ตอนที่ 67 หลานชายฉันมีอนาคตแล้ว

...

นึกไม่ถึงว่าจะได้เจออาแท้ ๆ ตรงหน้าประตูห้องประชุม

แถมยังเป็นตอนที่เฟิงเฮ่ากำลังส่งวีแชตหาซูชิงชิงอยู่พอดีด้วย

มหัศจรรย์จริง!

พอเห็นอาเขาก็ดีใจมาก

อาดูหล่อกว่าผู้ชายที่เพิ่งออกมารับศาสตราจารย์เลี่ยวเมื่อกี้อยู่นิดหน่อย ไม่มีเค้าความท้วม หน้าตาก็ดูดีกว่า แต่ผู้ชายตระกูลเฟิงมีพันธุกรรมเรื่องส่วนสูงที่ค่อนข้างเสียเปรียบ เฟิงเฮ่ามองดูรองเท้าหนังของอาก็รู้ทันทีว่าใส่แผ่นเสริมส้นด้านในมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแตะไม่ถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ยังขาดอยู่อีกนิด

อาใส่แว่นกรอบทอง แต่งเนื้อแต่งตัวดูดีภูมิฐานใช่ย่อย

โรเล็กซ์สายเหล็กบนข้อมือยังอยู่เหมือนเดิม แม้จะใส่เสื้อเชิ้ต แต่ตัวเรือนโรเล็กซ์ก็โผล่ออกมาจากแขนเสื้อครึ่งหนึ่ง

มาประชุมวิชาการแบบนี้ยังไม่ถอดออก พูดได้เลยว่ารสนิยมของอาหลานคู่นี้ตรงกันเป๊ะ ชอบโรเล็กซ์เหมือนกันทั้งคู่

อาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็กสีดำ

เฟิงเฮ่าใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีดำ

ข้อมือซ้ายของทั้งสองคนต่างก็มีโรเล็กซ์

พอดูหน้าตาแล้ว แทบจะเหมือนคู่พี่น้องหน้าตาดีคู่หนึ่งเลยทีเดียว

ใบหน้าของอาถือว่าดูดีที่สุดในบ้าน ลูกคนรองมักจะโตมาได้จังหวะดี ดึงเอาข้อดีของพ่อแม่มาได้หมด

อาหน้าตาดูหมดจดอ่อนช้อยกว่าอาหญิงเล็กเสียอีก อย่างน้อยตามที่เคยฟังอาหญิงเล็กบ่นให้ฟัง อาหน้าตาดีจนลูกสาวของศาสตราจารย์รุ่นใหญ่ดึงดันจะแต่งงานกับเขาให้ได้ ตอนนั้นเขายังไม่ยอมเลยด้วยซ้ำ แต่ต่อมาไม่รู้ทำไมถึงยอมตกลงไปได้

เมื่อก่อนเฟิงเฮ่ายังหน้าตาดีสู้อาไม่ได้ ถึงจะหนุ่มกว่า แต่เครื่องหน้าไม่ได้ประณีตอะไร

ด้วยเหตุนี้เวลาสองคนทำเรื่องแผลง ๆ ด้วยกัน คนที่โดนตีจึงเป็นเขาเสมอ o(╥﹏╥)o

เพิ่งจะได้แต้มสเตตัสรูปลักษณ์เพิ่มมาช่วงหลังนี่เอง ถึงค่อยขยับเข้าไปใกล้เคียงกับอาได้

เฟิงยินเทียนเห็นหลานชายที่นี่ก็รู้สึกประหลาดใจและยินดีไม่น้อย

มนุษย์เรามักจะรู้สึกสนิทใจกับคนรุ่นหลังที่หน้าตาคล้ายตัวเองโดยสัญชาตญาณ คงเป็นเพราะเซนส์ของพันธุกรรมทางสายเลือด จึงอดไม่ได้ที่จะอยากดูแลเอาใจใส่

"อาจารย์ของผมมาประชุมครับ ผมมาช่วยถือกระเป๋า" ข้างกายของเฟิงเฮ่ายังมีกระเป๋าผู้หญิงวางอยู่ใบหนึ่ง

เฟิงยินเทียนมองดูกระเป๋าใบนั้น เขาดูไม่ออกว่าเป็นแบรนด์อะไร แต่พอมองไปที่ข้อมือของหลานชาย ฮั่นแน่ ตระกูลเฟิงของพวกเขามีอนาคตแล้วงั้นหรือ

พี่ชายเขารวยขึ้นมาแล้วหรือยังไง

นาฬิกาบนมือของหลานชายแพงกว่าเรือนที่เขาใส่อยู่นี้เสียอีก

การประชุมใกล้จะเริ่มแล้ว จึงไม่มีเวลาคุยเล่น

ตอนที่เขาเข้ามาก็เดินเข้ามาเอง ไม่มีใครมานำทาง

ก็แหม ในห้องประชุมนี้มีใครไม่ใช่ศาสตราจารย์บ้างล่ะ จานร่อนมาสักใบยังฟาดโดนศาสตราจารย์ล้มได้อย่างน้อยห้าคน

