านหนังสือมามากมาย บางเล่มก็บอกว่า คนจนก็สมควรจนต่อไป เพราะคนจนได้รับการศึกษาแบบคนจน ต้องมีศักดิ์ศรี มีมโนธรรม มีจิตใจเมตตา คนที่กล้าหาญผดุงคุณธรรมส่วนใหญ่ก็เป็นลูกคนจน ตัวเองไม่มีอะไรเลย เหลือแค่ร่างกายร่างเดียว ยังจะอุทิศสละมันออกไปอีก

เนื้อหาพวกนี้เคยทำให้เหล่าเซียวสับสนกระวนกระวาย ทำให้โลกทัศน์ของเขาสั่นคลอน

แต่หลังจากได้เผชิญเรื่องราวมากมายและตัดสินใจเลือกทางเดินไปแล้ว เขาก็พบว่า ที่จริงพ่อไม่ได้พูดผิดเลย

การไม่ละอายแก่ใจ ไม่ผิดต่อมโนธรรม อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้สบายใจมาก

ในยามที่ไม่หลงเหลืออะไรเลย คุณธรรมและมโนธรรมนี่แหละคือกระดูกสันหลังที่เป็นเส้นบรรทัดฐานของตนเอง คือจุดค้ำจุนให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

"เฮ่าจื่อ ก่อนหน้านี้ที่ฉันเข้าร่วมโครงการวิดีโอขนาดกลาง คลิปที่ถ่ายมีรายได้เข้ามาแล้ว ถอนเงินสดออกมาได้แล้วนะ ฉันถอนมาร้อยหนึ่ง โอนให้นายไปแปดสิบ ต่อไปเราแบ่งกันตามสัดส่วนนี้ดีไหม"

"หา?"

เฟิงเฮ่าประหลาดใจเล็กน้อย

เขาเห็นเหล่าเซียวทุ่มเทดิ้นรนมาตลอด ไม่ยอมไปหางานฝึกงาน มุ่งมั่นจะทำคลิปโต่วอินให้สำเร็จเพื่อใช้เป็นงานฝึกงาน เขาจึงยอมช่วยตามน้ำไป

เพราะเหล่าเซียวเป็นคนดีจริงๆ ปกติในห้องพักคนที่ทำงานเยอะที่สุดก็คือเขา ซ้ำยังไม่เคยบ่นสักคำ ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย

ทุกครั้งที่มีเรื่องให้ช่วย เขาก็ทำให้เงียบๆ เสมอ และไม่เคยเรียกร้องผลตอบแทนอะไร

ดังนั้นเขาจึงเต็มใจช่วยเหล่าเซียว

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีรายได้เข้ามาจริงๆ

ถึงจะไม่เยอะ แค่ร้อยกว่าหยวน แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่เหล่าเซียวสมควรได้รับ

เขาตั้งอกตั้งใจถ่ายทำและตัดต่อ เวลาที่เสียไปหากเอาไปทำงานพาร์ตไทม์ ป่านนี้คงหาได้เป็นพันหยวนแล้ว

เหน็ดเหนื่อยตั้งนานขนาดนี้เพิ่งจะได้มาแค่ร้อยหยวน ยังจะแบ่งให้เขาตั้งแปดสิบ...

ตัวเองเก็บไว้แค่ยี่สิบ

เฟิงเฮ่ามองดูเงินแปดสิบหยวนนี้ ไม่รู้ทำไม หากตอนนี้มีการประเมินค่าความรู้สึกดีของเขาบ้าง เขารู้สึกว่าค่าความรู้สึกดีที่เขามีต่อเหล่าเซียว คงทะลุแปดสิบแต้มไปแล้วแน่นอน

สำหรับพวกผู้ชายด้วยกันแล้ว แค่อั่งเปาหนึ่งหยวนก็กราบเป็นพ่อบุญธรรมได้แล้ว

คนจนมักขัดเขินที่จะพูดเรื่องเงิน

เหล่าเซียวเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

เขาทำได้เพียงโอนให้เฮ่าจื่อแปดสิบ ถึงจะไม่แพงเท่าน้ำผึ้ง ไม่แพงเท่ากระเป๋า ไม่แพงเท่าเสื้อผ้า หรือกระทั่งไม่แพงเท่าหัวกระต่าย

