ตอนที่ 63 เหล่าสี่

......

หลังจากระบายอากาศในห้องพักไปรอบหนึ่ง ในที่สุดอากาศก็ถ่ายเทขึ้นมาบ้าง

หอพักเป็นรูปแบบที่มีทางเดินตรงกลางและมีหน้าต่างสองฝั่ง เปิดประตูทิ้งไว้ก็ช่วยให้ลมพัดผ่านได้

ต้าเฉียวเดินเข้าไปอย่างยังขยาดไม่หาย ทั้งยังแอบสูดจมูกดมเบา ๆ

"ไม่เหม็นแล้ว ไม่เหม็นแล้ว"

เฟิงเฮ่า : ......

เหล่าเซียว : ......

เฟิงเฮ่าเก็บข้าวของนิดหน่อย

ต้าเฉียวเอามือบังตา

"แสงจ้าเข้าตา! แย่แล้ว! แสงจ้ามาจากไหน มีคนจะซุ่มยิงฉัน!"

เหล่าเซียวเคี้ยวไข่ต้มใบชาแกล้มน้ำเปล่า พลางมองดูต้าเฉียวเล่นตลกงี่เง่า

นาฬิกาข้อมือของเฟิงเฮ่าสะท้อนแสงเมื่อต้องแดด ยามเขาขยับมือ ลำแสงทรงกลมก็ส่ายไหวตามจังหวะมือของเขา

ราวกับสปอตไลต์บนเวทีที่สาดส่องอยู่ในห้องพัก

บางจังหวะก็ส่องไปโดนโต๊ะของต้าเฉียว

"เมื่อเช้าไปวิ่งกับคุณหนูใหญ่ ผมเอานาฬิกาโรเล็กซ์ไปคืนเธอ แต่เธอหยิบนาฬิกาออกมา ลอกฟิล์มออก แล้วสวมเข้าที่ข้อมือผมตรงนั้นเลย ไม่ยอมให้ผมถอดด้วย ตอนนั้นบรรยากาศมันพาไป ผมเลยปฏิเสธไม่ลง"

เฟิงเฮ่านั่งประจำที่ของตัวเองพลางชี้แจงอย่างจริงจัง

เหมือนกำลังสารภาพความผิดอยู่กลาย ๆ

"แล้วไงต่อล่ะ" ต้าเฉียวถามอย่างตื่นเต้น

"แล้ว... แล้วก็ไม่มีอะไรแล้วไง คุณหนูใหญ่ก็วิ่งกับผมต่อ วิ่งเสร็จผมก็ซื้อเจียนปิ่งธัญพืชให้เธอกิน พอกินเสร็จ เธอก็กลับหอเธอ ส่วนผมก็ซื้อของกินกลับมาฝากพวกนายนี่ไง"

เหล่าเซียว : "นายเลี้ยงคุณหนูใหญ่ด้วยเจียนปิ่งธัญพืชเนี่ยนะ?? เลี้ยงง่ายจังวุ้ย"

ต้าเฉียว : "ได้จูบกันรึยัง"

โดนต้าเฉียวถามตรงเผงแบบนี้ เฟิงเฮ่าก็หน้าแดงขึ้นมานิด ๆ

"ไสหัวไปเลยไป๊!"

"แปลว่ายังไม่ได้สินะ" ต้าเฉียวส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก สี

เหล่าเซียวกินมื้อเช้าไปพลาง รอดูเรื่องสนุกไปพลาง

พอเห็นเฟิงเฮ่าเก็บเสื้อผ้าชุดหนึ่งใส่กระเป๋า เหล่าเซียวก็ถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "นี่ถึงขั้นจะไม่กลับมานอนหอแล้วเหรอ คุณหนูใหญ่เขาดุเดือดขนาดนั้นเลยเรอะ เฮ่าจื่อเอ๋ย ผู้ชายอยู่ข้างนอกก็ต้องรู้จักปกป้องตัวเองดี ๆ นะเว้ย"

"คิดไปถึงไหน ไม่ใช่คุณหนูใหญ่หรอก แต่เป็นศาสตราจารย์เลี่ยวต่างหาก"

เหล่าเซียว "หา?"

