ตอนที่ 59 ยิ่งรักกว่าเดิม

...

เฟิงเฮ่าวิ่งสปีดสุดฝีเท้า

วิ่งตรงไปหาซูชิงชิง

ซูชิงชิงยืนรอเขาอยู่ตรงแปลงดอกไม้ข้างวงเวียนใหญ่

เวลาตื่นนอนและใช้ชีวิตของเธอเป๊ะมาก เทียบเคียงได้กับศาสตราจารย์เลี่ยวเลยทีเดียว

เอาเป็นว่าตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาแล้วก็ออกมาเลย

วันนี้เธอสวมเสื้อกล้ามแขนกุดแนวลำลองกับกางเกงวอร์มขายาว

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าไม่ว่าเธอจะใส่อะไร ก็ล้วนมีกลิ่นอายความเท่ คล่องแคล่ว และทะมัดทะแมงไปเสียหมด

เสื้อกล้ามของเธอเป็นสีขาวล้วน แค่ตรงหน้าอกฝั่งขวามีโลโก้เล็กๆ ขนาดประมาณนิ้วมือ คล้ายกับมีแถบผ้าสีแดงติดประดับไว้ ด้านบนเขียนว่า prada

ส่วนกางเกงก็มีโลโก้แบบเดียวกัน อยู่ตรงตำแหน่งกระเป๋า

เพื่อสร้างโลกทัศน์ ชีวทัศน์ และค่านิยมที่ถูกต้อง อย่าไปสืบหาราคาเลยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องหาเรื่องขายหน้าตัวเอง

แต่ด้วยรูปร่างของซูชิงชิงแล้ว ต่อให้เอาเศษกระสอบป่านมาคลุมตัวก็คงดูดีอยู่ดี

พอใส่เสื้อกล้าม เธอก็เผยให้เห็นท่อนแขนและช่วงไหล่ มันไม่ใช่เสื้อกล้ามคอลึกอะไรแบบนั้น แม้แต่กระดูกไหปลาร้าก็ยังไม่โผล่พ้นออกมา

แต่รูปร่างของเธอสมส่วนเกินไปจริงๆ ช่วงแขนที่เชื่อมกับหัวไหล่ดูกลมกลึงสวยงาม

ส่วนโค้งเว้าตรงหน้าอกก็พอดิบพอดีอย่างยิ่ง

สมส่วนมาก ไม่ได้ใหญ่เกินไป และไม่ได้เล็กเกินไป พอเหมาะพอเจาะ

ร่างกายแบบที่แพทย์นิติเวชจะต้องชอบมากแน่ๆ

ไร้ที่ติอย่างยิ่ง

การชื่นชมรูปร่างของผู้หญิงของเฟิง อายุ 21 ปี หนุ่มซิงผู้ปกติ เฮ่า เป็นเรื่องที่เป็นไปตามธรรมชาติสุดๆ ไม่ต่างจากการกินข้าวหรือดื่มน้ำเลย

ไม่จำเป็นต้องมีความคิดแปลกๆ พิลึกพิลั่นอะไรหรอก แต่มันอดที่จะมองไม่ได้จริงๆ

ที่จริงผู้หญิงเองก็ชื่นชมผู้ชายหล่อเหมือนกัน เพียงแต่ผู้หญิงอาจจะเปลี่ยนไปเป็นโหมดตามติ่งดาราอะไรทำนองนั้น

ส่วนผู้ชายมักจะสนใจมนุษย์ตรงหน้าที่เห็นอยู่ในโลกความจริงมากกว่า

รักสวยรักงามเป็นธรรมดาของมนุษย์ทุกคน

ตอนที่เฟิงเฮ่าวิ่งไปถึงตรงหน้าซูชิงชิง เขาก็ยังมีความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย

สีหน้าจึงดูมีความสุขมากกว่าปกติหน่อยๆ

ซูชิงชิงสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้อย่างชัดเจน

เธอเองก็รู้สึกเบิกบานกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเช่นกัน

เมื่อคุณเฝ้ารอใครสักคน แล้วเขาเดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เขามีความสุข คุณก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย

เพราะคนๆ หนึ่ง คุณจึงรู้สึกว่าถนนหนทางที่แสนธรรมดานี้ช่างคุ้นเคยและอบอุ่นใจ ต้นหญ้าข้างทางดูสดชื่นมีชีวิตชีวา เมฆบนฟ้าก็ช่างพอดิบพอดีไปเสียหมด

คุณไม่ได้คิดถึงเขา จนกระทั่งวินาทีที่ได้เห็นหน้าเขา คุณถึงได้ค้นพบว่า ที่แท้นี่คือความรู้สึกของความคิดถึง

เฟิงเฮ่าเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เคยเคร่งขรึมของคุณหนูใหญ่ พลันผลิบานเป็นรอยยิ้มขึ้นมาในวินาทีที่มองเห็นตน

ราวดอกถานฮวาที่เฝ้ารอมาทั้งคืนแล้วจู่ๆ ก็เบ่งบานขึ้นมา

คุณหนูใหญ่สมบูรณ์แบบตั้งแต่หัวจรดเท้า ยกเว้นแค่นาฬิกาคาสิโอเรือนเก่าที่อยู่บนข้อมือซ้ายของเธอ

เป็นไปได้ว่าเธออาจจะเลือกใส่ชุดกีฬาที่ดูธรรมดาแบบนี้ เพื่อให้เข้ากับนาฬิกาคาสิโอเรือนนั้น

เฟิงเฮ่าจับความรู้สึกอันละเอียดอ่อนนั้นได้อีกครั้ง

จนถึงวินาทีนี้ เฟิงเฮ่าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าตนเองมีคุณสมบัติอะไร ทำไมกันนะ?

แต่พอเห็นรอยยิ้มอันสดใสของคุณหนูใหญ่ ก็รู้สึกว่าจะมีทำไมมากมายไปทำไม อย่างน้อยเธอก็ยิ้มแล้ว

เพียงเธอยิ้ม วันเวลาและทิวทัศน์ทั่วหล้าก็พลันสงบงดงาม

ชีวิตคนเราจะมีทำไมมากมายนักหนา

แค่รอยยิ้มเดียวก็เพียงพอแล้ว

ซูชิงชิงเห็นเฟิงเฮ่าสะพายเป้ แต่บนข้อมือกลับไม่ได้สวมนาฬิกาที่เธอซื้อให้เขา

เธอจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่กระจิ๊ดริด

ที่จริงในเวลานี้ ซูชิงชิงมีความรู้สึกคล้ายกับกำลังคลั่งไคล้ดาราอยู่หน่อยๆ

เธออาจจะไม่ได้ชอบเฟิงเฮ่าที่อยู่ตรงหน้านี้จริงๆ ก็ได้ คนที่เธอชอบอาจจะเป็นเฟิงเฮ่าผู้ห่างไกลในห้วงความคิด ผู้ที่ร้องเพลงเพราะและมีน้ำเสียงไพเราะจับใจคนนั้น

หากเฟิงเฮ่าที่เธอชอบ บังเอิญตรงกับตัวตนจริงของเฟิงเฮ่าในโลกความจริง นั่นก็คงจะเป็นความรู้สึกของความรักแล้ว

แต่ถ้าเฟิงเฮ่าที่เธอชอบ แตกต่างจากเฟิงเฮ่าในความเป็นจริงอย่างลิบลับ เธอคงจะค่อยๆ ตื่นจากภวังค์ แล้วบอกลากันอย่างมีเหตุผล

ความรู้สึกที่ซับซ้อนขนาดนี้ เฟิงเฮ่าไม่มีทางเข้าใจได้หรอก

ทว่าความรู้สึกปลอดภัยกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยนั้น เขาสามารถรับรู้ได้

คุณหนูซูในตอนนี้กำลังมีความสุขมาก และบังเอิญว่าความสุขนั้นมีไว้ให้เขา

เรื่องของความรู้สึกนี่มันช่างซับซ้อนจริงๆ

หากเป็นช่วงก่อนที่จะได้พบกับศาสตราจารย์เลี่ยว เฟิงเฮ่าก็คงจะยังกังวลเรื่องได้เสียอยู่บ้าง

