ตอนที่ 56 รูมเมต

...

เหล่าเซียวถือโทรศัพท์ถ่ายรูปนาฬิกาอย่างระมัดระวัง

ช่วยไม่ได้ ก็คนมันไม่เคยเห็น

ความรู้น้อย

อยากรู้อยากเห็น

เปิดหูเปิดตา

โรเล็กซ์น่ะเฟิงเฮ่าเคยเห็นอยู่

แต่นั่นมันอยู่บนข้อมือคนอื่น

คุณอาที่เป็นศาสตราจารย์มีโรเล็กซ์อยู่เรือนหนึ่ง เป็นรุ่นสตีลธรรมดา คุณอาค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่ได้อวดอะไร แต่อาสะใภ้กลับอดใจไม่ไหวที่จะเอาไปอวด

บอกว่าคุณอาทำโครงการระดับชาติอะไรสักอย่างแล้วได้รางวัล จากนั้นก็เลยซื้อนาฬิกามาเรือนหนึ่ง

ตอนอาสะใภ้พูดเรื่องนี้ มีความรู้สึกเหนือกว่าอย่างล้นเหลือ

มีอนาคตมากจริงๆ นั่นแหละ

แต่ทว่าในตอนนี้ นาฬิกาแบบนี้กลับนอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะหนังสือธรรมดาๆ ในห้องพักซอมซ่อของพวกเขา แถมรอบๆ ยังเกลื่อนไปด้วยหนังสือ เสื้อผ้า แก้วน้ำ ถุงเท้าอันยุ่งเหยิงไปหมดเนี่ยนะ??

ชวนให้นึกถึงข่าวหนึ่งขึ้นมาเลย ที่เด็กหญิงวัยหกขวบเอาทองแท่งของแม่ที่บ้านไปแจกเพื่อนร่วมชั้น

ทองแท่งหนึ่งร้อยกรัม มูลค่าตั้งห้าหกหมื่นหยวน

โรเล็กซ์ตรงหน้านี้มูลค่ายิ่งกว่านั้นอีก!!

"คุณหนูครับ อย่าล้อเล่นน่า!" เฟิงเฮ่าตอบข้อความซูชิงชิง

ต้าเฉียวมองกล่องใบนั้น

"จึ๊ๆ!" พ่อของเขาก็มีโรเล็กซ์อยู่เรือนหนึ่งเหมือนกัน เป็นหน้าปัดสีน้ำเงิน ตอนแรกพ่อชอบมาก แต่ตอนหลังไม่ใส่แล้ว บอกว่าหน้าปัดสีน้ำเงินพ้องเสียงกับคำว่ากอบโกยยาก ก็เลยเก็บเข้ากรุไป

ต้าเฉียว: "จึ๊ๆ!"

แล้วก็จึ๊ปากไปอีกหลายรอบ

จากนั้นก็ลอกแผ่นมาสก์หน้าของตัวเองออก เผยให้เห็นใบหน้าอ้วนกลมนุ่มเด้งฉ่ำน้ำ แล้วดึงแขนเสื้อเหล่าสี่: "พี่สี่ พี่เฮ่า ผมไม่อยากพยายามแล้ว ขอร้องละ สอนผมที บ่าวเฒ่าคนนี้ยอมทำทุกอย่างเลยครับ"

เหล่าเซียวก็หัวเราะก๊าก

แต่ก็ยังระวังด้วยการดันกล่องนั้นเข้าไปกลางโต๊ะ เพื่อกันไม่ให้ต้าเฉียวกับเฮ่าจื่อเล่นตบตีกันจนทำนาฬิกาตกพื้น

ตอนนี้เองเหล่าหยางก็กลับมา

พอเหล่าหยางเห็นโรเล็กซ์เรือนนั้น

"โห!"

มองดูสภาพของเหล่าสี่แล้ว ก็แสดงท่าท่ายอมศิโรราบเช่นกัน

อิจฉาชะมัด

ในอนาคตถ้าเขาได้เป็นผู้นำ หากมีคนส่งโรเล็กซ์ให้ เขายังไม่กล้ารับเลย

พอคิดแบบนี้ เหล่าหยางก็รู้สึกว่าความคิดตัวเองอันตรายไปหน่อย ฝันกลางวันแท้ๆ เป็นผู้นำแบบไหนกันถึงจะมีคนให้โรเล็กซ์

คำเตือนระวังกุญแจมือเงิน!!