ต้าเฉียว "ก๊าบ?"

"เมื่อเช้าตอนไปวิ่งเจอศาสตราจารย์เลี่ยวที่สอนแคลคูลัสเราน่ะ อาจารย์บอกว่าช่วงบ่ายจะเข้าเมืองไปประชุม พอดีผู้ช่วยลาหยุดกะทันหัน เลยให้ผมไปช่วยถือกระเป๋า ถ้าดึกเกินไปก็อาจจะค้างคืนที่นั่น" เฟิงเฮ่าอธิบายให้ฟังรอบหนึ่ง เพราะยังไงถ้าคืนนี้ไม่กลับมานอน ก็ควรต้องบอกรูมเมตไว้ก่อน

"นี่มันวาสนาชัด ๆ!" ต้าเฉียวส่งเสียงร้องโวยวาย

"รู้งี้ถ้าไปดักเจอศาสตราจารย์เลี่ยวได้ ฉันคงไปวิ่งที่นั่นทุกวันแล้ว แง ๆ"

เหล่าเซียวฟังแล้วก็อิจฉาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้อยากไปจริง ๆ เขาเองก็รู้จักศาสตราจารย์เลี่ยว หญิงชราที่เคร่งขรึมสุดขีดคนนั้น แค่ไปยืนอยู่ต่อหน้า ขาเขาก็เกร็งจนแทบจะจิกพื้นทะลุแล้ว ขืนต้องตามไปช่วยถือกระเป๋าคงน่ากลัวเกินไป นี่ไม่ใช่วาสนาของเขา ฝืนไปก็ไม่มีประโยชน์

"พยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงบ่ายฝนอาจจะตก พรุ่งนี้ก็น่าจะมีฝนเหมือนกัน เหล่าสี่ นายพกร่มไปด้วยนะ" เหล่าเซียวบอก

เฟิงเฮ่าไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย พอมองออกไปข้างนอกตอนนี้ก็ยังมีแดดอยู่ เมื่อเช้าออกจะครึ้ม ๆ หน่อย คงไม่ใช่เพราะอาเฟิงอินเทียนมาเมืองนี้หรอกนะ ตอนกินข้าวช่วงตรุษจีนนั่งคุยเล่นกัน อาสะใภ้บอกว่าเวลาอาไปดูงาน ไปเมืองไหนเมืองนั้นฝนตกตลอด ยังกะเทพแห่งสายฝน

"ขอบคุณครับ พี่เซียว!"

เฟิงเฮ่าค้นลิ้นชักจนเจอร่มของตัวเอง มันค่อนข้างเก่าแล้ว ปกติเขาไม่ค่อยได้ใช้ร่มเท่าไหร่ ฝนตกเบา ๆ ก็อาศัยวิ่งเอา ถ้าฝนตกหนักพกร่มไปก็เอาไม่อยู่

ต้าเฉียวส่งร่มของตัวเองมาให้

"นายเอาร่มฉันไปใช้ก่อนเถอะ ยังไงฉันก็กลับบ้านอยู่แล้ว ฉันใช้ของนายเอง"

"ขอบคุณครับ พี่เฉียว" เฟิงเฮ่ายื่นมือไปรับมา

ร่มของต้าเฉียวยังใหม่เอี่ยม ดูท่าทางคุณภาพดีมาก สีดำสนิท กันแดดกันฝนได้ชะงัด พอกางออกก็กว้างมาก

เฟิงเฮ่าเสียบร่มไว้ที่ช่องด้านข้างกระเป๋าเป้ ส่วนอีกข้างก็ใส่ขวดน้ำไว้หนึ่งขวด

ในกระเป๋าใส่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนของตัวเองไว้

ต้าเฉียวยังยัดทิชชูเปียกสำหรับห้องน้ำแบบพกพาและกระดาษทิชชูมาให้อีกห่อหนึ่ง

พอมองดูทิชชูเปียกที่มีลวดลายดอกไม้สวยงาม โอเค สมกับเป็นต้าเฉียวจริง ๆ

เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะเดินทางไปสอบจอหงวน เพื่อไปรับฟังคำสั่งสอนตักเตือนอย่างลึกซึ้งจากผู้อาวุโส