โรเล็กซ์มันช่างงดงามจริงๆ ถ้าไม่เคยได้มาเลยก็แล้วไปเถอะ แต่ถ้ามันเคยมาวางอยู่ตรงหน้าคุณแล้วคุณไม่เห็นค่า ในอนาคตคุณจะต้องเสียใจไปตลอดที่ปล่อยให้มันหลุดมือไป

ทว่าพอศาสตราจารย์เลี่ยวเรียกเขาไปทำงาน ทุกอย่างก็พลันเปลี่ยนไป

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าหัวใจที่เคยเคว้งคว้างลอยคว้างอยู่กลางอากาศของตน ได้ตกลงสู่พื้นดินอย่างมั่นคงแล้ว

มิน่าล่ะเหล่าหยางถึงได้มีความมั่นใจทุกวันขนาดนั้น เพราะเหล่าหยางมีเป้าหมาย มีทิศทาง และมีงานให้ทำนี่เอง

มิน่าล่ะช่วงสองสามวันมานี้ พอมองเหล่าเซียวถึงรู้สึกว่าเขาดูสุขุมขึ้นตั้งเยอะ

มีแค่เขากับต้าเฉียวที่ยังลอยเคว้งอยู่

แม้ว่าเขาจะออกมาวิ่งออกกำลังกายและอ่านหนังสือตรงเวลาทุกวัน แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่มั่นคงอยู่ตลอด

เพราะเขาไม่มีเป้าหมายของตัวเอง เขาถูกคนอื่นผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า เหมือนกำลังพายเรือทวนกระแสน้ำ หากไม่พยายามรุดหน้าต่อไป ก็จะถูกพัดถอยหลังกลับไปทันที

แต่พอศาสตราจารย์เลี่ยวเรียกเขาไปทำงาน

เขาก็พลันรู้สึกอุ่นใจและมั่นคงขึ้นมาทันที

เขาต้องตั้งใจเรียน และต้องพิสูจน์ให้แน่ใจด้วยว่าตัวเองยังมีประโยชน์

นักเรียนตั้งแต่เด็กจนโตล้วนถูกสั่งสอนว่าให้ตั้งใจเรียน แต่กลับไม่มีใครสอนว่า เรียนไปทำไม เรียนแล้วนำไปใช้อย่างไร และเรียนแล้วเอาไปใช้ที่ไหน

เรียนรู้โดยไม่คิด ย่อมมืดมน

เรียนรู้โดยไม่ปฏิบัติ ย่อมเกียจคร้าน

บางทีอาจไม่ต้องการความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร ขอแค่พิสูจน์ให้ได้ก่อนว่าตนเองทำงานได้ อย่างน้อยก็ให้โอกาสตัวเองสักครั้ง

แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยกระจิริดก็ตาม

ดังนั้นเฟิงเฮ่าจึงมีความสุขมาก ลิงโลดใจ อืม... ความรู้สึกแบบนี้ มีความสุขยิ่งกว่ามีความรักเสียอีก

ในใจของเด็กหนุ่มมีตราชั่งอันหนึ่ง หิ่งห้อยกับพี่วานรอยู่คนละข้าง ความรักกับหน้าที่การงานอยู่คนละฝั่ง

เขาจะไปทำงาน ไปลงมือทำ ไปลองดู แม้ว่าทั้งชีวิตนี้อาจจะหาเงินมาซื้อโรเล็กซ์สักเรือนไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็สบายใจ

มั่นคงกว่ากันเยอะ ไม่ต้องมากังวลได้กังวลเสีย ไม่ต้องถูกชักนำไปเหมือนว่าว และไม่ต้องคอยพะวงว่าเธอจะปล่อยมือ

ใช่แล้ว

คนที่ไม่มั่นใจในตัวเอง ย่อมไม่กล้าเป็นฝ่ายจับมือก่อน เพราะกลัวว่าเธอจะปล่อยมือ

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องรักหรือไม่รักเลย

ผมไม่มีความมั่นใจ ผีที่ไหนจะไปรู้ว่าทำไมคุณถึงชอบผม ผมไม่กล้าชอบคุณ เพราะผมกลัวว่า พลันที่ผมชอบคุณขึ้นมา แล้ววันไหนคุณเกิดไม่ชอบผมขึ้นมากะทันหัน ผมจะเจ็บปวดเจียนตาย