เฟิงเฮ่ารู้สึกชาชินไปบ้างแล้ว

มนุษย์เราเวลาจะตกต่ำลงมันค่อยๆ ลามจากเรื่องเล็กไปเรื่องใหญ่จริงๆ

เริ่มแรกถ้าไม่ระมัดระวัง ก็มีสิทธิ์เฉียดเข้าใกล้ขอบเขตอาชญากรรมได้ทันที

วันนี้รับผลไม้ถุงละสามร้อยหยวน พรุ่งนี้ก็กล้ารับนาฬิกาเรือนละหนึ่งแสนสามหมื่นหยวน

อยากจะกราบงามๆ สักที!

เขาไม่เคยสัมผัสของแพงขนาดนี้มาก่อนเลย

เหล่าหยางหยิบนาฬิกาขึ้นมาลูบๆ คลำๆ

แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "เฮ่าจื่อ ฉันค้นพบแล้วว่า นายนี่แหละคือคนที่มีอนาคตที่สุดในห้องพักเรา วางใจเถอะ พวกเราหัวเราะเยาะคนจนแต่ไม่เหยียดคนขายตัว ไม่หัวเราะเยาะนายหรอก"

เฟิงเฮ่า: เยี่ยมจริงๆ

สัตว์ป่าทั้งสี่ตัวในห้องพักหยอกล้อตบตีกันอยู่ยกใหญ่

ในที่สุดเฟิงเฮ่าก็เก็บนาฬิกาอย่างระมัดระวัง เอาไปวางไว้บนเตียง

หอพักชายมักจะเดินเข้าออกห้องกันไปมา ของมีค่าขนาดนี้ ไม่มีความปลอดภัยเอาเสียเลย

ยังดีที่รูมเมตในห้องพักของเขาค่อนข้างไว้ใจได้

เหล่าหยางทายาทข้าราชการกับต้าเฉียวทายาทเศรษฐีเองก็มีของมีค่าอยู่บ่อยๆ ปกติจึงไม่ค้นของมั่วซั่ว

แถบเวลาใหม่แจ้งเตือนว่าเขาต้องพักผ่อนแล้ว

23:00-06:00 พักผ่อนได้แล้ว (การนอนหลับดี ม้ามและกระเพาะอาหารจะดี ไม่เสี่ยงเป็นเบาหวาน ความดันโลหิตสูง หัวล้าน ไตพร่อง จงเป็นชายข้าวนุ่มที่สุขภาพดี นอนเถอะ)

แต่เขาก็ยังตื่นเต้นอยู่นิดหน่อย

และยังมีความไม่เข้าใจอยู่อีกนิด

ไม่ใช่สิ

แม่คุณเอ๊ย เธอส่งของหลักแสนกว่าหยวนให้คนอื่นง่ายๆ แบบนี้ แต่ค่าความรู้สึกดีกลับยังไม่ถึง 80 ค้างเติ่งอยู่ที่ 79 เสียอย่างนั้น

อีกแค่แต้มเดียวมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ

ค่าความรู้สึกดี 79 เธอยังกล้าส่งนาฬิกาหลักแสนกว่า

ถ้าค่าความรู้สึกดีถึง 80 เธอไม่กล้าส่งรถให้เลยหรือไง (ผมไม่ได้อยากได้รถนะ ผมไม่ได้อยากได้จริงๆ)

ใจผู้หญิงนี่มันงมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ

ต่อให้เพิ่มค่าสติปัญญามาหนึ่งแต้มก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดี

เขามองดูกล่องข้อความแชตระหว่างตัวเองกับซูชิงชิง

ยังคงค้างอยู่ที่ประโยคล่าสุดของตัวเอง: "คุณหนูครับ อย่าล้อเล่นน่า!"

