ตอนที่ 94 ของขวัญจากแม่ของเหล่าหยาง

……

เด็กหนุ่มหอบหายใจแฮก ๆ วิ่งกลับมาถึงห้องพัก

สกิลขี้โม้นี่น่ากลัวจริง ๆ ด้วย

ไม่มีหลักมีเกณฑ์อะไรเลย โม้สะบั้นหั่นแหลกจนรู้สึกเหมือนจะลอยขึ้นฟ้า

ผม เฟิงเฮ่า สร้างเนื้อสร้างตัวมาจากศูนย์ ทุกสิ่งที่มีล้วนได้มาจากการขี้โม้ด้วยตัวเองแท้ ๆ!

พอกลับถึงห้องพัก เห็นเหล่าเซียวไว้หนวดเคราเขรอะขระ

ถึงค่อยรู้สึกสงบลงบ้างและกลับคืนสู่โลกความเป็นจริง

"เฮ่าจื่อ มีพัสดุของนาย ฉันลงไปรับมาให้แล้วนะ" เหล่าเซียวบอก

เฟิงเฮ่านึกว่าคราวนี้น่าจะเป็นที่โกนหนวดจากพินเส่าเส่าเสียที ถ้าไอ้ที่โกนหนวดนั่นยังไม่มาอีก เขาคงแก่พอดี

ผลปรากฏว่าเป็นกล่องใหญ่อีกแล้ว

เฟิงเฮ่ายิ่งฉีกกล่องก็ยิ่งลังเล

พอดึงออกจนหมด ก็พบกล่องลวดลายใบไม้สีเขียว ให้ความรู้สึกวินเทจมาก

ในกล่องมีกระเป๋าเป้หนังสีดำใบหนึ่ง ตรงกลางฝากระเป๋ามีรูปผึ้งน้อยโลหะประดับอยู่

พอเปิดกระเป๋าดู ข้างในมีน้ำผึ้งวางอยู่สองขวด

บนตัวขวดเป็นภาษาอังกฤษล้วน

"FEWSTER`SFARMsince1898……"

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้ขยันเรียนภาษาอังกฤษจนรู้ศัพท์เพิ่มขึ้น เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่คือน้ำผึ้ง

ต้าเฉียวเดินเล่นกลับมาจากห้องพักห้องอื่น เห็นของชิ้นใหม่ที่เฮ่าจื่อเพิ่งได้รับพอดี

น้ำผึ้ง กระเป๋าเป้ลายผึ้งน้อย เสื้อยืดสีขาว

น้ำผึ้งต้าเฉียวก็ไม่รู้จัก เลยถ่ายรูปค้นหาในเถาเป่าดู โอ้โฮ สองขวดราคา 1,071 หยวน ไม่ธรรมดาเลยแฮะ

แต่กระเป๋าเป้ผึ้งน้อยต้าเฉียวรู้จัก

"กระเป๋าเป้ของ Gucci คุณหนูใหญ่ใส่ใจจริง ๆ แฮะ ปกติของกุชชี่จะมีแต่โลโก้เต็มไปหมด ดูเชยจะตาย แต่เป้ของนายนี่ไม่ฉูดฉาดขนาดนั้น มีแค่ผึ้งน้อยตัวเดียว ดูเรียบหรูแถมยังดูดีมาก เหมาะกับผู้ชายสุด ๆ แถมตัวกระเป๋ายังไม่หนักด้วย หนังแบบนี้น่าจะแพงกว่ารุ่นทั่วไปสักหมื่นหยวนได้ คงราว ๆ สามหมื่นหยวนล่ะมั้ง"

"ส่วนเสื้อยืดสีขาวนี่ดูมีอายุไปนิด ของแบรนด์ Burberry เสื้อผ้าของเบอร์เบอรีจะค่อนข้างเป็นทางการดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ซีรีส์ BT ตัวนี้ถือเป็นรุ่นสำหรับวัยรุ่นในแบรนด์เขา พี่ชายฉันก็ชอบใส่แบรนด์นี้บ่อย ๆ บอกว่าทรงสวย เสื้อยืดตัวหนึ่งก็สี่ห้าพันหยวนได้มั้ง"

เฟิงเฮ่า : ……เขาอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาขี้โม้

แต่คุณหนูใหญ่นี่สิ เจ๋งเป้งของจริง

เขาแค่อยากได้น้ำผึ้งธรรมดา ๆ ขวดเดียวจริง ๆ นะ

คุณหนูใหญ่ทำแบบนี้ กะจะเลี้ยงให้เขาเสียคนเลยหรือไง?

