ตอนที่ 54 สีน้ำเงิน

...

ยามค่ำคืน ถนนนักศึกษาคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน

ทว่าเถ้าแก่เนียะร้านหมี่ซั่วข้นเก็บร้านไปแล้วตอนค่ำ

ร้านนั้นขายแค่มื้อเช้ากับมื้อเที่ยง บ่ายสองโมงก็ปิดร้านแล้ว

มื้อดึกของผู้ชายมักเป็นพวกปีกไก่ย่าง เนื้อย่างอะไรเทือกนั้น แต่การจะชวนซูชิงชิงที่สวมกระโปรงตัวละสองหมื่นกว่าหยวนมานั่งเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กกินปีกไก่ย่างข้างทาง เฟิงเฮ่าก็รู้สึกผิดต่อมโนธรรมอยู่บ้าง

แม้ตอนนี้ดูเหมือนคุณหนูใหญ่ซูจะอารมณ์ดีไม่เลว แต่เรื่องแบบนี้เธอคงไม่ค่อยชอบเท่าไร

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

อาจเพราะเคยโอบเอวเธอมาแล้ว พอนับรวม ๆ ก็รู้สึกว่าเอวอยู่ใกล้หัวใจมากกว่าล่ะมั้ง

เฟิงเฮ่าจึงพอจะจับทางความรู้สึกของซูชิงชิงได้บ้าง

เฟิงเฮ่าให้ซูชิงชิงรออยู่ตรงนี้ ส่วนเขาไปซื้อปีกไก่ย่างสามไม้ (ปีกกลางหกชิ้น) มันฝรั่งแผ่นหนึ่งที่ สาหร่ายฟองเต้าหู้หนึ่งที่ และเบียร์สับปะรดสองขวด

ระหว่างที่รอ เขาเห็นซูชิงชิงยืนอยู่ข้าง ๆ

อยู่นอกฝูงชน

เมื่อเห็นว่าเขามองมา ซูชิงชิงก็ยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นหวานจับใจ

แต่กลับให้ความรู้สึกห่างไกลเหลือเกิน

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ห่างกันแค่ระยะสองสามคนคั่น แต่พอยืนอยู่ตรงนั้นกลับดูไกลลิบตา

คงเพราะรองเท้าของเธอขาวเกินไป กระโปรงก็ขาวสะอาดเกินไป จึงดูไม่เข้ากับบรรยากาศโดยรอบ

ซื้อเสร็จแล้ว

เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ซูยังดูงง ๆ ไม่รู้จะนั่งตรงไหน กำลังลังเลว่าจะนั่งลงอย่างไรดี เฟิงเฮ่าก็ร้องเรียก "ไปกันเถอะ ชิงชิง"

เฟิงเฮ่าส่งถุงใส่เบียร์ให้เธอถืออย่างไม่เกรงใจ

ถึงจะค่อนข้างหนัก แต่ก็ไม่ทำให้กระโปรงของเธอเปื้อน

พอมีของอยู่ในมือแล้วจริง ๆ ก็ดูเหมือนจะไม่เก้ ๆ กัง ๆ ขนาดนั้น

ไม่ได้ดูมีช่องว่างห่างเหินอีกต่อไป

อืม จะได้ไม่ทำให้เฟิงเฮ่าดูเหมือนคนส่งอาหารเดลิเวอรีด้วย

ซูชิงชิงไม่ได้ถามเฟิงเฮ่าว่าจะไปไหน

เพียงแค่เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ซูนี่แปลกคนอยู่เหมือนกัน บางครั้งก็เผด็จการเอาแต่ใจ แต่บางครั้งกลับดูพูดไม่เก่งเอาเสียเลย

แต่การที่เธอมาชอบเขานี่สิ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่ปกติจริง ๆ

เฟิงเฮ่าที่เพิ่งโดนแจกการ์ดคนดีมา สภาพจิตใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

ในเมื่อบอกว่าผมเป็นคนดีแล้ว ต่อไปก็ห้ามมากอดผมอีกล่ะ ถ้าเธอกล้ากอด ผมก็กล้าจูบเหมือนกัน

ไม่ได้พูดล้อเล่นนะเว้ย!