แต่นั่นคือทั้งหมดเท่าที่เขาจะหยิบยื่นออกมาได้แล้ว

ที่เขาต้องเก็บไว้เองยี่สิบหยวนก็เพราะ คิดเผื่อว่าต่อไปต้องถ่ายคลิปต่อ และต้องอัปเกรดพวกอุปกรณ์ด้วย เขายังต้องใช้ชีวิตประจำวัน เขาใช้เงินประหยัดมาก ลดลงหน่อยก็พอไหว แต่อย่างเรื่องอัปเกรดอุปกรณ์นี่ต้องใช้เงินแน่ๆ

แบ่งแบบนี้ เขารู้สึกว่าไม่ผิดต่อมโนธรรม ไม่ละอายแก่ใจ สบายใจกว่า

เฟิงเฮ่าเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องเงินอย่างไรเหมือนกัน

เขากดรับเงินแปดสิบหยวน จากนั้นก็โอนกลับไปให้เหล่าเซียวสามสิบ

"พี่เซียว ห้าสิบนี้คิดซะว่าเป็นค่าลิขสิทธิ์ภาพลักษณ์ของผมแล้วกัน สามสิบเอาไปเป็นงบถ่ายทำ ยี่สิบเป็นค่าตอบแทนการถ่ายของพี่ ถ้าจะต้องแบ่งกันจริง ๆ ต่อไปก็เอาตามนี้นะครับ"

พอเป็นเรื่องเงิน ผอ.หยางกับต้าเฉียวต่างก็ไม่เสนอความเห็นมั่วซั่ว ปล่อยให้ทั้งสองคนตกลงแบ่งกันเอง

พอได้ยินเฮ่าจื่อพูดแบบนี้ พวกเขาก็รู้สึกว่าค่อนข้างสมเหตุสมผลแล้ว ความจริงตอนที่เหล่าเซียวเริ่มถ่ายโต่วอินใหม่ ๆ เหล่าหยางก็คิดถึงปัญหานี้แล้ว เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เขาจึงไม่ได้ทักขึ้นมา

ต้าเฉียวเองก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน เพียงแต่เขารู้สึกว่าเงินไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือประสบการณ์ ความสุข และความรู้สึกประสบความสำเร็จ ดังนั้นจึงไม่ได้ทักเหมือนกัน

อีกอย่างหากต้องมาแตกคอกันเพราะเงินแค่นิดเดียวนี้ ต่อไปก็ไม่มีความจำเป็นต้องคบหากัน ใช้เงินเพียงเล็กน้อยเพื่อมองคนให้ขาด ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

เฟิงเฮ่าที่เป็นเจ้าของเรื่องกลับไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะตอนนั้นค่าสติปัญญาของเขาแค่ 6 เท่านั้น

เหล่าเซียวเห็นเงินสามสิบหยวนที่เฮ่าจื่อโอนกลับมา แม้จะบอกว่าเป็นงบถ่ายทำ แต่คนถ่ายก็ยังเป็นเขาอยู่ดี เท่ากับว่าเฮ่าจื่อกำลังบอกให้แบ่งกันแบบห้าสิบห้าสิบ

เขารู้สึกว่าแบบนี้ตัวเองเป็นฝ่ายเอาเปรียบ เพราะถ้าไม่มีเฮ่าจื่อ ก็ไม่มีทางมีบัญชีนี้ขึ้นมาได้

ก่อนหน้านี้เขาเคยถ่ายคนอื่นมาเยอะแยะ ไม่มีใครดังเลยสักคนเดียว

มีแค่ถ่ายเฮ่าจื่อเท่านั้นที่ดังเปรี้ยงขึ้นมา

ถ้าเฮ่าจื่อให้คนอื่นถ่าย ก็น่าจะดังได้เหมือนกัน

ตัวเขาแค่ได้เปรียบเรื่องความใกล้ชิดเพราะเป็นรูมเมตเท่านั้น

"พี่เซียว พี่รับเงินไปเถอะ ต่อไปก็เอาตามนี้"

เฟิงเฮ่าไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ

ข้อแรก ห้าสิบหยวนนี้ได้มาเปล่า ๆ

ข้อสอง ถึงแม้เขาจะดูเหมือนแค่ร้องเพลงเพลงเดียวก็ดังขึ้นมา จนมีคนมากมายแห่กันมาติดต่อถามไถ่

การที่ศาสตราจารย์หลูเชิญเขา ก็เป็นเพราะได้ดูคลิปวิดีโอตอนเขาร้องเพลง

และคลิปร้องเพลงของเขาก็เป็นพี่เซียวที่ถ่าย

คลิปเกี่ยวกับตัวเขาที่ญาติและเพื่อน ๆ ส่งมาให้ โดยพื้นฐานแล้วล้วนตัดและแชร์มาจากคลิปที่พี่เซียวถ่ายทั้งนั้น ตอนนั้นในงานก็มีคนอื่นถ่ายคลิปลงโต่วอินเหมือนกัน แต่พี่เซียวถ่ายออกมาได้ดีที่สุด