อยู่ดี ๆ ก็ถูกวัตถุนิยมกัดกร่อนจิตใจเข้าอีกแล้ว

เดิมทีเฟิงเฮ่านึกว่าตัวเองพกเงินก้อนโตตั้งหมื่นกว่าหยวน รวยเหลือล้น

แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่า เงินหนึ่งหมื่นหยวนเอาไปซื้อน้ำผึ้งได้แค่ยี่สิบขวด

ซื้อเสื้อยืดได้แค่สองตัว

ซื้อกระเป๋าเป้ใบนี้ได้แค่หนึ่งในสามส่วน

เฮ้อ!

ค่านิยมเรื่องเงินบิดเบี้ยวจนเริ่มไม่เข้าใจอะไรแล้ว

เมื่อก่อนเดือนละพันกว่าหยวนก็ยังอยู่ดีมีสุข แฮปปี้ดี ไม่ได้รู้สึกว่าจนอะไรขนาดนั้น

ตอนนี้มีเงินก้อนโตหมื่นกว่าหยวนอยู่ในมือ กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้คนจนกรอบซะงั้น

คุณหนูใหญ่ให้มาเยอะขนาดนี้ เฟิงเฮ่าเลยไม่รู้เลยว่าจะให้อะไรตอบแทนเธอดี

ของที่มีค่าที่สุดติดตัวเขาตอนนี้ก็คือรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งจากการประกวดสิบสุดยอดนักร้อง ซึ่งก็คือไอโฟนเครื่องหนึ่ง

ตอนเล่นเกมกับคุณหนูใหญ่เมื่อเช้า ดูเหมือนเครื่องของเธอก็เป็นรุ่นใหม่อยู่แล้วนี่นา

เผลอ ๆ ความจุเครื่องของเธอจะเยอะกว่าด้วยซ้ำ

ในวินาทีนี้ จู่ ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมานิด ๆ แล้วว่า วันนั้นที่ห้องอาหารเช้าของโรงแรมตอนไปประชุม ที่คุณอาตบไหล่เขาไปสองทีหมายความว่าอย่างไร

ต่อให้เอาเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่คุณอาให้มาไปซื้อของขวัญจนหมด ก็ยังซื้ออะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอันอยู่ดี

ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของหลิวหมิ่น สาวอวบในห้อง เหล่าเซียวก็มักจะกลุ้มใจว่าจะให้อะไรดี

คงประมาณว่าอยากให้อะไรที่อีกฝ่ายชอบ ตัวเองก็พอจ่ายไหว แถมยังคุ้มค่าคุ้มราคาด้วยล่ะมั้ง

แต่หลิวหมิ่นพอรับของขวัญไปทีไร ก็แจกการ์ดคนดีให้เหล่าเซียวทุกรอบ แล้วบอกว่าเธอต้องสอบเรียนต่อปริญญาโท เธอต้องก้าวหน้า ยังไม่อยากมีความรัก ขอโทษด้วยนะ

เห็นได้ชัดว่าพี่เซียวคงให้ของไม่โดนใจ หรือไม่เธอก็อาจจะมีเหตุผลอื่น

การให้ของขวัญนี่มันยากจริง ๆ

รู้สึกว่าผอ.หยางคบแฟนมาตั้งหลายคน แต่ไม่เคยมีปัญหาเรื่องการให้ของขวัญเลย เรื่องนี้น่าจะต้องถามผอ.หยางดูหน่อยแล้ว

กำลังคิดอยู่เพลิน ๆ

ผอ.หยางก็อุ้มกล่องของขวัญกล่องใหญ่เดินกลับเข้ามา

ที่บ้านของผอ.หยางรอบคอบมาก แทบทุกเทอมจะส่งของมาให้ และรูมเมตทุกคนก็มีส่วนแบ่งด้วยเสมอ

ไม่ใช่ของขวัญที่เวอร์วังอะไร เป็นของทั่วไป เช่น ขนมขบเคี้ยวอย่างพวกเนื้อวัวแห้ง ของกิน แล้วก็ของใช้ประจำวันอีกนิดหน่อย