เขาเข้าไปประชุมก่อน ไว้รอประชุมเสร็จค่อยออกมาคุยกับหลานชายยาว ๆ

เฟิงยินเทียนเดินเข้าห้องประชุม ที่นั่งของเขาอยู่ค่อนไปทางด้านหลัง

แถวด้านหน้าที่อายุเยอะ ๆ ล้วนเป็นยอดปรมาจารย์ตัวท็อปทั้งนั้น

เขาอยากจะเข้าไปทักทายอยู่หรอก แต่ก็ไม่สนิทสนมกัน ถ้าผลีผลามเข้าไปคงดูแปลก ๆ

คนทำงานวิชาการ อายุอานามขนาดนี้แล้วยังมีความถือตัว เขาจึงนั่งลงกับที่

...

เฟิงเฮ่าที่อยู่นอกห้องประชุมส่งรูป ข้อความเสียง และสติกเกอร์ไปให้ซูชิงชิง และได้รับข้อความตอบกลับจากคุณหนูใหญ่อย่างรวดเร็ว

คุณหนูใหญ่เองก็ไม่ได้ว่าง กำลังนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียน แถมยังกำลังเรียนภาษาโปรตุเกสอยู่เสียด้วย

เธอส่งรูปหนังสือภาษาโปรตุเกสมาให้เขาเหมือนกัน

เฟิงเฮ่าดูไม่ออกสักตัว

เธอส่งข้อความเสียงตอบกลับมาด้วย

เสียงใสกระจ่างฟังสบายและดูอ่อนหวานกว่าตอนเจอตัวจริงเสียอีก "ภาษาโปรตุเกสลิ้นพันกันจังเลยค่ะ ออกเสียงยากนิดหน่อย"

เฟิงเฮ่าเปิดฟังซ้ำไปสองรอบ

จินตนาการถึงท่าทางออดอ้อนแง่งอนเล็ก ๆ ตอนที่คุณหนูใหญ่ซูบ่นออกมาได้เลย

แต่ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ คนบางคนรวยขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ ยังขยันเรียนขนาดนี้

ให้ตายสิ มิน่าล่ะคนจนถึงยิ่งไต่เต้าขึ้นไปยาก

คนรวยสามารถตั้งหน้าตั้งตาเรียนได้อย่างไร้กังวล ส่วนคนจนต้องดิ้นรนหาเลี้ยงปากท้องให้รอดก่อนถึงค่อยได้เรียน การเรียนก็ไม่ได้บริสุทธิ์ใจ หรืออาจเป็นเพียงแค่เครื่องมือหากินเท่านั้น

คนที่พร้อมกว่าย่อมมีโอกาสกลายเป็นหัวกะทิและทุ่มเทให้กับการทำวิจัยทางวิชาการได้ง่ายกว่า

เขาไม่ได้รบกวนการเรียนของเธอต่อ

เฟิงเฮ่าคิดว่าการนั่งรอเฉย ๆ มันเสียเวลามาก

ตั้งหลายชั่วโมงเชียวนะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงนั่งเล่นเกม หรือไม่ก็ถือโอกาสออกไปเดินเล่นเตร็ดเตร่สักรอบแล้ว

หาช่องว่างอู้งาน แอบอู้สักหน่อย

แต่ตั้งแต่ที่เริ่มเรียนตามแถบเวลา เขาก็รู้สึกว่าทุก ๆ หนึ่งชั่วโมงล้วนมีความสำคัญและมีประโยชน์ทั้งสิ้น

การปล่อยให้สูญเปล่าเป็นเรื่องน่าละอาย

เพราะวันนี้มีบัฟเพิ่มพลังการพูด เขาจึงตัดสินใจฝึกสิ่งนี้ให้มากเข้าไว้ และพยายามจำความรู้สึกนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด พรุ่งนี้ตอนที่บัฟหายไป อย่างน้อยก็จะได้ยังหลงเหลือความคุ้นเคยอยู่บ้าง

เฟิงเฮ่าหยิบแท็บเล็ตของตัวเองออกมา นี่เป็นแท็บเล็ตของซวิ่นเฟยที่อาหญิงซื้อให้ เป็นแบบที่ใช้จดบันทึกตอนเรียนได้และยังแปลภาษาได้อีกด้วย เฟิงเฮ่าเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ตอนจะออกจากห้องว่าให้พกติดตัวมา เผื่อว่าจะมีประโยชน์

