ตอนที่ 58 ค้างคืน

......

"แกร๊กๆ แกร๊กๆ!"

เสียงช้อนเหล็กขูดก้นขวดโหลแก้วใส่น้ำผึ้ง

เฟิงเฮ่าลืม ลืม ลืม แล้วก็ลืมซื้ออีกจนได้

เมื่อวานก็เหลือก้นขวดแค่นิดเดียว วันนี้ขูดต่อ ดูเหมือนก็ยังเหลือก้นขวดอยู่อีกนิดเดียวเหมือนเดิม

ในที่สุดก็ขูดน้ำผึ้งขึ้นมาได้หนึ่งช้อน

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเหล่าเซียวถือมือถือมายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"ประสาท!"

เฟิงเฮ่าเอาผ้าขนหนูปาใส่หัวเขา

เหล่าเซียวแทบจะกลายร่างเป็นปีศาจมือถือไปแล้ว

ตาก็ยังลืมไม่เต็มตื่น

แต่วิดีโอบนมือถือเปิดถ่ายแล้ว

"คลิปชีวิตประจำวันแบบแนวนอน ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย"

เหล่าเซียวหาวไปพลางถ่ายคลิปไปพลาง

เฟิงเฮ่าดื่มน้ำผึ้งเสร็จก็ยกมือข้างหนึ่งดันเหล่าเซียวไว้

"ต่อไปจะไปเข้าห้องน้ำ... อันนี้ไม่ต้องถ่ายหรอก กลิ่นมันจะออก"

พอเฟิงเฮ่าเข้าห้องน้ำเสร็จ เหล่าเซียวก็กลับไปนอนต่อเรียบร้อย

ช่วงนี้ดูเหมือนเหล่าเซียวจะตื่นกลางดึกมาเช็กข้อมูลหลังบ้านบ่อยๆ นอนหลับไม่ค่อยสนิท มิน่าล่ะถึงได้บอกว่าอยากสำเร็จต้องรีบทำตั้งแต่ยังหนุ่ม พออายุมากขึ้น จะสำเร็จหรือไม่ยังไม่รู้ แต่ถ้าไม่หลับไม่นอนทั้งคืนมานั่งดูข้อมูลแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงได้เข้าไปนอนในไอซียูแน่

ต้าเฉียวยังนอนหลับปุ๋ย ชายหนุ่มสายประณีตที่ตั้งปณิธานว่าต้องนอนหลับเพื่อความงามให้ครบสิบชั่วโมงทุกวัน

เหล่าหยางกลับตื่นเช้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เหล่าหยางคนนี้พลังเหลือล้น ปกติกลางวันแทบไม่เห็นตัว แต่ตอนเช้าก็ไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้

นานทีปีหนถึงจะเห็นเขาตื่นแต่เช้า

แค่ช่วงเวลาที่เฟิงเฮ่าไปเข้าห้องน้ำ เขาก็แต่งเนื้อแต่งตัวจนดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาแล้ว

ดูทะมัดทะแมงกระปรี้กระเปร่ามาก

สมกับเป็นสไตล์ของผอ.หยาง เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาว หนีบกระเป๋าเอกสารใบหนึ่ง ดูภูมิฐานระดับผู้อำนวยการสำนักเป็นอย่างน้อย

สวมรองเท้าแตะหนังสีดำทับถุงเท้าสีดำอีกชั้น

แม้การแต่งตัวจะดูเลี่ยนๆ ไปสักนิด แต่เหล่าหยางตัวสูง ใบหน้าเหลี่ยมคม อายุยี่สิบสองปียังหนุ่มแน่น ดูน่าพึ่งพาและเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

ในหอพักมีกระจกเต็มตัวบานหนึ่งที่ต้าเฉียวเป็นคนสละมา พอทั้งสองคนมายืนเทียบกันข้างๆ เฟิงเฮ่าก็รู้สึกเหมือนผอ.หยางแก่กว่าเขาไปสักสิบปีได้

เหล่าหยางก็สังเกตเห็นเหล่าสี่ที่สวมเสื้อยืดกับกางเกงกีฬาเช่นกัน

รู้สึกว่าเหล่าสี่ดูมีความมั่นใจขึ้นเยอะ อกผายไหล่ผึ่ง มองดูแล้วทั้งกระปรี้กระเปร่าและดูอ่อนเยาว์

เดิมทีเหล่าสี่ก็มีต้นทุนดีอยู่แล้ว หน้าตาหล่อเหลาขาวผ่องแบบหนุ่มหน้ามน ตอนนี้พอมั่นใจขึ้นมา ก็รู้สึกว่าดูดีเข้าท่าขึ้นมาเฉยเลย

เขาเดาะลิ้นสองที

"เหล่าสี่ ช่วงนี้นายหล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

เฟิงเฮ่าหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ในเมื่อได้รับคำชมจากผอ.หยาง แสดงว่าตัวเขาหล่อขึ้นจริงๆ นั่นแหละ