ทำให้รู้สึกได้เลยว่าผู้ปกครองของเขาเป็นคนอบอุ่นและมีน้ำใจมาก

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

ถึงกับส่งหัวกระต่ายผัดเผ็ดมาให้ แถมยังส่งปากกามาให้ทุกคนคนละด้าม บอกว่าแม่ของเขาเห็นว่าใช้ดีตอนไปซื้อของเข้าบ้าน เลยซื้อติดมาด้วยเยอะแยะ

เป็นปากกาหมึกซึมพาร์กเกอร์คนละด้าม

สีก็แยกกันชัดเจน

เฟิงเฮ่าหยิบสีขาว ต้าเฉียวได้สีน้ำเงินแซฟไฟร์ เหล่าเซียวชอบสีเทา เขารู้สึกว่าสีเทาดูมีระดับและดูได้นานไม่เบื่อ ส่วนผอ.หยางเก็บสีดำไว้ใช้เอง

พอแบ่งของพวกนี้กันหมดแล้ว ก็ยังเหลือใบชาอยู่อีกหนึ่งถุง

ดูจากบรรจุภัณฑ์แล้วไม่หรูหราอะไรเลย แค่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ธรรมดา

ห่อเป็นทรงเหมือนหมั่นโถวลูกใหญ่

"เฮ่าจื่อ ชานี้ให้แกนะ แม่ฉันชอบชาตงฟางเหม่ยเหรินนั่นมาก ท่านก็ได้รับชามาเยอะเหมือนกัน เลยบอกว่าชาต้าอันมี่หลานเซียงตานฉงนี่ก็ดีมาก ให้แกเอาไปลองชิมดู"

เฟิงเฮ่า: ...ต้าอะไรอัน กลิ่นอะไรฉงนะ?

เขาเคยได้ยินแค่ชาขี้เป็ด เพราะชื่อขี้เป็ดมันสะดุดหูดี

อาหญิงของเขาก็มีนิสัยชอบดื่มชาเหมือนกัน แถวบ้านเกิดเขานี่ อาหญิงถือเป็นลูกค้าประจำของโรงน้ำชาเลยทีเดียว

เรื่องการดื่มชาแบบนี้ โดยเฉพาะชาเกรดแบบนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเกี่ยวกับคนธรรมดาทั่วไปสักเท่าไรจริง ๆ

อาหญิงของเขาแต่ก่อนเป็นคนที่อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ถึงชั่วโมงก็กระสับกระส่าย แต่เดี๋ยวนี้กลับนั่งแช่ในโรงน้ำชาได้ทั้งวัน

หลังจากมีประสบการณ์เก๊กฮวยดอกละร้อยหยวนคราวก่อน เฟิงเฮ่าจึงเอ่ยปากขอคำแนะนำอย่างจริงจังว่า ชาตัวนี้ต้องพูดยังไงถึงจะดูเท่ดูโปรสุด ๆ

ผอ.หยางนี่ช่างเป็นฝนดับแล้งมาทันเวลาจริง ๆ

ตอนเที่ยงที่เขากินข้าวบ้านอาจารย์หลิว ได้แอบถามมาเป็นพิเศษว่าศาสตราจารย์หลูชอบอะไร

อาจารย์หลิวบอกว่าศาสตร์การชงชาของศาสตราจารย์หลูนั้นยอดเยี่ยมมาก เหมือนจะเคยได้ใบรับรองผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการชงชาระดับประเทศมาด้วย

แข่งขันกันดุเดือดเกินไปแล้ว!

ศาสตราจารย์หลูที่เป็นวรกายศักดิ์สิทธิ์แห่งข้าวนุ่มโดยกำเนิดก็ไม่ง่ายเลย ขนาดชงชายังต้องไปสอบเอาใบรับรองระดับประเทศมาให้ได้

ผอ.หยางไม่ทำให้เฮ่าต้องผิดหวัง จึงอธิบาย (เก๊กโชว์ภูมิ) ให้อย่างจริงจังรอบหนึ่ง

"ชาต้าอันมี่หลานเซียงเฟิ่งหวงตานฉงถือเป็นที่สุดของมี่หลานเซียงตานฉงเลยนะ และต้าอันมี่หลานเซียงตัวนี้ก็เก็บมาจากต้นชาเดี่ยวต้นเดียวกับรุ่นที่ใช้ต้อนรับประธานาธิบดีนิกสันของอเมริกาตอนมาเยือนจีน ตานฉงก็คือชาที่ผลิตจากต้นชาเพียงต้นเดียว แถมยังได้รับการรับรองจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์แห่งชาติจีนว่าเป็นชาธรรมชาติแท้ไร้มลพิษ ต้าอันมี่หลานเซียงตัวนี้ผ่านการคั่วใบชาด้วยมือของอาจารย์เฮ่ออู่ ผู้สืบทอดรุ่นที่หกแห่งเฟิ่งหวงตานฉงเองเลย..."

