ตอนที่ 65 การแข่งขันอันเงียบงันในที่ทำงาน

...

รถที่มารับเป็นรถตู้หรูคันหนึ่ง

แบบยี่ห้อบูอิคทำนองนั้น

แต่คันนี้ไม่ใช่บูอิค

น่าจะเป็นโตโยต้าละมั้ง

เรื่องรถนั้นเฟิงเฮ่าไม่ได้รู้ลึกอะไรมาก ที่บ้านเขามีรถโฟล์กสวาเกนรุ่นพื้นฐานสำหรับขับใช้งานทั่วไปอยู่คันหนึ่ง ราคาไม่ถึงสองแสนหยวน

รถตู้คันนี้เป็นแบบเจ็ดที่นั่ง ตอนเห็นรถ เฟิงเฮ่าก็รู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาหน่อยๆ

ความจริงเมื่อก่อน พอเห็นรถเขาก็โดดขึ้นไปเลย แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็มีปัญหาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งข้อ... จะนั่งตรงไหนดี?

ที่นั่งข้างคนขับทัศนวิสัยดี หลังเบาะคนขับมีสองที่นั่ง และแถวหลังสุดมีอีกแถวหนึ่ง

เฟิงเฮ่าคิดในใจ ถ้าเป็น ผอ.หยาง ป่านนี้คงชวนพี่คนขับคุยจ้อไปแล้ว ดีไม่ดีคงยื่นบุหรี่ให้เรียบร้อย

เหล่าหยางไม่ได้ชอบสูบบุหรี่ แต่กลับพกบุหรี่ติดตัวไว้ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม

เรื่องหยุมหยิมในชีวิตประจำวันบางเรื่อง มันไม่ได้เรียนรู้กันได้ง่ายๆ และคนอื่นก็ไม่รู้จะสอนยังไงเหมือนกัน

คงไม่มีใครมาคอยสอนหรอกว่าขึ้นรถต้องนั่งตรงไหน

แต่นักศึกษาไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ

ด้านความรู้อาจจะพอมีอยู่บ้าง แต่สามัญสำนึกในการใช้ชีวิตนี่อ่อนหัดสิ้นดี

การคุยกับคุณลุงยามเมื่อกี้ก็สูบพลังในการเข้าสังคมของเฟิงเฮ่าในวันนี้ไปจนเกลี้ยงแล้ว

พี่คนขับก็ดูหน้าดุเหมือนพวกเจนโลก เฟิงเฮ่าไม่รู้จะชวนคุยยังไงดี

โชคดีที่เขาไม่ต้องรอนาน ยืนรออยู่หน้ารถแค่ครู่เดียว ศาสตราจารย์เลี่ยวก็เดินลงมา

ศาสตราจารย์เลี่ยวเดินลงมาจากตึกซี

ช่วงบ่ายเธอเปลี่ยนชุดใหม่อีกแล้ว เป็นชุดเซตสไตล์จีน

เนื้อผ้าดูทิ้งตัวอยู่ทรง ลวดลายดอกไม้ด้านบนเป็นโทนสีเข้ม ดอกใหญ่แต่ไม่ฉูดฉาด ดูลงตัวพอดิบพอดี

ให้ความรู้สึกว่าราคาแพงมาก แถมยังไม่ดูแก่เลยสักนิด

เฟิงเฮ่าพลันนึกถึงแม่ตัวเอง พ่อมักจะค่อนแคะว่าแม่ชอบรักสวยรักงาม แต่พอนึกดูดีๆ แม่กลับไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ที่พอจะใส่ออกงานได้สักกี่ชุดเลย

แม่เพิ่งจะอายุสี่สิบต้นๆ แท้ๆ แต่แต่งตัวดูไม่สาวเท่าศาสตราจารย์เลี่ยวที่อายุเกือบจะเจ็ดสิบเสียอีก

ถ้าเขามีเงิน จะต้องซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้แม่เยอะๆ ให้แม่ได้แต่งตัวสวยตั้งแต่วันนี้ ไม่ใช่รอจนแก่เฒ่า