เหล่าหยางถ้าไม่มีธุระคงไม่ตื่นแต่เช้าตรู่ มีธุระจึงรีบออกจากห้องไปตั้งแต่เช้า

เฟิงเฮ่าเองตอนเช้าก็ต้องไปวิ่ง

ยังมีคู่หูวิ่งจ๊อกกิ้งรอเขาอยู่

คิดไปคิดมา ก็เอานาฬิกาข้อมือพกใส่กระเป๋าติดตัวไปด้วย

เหตุผลหลักคือรู้สึกว่าทรัพย์สินทั้งตัวรวมกันยังไม่แพงเท่านากิฬานี้เรือนเดียวเลย

กลัวทำหายแล้วไม่มีปัญญาชดใช้

ยังไงก็ต้องเอาไปคืนคุณหนูใหญ่อยู่ดี

ถึงคุณหนูใหญ่จะบรรลุนิติภาวะแล้ว และแม่ของเธอก็คงไม่แล่นมาทวงคืนหรอก... แต่มันก็ไม่แน่เหมือนกัน

เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะ??

พอลองคิดดูตามฐานะครอบครัวของซูชิงชิง แม่ของซูชิงชิงอาจจะนัดเจอเขา แล้วเซ็นเช็คยื่นให้: บอกมาสิ อยากได้เงินเท่าไหร่ถึงจะยอมเลิกยุ่งกับลูกสาวฉัน!!

โฮ่!

ถึงกับอึ้งในความหน้าด้านกับพล็อตละครที่ตัวเองมโนขึ้นมา

พอเฟิงเฮ่าเห็นศาสตราจารย์เลี่ยวเดินสวนมา ก็ถึงกับลืมทักทายไปเลย

เป็นศาสตราจารย์เลี่ยวที่เอ่ยปากก่อน

"เสี่ยวเฟิง อรุณสวัสดิ์จ้ะ!"

"อรุณสวัสดิ์ครับ ศาสตราจารย์เลี่ยว"

วันนี้ท้องฟ้าครึ้ม

ไร้ลม

อบอ้าว

ศาสตราจารย์เลี่ยวสวมเสื้อไหมพรมแขนสั้นสีม่วง กับกางเกงขาสั้นสีขาวระดับเข่า

เจ๋งชะมัด ศาสตราจารย์เลี่ยวอายุตั้งหกสิบเก้าแล้ว แต่น่องยังขาวเนียนสะอาดสะอ้านอยู่เลย

สมแล้วที่เป็นสาวโสดทองคำ 24K มีสินทรัพย์สุทธิหลักสิบล้านขึ้นไป เงินตราอาจทำให้คนเรากลับเป็นหนุ่มสาวไม่ได้ แต่มันทำให้คุณดูอ่อนกว่าคนวัยเดียวกันไปได้ตั้งเยอะ

ศาสตราจารย์เลี่ยวยังเปลี่ยนแว่นตาใหม่อีกด้วย ไม่ใช่แว่นกรอบทองมีสายคล้องอันเดิม แต่เป็นแบบกรอบดำทรงข้าวหลามตัดสุดทันสมัย

"วันนี้ศาสตราจารย์ใส่แว่นนี้แล้วดูทันสมัยมากเลยครับ" เฟิง สติปัญญา 7 เฮ่า เอ่ยปากชมออกมาอย่างคล่องแคล่ว

ศาสตราจารย์เลี่ยวใช้นิ้วดันกรอบแว่นบนดั้งจมูกอย่างสงวนท่าทีแล้วยิ้มพูดว่า "หลานชายฉันเรียนอยู่ที่อเมริกาซื้อให้น่ะ เพิ่งส่งพัสดุมา พอดีตอนบ่ายต้องเข้าไปประชุมในเมือง ฉันก็เลยเปลี่ยนมาใส่ดู"

ศาสตราจารย์เลี่ยวพูดจบก็กวาดสายตามองสำรวจเฟิงเฮ่าอีกรอบ

พบว่าพ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาคมคาย ดูสะอาดสะอ้าน แถมยังวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าทุกวัน ดูมีชีวิตชีวากระฉับกระเฉง พูดจาก็ไพเราะน่าฟัง ดูเรียบร้อยเชื่อฟังดี

จู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นว่า "พอดีเลย ฉันกำลังขาดคนถือกระเป๋า ผู้ช่วยฉันลาหยุดพอดี เธอว่างไหม วันนี้มาเป็นเด็กติดตามให้ฉันหน่อยสิ"

แน่นอนว่ามีเบิกค่ากินอยู่พักแรม รวมถึงสวัสดิการและค่าตอบแทนอื่นๆ ให้อยู่แล้ว

แต่อาจารย์ระดับศาสตราจารย์ไม่คิดจะหยิบยกเรื่องพวกนี้มาพูดให้เสียเวลา

แค่เธอเอ่ยปากชวน ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว

เสี่ยวหลิ่วผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลี่ยวตั้งครรภ์ ช่วงสามเดือนแรกแพ้ท้องอย่างหนัก ระยะนี้จึงน่าจะต้องลางานยาว