เหล่ารูมเมต: ...แม้จะไม่ค่อยเข้าใจแต่รู้สึกว่าโคตรเทพ สรุปว่าฟังไม่รู้เรื่อง บอกมาเหอะว่าราคาเท่าไร

ผอ.หยางยิ้มอย่างขวยเขินพลางพูดว่า "ไม่ต้องใช้เงินหรอก มีคนสั่งทำพิเศษกับอาจารย์เฮ่ออู่ แล้วเขารู้ว่าคุณปู่ฉันชอบดื่มชา ก็เลยเอามาให้คุณปู่ ถึงคุณปู่จะเกษียณแล้ว แต่พวกลูกน้องเก่า ๆ ยังสำนึกในบุญคุณอยู่ พอถึงเทศกาลวันหยุดก็ยังส่งของขวัญมาให้ ชานี้รสชาติดี ปู่ฉันเลยแบ่งให้แม่ฉันมาบ้าง แล้วแม่ฉันก็ว่าอร่อยดี เลยห่อถุงหนึ่งส่งมาให้เนี่ยแหละ"

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าการบรรยายสรรพคุณก่อนหน้านั้นไร้สาระทั้งเพ ประโยคสุดท้ายนี่แหละที่ขิงได้เนียนสุด ๆ เทพถึงระดับเลเวล 3 เลยทีเดียว

ต่อให้อธิบายชานี้เลิศเลอเพอร์เฟกต์แค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับคำว่า 'คุณปู่ของฉันคือ XXX' เลยแม้แต่น้อย

"ขอบใจนะผอ.หยาง คืนนี้ฉันจะไปบ้านศาสตราจารย์หลู พอดีเลยจะได้เอาชาของนายติดมือไปด้วย พวกนายมีใครอยากได้ลายเซ็นไหม ฉันจะช่วยไปขอลายเซ็นมาให้"

พอถามดู ปรากฏว่าแม่ของทุกคนต่างก็เป็นแฟนคลับของเผิงหัว ผู้กำกับชื่อดังที่เป็นภรรยาของศาสตราจารย์หลูทั้งนั้น

เรื่อง "เรื่องเล่าเมืองชุนเฉิง" ที่ผู้กำกับเผิงหัวกำกับนั้นถือเป็นช่วงวัยเยาว์ของพวกคุณแม่เลยทีเดียว

แม้แต่แม่ของผอ.หยางเองก็โตมากับการดู "เรื่องเล่าเมืองชุนเฉิง" เหมือนกัน

เรื่องราวที่ดีไม่เคยแบ่งแยกชนชั้นจริง ๆ

แม่และคุณย่าของต้าเฉียวต่างก็ชอบ "เรื่องเล่าเมืองชุนเฉิง" เลยจองขอลายเซ็นสองใบ

แม่ของเหล่าเซียวก็ชอบดู "เรื่องเล่าเมืองชุนเฉิง" เหมือนกัน เลยจองขอลายเซ็นหนึ่งใบ

ของเฟิงเฮ่าอีกหนึ่งใบ รวมทั้งหมดเป็นห้าใบ

เฟิงเฮ่ายังหยิบหนังสือของศาสตราจารย์หลูติดไปด้วย กะว่าจะให้ศาสตราจารย์หลูเซ็นให้สักเล่ม จริง ๆ แล้วเขารู้สึกผิดและร้อนตัวอยู่บ้าง เพราะยังไม่มีเวลาเปิดอ่านหนังสือของศาสตราจารย์หลูเลย

เขารู้สึกอยู่เสมอว่าหนังสือ "เริ่มช้าแต่วิ่งไว" เล่มนี้คือเคล็ดวิชาข้าวนุ่มอันลึกลับ ไม่กล้าเปิดอ่านสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องรอให้อยู่ในสภาวะจิตใจอันศักดิ์สิทธิ์ก่อนถึงจะเปิดอ่านได้