แต่พอคิดดูว่ากว่าตัวเองจะมีเงิน แม่ก็คงแก่แล้ว

ดังนั้นนะเจ้าหนุ่ม อยากพยายามก็ต้องรีบแต่เนิ่นๆ เพราะผู้ใหญ่รอเราไม่ไหว

เลี่ยวฟางหัวเห็นเฟิงเฮ่ายืนสะพายเป้รออยู่อย่างเรียบร้อยหน้ารถ ก็ยิ้มออกมา

คนอายุมากชอบมองคนหนุ่มสาวที่ดูมีชีวิตชีวา

"เสี่ยวเฟิงมาเร็วนี่"

"สวัสดีครับศาสตราจารย์เลี่ยว ผมเพิ่งมาถึงเมื่อกี้เองครับ"

คนขับก็ทักทายศาสตราจารย์เลี่ยวเช่นกัน โดยเรียกเธอว่าพี่ใหญ่เลี่ยว

พอนึกขึ้นได้ว่าคุณลุงยามก็เรียกศาสตราจารย์เลี่ยวว่าพี่ใหญ่เลี่ยวเหมือนกัน เฟิงเฮ่าจึงพลันเข้าใจทันที นี่เป็นคำเรียกที่ฟังดูหนุ่มสาวนี่เอง

ดังนั้นโดยเนื้อแท้แล้ว ศาสตราจารย์เลี่ยวอาจจะอยากให้ตัวเองดูอ่อนกว่าวัยก็เป็นได้

เมื่อกี้เฟิงเฮ่าเพิ่งจะรีบค้นในไป่ตู้ไปไวๆ ว่าในรถเจ็ดที่นั่งตำแหน่งของผู้นำควรนั่งตรงไหน ซึ่งผลค้นหาบอกว่าตำแหน่งปกติของผู้นำควรอยู่แถวหลังคนขับทางฝั่งขวา

แต่เฟิงเฮ่ายังลังเลอยู่บ้าง

เขาไม่ชอบนั่งติดประตู ที่พอเลื่อนประตูก็ก้าวลงได้เลย แถมพอเปิดประตูก็ต้องประจันหน้ากับคนข้างนอก ชวนให้รู้สึกกลัวสังคมอยู่หน่อยๆ

แต่ละคนคงมีความชอบส่วนตัวต่างกันไป

เขายังลังเลอยู่ เอาเป็นว่ารอให้ศาสตราจารย์เลี่ยวขึ้นรถก่อนค่อยว่ากัน

เป็นไปตามคาด พอศาสตราจารย์เลี่ยวเดินมาถึง พี่คนขับก็กระตือรือร้นลงจากรถมาเลื่อนเปิดประตูทั้งสองฝั่งให้

ศาสตราจารย์เลี่ยวนั่งตำแหน่งด้านหลังพี่คนขับ

เฟิงเฮ่าจึงนั่งแถวเดียวกันตรงฝั่งประตู

คลาดเคลื่อนจากที่ไป่ตู้บอกไว้จริงๆ ด้วย

ถ้าความสามารถทางสังคมของเขาเก่งกว่านี้สักหน่อย ได้ลองคุยกับพี่คนขับดู ก็คงรู้คำตอบไปนานแล้ว

ยังต้องพยายามอีกเยอะ

หลังจากขึ้นรถ เฟิงเฮ่าก็ยังพอมีไหวพริบอยู่บ้าง เขารีบนำกระเป๋าของศาสตราจารย์เลี่ยวไปวางไว้ที่เบาะแถวหลังสุด แล้วนำกระเป๋าเป้ของตัวเองไปวางไว้ด้านหลังด้วยเช่นกัน

ศาสตราจารย์เลี่ยวมีกระเป๋าสองใบ ใบหนึ่งเป็นกระเป๋าเอกสาร อีกใบเป็นกระเป๋าสัมภาระส่วนตัว

ตอนที่ศาสตราจารย์เลี่ยวเดินลงมาเมื่อกี้ เฟิงเฮ่ายังไม่ทันนึกได้ว่าจะต้องช่วยถือกระเป๋า พี่คนขับก็ชิงเดินไปรับกระเป๋าช่วยถือสัมภาระส่วนตัวให้ก่อนแล้ว

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่าช้าไปหนึ่งก้าว โอกาสถือกระเป๋า -1

การแข่งขันในสังคมมันดุเดือดจริงๆ ให้ตายสิ!!

