ตอนที่ 66 ศิษย์โปรด

……

ถึงที่หมายแล้ว

เฟิงเฮ่าตื่นมาได้สักพักแล้ว

เมื่อเห็นศาสตราจารย์เลี่ยวยังหลับสนิทอยู่จึงไม่ได้ส่งเสียงรบกวน

รถจอดสนิท

พอพี่คนขับรถจอดนิ่งสนิทก็รีบเปิดประตูลงจากรถมาเปิดประตูให้

เฟิงเฮ่ารู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ดูเหมือนพอนอนตื่นหนึ่ง ท่าทีของพี่คนขับรถจะดีขึ้นมาก

จริงๆ นะ ตอนเพิ่งขึ้นรถเมื่อกี้ เฟิงเฮ่ายังนึกว่าบัฟหัวใจที่แน่วแน่ของตัวเองหายไปแล้วเสียอีก เพราะดูเหมือนพี่คนขับรถจะไม่มีความรู้สึกดีต่อเขาตั้งแต่แรก

แต่พอตื่นขึ้นมา กลับรู้สึกเหมือนว่าค่าความรู้สึกดีนี้จะเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

แปลกชะมัด

อีกฝ่ายไม่ได้แย่งถือกระเป๋ากับเฟิงเฮ่า

แถมยังส่งกระเป๋าสัมภาระส่วนตัวของศาสตราจารย์เลี่ยวให้เฟิงเฮ่าอีกด้วย

ข้างในเป็นพวกของใช้ส่วนตัวสำหรับล้างหน้าแปรงฟัน ไม่หนัก แต่ก็ไม่ถือว่าเบานัก

"ศาสตราจารย์เลี่ยวครับ มีอะไรเรียกใช้ผมได้ตลอดเวลานะครับ"

"คุณนักศึกษาเฟิง มีเรื่องอะไรติดต่อผมได้เลยนะ"

เสี่ยวอู๋คนขับรถยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เฟิงเฮ่า

จากนั้นก็ขึ้นรถแล้วขับออกจากหน้าโรงแรมไป

เฟิงเฮ่ารู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิดๆ ความจริงช่วงครึ่งหลังของการเดินทางเขาตื่นแล้ว จะขอช่องทางติดต่อของพี่คนขับรถไว้ก็ได้ ขากลับจะได้ติดต่อได้ แต่เขากลับนึกไม่ถึงเลยสักนิด

ไม่เคยคิดริเริ่มประสานงานเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่แค่ไอคิวสูงขึ้นแล้วจะใช้ได้ เรื่องพวกนี้ยังขึ้นอยู่กับโลกทัศน์และประสบการณ์ของคุณด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมาถึงที่นี่ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างเป็นทางการ คำเรียกที่พี่คนขับรถใช้เรียกศาสตราจารย์เลี่ยวก็เปลี่ยนไปด้วย ไม่ได้เรียกว่าพี่สาวเลี่ยวแล้ว แต่เรียกว่าศาสตราจารย์เลี่ยวแทน

พอทั้งสองคนลงจากรถ ก็มีคนออกมาต้อนรับทันที

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งใช้สองมือจับมือของศาสตราจารย์เลี่ยว เขย่าขึ้นลงอย่างจริงใจ ทั้งยังก้มหัวค้อมเอวลงเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"ศาสตราจารย์เลี่ยว ท่านมาถึงแล้ว ได้พบท่านอีกครั้ง ดูสาวกว่าคราวก่อนอีกนะครับ ผมจะพาท่านเข้าไป ศาสตราจารย์หลูกับคนอื่นๆ ก็มาถึงแล้ว กำลังรอท่านอยู่เลยครับ"

เฟิงเฮ่ายังไม่ทันตั้งตัว ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ถูกชายวัยกลางคนต้อนรับนำเข้าไปข้างในแล้ว

เฮ้อ เฟิงเฮ่าได้แต่ถือกระเป๋าเดินตามหลังไป

เมื่อก่อนเขาเข้าใจมาตลอดว่าถ้าเป็นพนักงานต้อนรับ การมีสาวสวยมาคอยรับรองนับว่าดีที่สุดแล้ว ใส่ชุดกี่เพ้าสวยๆ โชว์เรียวขาขาวผ่อง ตากลมโต หน้าอกตู้ม

สาวสวยยืนเรียงแถวกันหน้ากระดาน ดูหรูหราสมฐานะสุดๆ

แต่วันนี้เขากลับเพิ่งค้นพบว่าความคิดของตัวเองนั้นผิดถนัด

ตรงประตูทางเข้าก็มีสาวสวยคอยต้อนรับอยู่เหมือนกัน

ทว่าคนที่ออกมารับรองศาสตราจารย์เลี่ยวโดยเฉพาะกลับเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อยในชุดสูท

