ตอนที่ 57 ปีศาจกับนางฟ้า

...

เฟิงเฮ่ายังหลับไม่ลงเร็วขนาดนั้น

กล่องโรเล็กซ์วางอยู่ตรงหัวเตียง

มนุษย์มักติดนิสัยชอบวางของมีค่าไว้ตรงหัวเตียง

น่าจะเป็นสัญชาตญาณที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคมนุษย์วานร

รู้สึกเสมอว่าถ้าเกิดมีใครมาแตะ จะได้ลืมตาขึ้นมาห้ามได้ทัน

ความจริงคนยุคปัจจุบันไม่มีความตื่นตัวระแวดระวังแบบนายพรานหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

บ่อยครั้งที่นอนหลับเป็นตายเหมือนเป็นเหยื่อเสียเอง

ผู้ชายกับนาฬิกาข้อมือ ก็น่าจะมีความชอบตามธรรมชาติอยู่เหมือนกัน

สังคมยุคนี้ สิ่งล่อตาล่อใจมันเยอะเกินไป

ตัวเรือนประณีต หน้าปัดเปล่งประกายระยิบระยับ เข็มนาฬิกาอันไร้ที่ติ ตัวเลขที่พริ้วไหวสวยงาม กับโลโก้ส้อมตักมูลธรรมดาๆ ใครล่ะจะไม่ชอบ

ที่พวกเราไม่ชอบก็แค่เพราะพวกเราไม่มี ก็เลยทำได้แค่ไม่ชอบเท่านั้นแหละ

ถ้าผมมีเงินเยอะละก็ ผมจะกว้านซื้อรถหรูมาเต็มโรงรถ นาฬิกาแบรนด์เนมเต็มตู้ และโมเดลชื่อดังเต็มห้อง (โมเดลที่เป็นหุ่นจำลองน่ะนะ)

ผมไม่ได้เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์หรอก ความจนต่างหากที่สร้างคุณธรรมพวกนี้ขึ้นมาให้ผม

ผมก็ไม่ได้เป็นคนใจแคบเหมือนกัน ความจนต่างหากที่ทำให้ผมดูขี้เหนียว

มิน่าล่ะเวลาคบหาดูใจกันถึงต้องเรียกร้องเรื่องความเหมาะสมคู่ควร

ถ้าฐานะเสมอกัน ผมให้หัวไชเท้าคุณหนึ่งหัว คุณให้ผักกาดขาวผมหนึ่งต้น

ถ้าฐานะเสมอกัน ผมให้นาฬิกาหรูคุณหนึ่งเรือน คุณให้รถดีๆ ผมหนึ่งคัน

วัตถุเท่าเทียมกัน จิตวิญญาณถึงจะเสมอภาคกันได้

เฟิงเฮ่าที่มีบัฟ "หัวใจที่แน่วแน่" ในเวลานี้หัวใจยังเต้นระรัวตึกตัก

บัฟก็ยังต้านทานการกัดกร่อนของโรเล็กซ์ไม่ไหว

เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองได้มาไม่ใช่ระบบราชาข้าวนุ่ม แต่เป็นระบบราชาบททดสอบต่างหาก ที่คอยทดสอบทั้งศีลธรรม คุณธรรม สติปัญญา พละกำลัง และอารมณ์ของเขาทุกวี่ทุกวัน

นั่นมันโรเล็กซ์เชียวนะ ต่อให้อยู่แดนอีสานเหนือที่ติดลบสามสิบองศา ก็ยังต้องถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อโชว์โรเล็กซ์บนข้อมือ

มาเฟียฮ่องกงเวลาจะฟันคนยังต้องถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อโชว์โรเล็กซ์บนข้อมือเลย

โจรลักพาตัวพอความแตกแล้วหนีเตลิด สุดท้ายก็ต้องใส่โรเล็กซ์หนีหัวซุกหัวซุนไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว

นั่นมันโรเล็กซ์เลยนะ

เฟิงเฮ่าไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะมีนาฬิกาโรเล็กซ์สักเรือน