เฟิงเฮ่านั่งอยู่ข้างศาสตราจารย์เลี่ยว ถ้าอยากคุยก็คุยได้ หรือถ้าง่วงก็หลับได้

เดิมทีเฟิงเฮ่ายังรู้สึกเกร็งอยู่ หนึ่งชั่วโมงอันยาวนานนี้ ต้องนั่งรถคันเดียวกัน จะคุยอะไรดีล่ะ ช่างน่าปวดหัวสิ้นดี

แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่า แค่ได้นั่งรถคันเดียวกันก็ไม่ง่ายแล้ว

พอนึกถึงท่าทางของพี่คนขับที่ซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ ไปช่วยถือกระเป๋าและเปิดประตูรถให้เมื่อครู่

เดิมทีคิดว่าไอ้งานซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ ไปช่วยถือกระเป๋าเปิดประตูรถนั่น ควรจะเป็นหน้าที่ของผู้ช่วยชั่วคราวตัวน้อยอย่างเขาแท้ๆ

พี่คนขับรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันแท้ๆ แต่วิ่งทีอย่างคล่องแคล่วว่องไว o(╥﹏╥)o

ศาสตราจารย์เลี่ยวนั่งลงก็สังเกตเห็นนาฬิกาโรเล็กซ์ที่สวมอยู่บนข้อมือซ้ายของเฟิงเฮ่าทันที

ศาสตราจารย์เลี่ยวนั่งอยู่ทางซ้ายมือของเฟิงเฮ่า มุมกำลังเหมาะพอดี

จึงก้มมองรองเท้าของเฟิงเฮ่าไปด้วยโดยปริยาย

รองเท้ามักเป็นสิ่งที่บ่งบอกรสนิยมของคนได้ดีที่สุด

ศาสตราจารย์เลี่ยวไม่ใช่พวกคลั่งไคล้แบรนด์เนม กระโปรงผ้าไหมเซียงหยุนซาที่เธอสวมอยู่ไม่ใช่สินค้ามีแบรนด์ ทว่าราคากลับไม่ได้ถูกกว่าพวกแบรนด์เนมเลยสักนิด

แต่มีชีวิตมาจนปูนนี้แล้ว ย่อมมีความรู้ความเข้าใจอยู่บ้างในทุกๆ เรื่อง

ตอนสาวๆ ก็เคยช็อปแหลกไม่ยั้งมือเหมือนกัน

เสื้อผ้ากางเกงของเสี่ยวเฟิงล้วนธรรมดาๆ ดูเป็นนักศึกษาทั่วไป

การที่เธอจะหาผู้ช่วย ย่อมต้องมีการตรวจสอบประวัติภูมิหลังเป็นธรรมดา

เสี่ยวเหอผู้ช่วยคนก่อนหน้าส่งรายงานประวัติของเฟิงเฮ่ามาให้เธอแล้ว เขาเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดา ไม่มีประวัติถูกลงโทษ ทางบ้านไม่มีบุคคลที่มีความสัมพันธ์ซับซ้อนเป็นพิเศษ และดูไม่ออกว่ามีภูมิหลังทางสังคมอะไร

