ตอนที่ 55 แลกเปลี่ยน

......

ไม่เห็นกางเกงในสีฟ้า

ใต้กระโปรงมีกางเกงเซฟตี้สีดำ สั้นกว่ากระโปรงแค่นิดเดียว

เฟิงเฮ่าช่วยประคองซูชิงชิงปีนขึ้นไป จากนั้นตัวเองก็ปีนตามขึ้นไป

ตรงนี้เหล่าเซียวเคยตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ไว้ว่า ถ้ารวยเมื่อไหร่จะซื้อบะหมี่เนื้อคังซือฟู่สองชาม

เฟิงเฮ่าก็ตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ไว้เหมือนกัน—— (********)

พูดออกมาเดี๋ยวจะไม่ศักดิ์สิทธิ์

ขอเก็บเป็นความลับ

ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมจู่ๆ คนตั้งเยอะแยะถึงรู้ว่าเขาไม่กินตีนไก่

ซูชิงชิงยืนอยู่บนแท่นสูง ให้ความรู้สึกเหมือนพร้อมจะโอนเอนร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ

คนเราพอตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแล้วจะยิ่งตื่นเต้นจริงๆ ด้วย

ก็เหมือนกับที่เธอชอบขี่มอเตอร์ไซค์ เวลาที่มีความเร็ว มองดูทุกสิ่งรอบตัวถอยหลังไป ความรู้สึกแบบนั้นมันเร้าใจและพิเศษมาก

ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมาก

โดยเนื้อแท้แล้วเธอเป็นคนที่ค่อนข้างชอบกีฬาเอ็กซ์ตรีม

คงเป็นเพราะคนเราพอไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง ก็มักจะชอบการผจญภัย

หากใครสักคนยังต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ก็คงไม่กล้าห้าวขนาดนี้ มัวแต่กังวลว่าสุขภาพจะไม่ดี ป่วยขึ้นมาต้องเสียเงิน แถมทำงานไม่ได้จนขาดรายได้

ซูชิงชิงยืนอยู่ข้างบน กางแขนทั้งสองข้างออก

เฟิงเฮ่าคว้ามือเธอไว้

"คุณย่าทวด อย่าเลยครับ นี่ไม่ใช่ไททานิก นี่มันดาดฟ้าชั้นสิบแปด"

ซูชิงชิงหันกลับมามอง พบว่าเฟิงเฮ่าหลับตาอยู่ซะงั้น

ขนตายาวๆ กะพริบถี่ๆ ดูน่าขำเป็นพิเศษ

"นายจะหลับตาทำไมล่ะ"

"กลัวความสูงครับ"

"กลัวความสูงแล้วนายจะขึ้นมาทำไม??"

"มาเป็นเพื่อนคุณไง"

......หลักๆ คือคุณน่ะดูเพี้ยนๆ หลุดโลก ไม่มีความปลอดภัยเอาเสียเลย ตอนอยู่กับเหล่าเซียว คุณแม่เซียวคอยดูแลอย่างพิถีพิถันทุกฝีก้าว ดูสภาพแวดล้อมให้เรียบร้อยก่อนค่อยขึ้นมา แถมยังเช็ดจนสะอาดอีกต่างหาก

เหล่าหยางพูดไม่ผิดเลย พอขึ้นปีสามคนเราก็เริ่มเพี้ยนกันหมด

ไม่ใช่แค่นักศึกษาหญิง แม้แต่นักศึกษาชายก็เป็น

เขายังนึกไม่ออกเลยว่าตอนตัวเองอยู่ปีสามทำอะไรไปบ้าง

ปีนขึ้นมาบนแท่นอธิษฐานที่เฟิงเฮ่ามั่วสดขึ้นมา

ซูชิงชิงก็ไม่ได้อธิษฐาน

เพราะอย่างไรเสียเธอก็อ่านหนังสือวิทยาศาสตร์ประเภท 'หนึ่งแสนทำไม' มาตั้งแต่อนุบาลแล้ว ดูดาวตกแล้วอธิษฐานไปก็ไม่มีประโยชน์

ดาวตกคือฝุ่นจักรวาลหรือสสารที่เป็นก้อนของแข็งซึ่งเคลื่อนที่อยู่ในอวกาศระหว่างดวงดาว เมื่อเข้าใกล้โลกจะถูกแรงโน้มถ่วงของโลกดึงดูด และเกิดรอยแสงจากการเปลี่ยนระดับพลังงานของอิเล็กตรอนขณะพุ่งผ่านชั้นบรรยากาศโลกด้วยความเร็วสูง