คุณอาสะใภ้เคยอวดว่า โปรเจกต์ระดับชาติที่คุณอาทำสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ประเทศ (ส่วนว่าเป็นอะไรกันแน่ อาสะใภ้บอกว่าเป็นข้อกำหนดรักษาความลับ หรือไม่ก็อาสะใภ้เองก็อธิบายไม่ถูก เป็นพวกตลับลูกปืนอะไรทำนองนั้น) โปรเจกต์ที่สามารถผลักดันให้สังคมก้าวไปข้างหน้าได้ก้าวเล็กๆ ขนาดนี้ ท้ายที่สุดยังกล้าซื้อแค่โรเล็กซ์สตีลล้วนอย่างภาคภูมิใจแค่เรือนเดียวเท่านั้น คุ้มค่า คู่ควร อธิบายที่มาที่ไปได้ และทนทานต่อการตรวจสอบ

แล้วเขาล่ะ เป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง มีคุณงามความดีความสามารถอะไรกัน

คงเมามากไปมั้ง

เฟิงเฮ่าลุกขึ้นมาฉี่

อาจจะต้องใช้ฉี่ราดตัวเองให้ตื่นเสียที

เฟิงเฮ่าในวัย 21 ปี ฉี่ได้ไกล ไหลคล่องปรื๊ด ไม่มีย้อยหยดติ๋งๆ และไม่ราดโดนเท้าตัวเอง

ฉี่เสร็จแล้วก็ล้างมือ

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวเองคงยังไม่หลับในเร็วๆ นี้ เลยตัดสินใจขึ้นไปเดินเล่นบนดาดฟ้าหอพักเสียเลย

บนดาดฟ้าหอพักไม่มีชายหญิงอยู่ด้วยกัน นี่เป็นหอพักชาย ปกติไม่อนุญาตให้ผู้หญิงเข้ามา

และก็ไม่มีชายกับชายอยู่ด้วยกัน บรรยากาศของมหาวิทยาลัยโดยรวมยังถือว่าค่อนข้างสำรวมเรียบร้อยอยู่

ยามค่ำคืน บนดาดฟ้ายังมีเสื้อผ้าสองตัวกับผ้าปูที่นอนผืนหนึ่งแขวนตากทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว คงเป็นพี่ยักษ์ใหญ่คนไหนลืมเก็บไป

การขึ้นดาดฟ้าคนเดียวมันไม่เหมือนกับมาสองคนจริงๆ ด้วย

เฟิงเฮ่าเพิ่งขึ้นมาก็โดนยุงหมายหัวทันที

ตบเผียะเดียว เลือดกับซากยุงก็เต็มฝ่ามือ

ตอนอยู่บนดาดฟ้าอาคารทดลอง ก็น่าจะโดนกัดเหมือนกัน แต่กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

พอมาอยู่นี่โดนกัดทีรู้สึกชัดเจนมาก

น่าจะเป็นเพราะไม่มีคนช่วยแชร์ความสนใจล่ะมั้ง

หอพักฝั่งนี้สูงไม่พอ มองไปได้ไม่ไกลขนาดนั้นเพราะถูกตึกสูงหลังอื่นบังไว้ แถมตำแหน่งของหอพักยังอยู่ใกล้ภูเขาทางด้านหลัง เลยรู้สึกว่ายุงและแมลงจะเยอะไปสักหน่อย

ดึกดื่นค่อนคืน เสียงแมลงในป่าเขาร้องระงม ไม่รู้กำลังคุยอะไรกันอยู่

เฟิงเฮ่านึกถึงผู้คลั่งไคล้เสียงระดับตัวแม่คนนั้นที่เพิ่งแจกการ์ดคนดีให้เขา

บางทีความรู้สึกตอนที่เธอแจกโรเล็กซ์ ก็คงเหมือนกับความรู้สึกตอนที่เขาแจกคาสิโอนั่นแหละ

เพียงแต่คนที่ได้รับมีความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน

มิน่าล่ะหลังค่าศีลธรรมของตัวเองถึงมีวงเล็บว่า (-1) ในสังคมที่กิเลสตัณหาทางวัตถุเชี่ยวกรากแบบนี้ ศีลธรรมพร้อมจะไถลลงสู่หุบเหวได้ทุกเมื่อ