ซูชิงชิงก็เป็นคนประเภทนั้น ดูไม่ออกเลยว่าทำไมเธอถึงชอบคุณ การที่เธอชอบคุณดูเหมือนเป็นการประทานความเมตตา หรือไม่สมองของเธอก็คงเบลอไปชั่วขณะ รอวันที่เธอได้สติขึ้นมา เธอก็คงจะจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าโชคชะตานี่ช่างประหลาด ราวกับถูกเขียนบทขั้นตอนเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว

ตอนเจอกันครั้งแรกสุด เขาร้องเพลง "มอบดอกไม้แดงดอกเล็กให้เธอ" จากนั้นก็ร้องเพลง "ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเธอ" และสุดท้ายก็อัดเพลง "นางฟ้าในหมู่ปีศาจ" ไปอย่างงง ๆ

และขั้นตอนชีวิตตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นไปตามเนื้อเพลงพวกนี้

นี่คงเป็นคำพยากรณ์ที่โชคชะตากำหนดไว้แล้วกระมัง

เขากระทั่งเคยซ้อมบทแบบนี้ในฝันมารอบหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ

ทว่าความซับซ้อนของความรู้สึกก็คือ ทั้งที่คุณรู้ชัดอยู่เต็มอกว่าเป็นหลุมพราง คุณก็ยังจะกระโดดลงไปซ้ำอีก

ทั้งที่คุณรู้ดีว่าจะต้องเจ็บตัว คุณก็ยังดันทุรังจะสัมผัสมันด้วยตัวเองให้ได้

ไม่เจ็บสักครั้ง จะรู้ได้อย่างไรว่ามันปวดร้าวขนาดไหน

ความรู้สึกที่เฟิงเฮ่ามีต่อคุณหนูใหญ่ซูในเวลานี้ช่างซับซ้อนเช่นนี้เอง

เขาพูดด้วยท่าทางจริงจังอย่างยิ่ง "คุณหนูใหญ่ครับ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลย เพราะกล่องโรเล็กซ์วางอยู่ตรงหัวเตียง กลัวว่าจะมีคนขโมยไป กลัวว่าตื่นมาแล้วมันจะหายไป ทั้งคืนเลยไม่กล้านอนหลับสนิท คุณดูสิ ขอบตาผมดำคล้ำหมดแล้ว"

ซูชิงชิงก็หลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง

คราวนี้รอยยิ้มยิ่งดูงดงามจับตายิ่งกว่าเดิม ทั้งอวดดี ทั้งน่ารักเย้ายวน

"หลอกให้ฉันดูขนตาล่ะสิ ขนตายาวแล้วมันวิเศษนักหรือไง"

"ไม่ได้หลอกจริง ๆ ครับ คุณดูสิ ขนาดผมมาวิ่งยังต้องแบกโรเล็กซ์ที่คุณให้มาด้วยเลย เหมือนหอยทากแบกกระดองหนักอึ้งไว้บนหลัง กดดันจะตายอยู่แล้ว"

ซูชิงชิงยื่นแขนออกมา หงายฝ่ามืออันเรียวงดงามขึ้น

เฟิงเฮ่าหยิบกล่องโรเล็กซ์ในกระเป๋าส่งให้เธอ

หนักอึ้งทีเดียว

พอยื่นออกไป วินาทีนั้นเขาก็ถอนหายใจโล่งอกทันที

แม้จะพูดล้อเล่นเกินจริงไปบ้าง แต่บางครั้งคำพูดทีเล่นทีจริงก็คือเรื่องจริงทั้งนั้น

เมื่อมองดูคุณหนูใหญ่ซูเปิดกล่อง

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าสมกับเป็นคนรวยจริง ๆ เปิดเผยตรงไปตรงมา รับของไปแล้วก็ตรวจดูสักหน่อย