ถ้าเห็นดาวตกดวงเล็ก ก็ไม่จำเป็นต้องอธิษฐาน

แต่ถ้าเป็นดาวตกขนาดยักษ์ ก็คงอธิษฐานไม่ทันอยู่ดี

"บึ้ม!" เดียวก็มอดม้วยไปด้วยกันหมด

ถ้าชีวิตประจำวันอยากดูดาวตก ก็เอาเหล็กหรือหินสองก้อนมาเคาะชนกันจนเกิดประกายไฟแทนก็ได้ ความรู้สึกก็คล้ายๆ กัน หรือจะเอาหัวโขกกับของแข็งๆ สักทีจนเห็นดาวระยิบระยับเต็มตาก็ยังได้

ซูชิงชิงไม่ได้อธิษฐาน

เธอยืนอยู่อย่างเงียบสงบ

ได้ยืนอยู่สูงพอ และได้มองดูทิวทัศน์อันงดงามร่วมกับเขา เท่านี้ความปรารถนาก็บรรลุผลแล้ว

ตอนลงมา ซูชิงชิงกระโดดลงมาเอง

แถมยังช่วยพยุงเฟิงเฮ่าอีกแรง

เฟิงเฮ่า : ......ขายาวแล้วมันวิเศษนักเหรอ

วินาทีนี้ในหัวของเฟิงเฮ่าพลันผุดความคิดขึ้นมาว่า ถ้าเป็นหลินเสี่ยวหย่า คงจะทำเสียงสองดัดจริตอ้อนให้เขาอุ้มเธอลงมาแน่ๆ...

ไปให้พ้น ไปให้พ้น!

เฟิงเฮ่าสะดุ้งตกใจ

ตรงหน้าคือซูชิงชิงที่ยิ้มแย้มสดใสเจิดจ้า งดงามจนมิอาจล่วงเกิน ในหัวจู่ๆ จะไปนึกถึงหลินเสี่ยวหย่าได้ยังไง

รู้สึกว่าสมองของตัวเองชักจะเลอะเลือนไปหน่อยแล้ว

นี่เป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลย

เขาเดินพาซูชิงชิงลงมาจากตึกทดลอง สาเหตุหลักคือยุงเยอะเกินไป เฟิงเฮ่าเห็นซูชิงชิงคอยตบขาตัวเองเป็นพักๆ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ถึงตอนนี้ถึงรู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ซูดูเหมือนจะไม่ได้ไร้เทียมทานขนาดนั้น ที่แท้เธอก็เขินเป็นเหมือนกัน

เมื่อเห็นตุ่มแดงปูดขึ้นมาบนเรียวขานวลเนียนของเธอ เฟิงเฮ่าก็คิดว่า ถ้าตัวเองเอาเล็บจิกเป็นรูปกากบาทลงไปบนนั้นจะเป็นยังไงนะ??

แล้วเขาก็จิกจริงๆ

"ดีขึ้นบ้างไหมครับ"

เขานั่งยองๆ ลงถาม

เมื่อมองดูซูชิงชิงนั่งอยู่บนขั้นบันได เรียวขานั้นได้รูปขาวผ่อง ตุ่มที่โดนยุงกัดจึงยิ่งบวมเป่งและเห็นได้ชัดเป็นพิเศษ

ซูชิงชิงมองดูกากบาทบนตุ่มแดงนั่น... ดูเหมือนจะคันน้อยลงหน่อยแล้วจริงๆ

เฟิงเฮ่ายิ้มแล้วพูดว่า "ยุงมันดูดเลือด อยู่ในไฟลัมเดียวกับแวมไพร์ เพราะงั้นจิกกากบาททีเดียวก็สะกดมันได้แล้วครับ"

ซูชิงชิงค้อนขวับใส่เฟิงเฮ่า

เฟิงเฮ่าค้นพบว่าเขาชอบแกล้งแหย่คุณหนูใหญ่ซู

สีหน้าสารพัดแบบของเธอดูดีและมีเอกลักษณ์มาก

แม้แต่ตอนกลอกตามองบนก็ยังดูน่ามอง

เฟิงเฮ่าก้มมองนาฬิกาดิจิทัลของตัวเอง

ตอนอ่านหนังสือไม่ยักรู้สึก พอได้อยู่กับคุณหนูใหญ่ซู ราวกับมีบัฟย้อนเวลาหายไปไหนติดตัว เวลามลายหายไปด้วยความเร็วสี่เท่า รู้สึกเหมือนเพิ่งอยู่ด้วยกันแป๊บเดียว ดันถึงเวลาหอพักจะปิดไฟนอนเสียแล้ว