เดิมทีทางมหาวิทยาลัยตั้งใจจะจัดหาคนมาแทน

แต่เหล่าเลี่ยวขี้เกียจวุ่นวาย เลยยังไม่ได้ตกลงปลงใจเลือกใคร

ครั้นเห็นพ่อหนุ่มคนนี้เข้าโดยบังเอิญ ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงได้เอ่ยปากถามออกไป

เฟิงเฮ่าอ้าปากค้าง รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

และที่ยิ่งกว่านั้นคือความดีใจจนเนื้อเต้น

โอกาสได้ทำงานรับใช้อาจารย์แบบนี้ เป็นสิ่งที่คนอีกนับไม่ถ้วนแย่งชิงกันแทบตายก็ยังไม่ได้มา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนตรงหน้าคือศาสตราจารย์เลี่ยว

เฟิงเฮ่าเคยค้นข้อมูลในไป่ตู้ไป่เคอมาก่อน

คนเก่งระดับเทพที่ได้เจอในรั้วมหาวิทยาลัย พอเรียนจบไปแล้วคงแทบไม่มีโอกาสได้เฉียดเข้าใกล้อีก

เลี่ยวฟางหัว ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่มณฑลซานตง ราชบัณฑิตแห่งสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งสหรัฐอเมริกา ราชบัณฑิตแห่งสถาบันวิจัยกลาง ศาสตราจารย์กิตติคุณภาควิชาคณิตศาสตร์และภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ศาสตราจารย์ประจำเกียรติยศมหาวิทยาลัยชิงหัว รองคณบดีสถาบันวิจัยคณิตศาสตร์ประยุกต์เยี่ยนชีหูปักกิ่ง กรรมการบริหารสถาบันวิจัยสหวิทยาการทางคณิตศาสตร์แห่งประเทศจีน...

ตำแหน่งและเกียรติประวัติยาวเป็นหางว่าว

ตำแหน่งที่ดูธรรมดาที่สุดก็คือการเป็นอาจารย์ของพวกเขานี่เอง

มิน่าล่ะ ตอนศาสตราจารย์เลี่ยวสอนหนังสือในห้อง ถึงมองพวกเขาเหมือนมองฝูงหมู เผลอๆ จะรู้สึกว่าพวกเขาสู้หมูไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะมหาวิทยาลัยของพวกเขาทัศนียภาพงดงาม ยัดเยียดแถมบ้านพักให้ศาสตราจารย์ และได้ยินว่าที่นี่มีหมอแผนจีนฝีมือระดับเทพอยู่คนหนึ่ง พอศาสตราจารย์เลี่ยวอายุมากเกษียณแล้วจึงให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพ หมอจีนคนนั้นคอยตรวจชีพจรให้ทุกสัปดาห์ สรุปก็คือเกลี้ยกล่อมศาสตราจารย์เลี่ยวมาพักผ่อนใช้ชีวิตวัยชรา พลอยสอนฝูงหมูน้อยไปด้วย โดยมีเป้าหมายหลักคือเพื่อเชิดหน้าชูตาให้มหาวิทยาลัย

แม้จะเป็นอาจารย์ผู้เฒ่าที่เกษียณแล้ว แต่ก็ยังมีหัวโขนอีกสารพัด งานประชุมสำคัญบางงาน อาจารย์ผู้เฒ่ายังต้องไปปรากฏตัวร่วมงานเพื่อเป็นเกียรติอยู่ดี

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแค่ตื่นมาวิ่งทุกวัน จะมีลาภก้อนโตหล่นทับใส่หัวแบบนี้

นี่มันต้องคว้าไว้ให้ได้

ต้องกระโดดหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาแล้วพุ่งเข้าไปอ้าปากงับไว้ทันที

"ได้ครับอาจารย์ ผมต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษไหมครับ แล้วไปรออาจารย์ที่ไหนดีครับ"

เลี่ยวฟางหัวตบแขนล่ำๆ ของตัวเองพลางสะบัดไปมาแล้วเอ่ยว่า "บ่ายโมงตรงแล้วกัน เธอไปรอฉันที่หน้าหอพักอาจารย์ จะมีรถมารับ ถ้าประชุมลากยาวจนดึกก็อาจจะต้องค้างคืน เธอเตรียมเสื้อผ้าไว้เปลี่ยนสักหน่อยก็พอ"

"ได้ครับ งั้นเจอกันตอนบ่ายนะครับ" เฟิงเฮ่าตื่นเต้นอยู่บ้าง หลังจากบอกลาเสร็จก็วิ่งต่อ

ศาสตราจารย์เลี่ยวก็โบกมือให้

พอมองแผ่นหลังที่วิ่งฉิวไปไกล เธอก็อดหัวเราะไม่ได้ เป็นวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ

เฟิงเฮ่ารู้สึกเบิกบานใจ ดีใจ และตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนแรกที่ชวนเขาไปค้างคืนด้วย หรือมีโอกาสได้ไปค้างคืนด้วย กลับกลายเป็นศาสตราจารย์เลี่ยววัยหกสิบเก้าปี...