เฟิงเฮ่าพาซูชิงชิงมาที่อาคารทดลอง ขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นบนสุด แล้วเดินขึ้นบันไดต่อไปอีกชั้นหนึ่ง

มืดมิด ไร้แสงไฟ

เสียงลมหายใจสอดประสานกัน

ในวินาทีก่อนจะผลักประตูดาดฟ้า เฟิงเฮ่าก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมพวกคู่รักถึงชอบเดินในที่มืด ๆ

ในความมืด ถ้าอยู่คนเดียวจะรู้สึกหวาดกลัว แต่พออยู่กันสองคน ความมืดกลับคล้ายมีบัฟความแนบชิดเพิ่มเข้ามา ทำให้คนเราอยากเบียดกายเข้าหากันและอยากขยับเข้าไปใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศเช่นนี้แตกโพละสลายไปเหมือนฟองสบู่ในวินาทีที่เฟิงเฮ่าผลักประตูดาดฟ้าเปิดออก

ด้านนอกคือลานกว้าง

ธรรมดาสามัญ

มุมหนึ่งมีกองโต๊ะเก้าอี้ทดลองที่ปลดระวางแล้ว

แต่พอเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก็สามารถมองเห็นมหาวิทยาลัยได้ทั้งผืน

วิทยาเขตยามราตรีที่ล้อมรอบด้วยทะเลสาบ แลดูราวกับหญิงสาวลึกลับที่คลุมด้วยผ้าแพรผืนบาง

แสงไฟระยิบระยับประปราย เงียบสงบและงดงาม

นี่คือฐานลับที่เฟิงเฮ่ากับเหล่าเซียวค้นพบ

คราวก่อนตอนที่เหล่าเซียวทำความสะอาดห้องทดลองแล้ววานให้เขามาช่วยยกโต๊ะเก้าอี้ทิ้ง ทั้งสองคนก็เลยมาเจอดาดฟ้านี้เข้า

น่าเสียดายที่ไอ้หมาเลียอย่างเหล่าเซียวยังไม่มีโอกาสได้พาสาวคนไหนขึ้นมาเลย

เฟิงเฮ่าเองก็เคยคิดว่าจนกว่าจะเรียนจบ เขาคงได้แค่นั่งคุยเรื่องชีวิตกับเหล่าเซียวอยู่ที่นี่เท่านั้น

คราวนั้นเหล่าเซียวพูดว่าอะไรนะ บอกว่าในอนาคตถ้าตัวเองรวยขึ้นมา จะต้องไปกินบะหมี่เนื้อคังซือฟู่ให้ได้สองชาม

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พวกเขาสี่คนในหอพักเข้าไปในตัวเมืองด้วยกัน ต้าเฉียวเคยเลี้ยงพวกเขา

เหล่าเซียวนึกว่าร้านที่ชื่อบะหมี่เนื้อคังซือฟู่จะราคาถูกมาก

เหมือนกับเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาชงในร้าน แพงสุดก็แค่บวกค่าน้ำร้อนกับค่าที่นั่ง จะแพงไปได้สักเท่าไรกันเชียว

ผลปรากฏว่าบะหมี่เนื้อคังซือฟู่ในร้านราคาชามละ 48 หยวน

ชามเดียวเหล่าเซียวยังกินไม่อิ่มด้วยซ้ำ

ชามใหญ่เบ้อเริ่ม แต่เส้นให้นิดเดียว

เหล่าเซียวเลยมาตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ไว้บนดาดฟ้านี้ว่า ต่อไปถ้าหาเงินได้ จะซื้อบะหมี่เนื้อกินคนเดียวสองชาม

เฟิงเฮ่าวางปีกไก่ มันฝรั่งแผ่น ฟองเต้าหู้สาหร่าย และเบียร์ลงตรงจุดที่เหล่าเซียวเคยนั่งคราวก่อน

เขาใช้กระดาษทิชชูเช็ดฝาเบียร์สับปะรด ดึงห่วงเปิดแล้วยื่นให้ซูชิงชิง

ซูชิงชิงรับมาจิบไปหนึ่งอึก รสหวาน ซ่าลิ้นนิด ๆ อร่อยดีทีเดียว

ปีกไก่ มันฝรั่งแผ่น ฟองเต้าหู้สาหร่าย พวกนี้ซูชิงชิงแทบไม่เคยกินเป็นมื้อดึกเลย เธอเป็นคนค่อนข้างมีวินัยในตัวเอง

อยู่มหาวิทยาลัยก็กินตามปกติ พอกลับบ้านก็มีแม่บ้านทำกับข้าวให้ นาน ๆ ทีถึงจะออกไปกินข้างนอก ถึงจะไม่ใช่ระดับมิชลินทุกมื้อ แต่อย่างน้อยก็เป็นร้านระดับแบล็กเพิร์ล แม่ของเธอค่อนข้างพิถีพิถัน ส่วนพ่อของเธอมักพาเธอไปกินตามร้านแปลก ๆ ซูกั๋วหลงพ่อของเธอเป็นคนติดดินและลุย ๆ หน่อย

เฟิงเฮ่าฉีกซองกระดาษใส่ตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้ง หักตะเกียบออกจากกัน แล้วเอาตะเกียบสองข้างมาถูกันรอบหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้มีเสี้ยนทิ่มปาก

