ตอนที่ 62 คุณอา

...

เฟิงเฮ่าเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงห้อง 402

เหล่าเซียวตื่นแล้ว กำลังเปิดศึกอย่างบ้าคลั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ไม่ใช่ภาพเกม แต่เป็นการตัดต่อวิดีโอ

ช่วงสองสามวันมานี้เฟิงเฮ่าแอบชำเลืองมองอยู่บ้าง มันซับซ้อนเกินไป ตัดออกมาทีละท่อนแล้วเอามาต่อกัน พากย์เสียง ปรับสี ดูแล้วตาแทบบอด เหนื่อยกว่าเล่นเกมตั้งเยอะ

แต่ท่าทางตอนตัดต่อวิดีโอของเหล่าเซียวดูเท่กว่าตอนเล่นเกมมาก

จดจ่อมีสมาธิ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวเขรอะก็พลอยดูจริงจังและมีระดับขึ้นมา

คิ้วและตาก็ดูคมคายขึ้นมาหน่อย

ให้ตายสิ การงานนี่แหละคือยาปลุกกำหนัดที่ดีที่สุดของลูกผู้ชาย ตอนนี้เหล่าเซียวดูฮึกเหิมแข็งแกร่งสุด ๆ!

รู้สึกเหมือนแข็งแกร่งไปหมดทั้งตัว แม้แต่เส้นผมยังแข็งจนชี้ตั้ง (ไม่ได้สระมาหลายวันแล้ว)

ต้าเฉียวได้ยินเสียงเปิดประตู หัวถึงได้โผล่ออกมาจากผ้าห่มอย่างสะลึมสะลือ

พอเห็นว่าเฟิงเฮ่ากลับมาแล้ว

ต้าเฉียวก็ร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง

"โฮ เหล่าสี่นายวิ่งเสร็จกลับมาแล้วเหรอ ซวยชะมัด วันนี้พ่อเรียกฉันกลับบ้าน ไม่รู้จะให้ไปทำอะไร คงไม่ใช่จะเปิดสภาวิพากษ์ฉันอีกรอบหรอกนะ เฮ้อ คนแก่นี่น่ากลัวจริง ๆ ต้องคอยด่าคนอื่นถึงจะได้คุณค่าทางอารมณ์"

เหล่าเซียวเห็นเฟิงเฮ่ากลับมาก็ถอดหูฟังออก

ได้ยินต้าเฉียวบ่น เหล่าเซียวก็หัวเราะหึ ๆ พลางรับอาหารเช้าที่เหล่าสี่หิ้วกลับมา แล้ววางส่วนของต้าเฉียวไว้บนโต๊ะของหมอนั่น

แน่นอนว่าเหล่าเซียวอิจฉาต้าเฉียวมาก กินอยู่อย่างไร้กังวล โดนด่าสองสามประโยคจะไปนับเป็นอะไรได้

ทว่าเหล่าเซียวก็เข้าใจต้าเฉียวดีเช่นกัน

บ้านของต้าเฉียวมีพี่น้องสองคน พี่ชายของเขาได้ยินว่าได้ดิบได้ดีมาก จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แถมตอนนี้ยังทำงานในธุรกิจของที่บ้านได้อย่างโดดเด่น ส่วนสภาพของต้าเฉียวก็ดูไม่เหมือนคนที่จะสืบทอดกิจการของตระกูลได้เลย

พ่อแม่บางคนให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว หรือลำเอียงรักลูกคนใดคนหนึ่งมากกว่าก็มีเยอะ ดูเหมือนพ่อแม่ของต้าเฉียวจะลำเอียงไปทางลูกคนโตมากกว่า

ต้าเฉียวเป็นคนนิสัยดีและปล่อยวางเก่ง ถึงจะชอบบ่นกระปอดกระแปด แต่พอบ่นเสร็จ เขาก็กลับมากิน ๆ ดื่ม ๆ อย่างมีความสุข เหมือนไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

