ตอนที่ 53 ชิงชิง

...

ยามค่ำคืน

ผู้คนในห้องเรียนตามตึกต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัยเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หอพักนักศึกษาปีหนึ่งถึงปีสามยังมีกฎดับไฟอยู่

จะให้ไปแอบมุดคุยรักกันตามซอกมุมมืด ๆ ตลอดก็ไม่ได้ แถมยังเสี่ยงต่อการโดนฝ่ายระเบียบวินัยจับได้อีก

สู้มานั่งอ่านหนังสือด้วยกันในห้องเรียนอย่างเปิดเผยไม่ได้

คืนนี้เฟิงเฮ่ามีความกระตือรือร้นในการเรียนสูงมาก

เขาไปรื้อตำราแคลคูลัสออกมา เตรียมจะเริ่มศึกษาใหม่อีกรอบด้วยตัวเอง

ปรากฏว่าเดินหาอยู่นานสองนาน ก็แทบจะหาห้องเรียนบริสุทธิ์ผุดผ่องสักห้องไม่ได้เลย

ตามซอกตามมุมล้วนมีนักศึกษานั่งกันเป็นคู่ ๆ

ชีวิตมหา'ลัยนี่มันดีจริง ๆ ความรักช่างเรียบง่ายบริสุทธิ์อะไรขนาดนี้

ไม่จำเป็นต้องไปดูหนัง เดินช็อปปิ้ง หรือซื้อชานม แค่นั่งในห้องเรียนก็คุยกันได้ทั้งคืน

เหมือนมีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จบ หรือบางครั้งต่อให้ไม่พูดอะไรก็ยังได้

แค่ได้จับมือกันนิด ๆ หน่อย ๆ ก็มีความสุขไปทั้งคืนแล้ว

เฟิงเฮ่ารู้สึกอิจฉาพวกรุ่นน้องอยู่บ้าง

โดยพื้นฐานแล้ว คนที่ยังมานั่งจีบกันในห้องเรียนอย่างสบายใจเฉิบตอนนี้ก็มีแต่พวกรุ่นน้องทั้งนั้น

เด็กปีสี่แทบไม่มีใครทำใจให้สงบได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ออกไปฝึกงานแล้ว ก็มัวแต่กระวนกระวายที่ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้ หรือไม่ก็ที่บ้านจัดการวางแผนไว้ให้หมดแล้ว จึงหมกตัวเล่นเกมอยู่ในหอพักอย่างสบายใจ

คนที่ยังถ่อสังขารออกมานั่งขยันอ่านหนังสืออย่างเฟิงเฮ่าถือว่าหาได้ยากยิ่ง

อันที่จริงพอขึ้นปีสี่มาก็เริ่มนึกเสียดาย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสียดายอะไร แค่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้เรียนรู้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ขึ้นปีสี่แล้ว กำลังจะเรียนจบ กำลังจะถูกปล่อยออกจากคอกแล้ว

ให้ความรู้สึกเหมือนหมูที่ยังขุนไม่ทันอ้วน แต่กลับถูกบีบให้ต้องเข้าโรงเชือด

ช่างหวาดหวั่นและไม่มั่นคงในใจ

ในบรรดาสกิลและไอเทมทั้งหมด เฟิงเฮ่าชอบบัฟ "เวลาหายไปไหน" ที่สุด เวลาคูณสี่ ทำให้รู้สึกเหมือนว่าถ้าเริ่มพยายามตั้งแต่ตอนนี้ เขาก็สามารถเรียนมหาวิทยาลัยใหม่อีกรอบได้เลย

อย่างน้อยก็จะได้ไม่เสียค่าเทอมไปฟรี ๆ

เดินวนอยู่รอบใหญ่ ในที่สุดเขาก็หาที่นั่งได้ในห้องเรียนของอาคารรวม

ในห้องนี้ก็มีคู่รักอยู่เหมือนกัน แต่ห้องค่อนข้างกว้าง ความหนาแน่นต่ำกว่า จึงไม่รบกวนสมาธิเท่าไร