และรูปที่เธอส่งมาตอนสวมนาฬิกา

คาสิโอมันมีอะไรน่าดู ข้อมือเธอเรียวเล็กขนาดนั้น ปรับสายไปจนถึงช่องสุดท้ายแล้วก็ยังหลวมอยู่หน่อยๆ

แต่ว่ามือของเธอน่ะสวยจริง

ขาวผ่อง เรียวยาว ได้รูป

ปลายนิ้วกลมกลึง

เฟิงเฮ่ามองกล่องข้อความอย่างเหม่อลอย

ผลปรากฏว่ามีข้อความแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์อยู่ขึ้นมา

ชั่วพริบตานั้น เฟิงเฮ่ารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

มันเป็นความรู้สึกแบบที่ว่า หัวใจเดิมทีก็อยู่ในตำแหน่งที่แน่นอนของมัน

เดิมทีก็เต้นเป็นจังหวะตามปกติ

แต่เพียงเพราะเห็นข้อความแจ้งเตือนบางอย่าง

หัวใจดวงนี้ก็เหมือนจะกระโดดโลดเต้นขึ้นมาแทนตัวเองเสียอย่างนั้น

เฟิงเฮ่าเอามือกดหน้าอกตัวเอง ข่มมันไว้หน่อย

เต้นแบบนี้ไม่ได้นะ ขืนเต้นแรงอีกไม่กี่ทีคงได้เข้าไอซียูแน่

รออยู่ตั้งนาน คุณหนูใหญ่ซูก็ส่งมาแค่สองคำว่า "ฝันดี"

แค่สองคำต้องพิมพ์นานขนาดนั้นเลยเหรอ??

เฟิงเฮ่าไม่รู้เลยว่า ตอนที่เขาเปิดหน้าต่างแชตค้างไว้ อีกฝ่ายจะเห็นขึ้นว่าเขากำลังพิมพ์อยู่ด้วยหรือเปล่า

ในที่สุด เขาก็ตอบกลับไป

"ฝันดี"

แต่รู้สึกว่าแค่สองคำนี้ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าทีเท่าไร

เฟิงเฮ่าเลยพิมพ์เพิ่มอีกสองคำ "ชิงชิง"

"ฝันดีนะ ชิงชิง"

ตอนที่ซูชิงชิงได้รับข้อความวีแชตนี้

เธอสวมชุดนอนผ้าโปร่งสีขาวตัวสวยเรียบร้อยแล้ว และนอนเหยียดยาวอยู่อย่างเรียบร้อย

เดิมทีเมื่อวินาทีก่อนเพิ่งจะโดนวีแชตของแม่ที่แชร์บทความ "แปดลักษณะนิสัยของหนุ่มเจ้าชู้ รู้ทันสิ่งเหล่านี้ คุณก็จะไม่ตกเป็นเหยื่อ"

ข้อมูลจากบัญชีทางการอันนี้ทำเอาหัวจะปวด

เห็นๆ อยู่ว่าเขียนมั่วไปหมด ตัดแปะสะเปะสะปะ ชัดเจนว่าทำมาเพื่อเรียกยอดวิวแท้ๆ

ปกติแล้วแม่ของเธอฉลาดเป็นกรดแท้ๆ แต่พอเจอกับเรื่องแบบนี้กลับเชื่อไว้ก่อนเสมอ...

จากนั้นพอเห็นตัวอักษรสี่คำนี้

"ฝันดีนะ ชิงชิง"

กลับอารมณ์ดีขึ้นมาซะอย่างนั้น

มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

เวลานอนของเธอดีต่อสุขภาพมาก เมื่อก่อนเปิดมุกตลกฟังไว้แค่สิบนาทีก็หลับปุ๋ยไปเองโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้เธอเปิดเพลงนั้น ตั้งเวลาไว้สิบนาที แล้วก็นอน

เมื่อเห็นว่าไฟในม่านเตียงของซูชิงชิงดับลง

ห้องพัก 301 ก็เงียบลงเล็กน้อยเช่นกัน

อันที่จริงซูชิงชิงเป็นคนอารมณ์ดีมาก ไม่ค่อยพูดจาเสียงดัง ไม่เคยทะเลาะกับใคร แต่ว่า... แต่ว่าคนในห้องพักต่างก็แอบเกรงใจและกลัวเธอกันหมด