เป็นแค่เด็กที่มีทะเบียนบ้านในเมืองทั่วไป

ทว่าพอมานั่งด้วยกันตอนนี้แล้วพินิจดูดีๆ กลับรู้สึกว่าไม่ธรรมดาอยู่บ้าง

ศาสตราจารย์เลี่ยวเอ่ยถามก่อนว่ามื้อเที่ยงกินอะไรมา

เฟิงเฮ่าตอบว่ากินที่โรงอาหาร

จากนั้นศาสตราจารย์เลี่ยวก็ถามต่อ "ที่บ้านของเสี่ยวเฟิงทำอะไรเหรอจ๊ะ"

เฟิงเฮ่าตอบตามความจริง "ที่บ้านเปิดร้านอาหารครับ"

ศาสตราจารย์เลี่ยวแย้มยิ้ม "งั้นกิจการคงดีน่าดูเลยสิ"

เฟิงเฮ่านึกทบทวนดู ที่บ้านเขาขายคนในละแวกบ้าน อาหารที่พ่อทำเพื่อนบ้านแถวนั้นชอบมาก แม้แต่คนที่ย้ายบ้านไปแล้วยังคิดถึงเสมอ มักจะแวะเวียนกลับมากินให้ได้สักคำสองคำ

ถ้าเทียบในถนนเส้นนั้น ก็ถือว่ากิจการดีอยู่แล้ว

เฟิงเฮ่าพยักหน้า "ครับ ถือว่าดีทีเดียวครับ"

ความจริงถ้าศาสตราจารย์เลี่ยวถามต่ออีกสักประโยคว่าจ้างคนกี่คน ก็คงพอจะเดาขนาดของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ได้แล้ว

แต่ศาสตราจารย์เลี่ยวไม่ได้ถามต่อ เธอเพียงถามไถ่ไปตามมารยาท แล้วก็หยุดไว้แค่นั้น

ทว่าพี่คนขับด้านหน้ากลับพูดสอดขึ้นมา "พ่อหนุ่มเป็นทายาทเศรษฐีสินะเนี่ย"

เฟิงเฮ่ารีบปฏิเสธ "ไม่ใช่หรอกครับพี่คนขับ บ้านผมเป็นครอบครัวธรรมดาทั่วไปนี่แหละครับ ตอนนี้ผมยังไม่ได้สอบใบขับขี่เลยด้วยซ้ำ"

พี่คนขับจึงคุยว่าตนเองถือใบขับขี่ประเภท A1

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่า: ผมไม่มีใบขับขี่ครับ ผมเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ

รู้สึกถึงแรงกดดันในการแข่งขันทางสายอาชีพ +1

ไม่รู้ทำไม พี่คนขับถึงมีความรู้สึกอยากแข่งขันนัก หรือว่าแค่อยากอวดกันแน่?

หรืออาจเป็นเพราะเฟิงเฮ่าได้แต้มสติปัญญาเพิ่มขึ้นมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาอาจจะคุยกับพี่คนขับด้วยความเลื่อมใสไปแล้วว่าสอบใบขับขี่ A1 ยังไง

เพราะการชวนคุยช่วยคลายความประหม่าได้ และพอยิ่งคุยเพลินก็อาจจะคายข้อมูลของคนทั้งบ้านออกมาจนหมดเปลือก

ตอนนี้เขาเหลือบมองศาสตราจารย์เลี่ยวแวบหนึ่ง ศาสตราจารย์เลี่ยวดูเหมือนจะไม่ชอบเสียงดังของพี่คนขับ และคงไม่ชอบให้คนขับรถชวนคุยด้วย ได้ยินมาว่าที่ศาสตราจารย์เลี่ยวมามหาวิทยาลัยพวกเขาก็เพื่อดูแลสุขภาพ เธอต้องเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการรักษาสุขภาพ บำรุงร่างกาย และความปลอดภัยเป็นที่สุดแน่ๆ (ก็นะ เธอเป็นสตรีที่มีชีวิตอยู่ได้ถึง 101 ปีนี่นา)

ในฐานะคนขับ การชวนคุยระหว่างขับรถดูไม่เป็นมืออาชีพเลยสักนิด ทั้งยังรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกด้วย