จากนั้นก็ส่งตะเกียบให้เธอ

เมื่อเห็นซูชิงชิงถือตะเกียบทำท่าเหมือนไม่รู้จะเริ่มคีบตรงไหนดี

เขาก็คิดในใจว่า เมื่อวานตอนกินหมี่สั่วต้มเธอยังดูสบาย ๆ กินเอร็ดอร่อยดีอยู่เลย ไหงตอนนี้กลับมาเหนียมอายซะงั้น

ดูจากที่เธออุตส่าห์หาร้านโจ๊กซีฟู้ดข้างทุ่งนาเจอ ก็น่าจะเป็นคนชอบกินแท้ ๆ

เฟิงเฮ่าลองชิมดู เถ้าแก่ร้านปิ้งย่างไว้หน้าเขาไม่น้อย ฝีมือยังได้มาตรฐาน ไม่แย่เลย

"เจ้าหญิง ต้องการให้ป้อนไหมครับ"

ซูชิงชิงชะงักไปกับคำถาม ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเฟิงเฮ่ากำลังล้อเธอเล่น

เธอจึงยื่นมือไปฟาดแขนเขาหนึ่งที

ส่งเสียงดังเพียะอย่างชัดเจน

เฟิงเฮ่ากุมแขนตัวเอง รู้สึกแสบแปลบขึ้นมาทันที

ยัยคนนี้แรงเยอะชะมัด คนอื่นเขาหยอกล้อกันต้องตีเบา ๆ ไม่ใช่เหรอ

นี่เธอเล่นซัดมาสุดแรงเกิดเลยนะ

เฟิงเฮ่ากุมแขนพลางพูดว่า "คุณคิดจะแจกรอยช้ำฟรีให้ผมเหรอครับ"

"พรืด!"

"ฉันอยากแจกเสื้อมีฮู้ดให้เธอสักตัวมากกว่า เธอดูภักดีดี"

พูดจบทั้งสองคนก็สบตากันแล้วหัวเราะออกมา

อ่า ทั้งคู่ต่างกดติดตามบัญชีโต่วอินชื่อ "เป่าเป่าพลังเต่า" ของหนิวหนิว เด็กสาวเสื้อฮู้ดไว้เหมือนกันสินะ

ซูชิงชิงจิบเบียร์สับปะรดไปอึกใหญ่ จากนั้นก็เริ่มกินปีกไก่ย่างอย่างจริงจัง

เธอใช้ทิชชูเปียกเช็ดมือ แล้วก็ใช้มือหยิบกินตรง ๆ

กินได้เกลี้ยงเกลามาก เฝ้ามองปีกไก่ย่างหายวับไปเหลือแต่กระดูก

บางทีซูชิงชิงอาจได้รับการอบรมเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารมาว่ากินไม่พูดนอนไม่จา ตอนกินอาหารเธอจึงไม่พูดอะไรเลย

กินอย่างตั้งใจ ดื่มอย่างตั้งใจ

ยามค่ำคืน สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงยังคงอบอ้าว

กระโปรงของซูชิงชิงเนื้อผ้าค่อนข้างอยู่ทรง แม้มีลมพัดก็ไม่เปิดขึ้นมา

เสื้อยืดของเฟิงเฮ่าถูกลมพัดจนปลิวไปแล้ว แต่กระโปรงของเธอยังคงแนบติดอยู่กับต้นขาอย่างเรียบร้อย

สมกับเป็นกระโปรงตัวละสองหมื่นกว่า ไม่ให้หน้าลมฟ้าอากาศเลยจริง ๆ

กินดื่มกันจนเสร็จ

เฟิงเฮ่าเห็นคุณหนูซูยังไม่มีทีท่าอยากจะกลับ

เธอยืนนิ่งไม่พูดไม่จา

เขาจึงถามขึ้นว่า "คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน"

เขาชี้ไปยังแท่นที่ใช้วางอาหารเมื่อครู่

ซูชิงชิงส่ายหน้า

"นี่คือแท่นอธิษฐานที่มีเวทมนตร์ ถ้าคุณมีความปรารถนาอะไร แค่ขึ้นไปยืนข้างบนแล้วตะโกนบอกท้องฟ้า มันก็จะเป็นจริง"

ซูชิงชิง: ... "เธอคงไม่ได้อยากแอบดูกางเกงในฉันหรอกนะ"

"ประสาท คุณเห็นผมเป็นคนยังไง ผมจะไปอยากดูของพรรค์นั้นได้ยังไง"

"สีฟ้าค่ะ" ซูชิงชิงพูดขึ้น

เฟิงเฮ่า: ...

หน้าแดงขึ้นมาทันที

...