จิตใจปลอดโปร่ง ร่างกายก็สมบูรณ์ ในห้องพักรู้สึกว่าต้าเฉียวนี่แหละที่มีความสุขที่สุด

เป็นไปตามคาด ต้าเฉียวบ่นไปประโยคหนึ่ง พอเห็นว่าในอาหารเช้ามีไข่ต้มใบชา เขาก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง

"พ่อตั้งชื่อให้ฉันว่าเฉียวต้าเหวย อ่านย้อนกลับก็คือเฉียวผู้ยิ่งใหญ่! ฉันขอสาบานเลยว่า วันหนึ่งข้างหน้า เฉียวผู้ยิ่งใหญ่จะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ ให้พ่อกับพี่ใหญ่เห็นเป็นขวัญตา! อย่าได้ดูถูกไอ้ขยะวัยเยาว์!"

"ปู้ด!"

เฟิงเฮ่าบีบจมูกถอยกรูดออกจากห้องพักทันที

ต้าเฉียวตื่นเต้นเกินไป ตอนที่กำลังสาบานก็ดันผายลมเน่าที่มีกลิ่นต้นหอมออกมาด้วย!

เหล่าเซียวรีบวิ่งไปเปิดหน้าต่าง เอาหนังสือมาโบกพัดรัว ๆ!

ต้าเฉียวทำหน้าเจื่อน ๆ แล้วก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องพักตามมา

วิ่งออกมาเบียดข้างเฟิงเฮ่า

เฟิงเฮ่าปฏิเสธ

ปฏิเสธไม่เป็นผล

ต้าเฉียวเบียดชิดเฟิงเฮ่าแล้วเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรหรอกเหล่าสี่ ตดมันอยู่ในห้อง ตอนนี้ตัวฉันไม่เหม็นแล้ว"

เฟิงเฮ่ามองเหล่าเซียวที่อยู่ในห้อง...

เขากับต้าเฉียวรออยู่หน้าประตูห้องพักสักพัก

โทรศัพท์ของเฟิงเฮ่าส่งเสียงเตือน เปิดดูแล้วพบว่ามีการแจ้งเตือนใหม่ในวีแชต

ข้อความที่ส่งมาจากคุณอาเฟิงอินเทียน: "เสี่ยวเฮ่า อามาทำงานที่ซานเฉิง พรุ่งนี้บ่ายน่าจะพอมีเวลา จะแวะไปหาหลานหน่อยนะ"

เฟิงเฮ่าประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย คุณอาของเขามีออร่าความเป็นเด็กเทพสุดยอดติดตัว นักศึกษาปีสี่สภาพขยะอย่างเขายังคงรู้สึกกลัวและรู้สึกมีระยะห่างอยู่บ้าง

ตอนเด็ก ๆ เขาเคยสนิทกับคุณอามาก จำได้ว่าสมัยเด็กตัวเองยังนั่งเล่นอยู่บนบ่าของคุณอา อาแบกเขาไว้สูงลิบ ให้เขาปีนขึ้นต้นไม้ไปเก็บลูกท้อให้

ต่อมามือของเขาโดนแมลงต่อย บวมเป่งเหมือนขนมปัง

ตอนที่แม่จะตีเขา คุณอาก็ออกมารับผิดชอบด้วยกัน บอกว่าตัวเองอยากกินลูกท้อไม่ใช่เสี่ยวเฮ่าอยากกิน แต่แม่ไม่เชื่อ และยังคงกระหน่ำตีเขาอย่างหนักไปหนึ่งยก

พอย้อนนึกดู รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล

คุณอามีความรู้สึกเป็นพวกแอ๊บเนียนชาเขียวอยู่เบา ๆ

อาจเป็นเพราะช่วงนี้เฟิงเฮ่าได้ติดต่อกับผู้หญิงบ่อยขึ้น ถึงได้เข้าใจความรู้สึกแบบนั้นได้

การโดนทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน ไม่ได้โดนฟรีจริง ๆ!