รู้สึกเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

ระหว่างนั้นไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง

เวลาหายไปไหนกันนะ

ซูชิงชิงสังเกตเห็นเช่นกันว่าเฟิงเฮ่าก้มดูนาฬิกา

เธอกลอกตามองบนใส่เขาอีกรอบ

ชักจะเกลียดความอ่อนไหวคิดมากของตัวเองขึ้นมาแล้ว

คราวนี้คุณหนูใหญ่ซูสาวเท้าเดินกลับอย่างมุ่งมั่นเด็ดขาด

เกือบจะถึงทางแยกหน้าหอพักแล้ว เฟิงเฮ่าถึงเพิ่งเข้าใจว่า เป็นเพราะตัวเองมัวแต่ก้มดูนาฬิกานี่เองที่ทำเอาคุณหนูใหญ่ซูอารมณ์บูด

ด้วยเหตุนี้ตลอดทางที่เดินมา เธอจึงไม่ยอมพูดอะไรอีกเลยสักคำ

นี่มัน...

พอถึงทางแยกที่ต้องแยกย้าย คุณหนูใหญ่ซูยังคงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของเขาอีกแวบหนึ่ง

เฟิงเฮ่าจึงปลดนาฬิกาดิจิทัลของตัวเองออกแล้วยื่นให้เธอพลางพูดว่า "ให้ ให้เลยครับ ต่อไปเวลาอยู่ด้วยกัน ผมรับรองว่าจะไม่ชายตามองมันสักแวบเดียวยังได้ เอาไปเลยครับ"

"พรืด" ซูชิงชิงหลุดขำออกมาอีกจนได้

เธอรับนาฬิกาไปจริงๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

ท่าทีกระฟัดกระเฟียดตลอดทางราวกับมลายหายไปสิ้นเมื่อครู่นี้ เขาได้แต่มองเธอกุมนาฬิกาของเขาแล้วเดินจากไปด้วยความอารมณ์ดี

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูใหญ่ซูรวยมากจริงๆ ละก็ เฟิงเฮ่าคงสงสัยไปแล้วว่าตัวเองโดนต้มตุ๋นหรือเปล่า

สินทรัพย์เงินสด: -56

สินทรัพย์สิ่งของ: -นาฬิกาดิจิทัลคาสิโอที่ใช้มาหลายปีหนึ่งเรือน (มูลค่ามือสอง 78 หยวน)

เฟิงเฮ่าเดินกลับห้องพัก

แล้วก็วิ่งไปอาบน้ำอีกรอบ

ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง

เหนื่อยยิ่งกว่าไปวิ่งเสียอีก

เฟิงเฮ่าไม่ได้สังเกตตัวเองเลยว่าเขาอารมณ์ดีแค่ไหน เพราะเขากำลังอาบน้ำไปพลางร้องเพลงไปพลาง

"ขอให้เจ้าหญิงมีความสุขทุกวัน เจ้าหญิงอย่าได้หลั่งน้ำตา เจ้าหญิงอย่าเพิ่งท้อใจ..."

พอมองเห็นเหล่าเซียวทำลับๆ ล่อๆ ถือมือถือเดินตามมา... เฟิงเฮ่าก็สาดน้ำใส่ไปขันหนึ่งทันที

"พี่เซียว พี่ครับ... เกินไปแล้วนะ จะอยากดังจนไม่สนขอบเขตไม่ได้ หัวนมโผล่นี่ตรวจไม่ผ่านการอนุมัติหรอกนะ"

"เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ได้ถ่ายนาย ฉันอัดเสียงเพลง ตะกี้นายร้องเพราะดีออก"

"ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้อัดเสียงก็รอให้ผมใส่เสื้อผ้าก่อนสิครับ"

เหล่าเซียวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ใส่เสื้อผ้าร้องแล้วมันไม่ได้อารมณ์น่ะสิ"

เฟิงเฮ่า: ...ฟังคำพูดคำจาเข้า คนไม่รู้คงนึกว่าพี่เคยผ่านโลกมาโชกโชนนะเนี่ย

เหล่าเซียว นายเปลี่ยนไปแล้ว!!

