ตอนที่ 60 ใครกันแน่ที่ตกหลุมรัก

……

6:30-7:00 วิ่งออกกำลังกาย (ร่างกายที่แข็งแรงทำให้สมองปลอดโปร่ง ปลุกเร้าจิตวิญญาณการต่อสู้ และรักษาจิตใจให้กระตือรือร้นอยู่เสมอ)

ถึงอย่างไรก็ต้องวิ่ง

มีความรักก็ไม่ได้กระทบกับการวิ่งสักหน่อย

คนสองคนอยู่ด้วยกัน ต้องทำอะไรสักอย่างร่วมกันถึงจะปกติ

กระเป๋าเป้ของเฟิงเฮ่ามีกล่องเปล่าของโรเล็กซ์ใส่อยู่ด้านใน เขาจึงนำไปฝากไว้ที่ป้อมยาม

เขาเริ่มวิ่งพร้อมกับซูชิงชิง

แม้จะสายกว่าปกติไปนิดหน่อยก็ตาม

ตลอดทางมองเห็นป้ายผ้าแขวนอยู่มากมาย

"ร่วมเฉลิมฉลองการจัดกิจกรรม XXX อย่างสมบูรณ์แบบ"

มิน่าล่ะถึงเปิดน้ำพุ มีกิจกรรมนี่เอง

ตอนวิ่งแขนจะแกว่งไปมา พอแกว่งแขนก็จะมองเห็นโลโก้ของโรเล็กซ์

โคตรจะสวยเลยว่ะ o(╥﹏╥)o

จังหวะนี้เฟิงเฮ่ารู้สึกมึนงงเคลิบเคลิ้มไปหมด

มิน่าล่ะ เวลาผู้หญิงโดนสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วถึงได้ดีใจจนแทบบ้า ดีใจจนน้ำตาไหล

ความรู้สึกถึงพิธีรีตองแบบบอกไม่ถูกนี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ

ใครบอกกันล่ะว่าผู้ชายไม่ชอบความใส่ใจในพิธีการ

ผู้ชายแค่ไม่ชอบเป็นฝ่ายสร้างพิธีรีตองให้คนอื่นทุกวันต่างหาก

คุณหนูใหญ่ซูช่างรู้ใจเกินไปแล้ว

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวเองตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นในทันที

มิน่าล่ะ สาว ๆ ที่สวมแหวนเพชรถึงได้ยอมก้าวเข้าสู่สุสานแห่งการแต่งงานโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

จริง ๆ นะ

ในเสี้ยววินาทีนั้น

ถ้าซูชิงชิงชวนเขาไปกระโดดหน้าผาด้วยกัน เขาก็คงจะยอมโดดตามลงไปโดยไม่ลังเลเลย

ซูชิงชิงไม่ได้ชวนเขาไปกระโดดหน้าผา

เพียงแค่วิ่งเคียงข้างไปกับเขาต่อไป

ตอนวิ่งทั้งสองก็ยังไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเดิม

เพราะการวิ่งที่ถูกต้องตามหลักนั้นไม่เหมาะกับการชวนคุยเท่าไรนัก

แต่ในระหว่างวิ่ง เมื่อทั้งคู่หันหน้ามาสบตากันโดยไม่ตั้งใจ เฟิงเฮ่าก็จะได้เก็บเกี่ยวยิ้มหวานกลับมาเสมอ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหนุ่มที่คอยเก็บไข่มุก รอยยิ้มของซูชิงชิงก็เปรียบเสมือนไข่มุกอันล้ำค่า เช้าตรู่วันนี้เฟิงเฮ่าจึงวิ่งตามเธอไป วิ่งไปพลางเก็บไข่มุกไปพลาง

วัยยี่สิบเอ็ดปีต้องวิ่งให้เต็มที่ ให้สะใจและชุ่มฉ่ำไปด้วยเหงื่อสักครั้ง

และถ้าข้างกายยังมีเด็กสาววิ่งไปด้วยกันอีกคน ก็ยิ่งดียกกำลังสอง

การวิ่งจะช่วยหลั่งสารโดปามีน ทำให้คุณมีความสุข ทำให้คุณเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์สดชื่น และทำให้คุณเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต

และทำให้แพนเค้กธัญพืชธรรมดา ๆ อร่อยเลิศล้ำขึ้นมาได้

มื้อเช้า เฟิงเฮ่าแวะไปอุดหนุนแผงขายแพนเค้กธัญพืชอีกครั้ง

ซื้อแพนเค้กธัญพืชมาสองอัน

ให้ซูชิงชิงอันหนึ่ง ให้ตัวเองอันหนึ่ง

บวกด้วยนมถั่วเหลืองอีกสองแก้ว

ตอนซื้อแพนเค้กธัญพืช เฟิงเฮ่าก็นึกถึงต้าเหมาขึ้นมาได้กะทันหัน

ถ้าช่วงบ่ายจะไปเป็นลูกมือติดตามศาสตราจารย์เลี่ยว ก็จะไม่มีเวลาพาต้าเหมาไปเดินเล่น

ต้องบอกกู้เสี่ยวหม่านไว้ล่วงหน้าสักหน่อย

เฟิงเฮ่าส่งข้อความหากู้เสี่ยวหม่าน

ซูชิงชิงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างมีมารยาท

ถึงแม้หน้าจอมือถือของเขาจะไม่ได้ติดฟิล์มกันเผือก เธอก็ไม่คิดจะชะโงกหน้าเข้ามาแอบดู

แม้ว่าเฟิงเฮ่าจะไม่ได้แอบทำเรื่องแปลก ๆ ลับหลังซูชิงชิง แต่ดูเหมือนว่า การที่เธอมีมารยาทขนาดนี้ มันก็ดูไม่ค่อยเหมือนคู่รักกันเท่าไร

พอกดส่งข้อความเสร็จ เขาก็เอ่ยปากพูด

"ช่วงบ่ายผมต้องตามศาสตราจารย์เลี่ยวที่สอนวิชาแคลคูลัสไปประชุมในเมืองน่ะครับ พอดีผู้ช่วยของเธอลาหยุด ผมเลยไปเป็นลูกมือช่วยงานชั่วคราว ก็เลยทักไปขอลากับเจ้านายงานพาร์ตไทม์หน่อย"

"ได้ค่ะ"

ซูชิงชิงเพียงแค่ยิ้มตอบ

ยิ้มจนใจของเฟิงเฮ่าเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว

มีความรักก็ต้องรีบมีตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่อย่างนั้นพอแก่ตัวไป หัวใจเต้นผิดจังหวะ เดี๋ยวได้โดนเตือนเรื่องใส่ขดลวดหัวใจ ทำบายพาสหัวใจกันพอดี!

ทั้งสองค่อย ๆ เดินกลับไปด้วยกัน

หน้าร้านแผงลอยแพนเค้กธัญพืชไม่มีที่นั่ง

ทั้งคู่จึงหาบันไดขั้นหน้าสนามบาสเกตบอลแล้วนั่งลงจัดการมื้อเช้าจนหมด

ตรงหน้าคือสนามบาสเกตบอลอันว่างเปล่า ทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย พลางมองสนามบาสแล้วส่งยิ้มโง่ ๆ ราวกับว่าจอร์แดนกำลังดังก์โชว์ให้พวกเขาดูอยู่ตรงนั้น

"ศาสตราจารย์เลี่ยวบอกว่าถ้าดึกเกินไปก็อาจจะค้างในเมืองครับ งั้นพรุ่งนี้เช้าผมคงมาวิ่งกับคุณไม่ได้ เลยบอกคุณไว้ก่อน ถ้ากลับมาทันผมก็จะบอกคุณอีกทีนะครับ"

"ได้ค่ะ"

ซูชิงชิงเพียงส่งยิ้มหวานให้

พอเห็นเธอยิ้ม เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

จนกระทั่งทั้งสองใกล้จะแยกย้ายกัน และเดินมาเกือบถึงตรงจุดน้ำพุเมื่อเช้า เฟิงเฮ่าถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้อัดเพลงเอาไว้ด้วย

เขาจึงส่งไฟล์เพลงที่อัดไว้ไปให้ซูชิงชิง

"เพลงอะไรเหรอคะ"

"คุณกลับไปฟังดูนะ"

