ตอนที่ 64 NPC สำรวจโลก

...

เฟิงเฮ่าทำภารกิจการเรียนช่วงเช้าเสร็จสิ้นตามขั้นตอน ดื่มโยเกิร์ต และกินผลไม้

หยุดพักผ่อนไปครึ่งชั่วโมง

ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ใต้ตึกเรียนในมหาวิทยาลัยต้นที่คู่รักสองคนชอบมากอดกอดรัดรัดกัน

เฟิงเฮ่าเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ พุ่มใบดกหนาให้ความรู้สึกปลอดภัยจริง ๆ มิน่าล่ะคู่รักพวกนั้นถึงได้ทำตัวเปิดเผยไร้ยางอายขนาดนั้น ถึงขั้นมาจูจุ๊บกันใต้ต้นไม้ เกินไปแล้วนะ

ใต้ต้นไม้เย็นสบายมาก เฟิงเฮ่าจึงนั่งอยู่สักพัก

รับรางวัลจากระบบเรียบร้อย

รู้สึกว่าการที่ทุกวันได้เรียน ออกกำลังกาย ทำอะไรสักอย่างสำเร็จ แล้วได้รับรางวัลตอบรับเป็นกำลังใจแบบเรียลไทม์ทันทีนี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ

แต่ว่าวันนี้อาจเป็นเพราะเขาจัดสรรเวลาเอง จังหวะชีวิตเลยรู้สึกช้าลงไปนิดหน่อย

ตอนเช้าวิ่งไปแล้ว จึงไม่ได้จัดตารางไปว่ายน้ำ

เขาฝึกภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ระหว่างนั้นก็พักไปช่วงหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะไปห้องสมุด แต่มองว่าไกลไปหน่อย วิ่งไปวิ่งมากลัวจะกระทบเวลาไปพบศาสตราจารย์เลี่ยวตอนเที่ยง

พูดตามตรง ถ้าช่วงบ่ายมีธุระต้องออกไปข้างนอก ปกติแล้วตอนเช้าจะสงบจิตสงบใจเรียนได้ยาก

ดังนั้นการควบคุมตัวเองของมนุษย์จริง ๆ แล้วยังไม่แกร่งพอ

พอเฟิงเฮ่าเรียนเสร็จ ก็เผลอยืดเวลาพักผ่อนออกไปโดยไม่รู้ตัว

จริง ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่จู่ ๆ ก็นึกอยากเดินเล่นคนเดียวบนทางเดินเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัย

ไม่กี่วันนี้ ช่างเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่รู้สึกยาวนานเหลือเกิน (ตอนที่หกสิบสี่แล้วนะ ︿(￣︶￣)︿)

ที่แท้คนเราพอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเริ่มเปลี่ยนแปลง จะตอนไหนก็ไม่สายเกินไป

หลายวันนี้เฟิงเฮ่าวุ่นวายอยู่กับการเรียน การออกกำลังกาย และมีโอกาสได้รู้จักผู้คนมากมายด้วยความบังเอิญ

เมื่อก่อนเขากระดากอายไม่กล้าเอ่ยปาก แต่พอได้พูดออกไปแล้วก็รู้สึกว่าไม่เห็นจะยากอะไร ที่แท้ก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนกัน

ด้วยเรื่องที่จะต้องออกไปข้างนอกตอนบ่าย ทำให้เขายังคงตื่นเต้นอยู่บ้าง

เดิมทีเขาก็ดีใจมาก คิดว่าโอกาสนี้หาได้ยาก และรู้สึกเหมือนมีลาภลอยตกมาจากฟ้า

พอรูมเมตเตือนสติ เขาก็เริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นมานิดหน่อย

ที่ศาสตราจารย์เลี่ยวเรียกเขาไปถือกระเป๋า คงไม่ใช่แค่ไปถือกระเป๋าจริง ๆ หรอก กระเป๋าเนี่ยศาสตราจารย์เลี่ยวถือเองก็ยังได้

ท่านอายุมากแล้ว น่าจะต้องการคนที่คอยดูแลเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวัน เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน หรือเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดในงานประชุม

นี่ต่างหากคือความหมายที่เขาตามไปด้วย

เขาต้องทำตรงนี้ให้ดีก่อน ค่อยว่าเรื่องอื่น

ก็เหมือนนักเรียน ต้องตั้งใจเรียน ทำข้อสอบให้ดีก่อน ค่อยมาพูดว่าทำเรื่องอื่นได้ไหม ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ก่อน

วางตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองให้ถูกต้อง

ไม่ใช่ตามศาสตราจารย์ออกไปแล้วยังทำตัวเซ่อซ่า "ผมเป็นนักศึกษา ผมทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง"

ถ้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่างจริง ๆ แล้วเขาจะเอาแกไปทำไม