ชายคนนี้ดูเหมือนพวกผู้ชายที่ประสบความสำเร็จ เป็นคนที่มีหน้ามีตาในสังคม อย่างน้อยในตระกูลของเฟิงเฮ่า ก็มีแค่อาของเขาเท่านั้นที่ให้ความรู้สึกแบบนี้ได้

แต่คนแบบนี้กลับมารับหน้าที่ต้อนรับศาสตราจารย์เลี่ยว ย่อมจินตนาการได้เลยว่าสถานะของศาสตราจารย์เลี่ยวสูงส่งขนาดไหน

ที่แท้การต้อนรับที่เจ๋งจริงไม่ใช่การใช้สาวสวยหรอก

แต่เป็นการให้ผู้ชายใส่สูทผูกไทมารับรองต่างหาก ถึงจะดูเหนือระดับขึ้นไปอีกหลายขั้น

มันก็เหมือนกับว่า ออกไปข้างนอกแล้วมีเลขาฯ ผู้หญิงตามไปด้วย นั่นคือเถ้าแก่

แต่ออกไปข้างนอกแล้วมีเลขาฯ ผู้ชายตามไปด้วย นั่นถึงจะเป็นท่านผู้นำตัวจริง

ใบหน้าของเฟิงเฮ่าเมื่อมาอยู่ในที่แห่งนี้ดูอ่อนต่อโลกมาก แต่ท่วงท่าของเขายังถือว่าผึ่งผายเปิดเผย ไม่ได้ทำให้ศาสตราจารย์เลี่ยวต้องขายหน้า

ชายวัยกลางคนเดินช้ามาก ตั้งใจผ่อนฝีเท้าลง เพราะอย่างไรเสียศาสตราจารย์เลี่ยวก็เป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่เกษียณแล้ว อายุปาเข้าไปเกือบเจ็ดสิบ

เฟิงเฮ่าจึงค่อยๆ เดินตามอยู่ด้านข้าง ทำให้มีโอกาสได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

หวังว่าจะช่วยเพิ่มหยักสมองให้ตัวเองได้สักนิด

ชายวัยกลางคนคนนี้ดูแล้วสถานะก็สูงส่งมาก ดูทรงแล้วน่าจะเป็นระดับที่เฟิงเฮ่าต้องดิ้นรนสู้ชีวิตไปอีกหลายสิบปีในสภาพที่ราบรื่นสุดๆ ถึงจะไปถึงจุดนั้นได้ แต่ตลอดทางเขากลับคอยประจบประแจงศาสตราจารย์เลี่ยวไม่หยุด

เยินยอว่าศาสตราจารย์เลี่ยวยังดูสาว เยินยอผลงานทางวิชาการของศาสตราจารย์เลี่ยว เยินยอระดับความรู้ทางวิชาการของศาสตราจารย์เลี่ยว เยินยอว่าลูกหลานในตระกูลของศาสตราจารย์เลี่ยวมีคนเก่งผุดขึ้นมารุ่นสู่รุ่น...

ให้ตายสิ การจะประจบประแจงแบบนี้ได้ก็ต้องมีชั้นเชิงอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

ผลงานวิชาการอะไรพวกนั้น เฟิงเฮ่าแอบฟังผ่านหูแต่กลับไม่เข้าใจเลยสักนิด ได้แต่จำฝังหัวไว้ กะว่าเดี๋ยวต้องรีบไปหาข้อมูลเพิ่มเติม

"ปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่เกิดจากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปและทฤษฎีสตริง... การพัฒนาวิธีการสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยอย่างเป็นระบบในเรขาคณิตเชิงอนุพันธ์..."

ฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว

ทั้งที่เป็นภาษาจีนแท้ๆ

แต่กลับมีกำแพงขวางกั้นไว้

สมองของศาสตราจารย์เลี่ยวคงเป็นเหมือนทิวเขา แต่ละลูกต่างกักเก็บความรู้อันมหาศาลเอาไว้ ส่วนสมองของเขาคงเป็นเหมือนลูกบอลผิวเรียบเนียน วางความรู้ลงไปนิดหน่อยก็ลื่นไถลตกหมดแล้ว

ในวินาทีนี้ ความเคารพเลื่อมใสที่เฟิงเฮ่ามีต่อศาสตราจารย์เลี่ยวจึงขยับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

เรื่องบางเรื่อง คนนอกไม่มีทางรู้หรอกว่าเก่งกาจเพียงใด แต่เมื่อได้ลองสัมผัส ถึงได้รู้ว่าความยอดเยี่ยมของอีกฝ่ายนั้นเกินกว่าจะจินตนาการและไม่อาจเทียบเคียงได้เลย

เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่เขารู้สึกว่าเหล่าหยางเก่ง แต่เก่งแค่ไหนก็ไม่มีความรู้สึกที่ชัดเจน แค่คิดว่าเก่งกว่าตนเองอยู่นิดหน่อย ทว่าวันนี้พอได้เห็นข้อความที่เหล่าหยางส่งมาให้ ถึงได้พบว่าอีกฝ่ายเก่งกาจสุดยอดจริงๆ เก่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก ก้าวล้ำหน้าเขาไปไกลลิบ และยอดเยี่ยมกว่าผู้คนส่วนใหญ่ในสังคมไปแล้ว

เพียงแค่ช่วงระยะทางสั้นๆ การได้ยินชายวัยกลางคนเอ่ยเยินยอได้อย่างพอดิบพอดี ไม่ชวนให้อึดอัดแม้แต่น้อย ดูทั้งห่วงใย ทั้งเลื่อมใส และยังได้แสดงภูมิรู้ในตำราของตนเองออกมาด้วย

ล้วนเป็นศาสตร์และศิลป์ในการเข้าสังคมทั้งสิ้น

มาถึงสถานที่จัดงาน

เฟิงเฮ่าเดินตามเข้าไป

เขาเดินตามศาสตราจารย์เลี่ยว จึงไม่มีใครเข้ามาขวาง

เฟิงเฮ่าคิดว่าเรื่องประจบสอพลอตนคงทำได้ไม่ดี จะให้แสดงภูมิรู้ก็ไม่สมจริง ในสายตาของศาสตราจารย์เลี่ยว ตนเป็นแค่นักศึกษาที่สอบซ่อมตั้งสองรอบ แล้วการเป็นผู้ช่วยที่ดีต้องทำตัวอย่างไรล่ะ ในหัวของเขาจึงสลับตำแหน่งตัวเองไปเป็นพ่อ คิดดูว่าวันๆ พ่อปฏิบัติต่อแม่อย่างไร

ก้าวเข้ามาในห้องประชุม

เครื่องปรับอากาศเปิดไว้เย็นเฉียบ ลมเย็นพัดผ่านวูบวาบ

ศาสตราจารย์เลี่ยนั่งลงประจำที่ เฟิงเฮ่าก็นำผ้าคลุมไหล่ที่เพิ่งรับมาส่งให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

ตรงหน้าศาสตราจารย์เลี่ยวมีน้ำแร่วางอยู่

และยังมีถ้วยกระเบื้องเคลือบด้วย ที่หน้าประตูมีพนักงานยืนคอยเติมน้ำร้อนให้

เฟิงเฮ่าจึงไปขอแก้วใสจากพนักงาน ฉีกซองดอกเก๊กฮวยที่พกมา ใส่ลงในแก้วแล้วรินน้ำร้อนใส่ เก๊กฮวยก้งจวี๋ดอกสวยพลันผลิบาน ขยายจนกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งแก้ว งดงามยิ่งนัก ทั้งยังส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

จากนั้นเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว และศาสตราจารย์เลี่ยวกำลังพูดคุยกับคนรู้จักข้างๆ เขาจึงถอยออกมา พลางเอ่ยกับศาสตราจารย์เลี่ยวว่า "อาจารย์ครับ มีอะไรเรียกผมได้ตลอดเวลานะครับ ผมรออยู่ข้างนอกนี่เอง"

ครั้นเฟิงเฮ่าเดินออกไป ศาสตราจารย์หลูคนคุ้นเคยที่นั่งข้างๆ ก็เอ่ยหยอกเย้า "เหล่าเลี่ยว ไม่เลวเลยนี่ เมื่อก่อนผู้ช่วยเสี่ยวเหอก็คล่องแคล่วดี ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นผู้ช่วยชาย ยิ่งเอาใจใส่ดูแลดีเข้าไปใหญ่"

ศาสตราจารย์เลี่ยวยกแก้วชาดอกเก๊กฮวยขึ้นดมกลิ่นเบาๆ ทัศนาดอกไม้งามที่บานสะพรั่ง เก๊กฮวยก้งจวี๋ชั้นยอดจริงๆ

"นักศึกษาของฉันเองน่ะ เสี่ยวเหอตั้งครรภ์เลยลางานไป ชั่วคราวนี้ก็เลยให้นักศึกษามาช่วยถือกระเป๋า ฉันแก่ตัวลงทุกวัน ไม่เหมือนเสี่ยวหลูอย่างคุณที่ยังหนุ่มแน่นแข็งแรง"

ศาสตราจารย์หลูในวัยห้าสิบแปดปีถูกชมว่าหนุ่มแน่นแข็งแรงก็หัวเราะร่า

"ที่แท้ก็ศิษย์เอกนี่เอง นักศึกษาคนนี้ดูเข้าทีทีเดียว สุขุม ไม่เย่อหยิ่งใจร้อน"

เลี่ยวฟางหัว: ...ช่างเถอะ เรื่องนี้ไม่พูดถึงจะดีกว่า แค่แคลคูลัสขั้นพื้นฐานง่ายๆ ยังสอบซ่อมตั้งสองรอบ

"พ่อหนุ่มคนนี้ค่อนข้างสุขุมน่ะ"

...