เฟิงเฮ่าโบกมือลาซูชิงชิง

ไม่ได้เดินไปส่งเธอถึงใต้หอพัก

เธอไม่ได้เอ่ยชวน และเขาก็พอจะสัมผัสได้

ซูชิงชิงน่าจะไม่ชอบให้เขาเดินไปส่ง

มันเป็นความรู้สึกลึกซึ้งที่ละเอียดอ่อน เธอชอบเขา แต่ก็เหมือนยังไม่ถึงขั้นนั้น

คงเป็นแบบนี้กระมัง เวลาคนรวยชอบใครสักคนแล้วจะสารภาพรัก

จะบอกว่าชอบเธอก็ดูเบาไป จะบอกว่ารักเธอก็ดูหนักเกิน จึงได้แต่พูดว่า ฉันซื้อโรเล็กซ์ให้คุณเรือนหนึ่งนะ

เฟิงเฮ่ากลับหอพัก ก่อนอื่นก็แวะซื้อแพนเค้กธัญพืชฉบับโรงอาหารที่ไม่ได้หอมอร่อยเท่าไรไปฝากเหล่าเซียวกับต้าเฉียว รูมเมตของเขา

ช่วยไม่ได้ หอพักอยู่ใกล้โรงอาหารนี่นา

……

วิทยาลัยร่วม หอพักของกู้เสี่ยวหม่าน

เธอเองก็เพิ่งตื่น

เมื่อคืนอ่านนิยายดึกเกินไปหน่อย

เมื่อคืนอ่านนิยายวายสายตับแตกเรื่องหนึ่ง ปวดตับจนแทบขาดใจ เช้านี้ตาบวมเป่งไปหมด บวมเพราะร้องไห้นี่แหละ

พอมองกระจกตอนนี้ก็ตกใจแทบแย่ รู้สึกว่าหน้ากลมๆ ของตัวเองเดิมทีก็ดูอ้วนอยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งอ้วนทั้งบวมฉึ่ง

เดิมทีวันนี้ยังวางแผนจะแต่งตัวสวยๆ ช่วงบ่ายค่อยไปหาเฮ่าจื่อที่วิทยาเขตใต้แท้ๆ

ชุดก็เลือกไว้หมดแล้ว วันนี้กะจะใส่กางเกงขาสั้นกุดกับเสื้อยืดรัดรูปตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน

เธอรีบหาแผ่นมาสก์ตาแบบเย็นมาสองแผ่น แปะไว้ใต้ตาเพื่อกู้ชีพฉุกเฉิน

ถือโอกาสชงอเมริกาโน่ไปด้วย ตอนเช้าดื่มอเมริกาโน่ตอนท้องว่างช่วยลดอาการบวมน้ำได้

ชงอเมริกาโน่เสร็จ เธอถึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

ผลปรากฏว่าเห็นข้อความใหม่จากวีแชตที่ปักหมุดไว้บนสุด เฮ่าจื่อส่งมาว่า "เจ้านายครับ บ่ายนี้ผมติดธุระ ขอลาหยุด ไปพาต้าเหมาเดินเล่นไม่ได้แล้ว รบกวนช่วยบอกต้าเหมาให้ผมทีนะครับ ขอบคุณครับ"

กู้เสี่ยวหม่าน: ……

โมโห

ไม่สบอารมณ์

เธอเตรียมชุดไว้หมดแล้วนะ

เจ้าเฮ่าจื่อตัวเหม็น เจ้าเฮ่าจื่อบ้า เพิ่งทำงานวันที่สองก็ขอลาหยุดแล้ว เกินไปแล้วนะ!!!

เธอจะต้องร่วมมือกับต้าเหมาประณามเขาให้ได้!!

กู้เสี่ยวหม่านอารมณ์เสีย เดินกระแทกกระทั้นข้าวของในห้องพัก รูมเมตจึงเอ่ยถามว่าเป็นอะไรไป

"หรือว่าตู้อวี่เซวียนกับเจียงเช่อไม่ได้ลงเอยกันเหรอ"

"ตายแล้ว!!!" กู้เสี่ยวหม่านใช้มือน้อยๆ ตบโต๊ะดังปัง

รูมเมตกรีดร้องตกใจ "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"โมโหจะตายอยู่แล้ว!!" กู้เสี่ยวหม่านยังคงกรีดร้องโวยวาย