……

เฟิงเฮ่าไปอาบน้ำอีกรอบแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทั้งชุด

อันที่จริงเขาเปลี่ยนกับไม่เปลี่ยนแทบไม่ต่างกันเลย เพราะเสื้อผ้าก็เหมือน ๆ กันหมด

แค่สะอาดขึ้นมาหน่อยเท่านั้น

ยังคงเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์ม

ต้าเฉียวกระตือรือร้นจะช่วยแต่งหน้าทำผมให้ แต่ถูกเฟิงเฮ่าปฏิเสธเสียงแข็ง อันนี้ไม่ต้องเลย ไม่ต้องจริง ๆ

ปกติไม่ทำอะไรเลยก็ดูเป็นธรรมชาติดีอยู่แล้ว ถ้าเกิดมองว่าเรื่องไหนสำคัญเกินไปจนทุ่มเทเวอร์เกินเบอร์ ถึงเวลาจะกลายเป็นอึดอัดเกร็งไปหมด สู้รักษาฟอร์มตามปกติยังจะดีเสียกว่า

ยิ่งเป็นช่วงเวลาสำคัญ ยิ่งต้องรักษาใจให้สงบนิ่งเข้าไว้

เฟิงเฮ่าพบว่าหลังจากระบบอัปเกรดแล้ว ตอนนี้มีแถบเวลาให้เลือกสองโหมด

โหมดแรกคือโหมดตั้งต้นของระบบ ซึ่งระบบจะจัดสรรภารกิจให้อัตโนมัติ

อีกโหมดคือโหมดอิสระ เขาสามารถวางแผนตารางเวลาให้ตัวเองได้

ด้านหลังโหมดอิสระยังมีหมายเหตุระบุไว้ [ขอให้โฮสต์กระตือรือร้นจัดสรรเวลาของตนเอง อย่าได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เวลาไม่คอยท่า ตอนนี้ไม่พยายาม แก่ตัวไปยิ่งพยายามไม่ไหว เริ่มขยันตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อจะได้กินข้าวนุ่มแต่เนิ่น ๆ เสวยสุขกับชีวิตได้เร็ววัน]

เฟิงเฮ่าตัดสินใจลองใช้ฟังก์ชันใหม่นี้ดู

เขาเก็บข้าวของ แล้วออกจากหอพักไปอ่านหนังสือต่อเหมือนเดิม

เนื่องจากเพิ่งได้บัฟเสริมทักษะภาษาพูดมา เฟิงเฮ่าจึงคิดว่าจำเป็นต้องรื้อฟื้นทักษะภาษาพูดขึ้นมาหน่อย อย่างไรเสียมันก็เป็นแค่บัฟ ไม่ใช่เสกขึ้นมาจากความว่างเปล่า ตัวเองต้องมีพื้นฐานก่อน ถึงจะมีโอกาสเสริมให้เก่งขึ้นได้

เหล่าเซียวกุลีกุจอตามหลังมาติด ๆ

เล็งกล้องถ่ายชีวิตประจำวัน

ช่วงนี้คลิปวิดีโอไม่ได้มีอันไหนปังเปรี้ยงปร้าง แต่เขาปรับอารมณ์ความรู้สึกได้แล้ว จึงไม่ได้ร้อนใจขนาดนั้น

เพราะเขาเห็นพัฒนาการ พัฒนาการที่ค่อยเป็นค่อยไป ทั้งยอดไลก์และยอดเข้าชมต่างค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

อาจเป็นเพราะแรงส่งต่อเนื่องจากผู้ติดตามคลิปจัดระเบียบของกับคลิปร้องเพลงที่เคยฮิตก่อนหน้านี้

ขอแค่คนดูเคยเลื่อนเจอคลิปคุณแล้วหยุดดู มีการดูคลิปจนจบ ครั้งต่อไปก็มีโอกาสสูงมากที่จะเลื่อนมาเจออีก

ดังนั้นเขาต้องนิ่งไว้ ยิ่งต้องใจเย็นไว้ แม้จะไม่เปรี้ยงปร้าง แต่ก็ยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ขอเพียงทำต่อไป อย่างน้อยตรงนี้ก็มีโอกาสมากกว่าคนอื่นและประสบความสำเร็จได้ง่ายกว่าแล้ว