ด้านนอกห้องประชุมมีห้องพักผ่อน ตรงทางเดินมีโซฟาจัดไว้เป็นมุมพักผ่อน

เฟิงเฮ่านั่งลงตรงมุมหนึ่งของโซฟา

ยังไม่รู้ตัวเลยว่าดอกเก๊กฮวยของผอ.หยางได้ช่วยส่งเสริมตนไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

ตอนที่เหล่าหยางบอกว่าดอกเก๊กฮวยแบบซองแบ่งในลิ้นชัก เฟิงเฮ่าก็นึกว่าเป็นดอกเก๊กฮวยทั่วไป ชาดอกเก๊กฮวยที่ชงดื่มกันธรรมดา

ทว่าความจริงแล้ว ดอกเก๊กฮวยซองนี้ราคาตั้งหนึ่งร้อยหยวน

หนึ่งกล่องมีสิบสองซอง ราคาพันสองร้อยกว่าหยวน

ก็คือมีดอกเก๊กฮวยสิบสองดอก คำนวณดูแล้วตกดอกละเกือบร้อยหยวน

เป็นดอกเก๊กฮวยก้งจวี๋ขนาดใหญ่ที่คัดสรรมาแล้วว่ามีรูปลักษณ์ดีที่สุด กลิ่นหอมที่สุด ทั้งยังช่วยดับร้อนและทำจิตใจให้สงบได้ดี

สรุปคือ ขอเพียงเป็นยอดคัดพิเศษ ราคาก็แพงลิบลิ่วได้ทั้งนั้น

แน่นอนว่าเหล่าหยางไม่ได้บอกราคานี้กับเพื่อนร่วมห้อง นี่เป็นของที่มีคนหยิบติดไม้ติดมือมาเยี่ยมคุณปู่ของเขา คุณปู่เกษียณแล้ว แต่ก็มักจะมีคนถือของขวัญมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ ของพวกนี้มีเยอะมาก บางทีกินไม่ทัน จึงให้แม่บ้านนำมาให้ที่บ้านของพวกเขา

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่า ยังคงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

เมื่อครู่เขาลองคิดแทนพ่อดูว่าปฏิบัติต่อแม่อย่างไร แอร์เย็นก็หาเสื้อผ้ามาคลุมให้ พอนั่งลงก็ชงชาให้ เพราะพ่อมักจะรู้สึกผิดต่อแม่เสมอ แม่ตอนสาวๆ สวยหยาดเยิ้มดั่งบุปผา แต่งงานกับพ่อแล้วต้องมาลำบาก ดังนั้นในชีวิตประจำวันพ่อจึงคอยปรนนิบัติพัดวีเอาใจใส่เป็นอย่างดี

ทำงานตามแนวคิดของพ่อนี่แหละ รู้สึกเหมือนการเป็นผู้ช่วยตัวน้อยก็คงทำประมาณนี้กระมัง

เมื่อครู่ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ดูมีความสุขดี ไม่มีตรงไหนไม่เหมาะสม

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่า: ความมั่นใจ +1

จากนั้นพอนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปห้องประชุมไปหนึ่งรูป รวมทั้งป้ายผ้าผืนใหญ่ตรงหน้าประตูด้วย

เปิดวีแชตของซูชิงชิงแล้วส่งรูปภาพไปให้เธอ

พลางส่งข้อความเสียงไปอีกประโยค "ผมถึงสถานที่จัดงานแล้วนะ ใกล้จะเริ่มประชุมแล้ว ผมรออยู่ข้างนอกห้องประชุมครับ"

จากนั้นก็ส่งสติกเกอร์ที่ขโมยมาจากกู้เสี่ยวหม่านไปรูปหนึ่ง เป็นกระต่ายหูยาวที่ดูทั้งดุทั้งน่ารักว่าง่าย

"เสี่ยวเฮ่า!" จู่ ๆ ก็มีเสียงคนร้องเรียกเขา

เขาเงยหน้าขึ้น แล้วก็ต้องชะงักไป

"คุณอาครับ"

"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

......