ตอนนี้เขาจึงเปิดเนื้อหาฝึกพูดภาษาอังกฤษที่เคยเซฟเก็บไว้ สวมหูฟัง แล้วตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

แท็บเล็ตเครื่องนี้สะดวกมาก ระหว่างเรียนก็ขีด ๆ เขียน ๆ วาดรูปบนหน้าจอไปด้วยได้ แถมยังบันทึกได้ และมีความจุเยอะมาก

เรียนไปหนึ่งชั่วโมงบวกกับบัฟ "เวลาหายไปไหน"

พอเรียนไปจนถึงช่วงท้าย เฟิงเฮ่าก็รู้สึกว่าจู่ ๆ มีน้ำไหลออกมาจากรูจมูก

เขารีบหยิบทิชชู่มาเช็ดทันที

สมองร้อนจนโอเวอร์ฮีตไปแล้ว

คงเป็นเพราะเรียนนานเกินไปจนสมองร้อนจัด น้ำในเนื้อสมองเลยรั่วซึมออกมา

เฟิงเฮ่าเช็ดน้ำมูก แล้วสังเกตเห็นว่าเข้าสู่ช่วงพักครึ่งของการประชุมแล้ว มีคนเดินเข้าออกจากประตูด้านข้าง

ก่อนหน้านี้เคยได้ยิน ผอ.หยาง เม้าท์เรื่องแปลก ๆ ให้ฟังว่า เวลาจัดประชุมระดับชาติที่ยิ่งใหญ่เป็นพิเศษแบบนั้น ประชุมกันทีก็หลายชั่วโมง บิ๊กเบิ้มกำลังพูดอยู่บนเวที ใครก็ลุกออกไปเข้าห้องน้ำกลางคันไม่ได้ ทุกคนเลยต้องใส่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ไว้เพื่อกันเหนียว

ฟังดูหลุดโลกมาก แต่พอนึกดูดี ๆ ก็น่าจะเป็นไปได้อยู่นะ

พวกบิ๊กเบิ้มที่มาร่วมประชุมแบบนี้ต่างก็อายุไม่น้อยแล้ว ระบบกระเพาะปัสสาวะก็คงไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่...

การประชุมวิชาการยังถือว่าผ่อนคลายกว่าหน่อย

ศาสตราจารย์เลี่ยวเดินออกมาพร้อมกับหญิงต่างชาติผมบลอนด์คนหนึ่ง

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปด้วยเสียงงึมงำ พอเฟิงเฮ่าเห็นศาสตราจารย์เลี่ยวก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ

ศาสตราจารย์เลี่ยวออกมาสูดอากาศข้างนอก คนอายุมากแล้วนั่งนาน ๆ ไม่ค่อยไหว

เธอนั่งได้ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

เฟิงเฮ่านึกขึ้นได้ว่า ผอ.หยาง บอกว่าศาสตราจารย์เลี่ยวเป็นโรคเบาหวาน เขาค้นดูในโต่วอินแล้วพบว่าคนเป็นโรคเบาหวานต้องควบคุมน้ำตาล ต้องกินน้อยแต่กินบ่อย ๆ ไม่อย่างนั้นเผลอนิดเดียวระดับน้ำตาลในเลือดจะต่ำ การคุมน้ำตาลไม่ใช่การงดน้ำตาลโดยสิ้นเชิง ระหว่างนั้นสามารถเติมอาหารเข้าไปได้ตามความเหมาะสม

"อาจารย์ครับ ผมพกผลไม้อบแห้งจากบ้านเกิดมาด้วย อาจารย์อยากลองชิมดูสักหน่อยไหมครับ"

อันที่จริงตอนเช้าศาสตราจารย์เลี่ยวแค่วิ่ง ๆ อยู่แล้วเกิดนึกคึกขึ้นมา เห็นว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ดูสบายตาและว่านอนสอนง่ายดี เลยเรียกมาช่วยถือกระเป๋า ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน

แถมยังแอบหัวเราะเยาะตัวเองว่า แก่ป่านนี้แล้วยังชอบความสดใสมีชีวิตชีวาของวัยรุ่นอยู่อีก

และคงเป็นเพราะคิดถึงหลานชายของตัวเองด้วย

เธอมีความรู้สึกต่อเสี่ยวเฟิงค่อนข้างดีทีเดียว

ไม่นึกเลยว่าพาเขาออกมาด้วยแล้ว ตลอดทางจะดูแลจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยเหมาะสมขนาดนี้

มองออกเลยว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ได้รับการอบรมสั่งสอนมาดี แม้จะยังดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ใส่ใจมากจริง ๆ