ปรับทัศนคติให้ดี แย่ที่สุดก็แค่กลับบ้านเกิดไปทำไร่ทำนา ยังไงก็ไม่อดตายอยู่แล้ว เพื่อนสมัยก่อนที่บ้านเกิดก็ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย ก็ยังอยู่ดีมีสุขกันไม่ใช่หรือไง แถมยังมีเพื่อนเก่าคนหนึ่งบอกว่าจะแต่งงานช่วงวันชาติ ชวนให้เขากลับไปกินเลี้ยงด้วย

พอเหล่าเซียวจิตใจสงบลง มือที่ถือโทรศัพท์มือถือก็ยิ่งนิ่งขึ้น

หลายวันมานี้เฟิงเฮ่าโดนเหล่าเซียวตามถ่ายจนชินชาไปแล้ว เลยเป็นธรรมชาติและไม่สนใจอะไรอีก

แม้ว่าบางครั้งพอกลับไปดูคลิปตัวเองแล้วจะยังรู้สึกกระดากอายจนนิ้วเท้าจิกพื้นอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอไหว ขอแค่จิกบ่อย ๆ นิ้วเท้าก็ชินไปเอง

เขาคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เวลาตัวเองฝึกพูดภาษาอังกฤษคนเดียวมันดูงี่เง่า พอมีเหล่าเซียวอยู่ฝั่งตรงข้ามจะได้ดูไม่งี่เง่าเท่าไหร่

ทั้งสองไม่ได้หาห้องเรียน เพราะในห้องเรียนมีคนอยู่ไม่มากก็น้อย ถ้าอ่านหนังสือสอบคนเดียวก็พอไหว แต่ถ้าฝึกภาษาพูดจะกลายเป็นการรบกวนคนอื่น

สู้ไปอาคารเรียนรวมดีกว่า ด้านนอกอาคารเรียนรวมมีสวนหย่อมอยู่

ในรั้วมหาวิทยาลัยช่างงดงามจริง ๆ พื้นที่สีเขียวต่อคนถือว่าสูงมาก

ข้างสวนหย่อมของอาคารเรียนรวมมีระเบียงทางเดินทอดยาว ริมระเบียงมีที่นั่ง ตอนนี้มีเมฆมาก แดดจึงไม่ร้อน

เฟิงเฮ่าวางหนังสือลง แถมยังพกกระบอกน้ำติดตัวมาด้วย ระบบแนะนำอย่างยิ่งยวดให้ดื่มน้ำอุ่น

เฟิง วัย 21 ปี เฮ่ายอมจำนน การดูแลสุขภาพเริ่มต้นตั้งแต่วัยยี่สิบเอ็ดปี

ความจริงก็ไม่ได้มีเหตุผลพิสดารอะไรมากหรอก แค่ซื้อน้ำแร่มันต้องเสียเงิน ชีวิตประจำวันถ้าตรงนี้ไม่ประหยัด ตรงนั้นไม่ประหยัด ไม่นานก็จะพบว่า คุณไม่มีเงินเหลือแล้ว

ดังนั้นถ้าดื่มน้ำต้มสุกได้ก็ไม่ต้องซื้อน้ำแร่

เหล่าเซียวเดินมาถึงก็ถ่ายบรรยากาศภายนอกของอาคารเรียนรวม และยังจับภาพผีเสื้อสีทองตัวหนึ่งได้ จึงถ่ายเก็บไว้พักหนึ่ง

เฟิงเฮ่าถือหนังสือภาษาอังกฤษแล้วเริ่มอ่านออกเสียงดังลั่น

ตอนแรกก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่อ่านไปอ่านมาก็เริ่มลื่นไหล

ยิ่งไปกว่านั้น พออ่านจบประโยคหนึ่ง เขาก็หยุดเว้นจังหวะเพื่อสัมผัสถึงความรู้สึกในการออกเสียงของตนเอง ตอนนี้เขามีบัฟน้ำเสียงใสกังวานอยู่ เวลาเปล่งเสียงออกมาจึงมั่นใจยิ่งขึ้น ผนวกกับบัฟเสริมทักษะภาษาพูด ก็ยิ่งอ่านเสียงดังฟังชัด

เหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังหัดพูดไม่มีผิด

เริ่มแรกอาจจะตะกุกตะกัก แต่พอเริ่มพูดเป็นแล้วก็อยากจะพูดไม่หยุด ยิ่งพูดยิ่งเสียงดัง ยิ่งพูดยิ่งคล่องปาก

ขณะที่เฟิงเฮ่ากำลังอ่านภาษาอังกฤษเสียงดังอยู่นั้น เขาก็นึกถึงภาพตอนที่เจอหลินเสี่ยวหย่าคราวก่อน

ภาษาพูดของหลินเสี่ยวหย่านั้นเป็นภาษาปากอย่างมาก หากยึดตามหลักเกณฑ์ในการสอบของพวกเขาก็คงมีบางจุดที่ไม่ถูกต้อง

แต่ถ้าว่ากันตามหลักภาษาเชิงการสื่อสารแล้ว มันกลับเหมาะสมลงตัว ยอดเยี่ยมและเป็นธรรมชาติกว่าเสียอีก

เพราะในชีวิตจริงผู้คนไม่ได้พูดจาตามหลักไวยากรณ์เป๊ะ ๆ อยู่แล้ว แบบไหนสื่อสารได้สะดวกก็พูดแบบนั้น

เมื่อเฟิงเฮ่าจดจ่ออยู่กับการอ่านออกเสียง เขาก็ลืมเลือนเหล่าเซียวไปเสียสนิท

เหล่าเซียวถือกล้องตั้งใจถ่ายคลิปอย่างจริงจัง คราวก่อนที่ถ่ายตอนอ่านหนังสือในห้องสมุดไม่ได้เปิดเผยหน้าตา แต่กลับกลายเป็นว่าคลิปนั้นได้รับความนิยมไม่น้อยทีเดียว

ครั้งนี้เขาก็ยังคงใช้วิธีเดิม คือไม่ถ่ายให้เห็นใบหน้าทั้งหมด

เขาบันทึกภาพอย่างตั้งใจ และพยายามเก็บเสียงจริงให้ได้มากที่สุด

เฮ่าจื่ออ่านได้ดีจริง ๆ

เหล่าเซียวรู้สึกอิจฉาอยู่นิด ๆ

เขาค่อนข้างรู้สึกมีปมด้อยในเรื่องภาษาอังกฤษ บ้านเกิดของเขาอยู่ชนบท เริ่มเรียนภาษาอังกฤษช้ามาก แถมเวลาพูดภาษาจีนกลางก็ยังติดสำเนียงท้องถิ่น สำเนียงภาษาอังกฤษยิ่งหนักกว่าเดิมเสียอีก คะแนนวิชาอื่น ๆ ของเขาจัดว่าใช้ได้ ทว่าภาษาอังกฤษกลับฉุดรั้งไว้มาก ถือเป็นจุดบกพร่องที่มีมาแต่แรก

เขารู้สึกว่าเวลาเหล่าสี่อ่านภาษาอังกฤษ ตัวอีกฝ่ายแทบจะเปล่งประกายระยิบระยับ หากจับแต่งองค์ทรงเครื่องใส่ชุดทักซิโดเสียหน่อย จะบอกว่าเป็นลูกครึ่งหรือชาวจีนโพ้นทะเลที่เพิ่งกลับประเทศก็คงเนียนจนไม่มีใครสงสัย

ในขณะที่ถ่าย เหล่าเซียวก็ขบคิดไปด้วยว่าจะตัดต่ออย่างไร ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น มีไฟในการทำงานอย่างยิ่ง

เฟิงเฮ่ายังคงอ่านหนังสือต่อไปอย่างมีสมาธิแน่วแน่

พอเหล่าเซียวถ่ายเสร็จก็ส่งสัญญาณเสียงเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไป

เฟิงเฮ่าพยักหน้ารับแล้วอ่านต่อไป

จนกระทั่งดื่มน้ำขวดใหญ่หมด อ่านจบ รู้สึกปวดปัสสาวะจนกระเพาะปัสสาวะเตือนให้เขาพักผ่อน เฟิงเฮ่าถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ช่างรู้สึกคุ้มค่าและเต็มอิ่มจริง ๆ

พอเปิดโทรศัพท์มือถือ ก็เห็นข้อความเข้ามากมาย

เพื่อนร่วมรุ่นกู้เสี่ยวหม่านส่งสติกเกอร์หน้าตาดุ ๆ มาให้เขาเป็นชุด

แต่ละรูปดุขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งดุทั้งน่ารัก

เขาเห็นอันไหนตลกดีก็กดบันทึกเก็บไว้ รู้สึกว่าคุณหนูซูจะต้องชอบแน่ ๆ...

เขาตอบกลับไปว่า "พรุ่งนี้รับรองว่าจะพาต้าเหมาไปเดินเล่นแน่นอนครับ เบิ้ลเวลาให้สองเท่า ไม่คิดเงินเพิ่มด้วย"

จากนั้นก็เห็นว่าเหล่าหยางส่งข้อความมาหาเขาเหมือนกัน

ปกติแล้วผอ.หยางไม่ค่อยทักแชตส่วนตัวหาใคร เขาจึงนึกว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก

พอเฟิงเฮ่าเปิดอ่าน ก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ในกลุ่มแชตหอพัก ต้าเฉียวบอกเรื่องที่เขาต้องไปช่วยถือกระเป๋าให้ศาสตราจารย์เลี่ยวไปแล้ว

ข้อความในวีแชตของเหล่าหยางเขียนไว้ว่า

เลี่ยวฟางหัว อายุ 69 ปี มีโรคหลอดเลือดหัวใจ ความดันโลหิตสูง เบาหวาน ผมร่วงเป็นหย่อม (ศาสตราจารย์เลี่ยวใส่ใจเรื่องการบำรุงผมมาก ฝนตกให้ระวังกำบังให้ดี อย่าให้ผมเปียก) ช่วงนี้เหงือกของเธออักเสบจากอาการร้อนใน กินเผ็ดไม่ได้ (ในลิ้นชักของฉันที่หอพักมีชาเก๊กฮวยแบบซองพกพา นายหยิบติดมือไปสักสองสามดอกได้ แล้วก็มียาอมจินซ่างจื่อโหวเป่า เอาไปด้วยนะ)...

เฟิงเฮ่าแทบจะคุกเข่าอ่านข้อความเลยทีเดียว

มิน่าเล่าเหล่าหยางถึงเอาตัวรอดในรั้วมหาวิทยาลัยได้ราบรื่นไร้สะดุด นี่มันคลังข้อมูลระดับไหนกันเนี่ย!!

เขากดส่งข้อความเสียงตอบกลับไปว่า "ขอบคุณครับพี่หยาง ไว้ผมกลับมาจะเลี้ยงข้าวพี่นะ"

ครู่หนึ่งต่อมาเหล่าหยางก็ตอบกลับมา "เรื่องขี้ผง ฉันเคยไปช่วยงานหมอแผนจีนท่านนั้นเลยบังเอิญรู้เข้า ตั้งใจทำงานนะเหล่าสี่ โอกาสครั้งนี้ดีมาก สู้ ๆ ไว้กลับมาพวกเราค่อยปล้นนายกินมื้อใหญ่"

เฟิงเฮ่ามองโทรศัพท์มือถือ รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ตัวเองแค่ไปเป็นลูกมือรับใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ มีบุญวาสนาอะไรถึงขนาดทำให้ผอ.หยางต้องมาคอยวางแผนชี้แนะอยู่เบื้องหลังเช่นนี้

เขาอายุน้อยที่สุดในห้องพัก ตั้งแต่ปีหนึ่งก็ถูกเรียกว่าเหล่าสี่มาตลอด แต่ครั้งนี้ เขารู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าตัวเองได้รับการดูแลเอาใจใส่มาโดยตลอดจริง ๆ

ได้อยู่ห้องพักเดียวกับพวกเขานี่มันดีจริง ๆ

สู้เขานะ เฟิงเฮ่า!!

ลุยเลย!