ในความทรงจำไม่ว่าพี่น้องฝั่งพ่อจะทำอะไร คุณอากับคุณอาผู้หญิงแทบไม่เคยโดนด่า คนที่โดนปู่กับย่าด่าในท้ายที่สุดล้วนเป็นพ่อตลอด

พ่อลูกชะตากรรมเดียวกันแท้ ๆ!

ชื่อของสามพี่น้องบ้านพ่อนั้นตลกดี

ตั้งตามสภาพอากาศ

ย่าเคยเล่าว่า ตอนคลอดลูกคนโต ข้างนอกฟ้าร้อง พ่อของเฟิงเฮ่าเลยได้ชื่อว่าเฟิงเหลยเซิง ตอนคลอดลูกคนรอง ท้องฟ้ามืดครึ้ม อึมครึมอยู่อย่างนั้นแต่ฝนไม่ยอมตก เดิมทีตั้งใจว่าถ้าฝนตกจะให้ชื่อเฟิงเซี่ยอวี่ แต่สุดท้ายฝนไม่ตก ก็เลยจำใจต้องตั้งชื่อว่าเฟิงยินเทียน ส่วนอาเล็กชื่อเฟิงหยาง เพราะเกิดในวันที่แดดจ้า

ตรงนี้มีเรื่องเล่าว่า พอคุณอาเฟิงยินเทียนโตขึ้น แกอยากจะไปเปลี่ยนชื่อ

ตอนนั้นคุณอาเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พ่อทำงานเป็นช่างกลึงอยู่ในโรงงาน วัน ๆ เอาแต่เคาะแท่นกลึงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้อง ส่วนอาหญิงยังเรียนมัธยมปลายอยู่

ย่าคงรู้สึกว่าคำพูดของนักศึกษามหาวิทยาลัยค่อนข้างมีน้ำหนัก คัดค้านไม่ไหว อีกทั้งยังรู้สึกว่าตอนนั้นตั้งชื่อกันลวก ๆ ไปหน่อย จึงไปหาปรมาจารย์ชื่อดังในท้องถิ่นพร้อมกับซองอั่งเปาหนาเตอะ

อยากให้ปรมาจารย์ช่วยตั้งชื่อใหม่ให้ลูกคนรอง

ผลปรากฏว่าพอปรมาจารย์ดูชื่อลูกทั้งสามคนของตระกูลเฟิง ก็ชี้ไปที่ชื่อเฟิงยินเทียนของลูกคนรองพลางออกปากชมไม่ขาดสาย บอกว่าเขาเป็น "มังกรในสระ เมื่อลมเมฆามาบรรจบ จักผงาดทะยานสู่เวหา ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม เป็นชื่อที่เป็นมงคลยิ่งนัก"

ปู่กับย่าดีใจมาก เช่นนั้นก็ไม่เปลี่ยนแล้ว

ที่แท้พวกตนก็ตั้งชื่อเป็นเหมือนกันนี่นา

ย่าจึงจ่ายเงินเพิ่ม แล้วถามว่าชื่อของลูกคนโตกับลูกคนเล็กเป็นอย่างไรบ้าง

จากนั้นปรมาจารย์ก็ชี้ไปที่ชื่อเฟิงหยาง แล้วเอ่ยปากชมเช่นกันว่า "จักได้รับความนิยมชมชอบจากมหาชน ก่อร่างสร้างการใหญ่ สำเร็จทั้งชื่อเสียงและลาภยศ เป็นผู้นำสิบทิศ"

อาหญิงเป็นลูกสาวคนเล็ก ปู่กับย่าย่อมรักและตามใจเป็นธรรมดา พอได้ยินคำทำนายนี้ แม้จะรู้สึกว่าเว่อร์ไปสักหน่อย แต่ขอแค่เป็นเรื่องดีก็มีความสุขเหลือล้นแล้ว