เฟิงเฮ่าแทบไม่เคยเดินไปคิดไปคนเดียวแบบนี้ พอก้าวเดินวนไปรอบหนึ่ง ก็รู้สึกว่าจิตใจสงบนิ่งขึ้นมาก ยกระดับขึ้นมาก และมีความมั่นใจกับเรื่องช่วงบ่ายเพิ่มขึ้นมาบ้าง

การมีระบบราชาข้าวนุ่มแน่นอนว่าเขาโชคดี แต่บางครั้งก็หลงลืมตัวตนไปจริง ๆ

ไม่รู้ว่าตัวเองยังคงเป็นตัวเองอยู่หรือไม่

หรือว่าได้กลายเป็นหุ่นเชิดของระบบไปแล้ว

พอคิดทบทวนดูรอบหนึ่ง ก็รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งขึ้นบ้าง

ตัวเราย่อมเป็นตัวเรา ตัวเราคือมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ เป็นปัจเจกบุคคลที่มีชีวิตชีวา

เตรียมตัวไปซื้ออาหารห่อกลับหอพัก

กินให้เสร็จเร็วหน่อย พักผ่อนสักนิด ก็ได้เวลาไปพอดี

วันนี้ซื้อห่อให้แค่เหล่าเซียวก็พอ ต้าเฉียวตื่นแล้วก็กลับบ้านไปแล้ว

วันนี้มาเร็ว กับข้าวถือว่าอุดมสมบูรณ์ดีทีเดียว เพียงแต่ไม่ค่อยหอมเท่าไหร่

ขณะที่เฟิงเฮ่ากำลังซื้อข้าว เสียงกลไกสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัว:

"โฮสต์ผ่อนคลายให้ตัวเองหนึ่งชั่วโมง เรียนรู้ที่จะคิดอย่างเป็นอิสระ ซึมซับเนื้อหาที่เรียนรู้ในช่วงนี้ และเข้าใจถึงแก่นแท้ทางจิตวิญญาณที่ว่า 'บนเส้นทางของการก้าวไปข้างหน้า ต้องหยุดพักสักครู่เพื่อชื่นชมทิวทัศน์รอบกาย การพักผ่อนก็ถือเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง' มอบรางวัลให้โฮสต์เป็นบัฟเสริมประสาทรับรส (1 วัน) การมีบัฟเสริมประสาทรับรสจะช่วยให้คุณเข้าถึงแก่นแท้ของอาหารเลิศรสได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น เพลิดเพลินกับความสุขที่อาหารมอบให้ ทำงานสลับพักผ่อน ชีวิตถึงจะยืนยาวนะจ๊ะ"

เฟิงเฮ่ามองพ่อครัวในโรงอาหารที่ทุกวันทำตัวราวกับพ่อครัวหลวง กลัวว่าวันไหนเผลอทำอร่อยแล้วจะถูกเหล่านักศึกษาผู้ยิ่งใหญ่จับได้ จนต้องทำให้อร่อยทุกวันหลังจากนั้น ดังนั้นพ่อครัวโรงอาหารจึงรักษาสมดุลด้วยการทำอาหารออกมาไม่อร่อยอย่างสม่ำเสมอ

ให้บัฟเสริมประสาทรับรสนี้มาแล้วให้ผมไปกินข้าวโรงอาหารเนี่ย ไม่เห็นจะเหมือนสวัสดิการตรงไหนเลยสักนิด

กลับมาถึงห้องพัก เฟิงเฮ่าชิมกับข้าวที่ตัวเองซื้อมาคำหนึ่ง เป็นไปตามคาด ไม่อร่อยอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ต้องกังวลว่าเหล่าพ่อครัวหลวงในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยจะจู่ ๆ ฝีมือเข้าฝักแต่อย่างใด

พอกินเสร็จ จัดการล้างหน้าแปรงฟัน ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีเศษเนื้อติดซอกฟัน ไม่มีเศษผักแปะอยู่บนฟัน จากนั้นก็พักผ่อนสักหน่อย พอถึงเที่ยงครึ่งเฟิงเฮ่าก็เดินออกจากห้อง

เขานัดกับศาสตราจารย์เลี่ยวไว้ตอนบ่ายโมงตรงที่หน้าประตูหอพักอาจารย์

เดินจากตรงนี้ไปอย่างมากก็แค่สิบนาที แต่เพราะกังวลว่าอาจมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น จึงออกก่อนเวลาถึงยี่สิบนาที

ก่อนจะก้าวพ้นประตู เหล่าเซียวก็ยังส่งขวดยาแก้เมารถขวดหนึ่งมาให้เฟิงเฮ่า

"แม่ฉันนั่งรถทีไรชอบเมารถตลอด แกพกติดตัวไปด้วยละกัน เผื่อต้องใช้"