เฟิงเฮ่าจึงไม่ได้ต่อบทสนทนา

แต่หันไปถามศาสตราจารย์เลี่ยวแทน "อาจารย์ครับ ผมพกยาแก้เมารถมาด้วย อาจารย์อยากทานสักเม็ดไหมครับ"

ศาสตราจารย์เลี่ยวแย้มยิ้มพลางกล่าว "ยังไม่ต้องหรอกจ้ะ เสี่ยวอู๋ขับให้นิ่งหน่อยก็ไม่เมาแล้ว"

เฟิงเฮ่าพบว่าการที่เขาเปลี่ยนมาเรียก 'อาจารย์' ศาสตราจารย์เลี่ยวไม่ได้ดูไม่พอใจ ซ้ำยังดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นด้วย

คำว่า 'อาจารย์' อาจจะดูไม่น่าเกรงขามเท่ากับ 'ศาสตราจารย์' แต่ให้ความรู้สึกสนิทสนมและดูอ่อนวัยกว่า

ศาสตราจารย์วัยหนุ่มสาวอาจชอบให้คนเรียกว่าศาสตราจารย์ แต่ศาสตราจารย์เลี่ยวที่มีอายุมากแล้ว น่าจะชอบคำว่าอาจารย์มากกว่า

แถมศาสตราจารย์เลี่ยวยังเตือนคนขับไปกลายๆ ว่าให้ขับให้นิ่งกว่านี้หน่อย

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่า: รอยหยักในสมอง +1

จากนั้นศาสตราจารย์เลี่ยวก็หลับตาพักผ่อน

เฟิงเฮ่าจึงหลับตาลงเงียบๆ เช่นกัน

จากที่นี่ไปถึงใจกลางเมืองต้องใช้เวลาราวๆ หนึ่งชั่วโมง

เขาจึงตั้งแถบเวลางีบพักกลางวันให้ตัวเองไปเลยครึ่งชั่วโมง

หลังจากตั้งค่าเสร็จ เขาก็หลับตาพักผ่อน และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

หลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง

นิสัยการนอนกลางวันพอติดเป็นนิสัยแล้ว แต่ละวันก็ต้องของีบสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกไม่กระปรี้กระเปร่าเอาเสียเลย

ยิ่งไปกว่านั้น พอมีนิสัยนอนกลางวัน ช่วงบ่ายก็จะสดชื่นกระปรี้กระเปร่ามาก และตอนกลางคืนสมองก็จะไม่หมดสภาพเร็วขนาดนั้นด้วย

เมื่อก่อนตอนที่เขาไม่ได้นอนกลางวัน พอหลังมื้อเย็นก็รู้สึกเหมือนสมองหายวับไปแล้ว อ่านหนังสือไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย ทำได้แค่อะไรที่ไม่ต้องใช้สมองอย่างเล่นเกมหรือไถโต่วอินเท่านั้น

ถ้าฝืนอ่านหนังสือ ประสิทธิภาพก็จะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

เฟิงเฮ่าหลับไปอย่างรวดเร็ว

ศาสตราจารย์เลี่ยวเพียงแค่เคลิ้มหลับไปเท่านั้น ตอนที่คนขับแซงรถแล้วแตะเบรกชะลออย่างกะทันหันจนตัวรถเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ลืมตาขึ้น

พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็ประจวบเหมาะกับที่มีรถบรรทุกคันใหญ่แล่นขนาบข้างพอดี ทำเอาสะดุ้งตกใจไปแวบหนึ่ง

พอหันไปมองก็เห็นว่าเฟิงเฮ่าหลับไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ

ท่านอนเรียบร้อยมาก พิงพนักเก้าอี้อย่างว่าง่ายและคาดเข็มขัดนิรภัยไว้เรียบร้อย

เพราะเขาขนตายาว ตอนหลับแล้วแพขนตายาวทาบลงมา จึงดูเป็นเด็กดีน่าเอ็นดูมาก

มือทั้งสองข้างประสานวางไว้บนหน้าท้องแบนราบ เด็กผู้ชายใส่นาฬิกาข้อมือแล้วดูดีไม่เบา