ไม่รู้ว่าทำไม บางทีคนเราคงเกิดมาพร้อมออร่าบารมีแบบนั้นเองกระมัง

หลินเสี่ยวหย่าเพิ่งกลับมา พอเห็นว่าม่านเตียงของซูชิงชิงมืดแล้ว การวางกระเป๋าก็เบามือลงกว่าเดิม

เธอยิ้มร่ากระซิบกระซาบกับรูมเมต และซื้อของกินมาฝากรูมเมตทั้งสองคนด้วย

ดูมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมาก

ความจริงแล้วซูชิงชิงยังไม่หลับ เธอยังได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอกม่านเตียง

เรื่องของผู้หญิงน่ะนะ พอมองออกอยู่แล้วว่าตัวเองกำลังโดนกันออกไปเป็นคนนอก

ทว่าเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร

"ขอมอบดอกไม้สีแดงดอกน้อยให้เธอ... ผลิบานบนกิ่งก้านที่เพิ่งแตกยอดใหม่เมื่อวานของเธอ..."

เวลานอนเธอชอบหนุนแขนทั้งสองข้างของตัวเองแล้วนอนตะแคง

ตอนนี้คางของเธอแนบไปโดนนาฬิกาพลาสติกคาสิโอเรือนนั้นพอดี

รู้สึกจะกดทับอยู่บ้าง เธอจึงขยับเปลี่ยนท่านิดหน่อย และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

หลินเสี่ยวหย่าก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเป็นชุดนอน เธอไม่ได้ซื้อชุดนอนแบบเฉพาะเจาะจง ใส่เพียงเสื้อยืดเก่ากับกางเกงขาสั้น ทว่าหน้าอกของเธอก็มีของอยู่ กางเกงขาสั้นก็สั้นมาก ผิวพรรณขาวเนียนดั่งน้ำนม

รูปร่างของเธอดีมาก สวยมาก เป็นความสวยแบบที่ยินดีจะอวดเปิดเผยอย่างเปิดเผยและมั่นใจ

โดยเฉพาะสะโพก ส่วนโค้งเว้าของสะโพกช่างงดงามเป็นพิเศษ

เวลาอยู่ในห้องพัก เธอมักจะนอนคว่ำอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน อวดสะโพกที่ผายโค้งและเอวที่คอดกิ่ว

หลินเสี่ยวหย่าเป็นคนประเภทที่มีความได้เปรียบแปดส่วน แต่จะพยายามดึงมาใช้ถึงสิบสองส่วน

เธอรู้ดีว่าสัดส่วนเอวต่อสะโพกของตนเองน่ามองมากเป็นพิเศษ แม้แต่ในเวลาปกติที่อยู่ในห้องพัก เธอจึงชอบนอนคว่ำเพื่ออวดมันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไฟดับลงแล้ว

ม่านเตียงของเธอก็รูดปิดเช่นกัน

แสงสลัวๆ จากไฟฉุกเฉินส่องลอดมา

หลินเสี่ยวหย่าดูวันครบกำหนดชำระหนี้ของตนเอง คำนวณเวลาดูแล้ว การจ่ายงวดถัดไปยังเหลือเวลาอีกกว่าสองสัปดาห์

เฮ้อ เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย

ยังดีที่เหลืออีกกว่าสองสัปดาห์ อย่างน้อยช่วงสองสามวันนี้ก็ไม่ต้องกลุ้มใจแล้ว

เธอนอนลง

เหนื่อยเหลือเกิน การดูแลเด็กนี่เหนื่อยจริงๆ โดยเฉพาะเด็กต่างชาติที่ซุกซนแถมยังตีไม่ได้อีก

หลินเสี่ยวหย่าหยิบมือถือขึ้นมา อยากจะไถโต่วอินดูสักหน่อย ทว่าคลิปแรกที่โผล่ขึ้นมากลับเป็นของรูมเมตนางฟ้าคนนั้น

หอสมุด เถาวัลย์ตีนตุ๊กแก นั่งอ่านหนังสือ กาลเวลาอันแสนสงบงาม

มือของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบปัดเลื่อนผ่านไป

ปิดโต่วอิน

นอน

......