พวกขาใหญ่ที่คอร์รัปชันรับสินบนพวกนั้น ในช่วงแรกสุดก็คงเป็นคนดีที่ขาวสะอาดบริสุทธิ์เหมือนกัน

เพราะถึงอย่างไร คนที่สอบติดข้าราชการ สอบติดจนขึ้นเป็นระดับผู้นำข้าราชการได้ จะมีใครบ้างที่ไม่ใช่หัวกะทิชั้นยอด

คนธรรมดาแค่สอบยังสอบไม่ติดเลย

คนที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น ในตอนแรกย่อมต้องมีความฝันและอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

เพียงแต่บนเส้นทางที่ก้าวไปข้างหน้า มีคนเดินหน้าต่อ มีคนหยุดชะงัก และมีคนเดินหันหลังกลับ

สำหรับกลุ่มคนที่มีไอคิวสูง นี่ล้วนเป็นบททดสอบอันยากลำบาก

และสำหรับนักศึกษาเฟิงเฮ่าที่มีไอคิวระดับคนทั่วไป มันยิ่งยากเสียยิ่งกว่ายาก

ป่านนี้คุณเพื่อนชิงชิงคงนอนหลับสบายแล้วล่ะมั้ง

ของขวัญที่เธอหยิบยื่นให้ตามใจชอบ สามารถทำให้ผู้ชายที่เธอชอบพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ นี่จะไม่เรียกว่าพลังแห่งเงินตราได้อย่างไร

แต่พลังแห่งเงินตราก็ถือเป็นความสามารถของเธอเหมือนกันนี่นา

ไม่ใช่ว่ารับของขวัญไม่ได้ แต่กังวลว่าจะไม่มีปัญญาตอบแทนนี่สิ

ก็เหมือนตอนเด็ก ๆ มารยาทในการแลกเปลี่ยนของขวัญของครอบครัว คนอื่นให้อั่งเปาลูกเราสองร้อย เราก็ต้องใส่ซองคืนเขาไปสามร้อย ราว ๆ นั้นแหละ

ถ้าเธอให้บ้านผมสองหมื่น ผมยังพอกระเบียดกระเสียรหามาคืนสามหมื่นได้ แต่ถ้าเธอให้มายี่สิบหมื่น ผมคงหามาคืนสามสิบหมื่นไม่ไหวจริง ๆ

ช่างเถอะ ช่างเถอะ

รู้สึกว่าคุณนายรวยซูชิงชิงคนนี้ ดูภายนอกเรียบร้อยและจริงจังที่สุด

แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นปิศาจร้ายชัด ๆ

จริง ๆ นะ

ทำลายสถิติครั้งแรกในชีวิตของเฟิงเฮ่าไปตั้งหลายอย่าง

ขี่บิ๊กไบค์ครั้งแรก

ได้จับโรเล็กซ์ครั้งแรก

เธอดูว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษ แต่ความจริงกลับบ้าระห่ำสุดขีด

ในหัวของเฟิงเฮ่านึกถึงเพลงหนึ่งขึ้นมา

"นางฟ้าในหมู่ปิศาจ"

ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

เฟิงเฮ่าผู้มีป้ายคนดีแปะหน้าผาก เตรียมตัวจะเป็นคนดีสักหน่อย

เขายืนอยู่บนดาดฟ้า ใต้ผ้าปูที่นอนของพี่ชายคนไหนก็ไม่รู้ หยิบมือถือออกมา เตรียมจะอัดเพลงสักเพลง

......

"ตัดเส้นประสาทที่อ่อนไหวเกินไปทิ้งไป"

......

"แค่ก ๆ ๆ"

เพิ่งร้องไปประโยคเดียวก็โดนลมตีจนสำลัก

คล้ายจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เขาเริ่มประหม่านิดหน่อย นึกว่ามีคนขึ้นมา

พอมองดูรอบหนึ่ง ก็ไม่มีอะไร

พอสำลักไปทีหนึ่ง เขาก็รู้สึกคอแห้งสากระคายเคือง

ไอแห้ง ๆ ออกมาอีกสองสามครั้ง

ต้องการน้ำดื่มด่วน ๆ

ไม่ได้พกมา

ถ้ากลับไปเอาอาจจะรบกวนคนในหอพัก

ช่างเถอะ

ร้องต่อดีกว่า

"ตัดเส้นประสาทที่อ่อนไหวเกินไปทิ้งไป"

"จะช่วยให้ข่มตานอนหลับได้ง่ายขึ้นไหม"

"......"