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวจริงของตนไม่ได้หล่อ ไม่ได้เปี่ยมอารมณ์ และไม่ได้มีชีวิตชีวาขนาดนั้น

ตัวจริงของเขาดูธรรมดาและเรียบแบนกว่ามาก

การบันทึกภาพผ่านเลนส์กล้องนี่มันมีของจริง ๆ

มุมกล้องของพี่เซียวมีอารมณ์ความรู้สึก

แม้ทักษะการถ่ายภาพของเขาจะอยู่แค่ระดับเริ่มต้น แต่อารมณ์ความรู้สึกผ่านเลนส์ของเขานั้นทรงพลังมาก แรงกล้ามาก เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าอย่างน้อยต้องอยู่ระดับเลเวล 4 เลยทีเดียว

ทักษะการถ่ายทำสามารถเรียนรู้และพัฒนาได้ แต่อารมณ์ความรู้สึกในมุมกล้องนั้นยากจะลอกเลียนแบบได้จริง ๆ

พี่เซียวเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย แต่กลับเป็นคนที่ละเอียดอ่อนและเปี่ยมอารมณ์ความรู้สึกอย่างยิ่ง

คนอื่นถ่ายตัวเองไม่มีทางได้ความรู้สึกแบบนั้น

จะพูดยังไงดีล่ะ เหมือนกับการถ่ายคนที่รัก ก็จะถ่ายออกมาดูดีเป็นพิเศษ แต่ถ้าถ่ายคนอื่น แม้จะเป็นคนสวย ก็อาจจะดูดี แต่จะไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งอยู่ในนั้น

เหมือนดาราบางคน ที่มีแค่ในมุมกล้องของผู้กำกับเฉพาะบางคนเท่านั้น ถึงจะทำให้ผู้คนรู้สึกว่างดงามหยาดเยิ้มหาใครเปรียบ แต่ในมุมกล้องของผู้กำกับคนอื่น เธอกลับดูธรรมดาไร้จุดเด่น ทั้งที่เป็นคนคนเดียวกัน

มุมกล้องของพี่เซียวเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้ง

ขนาดเฟิงเฮ่าดูตัวเองในคลิปที่พี่เซียวถ่าย ยังรู้สึกเลยว่าดูเจ๋งกว่าตัวจริงตั้งเยอะ

เหล่าเซียวรับเงินสามสิบหยวนไป แล้วก็โอนคืนให้เฟิงเฮ่าอีกสิบหยวน

"เฮ่าจื่อ งั้นนายเอาไปหกสิบ ฉันยี่สิบ งบถ่ายทำยี่สิบ อัตราส่วนแบ่งต่อไปกำหนดตามนี้แล้วกัน"

ในเวลาเดียวกัน เสียงจักรกลก็ดังขึ้นในหัวของเฟิงเฮ่า:

[ยินดีด้วย โฮสต์ตีใจชายโสดระดับบรอนซ์ที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด เซียวรุ่ย ได้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยม ค่าความรู้สึกดีถึง 85 เข้าสู่ขั้นเพื่อนแท้ในชีวิต ไม่ว่าในอนาคตคุณจะทำเรื่องเกินเลยแค่ไหน อย่างน้อยเขาก็จะให้อภัยคุณสามครั้ง ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป เพียรต่อไป พุ่งสู่ยอดเขาให้ได้!]

เฟิงเฮ่า: ...ขนลุก! เขาจะไปทำเรื่องเกินเลยอะไรได้เล่า!!

นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่ค่าความรู้สึกดีต่อตัวเองสูงที่สุดในแต่ละครั้ง จะเป็นรูมเมตอย่างเหล่าเซียวเนี่ยนะ!!!

"เอาสิ พี่เซียว งั้นก็เอาตามนี้ แต่พี่ต้องรับปากผมเรื่องหนึ่งนะ" เฟิงเฮ่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ว่ามา ถ้าฉันทำได้จะทำให้แน่นอน" เหล่าเซียวให้คำมั่นอย่างหนักแน่น

เฟิงเฮ่า: ...อย่าตกหลุมรักผมเด็ดขาดนะ

เหล่าเซียว: ...ไสหัวไป

...