ศาสตราจารย์เลี่ยวนึกถึงหลานชายของตัวเอง ไม่รู้ว่าเขาจะใส่ไหม ไว้ค่อยซื้อให้เขาสักเรือน

วัยรุ่นนี่ดีจริง หลับสนิทสบายใจ

ศาสตราจารย์เลี่ยวมองเฟิงเฮ่าแวบหนึ่ง แล้วหลับตาพักผ่อนต่อ คราวนี้สะลึมสะลือเหมือนจะหลับไปจริง ๆ

เสี่ยวอู๋คนขับรถที่อยู่ด้านหน้าขับรถไปเงียบ ๆ ตอนติดไฟแดง เขาจึงหันไปมองด้านหลังแวบหนึ่ง

ก็เห็นนักศึกษามหาวิทยาลัยกำลังนอนหลับสนิท

เดิมทีเขาคิดว่าคนปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมทำงานไม่น่าไว้ใจ ทำไมศาสตราจารย์เลี่ยวถึงให้นักศึกษาคนหนึ่งมาเป็นผู้ช่วยชั่วคราว เสี่ยวเหอผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลี่ยวลาหยุดไป เขาเองรู้จักกับสามีของเสี่ยวเหอมาก่อน อีกฝ่ายฝากฝังให้เขาช่วยดูแลเป็นพิเศษในช่วงนี้ แถมยังให้บุหรี่มาสองคอตตอน

เรื่องของผู้ใหญ่ไม่ต้องพูดอะไรมาก ความหมายคร่าว ๆ ก็คือถึงแม้เสี่ยวเหอจะไม่ค่อยสบาย แต่ก็ยังอยากทำตำแหน่งผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลี่ยวต่อไป ไม่อยากให้ใครมาแทนที่

จริง ๆ แล้วคนที่มาเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรเลย

มองดูก็เป็นแค่เด็กหนุ่มอ่อนต่อโลกคนหนึ่ง

แต่เสี่ยวอู๋คนขับรถที่รับบุหรี่มาสองคอตตอนก็ยังอยากจะทำอะไรสักหน่อย อย่างน้อยจะได้ดูเหมือนไม่ได้เอาของเขามาฟรี ๆ

ตอนนี้พอเห็นว่านักศึกษามหาวิทยาลัยดันหลับไปแล้ว แถมยังหลับสนิทอีก เมื่อกี้ได้ยินศาสตราจารย์เลี่ยวถาม ดูเหมือนทางบ้านของนักศึกษาคนนี้จะรวยน่าดู ช่วงติดไฟแดงค่อนข้างนาน เสี่ยวอู๋คนขับรถจึงลอบพินิจเฟิงเฮ่าอีกรอบ แล้วก็เหลือบไปเห็นโรเล็กซ์บนข้อมือของเขา

เชี่ยเอ๊ย!

นาฬิกายี่ห้ออื่นเขาอาจไม่รู้จัก แต่ตรามงกุฎของโรเล็กซ์น่ะเขารู้จักแน่นอน

เรียนหนังสือก็เก่ง สอบติดมหาวิทยาลัยได้ ฐานะทางบ้านก็ดีอีก ให้ตายสิ คนรวยนี่เกิดมารวย มีพร้อมทุกอย่างจริง ๆ

คนเราเปรียบเทียบกันไม่ได้จริง ๆ แล้วตัวเองจะไปคิดมากทำไมกัน นักศึกษาที่ใส่โรเล็กซ์จะมาแย่งตำแหน่งผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ ได้ยังไง คงแค่มาฝึกงานหาประสบการณ์ ออกมาหาอะไรทำเล่น ๆ มากกว่า

ไฟเขียวแล้ว เสี่ยวอู๋คนขับรถจึงตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

……