เฟิงเฮ่ายอมทำตามคำแนะนำแต่โดยดี รับมายัดใส่กระเป๋า

แล้วก็โดนเหล่าเซียวบ่นใส่อีกรอบ "กระเป๋าเป้แกตรงชั้นนอกสุดมีช่องเล็ก ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ยัดใส่ตรงนั้นสิ เวลาจะหาจะได้หาง่าย ๆ"

เฟิงเฮ่าเดินออกจากห้องพักท่ามกลางเสียงกำชับด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของคุณแม่เซียว

เขาจ้ำอ้าวรวดเดียวไปจนถึงหอพักอาจารย์ โชคดีที่วันนี้แดดร่มครึ้มฟ้าครึ้มฝน ไม่มีแดดแรง ไม่อย่างนั้นด้วยสถานการณ์แบบนี้ เดินไปเหงื่อท่วมตัวจนตัวเหม็นหึ่งแน่

พอไปถึงหน้าประตูหอพักอาจารย์ ก็มองเห็นคุณลุงที่ป้อมยามคนนั้น

คราวนี้ เฟิงเฮ่าเป็นฝ่ายทักทายคุณลุงที่ป้อมยามหน้าประตูอย่างผ่าเผยและเป็นกันเอง

เพราะขนาดเหล่าหยางยังสามารถเกาะเส้นสายหมอแผนจีนรุ่นเก๋าได้เลย ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดว่าเหล่าหยางจะเจ๋งเป้งอะไร แต่พอถึงเวลาที่ตัวเองต้องลงมือทำเรื่องพวกนี้จริง ๆ ถึงได้พบว่า เหล่าหยางไม่ได้เจ๋งธรรมดา ๆ แต่เจ๋งระดับโคตรเทพเลยต่างหาก

เฟิงเฮ่าก็อยากมีความก้าวหน้า อยากเรียนรู้เหมือนกัน

คุณลุงเห็นพ่อหนุ่มมายืนอยู่หน้าประตูก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พ่อหนุ่ม เข้ามาเป่าพัดลมข้างในสิ"

เฟิงเฮ่ารู้สึกประหลาดใจแกมดีใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไป

เฟิง NPC เฮ่า เป็นฝ่ายทักทายคุณลุง NPC ก่อน ได้รับลมเย็นสดชื่น +1

พัดลมไฟฟ้าส่ายไปมา พอมีลมพัดผ่านเป็นพัก ๆ ก็รู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย และไม่มีพวกยุงมากวนใจด้วย

"จะไปหาเสี่ยวอวี่เหรอ"

คุณลุงเปิดโหมดชวนคุย แถมเปิดปากมาก็เข้าประเด็นสำคัญทันที

เฟิงเฮ่าแอบโล่งใจอยู่ในอก บางครั้งคนที่พวกเรามองข้ามไป เขากลับจดจำข้อมูลของคุณได้หมด คนเรามักคิดว่าตัวเองทำอะไรได้แนบเนียนไร้รอยต่อ แต่ความจริงกลับไม่ใช่ความลับเลยสักนิด เพราะงั้นอย่าได้เที่ยวไปทำเรื่องไม่ดีสุ่มสี่สุ่มห้าเชียว

"เปล่าครับคุณลุง พอดีศาสตราจารย์เลี่ยวของพวกเราจะไปประชุมในเมือง ผมเลยมาช่วยถือกระเป๋าครับ"

"อ้าว ไปช่วยพี่สาวเลี่ยวถือกระเป๋าหรอกเหรอ ฉันได้ยินมาว่าผู้ช่วยเสี่ยวเหอของเธอท้องอยู่นี่ แพ้ท้องหนักมากเลยนะ"

เฟิง NPC เฮ่า ได้รับข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับบอสใหญ่ +1

พร้อมกับแอบแซวในใจไปด้วย คุณลุงดูแก่กว่าศาสตราจารย์เลี่ยวของพวกเราตั้งเยอะแท้ ๆ ยังจะกล้าเรียกเขาว่าพี่สาวอีกนะ

เมื่อเช้าเฟิงเฮ่าได้ยินศาสตราจารย์เลี่ยวบอกแค่ว่าผู้ช่วยของเธอลาหยุดกะทันหัน ไม่ได้บอกว่าเพราะอะไร และเขาก็ไม่กล้าถามเซ้าซี้

นึกไม่ถึงว่าคุณลุงตรงนี้จะบอกเขาหมดเปลือก

ท้องนี่เอง

ถ้าตั้งท้อง เฟิงเฮ่าจำได้ว่าตอนที่อาหญิงของเขาตั้งท้อง สามเดือนแรกทรมานมาก ลางานแทบทุกวัน แต่พอผ่านสามเดือนไปแล้วก็ดีขึ้น แล้วก็กลับไปทำงานต่อได้