ถ้าเป็นตัวเขาเอง เวลาคนอื่นเอาของมาคืน คงไม่กล้าเปิดดูต่อหน้าแบบนี้

เผื่อเป็นกล่องเปล่าขึ้นมาคงแย่เลย

จากนั้นก็เห็นคุณหนูใหญ่วางกล่องไว้ข้างตัว หยิบนาฬิกาข้อมือออกมา แล้วลอกฟิล์มกันรอยด้านบนออก

เมื่อคืนเขาเพิ่งฟังต้าเฉียวให้ความรู้มา ว่าฟิล์มของโรเล็กซ์ห้ามลอกสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด เพราะถ้าลอกออกก็เท่ากับออกจากเคาน์เตอร์แล้วไม่รับผิดชอบใด ๆ พนักงานขายนาฬิกาจะโชว์ให้คุณดูว่ายังมีฟิล์มติดอยู่ ฟิล์มชั้นนี้พิสูจน์ว่านาฬิกาเป็นของใหม่เอี่ยม ยังไม่เคยมีใครแตะต้อง ถ้าคุณไปร้านขายนาฬิกามือสอง นาฬิกาที่มีฟิล์มกับไม่มีฟิล์มจะคนละราคากันเลย...

เฟิงเฮ่ามองการกระทำของซูชิงชิง อยากจะอ้าปากเตือน แต่แล้วก็หุบปากลง คุณหนูใหญ่ไม่จำเป็นต้องมีความรู้เรื่องพวกนี้หรอก ความรู้พวกนี้มีไว้สำหรับคนจนต่างหาก

เห็นเพียงนิ้วเรียวยาวของเธอลอกฟิล์มบนหน้าปัด ตัวล็อก และสายนาฬิกาออกอย่างง่ายดาย เสียงดังแควก ๆ ไม่กี่ครั้ง คล่องแคล่วชำนาญราวกับเคยลอกฟิล์มนาฬิกามาแล้วนับไม่ถ้วน

จากนั้นเธอก็ยื่นมือมาดึงมือซ้ายของเฟิงเฮ่าไปกุมไว้

เฟิงเฮ่ารู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้าง กลางวันแสก ๆ ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ คุณหนูใหญ่คิดจะทำอะไร จะจับมือกันงั้นเหรอ

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ซูนี่แปลกจริง ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนคนไม่เคยมีความรักมาก่อน แต่การกระทำกลับห้าวหาญดุดันจนเกินเหตุ ถึงขั้นแอบคล้ายหลินเสี่ยวหย่าอยู่บ้างนิด ๆ หรือเปล่านะ

ซูชิงชิงกุมมือของเฟิงเฮ่าไว้ ชั่วพริบตาที่สัมผัสโดน รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เธอก็ดึงมือของเขาขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะสวมนาฬิกาที่ลอกฟิล์มออกแล้วลงบนข้อมือของเขา แล้วกดล็อกตัวล็อกดังคลิก

จังหวะนั้นเอง น้ำพุในสระใจกลางวงเวียนใหญ่ข้างกายทั้งสองคนพลันพวยพุ่งขึ้นมา ละอองน้ำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สูงลิบลิ่ว แล้วจึงร่วงหล่นลงมา ยังไม่ทันจะแตะถึงผิวน้ำ ละอองน้ำระลอกใหม่ก็พุ่งทะยานขึ้นไปอีกครั้ง วนเวียนซ้ำไปมาอย่างงดงามตระการตา

ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของเฟิงเฮ่าในเวลานี้

หัวใจของเขาราวกับน้ำพุ ในวินาทีนี้ เลือดต้องสูบฉีดไหลเวียนแบบนี้แน่ ๆ พุ่งทะลักออกไป กระทบผนังหลอดเลือด แล้วย้อนกลับมา และเพราะหัวใจเต้นระรัว จึงมีเลือดระลอกใหม่สูบฉีดออกไปอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อน

"ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามถอดออกเด็ดขาด"

ซูชิงชิงกล่าวอย่างเอาแต่ใจ จากนั้นก็นิ้วมือทั้งห้าสอดประสานเข้ากับนิ้วมือของเขาแล้วแกว่งเบา ๆ

มือของเธอสวมคาสิโอ มือของเขาสวมโรเล็กซ์

น้ำพุกำลังเต้นระบำอยู่ใต้แสงตะวัน

......