"ดึงเอาอารมณ์ดื้อรั้นเกินไปออกไป"

"จะช่วยให้มีคนเข้าใจมากขึ้นหรือเปล่า"

......

"เธอคือนางฟ้าในหมู่ปิศาจ"

"วิธีการมอบความแหลกสลายให้ฉัน"

"จึงเป็นการทำให้ฉันหัวเราะจนถึงวินาทีสุดท้าย"

"ถึงได้รู้ตัวว่ามีมีดเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอก"

"......"

"เธอคือนางฟ้าในหมู่ปิศาจ"

"ทำให้ความเกลียดกลายเป็นเรื่องดาษดื่น"

"น้ำตาที่ไหลรินออกมาจึงมีแต่คำว่าขอบคุณ"

"......"

"เธอจะซัดฉันให้ล้มลงอย่างหนักหน่วงก็ได้"

"แต่อย่าหวังเลยว่าฉันจะยอมร้องขอความเมตตา"

"......"

"ต่อให้ด่าว่าฉันเป็นคนบ้า"

"แต่ก็ห้ามมาตราหน้าว่าฉันเป็นคนโง่"

"......"

พอเฟิงเฮ่าร้องจบ ก็เปิดย้อนฟังใหม่อีกรอบ

ชาไปทั้งตัว!

นี่เขาร้องเองจริง ๆ เหรอเนี่ย?

อัดได้ชัดเจนมาก กระทั่งเสียงลมยังได้ยิน

และยังสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่แหบพร่านิด ๆ ของเขา

เพลงนี้เหมือนจะเข้ากับการร้องเสียงแหบพร่าหน่อย ๆ ถ้าเสียงใสกิ๊งทะลุปรุโปร่งเกินไป กลับจะร้องไม่ได้อารมณ์แบบนั้น

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ลงข้างล่างดีกว่า

ไม่ร้องแล้ว

คนเรานี่คลั่งรักไม่ได้จริง ๆ

คนปกติที่ไหนเขาจะไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนกลางดึก แล้ววิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า มายืนร้องเพลงใต้ผ้าปูที่นอนที่สะบัดพลิ้วไปมากันเล่า

แถมยังร้องออกมาจนทรมาน เจ็บแปลบที่หน้าอกไปหมด

ดราม่าเกินไปละ

ดราม่าเกินไปจริง ๆ

เฟิงเฮ่ากลับเข้าห้องพักไปนอน

ล้มตัวลงปุ๊บ หลับปั๊บในพริบตา

กล่องโรเล็กซ์วางอยู่อย่างสงบนิ่งที่หัวเตียงของเขา

......

เขาฝัน

ฝันว่าเขามอบดอกไม้สีแดงเล็ก ๆ ดอกหนึ่งให้ซูชิงชิง ข้ามน้ำข้ามทะเลไปหาเธอ แล้วเธอก็เอามีดเล่มหนึ่งปักเข้าที่กลางอกของเขา

เฟิงเฮ่าลืมตาตื่น

ฟู่

ก้มหน้าลงคลำหน้าอกตัวเอง

ไม่มีมีด และไม่มีแม้กระทั่งรอยแผลเป็น

ฟ้าสว่างแล้ว

แถบเวลากะพริบอย่างนุ่มนวล:

6:00-6:30 ล้างหน้าแปรงฟัน ดื่มน้ำผึ้งหนึ่งแก้ว (ลำไส้แข็งแรง อารมณ์ดีไปตลอดทั้งวัน)

อยากจะก้มดูเวลา ก็เห็นแต่ข้อมือที่ว่างเปล่า นาฬิกาโดนซูชิงชิงเอาไปแล้ว

พลันหยิบมือถือขึ้นมาดู หกโมงยี่สิบแล้ว

ตื่นนอน!

......