เฟิงเฮ่าไล่เหล่าเซียวออกไป และไม่ได้ร้องเพลงต่ออีก เขารีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วกลับเข้าห้องพัก

เปลี่ยนเป็นชุดนอน (เสื้อยืดผ้าฝ้ายตัวเก่ากับกางเกงวอร์มตัวเก่า)

กำลังเตรียมตัวจะล้มตัวลงนอนบนเตียง แล้วเล่นมือถืออย่างมีความสุขสักหน่อย [หัวหมา]

ปรากฏว่าโทรศัพท์ดังขึ้น

มีพัสดุมาส่งที่หน้าประตู

พัสดุด่วนส่งตรงดึกป่านนี้เนี่ยนะ??

เฟิงเฮ่าวิ่งกระหืดกระหอบไปถึงหน้าประตูโซนหอพัก รุ่นน้องคนหนึ่งก็ยื่นพัสดุให้เขา ให้เขาเซ็นชื่อถ่ายรูป แล้วก็จากไป

เฟิงเฮ่าลองกะน้ำหนักพัสดุดู มันเป็นกล่องใบหนึ่ง

หรือว่าจะเป็นมีดโกนหนวดไฟฟ้าที่สั่งซื้อจากพินเส่าเส่ามาส่งแล้ว?

นานแค่ไหนแล้วเนี่ย... เขาลืมเรื่องนี้ไปเกือบหมดแล้ว

ดึกดื่นขนาดนี้ยังมาส่งของ รุ่นน้องคนนี้สู้ชีวิตจริงๆ ขยันกว่าเหล่าเซียวเสียอีก

เฟิงเฮ่าถือกล่องกลับหอพัก พลางรู้สึกว่ามันหนักพิลึก

รู้สึกมีน้ำหนักพอตัว การซื้อของในพินเส่าเส่าก็เหมือนกับการร่อนทองในกองขี้ บ่อยครั้งก็ยังพอหาของดีราคาถูกได้อยู่เหมือนกัน

พอถึงห้องพัก ต้าเฉียวกำลังมาสก์หน้าอยู่

ตั้งแต่ทำคลิปบิวตี้ลงโต่วอิน ต้าเฉียวยังไม่ได้เงินเลยสักแดงเดียว ทว่าบรรดาของประทินผิวที่เคยซื้อมาตุนไว้อย่างฮึกเหิมตอนนั้น ผ่านไปปีหนึ่งแล้วก็ยังใช้ไม่หมด

แผ่นมาสก์หน้าใต้เตียงยังมีอีกตั้งหลายลัง

เหล่าเซียวกำลังตัดต่อวิดีโอ

เหล่าหยางยังไม่กลับมา

เฟิงเฮ่าแกะกล่องพัสดุของตัวเองอย่างมีความสุข

ภายในกล่องกระดาษมีกล่องสีเขียวเข้มกล่องหนึ่ง บรรจุภัณฑ์ดูหรูหราไฮโซ มีระดับเชียว แถมยังดูคุ้นตาอยู่บ้าง

เหมือนของก๊อปแบรนด์หรูแบรนด์ไหนสักแบรนด์

เฟิงเฮ่าจำได้ว่ามีดโกนหนวดไฟฟ้าที่ตัวเองซื้อมาน่าจะสามสิบเก้าหยวนมั้ง ดีขนาดนี้เลยเหรอ??

เฟิงเฮ่าเปิดกล่องสีเขียวเข้มออก ด้านในกลับเป็นนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง

นาฬิกาสเตนเลสสตีลทูโทนสลับทอง

ตรงกลางด้านบนของหน้าปัดนาฬิกามีรูปส้อมตักขี้อยู่

เฟิงเฮ่าถึงกับเอ๋อรับประทานไปเลย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็มีการแจ้งเตือนข้อความวีแชตเข้ามาจริงๆ

ซูชิงชิง: "แลกนาฬิกากับนายใส่หน่อย เรือนของฉันมันหนักเกินไป"

[รูปภาพ] บนข้อมือขาวเรียวเล็กมีนาฬิกาคาสิโอสุดแสนจะธรรมดาและเก่าซอมซ่อสวมอยู่เรือนหนึ่ง

เฟิงเฮ่า: ...

เธอเอาโรเล็กซ์มาแลกกับคาสิโอของฉัน นี่เธอดูถูกฉันชัดๆ!!!

...