เหมือนกับการได้พบใครสักคน ที่ต้องไม่เร็วไปและไม่ช้าไป ต้องพบกันในจังหวะเวลาที่พอดี ในยามที่รู้ประสาแล้วแต่ยังเยาว์วัย เปี่ยมด้วยความหวังต่ออนาคต การได้พบเธอในจังหวะนั้นจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจ จะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ และยังคงมีความใฝ่ฝันอยู่เต็มหัวใจ

ต้องเป็นช่วงเวลาแบบนี้นี่แหละ

ในเมื่อของขวัญจากบ้านผอ.หยางส่งมาถึงแล้ว เฟิงเฮ่าจึงเดินออกไปที่ดาดฟ้าเพื่อโทรศัพท์หาที่บ้านบ้าง

เพื่อถามแม่ว่าได้รับใบชาหรือยัง แล้วก็กังวลว่าพ่อกับแม่อาจจะเลื่อนเจอคลิปโต่วอินแปลก ๆ เข้า เลยคิดว่าชิงอธิบายไว้ก่อนดีกว่า

"พ่อครับ แม่ล่ะ โทรหาแม่ไม่ติดเลย"

"ออกไปข้างนอกแล้ว อาแกชวนไปเดินซื้อของด้วยกัน โทรไม่ติดน่าจะกำลังเดินเล่นอยู่นั่นแหละ"

"ใบชาได้แล้วนะ"

"ดีมากเลย ชาแพงขนาดนั้นแม่แกไม่กล้าดื่ม พอดีเอาไปให้อาแกแล้ว อาแกชอบดื่มชา พวกเราสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"หา? คลิปโต่วอินเหรอ พ่อไม่มีเวลาดูหรอกนะ ไว้ค่อยคุย ลูกค้ามาแล้ว..."

......

ผอ.หยางเองก็กำลังโทรศัพท์หาแม่ของตัวเองอยู่ที่มุมหนึ่งเช่นกัน

"แม่เลื่อนเจอคลิปรูมเมตของลูกแล้วนะ หนุ่มน้อยคนนั้นดูมีชีวิตชีวาดี ไม่เลวเลย ใช้ได้ทีเดียว"

"ดูจากโหงวเฮ้งแล้วหน้าตาซื่อตรง เป็นคนที่คบหาได้"

"ให้ใบชาไปหรือยังล่ะ"

"สามีของผู้กำกับเผิงหัวเป็นศาสตราจารย์ของพวกเธอ เขากำลังจะเอาใบชาไปให้ศาสตราจารย์หลูพอดีเลยเหรอ ดีจริง โชคชะตาของเขาดีมาก มีผู้อุปถัมภ์อยู่ทุกหนแห่ง การเป็นผู้อุปถัมภ์ต้องเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ได้ประโยชน์ร่วมกันถึงจะเป็นผู้อุปถัมภ์ที่แท้จริง ลูกเป็นผู้อุปถัมภ์ของเขา เขาก็อาจจะเป็นผู้อุปถัมภ์ของลูกได้เช่นกัน"

"ช่วงนี้แม่กับพ่อของลูกสบายดี ไม่มีเรื่องอะไรหรอก พ่อลูกยังรักศักดิ์ศรี ไม่กล้าทำเรื่องเหลวไหลมาให้แม่เห็นหรอก วางใจเถอะ ตั้งใจเรียนไปนะ"

......

พอแม่วางสายไป เหล่าหยางก็ถอนหายใจอย่างจนใจ ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ค่อนข้างตึงเครียด แม่ของเขาฉลาดหลักแหลมมาก แต่ในเรื่องความรักกลับดื้อรั้นหัวชนฝา ในเรื่องมนุษยสัมพันธ์เขาได้รับการสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แต่เรื่องความรักของหนุ่มสาวเนี่ยสิ ดูท่าคงจะปลงไม่ตกแล้วจริง ๆ

พอพ่อวางสายไป เฟิงเฮ่าก็ถอนหายใจอย่างจนใจเช่นกัน พ่อดูยุ่ง ๆ และเหมือนจะไม่ถนัดเปิดอกคุยเท่าไร ความจริงเขามีเรื่องที่ตกตะกอนในใจอยากเล่าตั้งเยอะแยะแต่ก็ไม่ได้พูด อยากจะอวด (โม้แหลก) สักหน่อย หรือไม่ก็โดนเอ็ดสักสองสามประโยค สงสัยผิวจะคันอยากโดนตีเสียแล้วกระมัง

......