เฟิงเฮ่าอยากลองดูผลลัพธ์การเรียนรู้ของตัวเองหลังจากที่สติปัญญาเพิ่มขึ้น ถึงขั้นควักตำราแคลคูลัสออกมา ชักจะเริ่มเหลิงขึ้นมานิด ๆ แล้ว

เขานั่งลงอย่างเงียบ ๆ ไปยี่สิบนาที

จากนั้นเขาก็ค้นพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวว่า บางสิ่งบางอย่างนั้น... ทำไม่เป็นก็คือทำไม่เป็นอยู่วันยังค่ำ

เขาเริ่มเข้าใจระดับสติปัญญาของตัวเองบ้างแล้ว ที่เพิ่มขึ้นมานิดหน่อยน่ะ มันคือนิดเดียวจริง ๆ ไม่ใช่ 'นิดเดียว' ที่แปลว่ามหาศาล

แคลคูลัสทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้

มิน่าล่ะ ระดับความรู้ของศาสตราจารย์เลี่ยวถึงได้ 86 คะแนน ส่วนตัวเขาอยู่ที่ 69 คะแนน ช่องว่างนี้มันห่างชั้นกันเกินไปจริง ๆ

เฟิงเฮ่าคาดไม่ถึงเลยว่าตัวเองยังไม่ทันถูกโลกความเป็นจริงเล่นงาน แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับแคลคูลัสก่อนเสียแล้ว

องค์ความรู้อันชั่วร้ายพรรค์นี้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดค้นขึ้นมา

สมัยนี้ดูเหมือนการแข่งขันจะดุเดือดยิ่งกว่าเดิม ตอนช่วงตรุษจีนเขาไปที่ร้านของพ่อ ก็เห็นลูกสาวเจ้าของร้านขายเสื้อผ้าข้างบ้านนั่งทำโจทย์คณิตศาสตร์อยู่หน้าร้าน

เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักมาก บนหัวมัดผมจุกชี้ฟ้า แก้มกลมยุ้ย ดูดุ๊กดิ๊กน่าเอ็นดู เดิมทีเฟิงเฮ่ากะว่าจะเข้าไปแหย่เล่นสักหน่อย

ทว่าพอเหลือบไปเห็นการบ้านของเธอที่มีชื่อว่า "สรุปเนื้อหาคณิตศาสตร์โอลิมปิกเชื่อมชั้นอนุบาลสู่ประถม"... เขาก็ถอยหลังกลับเงียบ ๆ ทันที

เขาเริ่มลังเลว่า หรือจะกลับไปก่อนดี ไม่มีอาจารย์คอยคุมสักหน่อย ด้วยสติปัญญาขนาดเขา ในอนาคตคงไม่ได้ใช้แคลคูลัสหรอก ยกเว้นแต่ว่าเขาอยากจะไปพึ่งใบบุญศาสตราจารย์เลี่ยวจริง ๆ...

เฟิงเฮ่าตัดใจปิดหนังสือ ปิดศาสตราจารย์เลี่ยวที่อยู่ในหน้ากระดาษลง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นซูชิงชิงเข้าพอดี

เชี่ย!

เฟิงเฮ่านึกว่าตัวเองตาฝาด

เขาก้มหน้าลง แล้วเงยหน้าขึ้นใหม่อีกรอบ

เป็นซูชิงชิงจริง ๆ ด้วย

เธอนั่งอยู่ตรงข้ามเขา หันหน้าเข้าหาเขา และกำลังจ้องมองเขาอยู่

เฟิงเฮ่านึกสงสัยในใจว่าเธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ตัวเองตั้งใจเรียนแคลคูลัสถึงขนาดที่ไม่ทันเห็นเธอเชียวหรือ

ซูชิงชิงในคืนนี้กลับสวมกระโปรง

เป็นชุดกระโปรงที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง

แขนกุด คอกลม ดูจากการตัดเย็บแล้วเรียบง่ายตั้งแต่หัวจรดท้ายไร้การตกแต่งใด ๆ หากคนอื่นสวมคงยาวลงมาถึงประมาณหัวเข่า แต่เพราะซูชิงชิงรูปร่างสูง ชายกระโปรงจึงอยู่เหนือเข่าขึ้นมาถึงกึ่งกลางต้นขา ส่วนที่เท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว

เนื่องจากโต๊ะเก้าอี้ของอาคารเรียนรวมฝั่งนี้เป็นแบบโปร่ง จึงแทบไม่มีอะไรมาบดบังสายตา

ชุดกระโปรงที่ดูธรรมดาและเรียบง่าย ไม่มีจุดไหนที่ชวนให้คิดลึกหรือดูรกรุงรังแม้แต่น้อย

แต่เมื่อมาอยู่บนร่างของซูชิงชิง กลับรู้สึกว่ามันช่างขาวบริสุทธิ์ สะอาดสะอ้าน และดูแพงเหลือเกิน

มิน่าล่ะถึงไม่มีใครกล้าจีบซูชิงชิง แค่ชุดเรียบ ๆ ชุดนี้ ก็ยังทำให้คนรู้สึกว่าเธอดูสูงส่งและเย่อหยิ่งเกินเอื้อม

คงจะเป็นกลิ่นอายความหอมหวานของเม็ดเงินละมั้ง

เฟิงเฮ่าที่เคยได้รับการกระตุ้นจากบัฟการแต่งกาย รู้สึกได้ทันทีว่าชุดกระโปรงตัวนี้แม้จะไม่มีโลโก้ใด ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าราคาต้องไม่ถูกอย่างแน่นอน

หากลองเดาแบบต่ำ ๆ ก็น่าจะเกินทรัพย์สินเงินสดทั้งหมดที่เขามีอยู่แล้ว

เฟิงเฮ่าคงจะเรียนแคลคูลัสจนมึนไปหมดแล้ว

ประโยคแรกที่เขาพูดเมื่อเห็นซูชิงชิง กลับเป็นการถามว่า "ชุดกระโปรงที่คุณใส่อยู่ราคาเท่าไหร่ครับ"

ซูชิงชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า "คุณแม่ซื้อให้น่ะค่ะ ฉันไม่รู้ราคาที่แน่นอนเหมือนกัน ท่านเป็นวีไอพีเลยน่าจะได้ส่วนลด แต่จำได้ว่าราคาบนป้ายประมาณสองหมื่นกว่าหยวนนะคะ"

"ฟู่!"

พอถามจบและได้ยินคำตอบ เฟิงเฮ่าก็ตาสว่างทันที

ไม่ต้องตบหน้าตัวเองสักสองฉาด ก็ได้สติขึ้นมาเลย

ค่าเทอมตลอดสี่ปีของเขายังเทียบไม่ได้กับชุดกระโปรงตัวเดียวของเธอด้วยซ้ำ

ยังจะฝันหวานอะไรอยู่อีก

"คุณหนูใหญ่ซูมาหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ"

แปลกจริง ตัวเขาเองมาที่อาคารเรียนรวมก็ไม่ได้บอกใครไว้สักหน่อย แถมยังคลำทางมาถึงที่นี่แบบงง ๆ เสียด้วยซ้ำ

ซูชิงชิงหาเขาเจอได้อย่างไร หรือว่าแอบติดเครื่องระบุตำแหน่งไว้บนตัวเขากันแน่

ซูชิงชิงรู้สึกเคืองนิด ๆ ที่เฟิงเฮ่าเรียกเธอแบบนั้น

แม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยถูกคนอื่นแซวแบบนี้อยู่บ้าง แต่ปกติแล้วเธอก็ไม่เคยสนใจ

ทว่าพอเป็นเฟิงเฮ่าพูดแบบนี้มันไม่ได้ มันดูห่างเหินเกินไป

แต่เธอกลับโกรธไม่ลงอยู่ดี เพราะรู้สึกว่าเสียงของเขาเพราะน่าฟังเหลือเกิน

พูดอะไรก็ฟังดูดีไปหมด

ใสสะอาด ชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีเสียงขึ้นจมูกอู้อี้ให้รำคาญใจ ฟังแล้วสบายหูเป็นที่สุด

อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้ตั้งใจออกมาตามหาเขาจริง ๆ สักหน่อย

แค่อยากเดินเล่นคนเดียวเงียบ ๆ เท่านั้น เธอไม่ชอบไปอาคารเรียนของสาขาตัวเอง ไม่ชอบทักทายใคร แต่ถ้ามีคนมาทักแล้วไม่ตอบกลับก็ดูเสียมารยาท

ก็เลยตัดปัญหาด้วยการมาเดินเล่นแถวอาคารเรียนรวมที่อยู่ข้าง ๆ แทน

อาคารเรียนรวมมีไฟสว่างไสว ไม่ค่อยเจอกลุ่มคู่รักที่แอบไปยืนกอดจูบกันตามซอกมุม

แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่า จะได้มาเจอเฟิงเฮ่าที่นี่

เมื่อมองดูเขาพลิกหน้าหนังสือและจดบันทึกอย่างตั้งใจ เขาใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดา กางเกงขาสั้นแนวสปอร์ต และรองเท้าผ้าใบ การแต่งตัวดูแสนจะธรรมดา แต่ซูชิงชิงกลับรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ยิ่งพอนึกถึงภาพในคลิปวิดีโอตอนที่เขาใช้แขนเสื้อยืดเช็ดแก้มตัวเองด้วยแล้ว

อีกทั้งเมื่อครู่เพิ่งดูเขาอ่านหนังสือในหอสมุดผ่านหน้าจอมือถือ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเลยแม้แต่น้อย ทว่าพอเดินมาตรงหน้า กลับได้เห็นตัวจริงที่มีชีวิตชีวาของเขา

เวลานี้คงเข้าใจบทกวีท่อนนั้นได้เป็นอย่างดี 'ตามหานางนับพันคราท่ามกลางผู้คน แท้จริงนางกลับยืนอยู่ตรงมุมแสงไฟริบหรี่'

เขากำลังนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ในห้อง

ไม่รีบร้อน ไม่กระวนกระวาย

ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นใจ

"ห้ามเรียกฉันแบบนี้นะคะ คุณเรียกฉันว่าชิงชิงก็ได้ค่ะ" ซูชิงชิงเอ่ยปาก

เฟิงเฮ่าเห็นเธอทำหน้าจริงจัง ก็นึกว่าจะให้เขาเรียกเธอว่าองค์หญิงเสียอีก

"ฉันรบกวนการอ่านหนังสือของคุณหรือเปล่าคะ ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยถนัดวิชาแคลคูลัสเท่าไหร่เลยนะ"

เฟิงเฮ่าเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเป้

"อย่าตัดสินคนจากภายนอกสิครับ... แต่คุณมองคนขาดจริง ๆ นั่นแหละ ผมทำไม่ได้เลยจริง ๆ"

ซูชิงชิงแย้มยิ้ม

ฟันเรียงตัวสวยงามเป็นระเบียบ

ขาวสะอาดตา

"ไปเถอะค่ะ ขอเลี้ยงมื้อดึกคุณได้ไหมคะ"

เฟิงเฮ่ากวาดตามองชุดกระโปรงของเธอ คงจะนั่งซ้อนท้ายจักรยานไม่ได้แน่

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วก็ถอนหายใจอีกรอบด้วยความเสียดาย

"ผมเลี้ยงคุณเองดีกว่าครับ เมื่อเช้าคุณเลี้ยงไปแล้ว ตอนเย็นเปลี่ยนมาเป็นผมบ้าง แฟร์ ๆ กันดี"

"ตกลงค่ะ"

ซูชิงชิงลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ

เฟิงเฮ่าเดินตามหลังเธอไป

ภายในอาคารเรียนรวมอันสว่างไสว ทั้งสองไม่ได้จับมือกัน และไม่ได้เดินเคียงข้างกัน

โคมไฟบนเพดานสว่างจ้า แมลงเม่าบินว่อนไปมา

ซูชิงชิงเดินด้วยท่าทางเบิกบานใจเล็กน้อย ก้าวย่างราวกับกำลังเต้นรำ

...