แบบนี้ โอกาสของเขาก็ยังมีเวลาอยู่อีกระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อย

คนทั่วไปคงไม่ถึงกับลาออกจากงานอย่างสิ้นเชิงเพียงเพราะตั้งท้องหรอก

นี่เป็นโอกาสการทำงานที่เหมาะกับการฝึกฝนของเฟิงเฮ่าจริง ๆ ขอแค่มีช่วงเวลาว่างให้เขามารับช่วงต่อ ไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งบรรจุราชการอะไรทั้งนั้น และไม่ต้องมาคุยเรื่องเงินเดือนค่าตอบแทน คิดซะว่ามาฝึกงานก็พอ หน่วยงานฝึกงานตั้งเยอะแยะก็ไม่ได้ให้เงิน แถมยังไม่มีศาสตราจารย์สุดเจ๋งมาคอยชี้แนะอีกด้วย

เฟิงเฮ่าดีใจเป็นอย่างยิ่ง

แล้วก็เริ่มคุยสัพเพเหระกับคุณลุงต่อ

เสียงของเขาฟังดูน่าฟัง ส่วนคุณลุงเองก็กำลังเบื่อ ๆ จึงคุยด้วยอย่างยินดี

พอคุยไปคุยมา ในที่สุดคุณลุงก็เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเอง

"เกษียณแล้วน่ะ ไม่มีอะไรทำ เดิมทีฉันกะว่าจะไปตกปลา แต่ยายแก่ที่บ้านก็มัวแต่ห่วงว่าฉันจะโดนน้ำพัดไป ตกแม่น้ำจมน้ำตาย ลูกชายก็เลยฝากฝังให้ฉันมานั่งเฝ้าประตูใหญ่อยู่นี่ไง"

"งานของคุณลุงนี่สบายจังเลยนะครับ สภาพแวดล้อมก็ดี แถมยังได้อ่านหนังสือ เล่นโทรศัพท์ มีทั้งพัดลมทั้งแอร์ รู้สึกเหมือนพวกผมที่ก้มหน้าก้มตาตั้งใจเรียนจนจบมา ยังไม่แน่ว่าจะหางานดี ๆ แบบนี้ได้เลย ลูกชายของคุณลุงจัดแจงให้ดีจริง ๆ ครับ"

เฟิงเฮ่าเข้ามานั่งเป่าพัดลม แล้วก็เห็นว่ามีทั้งแอร์ทั้งทีวี อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ หอพักของเขายังไม่มีแอร์กับทีวีเลย ทำไมป้อมยามแห่งนี้ถึงมีได้ล่ะเนี่ย

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นป้อมยามหอพักอาจารย์ในมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่เหมือนกับป้อมยามหน้าประตูมหาวิทยาลัย ประตูใหญ่นั้นคนเยอะและสายตาพลุกพล่าน แต่งานตรงนี้แทบจะเป็นคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ด้านนอกก็มีคนคอยคัดกรองให้อยู่แล้วรอบหนึ่ง ตำแหน่งของคุณลุงตรงนี้ ถ้าคิดดูให้ดีแล้ว จะมีหรือไม่มีก็แทบไม่ต่างกัน

ถ้าจำเป็นต้องสร้างตำแหน่งงานขึ้นมาสักตำแหน่งจะตั้งไว้ก็ได้ หรือจะไม่มีก็ได้เหมือนกัน

ขณะที่เฟิงเฮ่ากำลังทอดถอนใจอยู่นั้น ก็ได้ยินคุณลุงพูดขึ้นว่า "ฮ่าๆ ก็พอดูได้นั่นแหละ ลูกชายฉันเสี่ยวหวัง เธอเองก็น่าจะรู้จักนะ"

เฟิงเฮ่ายังนึกตามไม่ทัน ทำไมเขาถึงต้องรู้จักลูกชายของลุงเฝ้าประตูด้วยล่ะ

ลุงยามเอ่ยอย่างภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น "ลูกชายฉันชื่อหวังเฉิงเหอ"

เฟิงเฮ่าอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกออก อ๋อ... รองอธิการบดีหวังเฉิงเหอเนี่ยนะ!!!

เฟิงเฮ่าถึงกับเข่าอ่อน เกือบจะทรุดนั่งลงไปตรงนั้น

ขณะนั้นเอง ก็เห็นรถคันหนึ่งขับเข้ามา

ลุงยามจึงไม่คุยต่อ หลังขิงเสร็จก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ก่อนจะบอกกับเฟิงเฮ่า "โน่น รถคันนั้นมารับพี่เลี่ยวพอดี เธอไปได้แล้วล่ะ"

เฟิงเฮ่า "ขอบคุณครับลุงหวัง คราวหน้าผมจะแวะมาคุยด้วยใหม่นะครับ"

......