ศาสตราจารย์เลี่ยวรับมา แล้วหันไปถามหญิงต่างชาติข้าง ๆ ว่าจะเอาด้วยไหม

ฝรั่งผมบลอนด์ส่ายหน้า เธอพูดว่าเจ็บคอนิดหน่อย กินของแบบนี้ไม่ได้

เฟิงเฮ่าจึงหยิบยาอมจินซ่างจื่อออกมาอีก

เขาพูดกับฝรั่งคนนั้นว่า "ยานี้ช่วยรักษาอาการเจ็บคอบวมแดง เสียงแหบแห้ง แล้วก็อาการคอแห้งแสบร้อนได้ครับ"

เฟิงเฮ่าพูดเป็นภาษาอังกฤษ (นักอ่านขอให้ลดการยัดภาษาอังกฤษลงหน่อย จริง ๆ ผมก็ไม่อยากยัดหรอก ภาษาอังกฤษหาข้อมูลยาก แถมยังผิดง่ายอีก o(╥﹏╥)o)

เฟิงเฮ่าอธิบายส่วนประกอบบนกล่องยาให้ฟังรอบหนึ่ง นี่เป็นยาสมุนไพรจีนสำเร็จรูป คนต่างชาติบางคนอาจไม่เชื่อ แต่ก็มีคนต่างชาติบางคนที่เลื่อมใสมาก

ฝรั่งผมบลอนด์ประหลาดใจระคนดีใจจริง ๆ "ขอบคุณนะ ฉันต้องการมันมากจริง ๆ"

เธอแกะกินตรงนั้นทันที

ศาสตราจารย์เลี่ยวก็หยิบไปเม็ดหนึ่งเหมือนกัน

ศาสตราจารย์เลี่ยวแนะนำว่าเฟิงเฮ่าคือนักศึกษาของเธอ

ฝรั่งผมบลอนด์เอ่ยชมว่าเฟิงเฮ่าเป็นพ่อหนุ่มรูปหล่อที่ละเอียดรอบคอบมาก

ทั้งสองคนพักคุยกันครู่หนึ่ง เดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็กลับเข้าไปในห้องประชุมอีกครั้ง

ศาสตราจารย์เลี่ยวไม่นึกเลยว่าภาษาอังกฤษของเสี่ยวเฟิงจะดีขนาดนี้ การสื่อสารพูดคุยไม่มีปัญหาเลย ถึงแม้คณิตศาสตร์จะไม่เอาไหน แต่อีกหลาย ๆ วิชาก็ยังพอใช้ได้

ช่วงครึ่งหลัง ศาสตราจารย์เลี่ยวไม่ได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกอีก

เฟิงเฮ่าก็นั่งเรียนอยู่บนโซฟา

เขาพกหนังสือวิชาเอกการบัญชีมาด้วย เดิมทีตั้งใจเอามากันเบื่อ แต่ผลปรากฏว่ามันน่าเบื่อจริง ๆ

เรียนไปอีกพักใหญ่

หลังจากนั้นเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เฟิงเฮ่าเรียนไปหนึ่งชั่วโมง ก็ลุกขึ้นเดินยืดเส้นยืดสายทีหนึ่ง

แล้วในที่สุด ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น

การประชุมสิ้นสุดลงแล้ว

ประตูห้องประชุมเปิดออก มองออกไปเห็นศาสตราจารย์นับร้อยคนเบียดเสียดกันกรูกันออกมาจากห้องประชุมอย่างมืดฟ้ามัวดิน

ศาสตราจารย์เลี่ยวกับตาแก่ไม่กี่คนและหญิงต่างชาติผมบลอนด์คนนั้นเดินอยู่หน้าสุด

อาแท้ ๆ ของเขาถูกฝูงศาสตราจารย์กลืนหายไปแล้ว

เฟิงเฮ่าเก็บข้าวของแล้วเดินตรงเข้าไป

ศาสตราจารย์เลี่ยวเห็นเฟิงเฮ่าก็เอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเฟิง ไป ไปกินข้าวด้วยกัน คืนนี้ยังมีสัมมนากลุ่มย่อยอีกวงหนึ่ง น่าจะต้องค้างที่นี่ เดี๋ยวเธอไปถามเรื่องการจัดเตรียมที่พักหน่อยนะ"

กว่าเฟิงยินเทียนจะเบียดตัวออกจากกลุ่มศาสตราจารย์มาได้ ก็เห็นหลานชายตัวเองกำลังคุยอยู่กับผู้ยิ่งใหญ่ระดับท็อปอย่างศาสตราจารย์เลี่ยว ท่าทางของศาสตราจารย์เลี่ยวดูอ่อนโยนเป็นกันเอง ไม่มีเค้าความดุร้ายเหมือนตอนหยิบดอกเบญจมาศทุ่มใส่คนในห้องประชุมเมื่อครู่นี้แม้แต่น้อย

เขาไม่รู้เลยว่า เจ้าดอกเบญจมาศดอกใหญ่นั่น หลานชายของเขานี่แหละเป็นคนจัดหามาให้

......