สุดท้ายปรมาจารย์ชี้ไปที่ชื่อเฟิงเหลยเซิงแล้วส่ายหน้า "ดวงชะตานี้แต่เดิมเป็นธาตุทอง ไฟสายฟ้าข่มทอง หน้าที่การงานไม่แน่วแน่ สิบอย่างล้มเหลวเก้า มุ่งมั่นก้าวหน้าถึงพอมีหวังสำเร็จ ค่อนข้างธรรมดา เคราะห์แฝงโชค"

เดิมทีสองเฒ่ากะจะมาเปลี่ยนชื่อให้ลูกคนรอง แต่คิดไม่ถึงว่าปรมาจารย์จะบอกว่าชะตาของลูกคนรองกับคนเล็กล้วนดีเยี่ยม มีเพียงลูกคนโตเท่านั้นที่ไม่เอาไหน

ทว่าลูกคนโตอายุป่านนี้แล้ว แถมยังทำงานในโรงงานอย่างมั่นคง จะไปเปลี่ยนชื่อทำไมกันล่ะ ช่างเถอะ ทั้งคู่จึงไม่ได้ปริปากพูดอะไร

ผลปรากฏว่าหลังจากนั้นไม่นาน โรงงานก็จวนเจียนจะล้มละลาย พ่อกับแม่ของเฟิงเฮ่าถูกเลิกจ้างพร้อมกันทั้งคู่

ปู่กับย่ารู้สึกเสียใจภายหลัง ถึงเพิ่งยอมเล่าเรื่องนี้ให้คนในบ้านฟัง

เรื่องนี้แม่เคยยกขึ้นมาพูดตอนทะเลาะกับพ่อ

เฟิงเฮ่าถึงได้รู้เรื่อง

เขาแค่รู้สึกประหลาดใจ คนเฒ่าคนแก่ยังเชื่อเรื่องดวงชะตาขนาดนี้เชียวหรือ นั่นไม่ใช่เรื่องเหลวไหลไร้สาระหรอกหรือ

ทว่าในเวลาต่อมา พอคุณอาเรียนจบมหาวิทยาลัย ชีวิตก็พุ่งทะยานราวกับเหาะได้ แต่งงานกับลูกสาวศาสตราจารย์ ได้ทำงานในมหาวิทยาลัย กลายเป็นศาสตราจารย์ ทั้งยังได้รับตำแหน่งเยาวชนดีเด่น... ชะตาสายวิชาการรุ่งโรจน์สุดขีด

ส่วนอาหญิงที่ดูพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เปียผมตัวเองยังถักไม่เป็น แม่ต้องคอยถักเปียให้เป็นประจำ เรียนหนังสือก็งั้น ๆ จบครุศาสตร์ธรรมดา จบมาเป็นครู นิสัยลุกลนจนคนเป็นห่วงว่าจะสอนลูกหลานชาวบ้านเขาเสียคน แต่พอแต่งงานไป สามีก็มีเส้นทางในแวดวงราชการที่รุ่งโรจน์ อาหญิงจึงถูกยืมตัวจากโรงเรียนไปช่วยราชการที่สำนักการศึกษา...

เฟิงเหลยเซิง พ่อของเฟิงเฮ่า หลังจากถูกเลิกจ้างจากตำแหน่งช่างกลึงระดับสูงก็ผันตัวมาขายของกินเล่น ทำงานงก ๆ ราวกับเอาชีวิตเข้าแลก ตื่นนอนตอนตีสาม ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ทำอาหารเสร็จร้อน ๆ ควันฉุยรอพระอาทิตย์ขึ้น ในที่สุดก็เซ้งร้านเล็ก ๆ ได้ร้านหนึ่ง พอเห็นลูกค้าเดินมาก็ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ก่อนเลย

ช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเขา คงเป็นตอนที่ถือค้อนปอนด์เคาะแท่นกลึง ส่งเสียงดังกึกก้องกัมปนาทราวกับเสียงฟ้าร้องคำรามกระมัง!

ชื่อของเขาไม่ได้ตั้งผิดหรอก เพียงแต่ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว

……