……

วิ่งเสร็จแล้วกลับหอพัก ซูชิงชิงไม่ได้คิดจะให้เฟิงเฮ่าเดินมาส่ง

เพราะเธอชอบเดินอ้อมไปยังสวนหย่อมเล็กๆ ด้านหลังอาคารหอพักโดยไม่รู้ตัว

ที่แห่งนั้นเป็นเหมือนสวนลับส่วนตัวของเธอมาเนิ่นนาน

เธอมักจะนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นคนเดียวบ่อยๆ

เธอแค่เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยเก่งนัก

พอเดินมาถึงหน้าชิงช้าที่เธอนั่งเป็นประจำ ก็เห็นจักจั่นตัวหนึ่งนอนตายอยู่บนแผ่นหินไม่ไกล

น่าจะตายแล้วจริงๆ

เพราะมีฝูงมดล้อมรอบเตรียมจะแบกมันกลับไปเป็นอาหาร

ซูชิงชิงเพียงมองดูอย่างเยือกเย็น ไม่ได้มีความรู้สึกสงสารเวทนาแต่อย่างใด

ตอนเด็กๆ เธอเคยเลี้ยงลูกสุนัขตัวหนึ่ง ต่อมาเพราะเธอทำความผิด จึงถูกแม่ลงโทษด้วยการยกลูกสุนัขให้คนอื่น

ถ้าเรื่องจบลงเพียงแค่นั้นก็ยังพอทำใจได้

แต่ทว่าครอบครัวนั้นกลับกินสุนัขตัวนั้นเข้าไป

ซูชิงชิงเคยเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ช่วงหนึ่งเพราะเรื่องนี้

เธอจึงไม่กล้ารักสัตว์ตัวเล็กๆ อีกเลย

เธอหวาดกลัวการนึกถึงเรื่องราวนั้นเหลือเกิน

และก็ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่จึงเริ่มย่ำแย่ลง

กระทั่งชื่อบันทึกของแม่ในโทรศัพท์ เธอยังตั้งว่าคุณนายจ้าว

เธอเปิดวีแชตขึ้นมา รูปโปรไฟล์ของคุณนายจ้าวยังคงมีจุดสีแดงแจ้งเตือนตามเคย ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าเป็นพวกบทความจากบัญชีทางการที่เขียนเรื่องกระพือข่าวให้น่ากลัวตกใจ

แต่จะมีเรื่องอะไร น่ากลัวไปกว่าการที่เพื่อนตัวน้อยอย่างลูกสุนัขที่ตัวเองเลี้ยงดูมา ถูกแม่ยกให้คนอื่นเอาไปกินอีกล่ะ

ซูชิงชิงเปิดไฟล์ที่เฟิงเฮ่าส่งมาให้เธอ

เป็นไฟล์เสียงคลิปหนึ่ง

เธอกดเปิดฟัง

"..."

"ในใจฉันมีคุกสีเทาอยู่แห่งหนึ่ง"

"กักขังความคิดสีดำมืดที่กำลังกรีดร้องคำราม"

……

"เธอจะโค่นฉันให้ล้มลงอย่างหนักหน่วงก็ได้"

"แต่อย่าหวังเลยว่าฉันจะร้องขอความเมตตา"

"เธอคือนางฟ้าท่ามกลางหมู่ปีศาจ"

"วิธีที่เธอมอบความใจสลายให้ฉัน"

"คือทำให้ฉันหัวเราะจนถึงวินาทีสุดท้าย"

"แล้วค่อยพบว่ามีมีดเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอก"

"..."

"ปล่อยให้ใครต่อใครปะติดปะต่อเรื่องราวของเราไปเถอะ"

"ฉันขี้เกียจจะอธิบาย"

"ใครจะอธิบายอย่างไรก็ตามใจ"

"ยามที่ใครอยากเห็นฉันแหลกสลาย"

"ฉันก็เข้มแข็งและทระนง"

"ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งแล้ว"

เสียงร้องเพลงแหบพร่าดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเขากำลังโอบกอดเธอไว้ แล้วกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู สายลมพัดผ่าน ปอยผมข้างใบหูพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา

บนทางเดินแผ่นหิน ในที่สุดมดก็ระดมกองทัพใหญ่จนขยับร่างของจักจั่นที่ตายแล้วได้ และกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังรังของพวกมัน

หญิงสาวน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

เสียงร้องเพลงของเด็กหนุ่มยังคงเปิดวนซ้ำไปซ้ำมา

……