ตอนที่ 68 ห้าพัน

……

ถึงเฟิงยินเทียนจะไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่งระดับตัวพ่อ

แต่ในเมื่อหลานชายยืนอยู่ตรงหน้าผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่เสนอหน้าเข้าไปก็โง่เต็มทน

ไอคิวของเขายังจัดว่าสูงมาก

ในตอนนี้ถือว่าสูงที่สุดในตระกูลเฟิง

เขาพยายามเบียดตัวออกมาจากดงศาสตราจารย์ แล้วเดินเข้าไปทักทาย

ในงานประชุมมีคนหนุ่มสาวเข้ามาทักทายศาสตราจารย์เลี่ยวไม่ขาดสาย คนเยอะเกินไป ศาสตราจารย์เลี่ยวจึงได้แต่ตอบรับไปตามมารยาท

เมื่อเฟิงยินเทียนเดินเข้าไป ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ตอบรับอย่างสุภาพเช่นกัน

ทว่ากลับรู้สึกว่าเขาดูคุ้นหน้าอยู่บ้างเล็กน้อย

เฟิงยินเทียนแนะนำผลงานทางวิชาการของตนเอง หัวข้องานวิจัยเรื่องสัมประสิทธิ์ความเสียดทานตลับลูกปืนเชิงโมล

ศาสตราจารย์เลี่ยวยังคงเอ่ยชมตามมารยาท "คนหนุ่มทำได้ไม่เลว มีอนาคตไกล หัวข้อนี้ดีมาก"

จากนั้นเฟิงยินเทียนก็พูดว่า "ขอบคุณศาสตราจารย์เลี่ยวที่พาเฟิงเฮ่าหลานชายผมออกมาเปิดหูเปิดตานะครับ"

เฟิงเฮ่านึกถึงสีหน้าของอาเวลาพูดจายอมรับผิดทุกครั้ง เป็นสีหน้าเขินอายปนว่าง่าย เนื่องจากถูกตีมาหลายรอบ เฟิงเฮ่าจึงจำสีหน้าแบบนั้นของอาได้ขึ้นใจ และเลียนแบบออกมาได้ในทันที

ยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย

ศาสตราจารย์เลี่ยวมองสำรวจเฟิงเฮ่าสลับกับเฟิงอะไรสักคนที่อยู่ตรงหน้า อ้าว เหมือนกันจริงด้วย

เฟิงเฮ่าพูดอย่างว่านอนสอนง่าย "อาจารย์ครับ เขาเป็นอาของผม อาแท้ ๆ เลยครับ"

"โธ่ ถึงว่าทำไมพ่อหนุ่มคนนี้ดูคุ้นหน้า ที่แท้ก็เป็นอาของเสี่ยวเฟิงนี่เอง พอดูแบบนี้แล้วเหมือนกันจริง ๆ ไป กินข้าวด้วยกันสิ" คราวนี้ศาสตราจารย์เลี่ยวแสดงความสนิทสนมขึ้นมาจริง ๆ

เธออายุมากแล้วจึงไม่ชอบเข้าสังคมกับใคร วุฒิอาวุโสก็สูง คนอื่นมักจะคอยเอาอกเอาใจ เธอเลยรู้สึกว่าแวดวงวิชาการในปัจจุบันไม่เหมือนในอดีต ลองฟังเรื่องที่พูดในที่ประชุมสิ มีแต่อะไรก็ไม่รู้ เละเทะไปหมด

นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจออาของเสี่ยวเฟิง

เธอเต็มใจจะพูดคุยกับคนรุ่นใหม่อยู่แล้ว เพราะสุดท้ายแวดวงวิชาการก็ต้องพึ่งพาคนรุ่นใหม่

ดังนั้นการที่เฟิงยินเทียนมาร่วมประชุมครั้งนี้ จึงได้อานิสงส์จากหลานชายตัวเอง ได้ไปนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับศาสตราจารย์เลี่ยวเสียอย่างนั้น

ทำเอาเขารู้สึกปลาบปลื้มจนเนื้อเต้นอยู่บ้าง

เดิมทีเฟิงเฮ่าไม่แน่ใจว่าผู้ช่วยต้องออกไปกินข้างนอกหรือไม่ แล้วมีข้าวให้กินหรือเปล่า

แต่เพราะศาสตราจารย์เลี่ยวระดับสูงมาก เขาจึงมีที่นั่งด้วยเช่นกัน

บนโต๊ะอาหาร พวกเขาต่างคุยกันเจื้อยแจ้ว เฟิงเฮ่าฟังไม่ค่อยเข้าใจจริง ๆ แม้จะเป็นภาษาจีนก็ตาม แต่ภาษาอังกฤษประปรายหนึ่งสองประโยคของฝรั่งหัวทองคนนั้น เขากลับฟังออกเสียอย่างนั้น

มาตรฐานอาหารของงานประชุมนี้สูงมาก อาหารบางอย่างอร่อยเป็นพิเศษ

วันนี้เฟิงเฮ่ามีบัฟเพิ่มประสิทธิภาพต่อมรับรส พอได้กินอาหารอร่อย ๆ จึงรู้สึกเซอร์ไพรส์เหลือเกิน

อย่างเช่นยำเห็ดหูหนูจานนี้ เห็ดหูหนูสดและหนานุ่มมาก น้ำยำปรุงมารสชาติกลมกล่อมกรุบกรอบอร่อยล้ำ

เฟิงเฮ่าใช้ตะเกียบกลางคีบให้ศาสตราจารย์เลี่ยวหนึ่งคำ

จากนั้นเขากินไปอีกสักพัก ก็ได้กินเหลียงผีราดซอสงาที่อร่อยมากจานหนึ่ง ดูเหมือนจะใส่พริกวาซาบิลงไปนิดหน่อย ตัวเส้นเหลียงผีมีกลิ่นหอมของแป้ง ไม่เหนียวหนึบจนเกินไป เคี้ยวง่าย ซอสงาก็หอม วาซาบิเผ็ดซ่าเบา ๆ สดชื่นอร่อยลิ้น

เฟิงเฮ่าก็คีบเหลียงผีนี้ให้ศาสตราจารย์เลี่ยวอีกหนึ่งคำ

พอกินกระดูกหมูตุ๋นซีอิ๊วอีกจานก็อร่อยมากเช่นกัน

แต่เมื่อคำนึงว่าศาสตราจารย์เลี่ยวใส่ฟันปลอม เฟิงเฮ่าจึงใช้มีดหั่นเนื้อติดมันเล็กน้อยจากกระดูกออกมา หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ แล้วคีบให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

ถัดมาคือน้ำแกง ซุปเนื้อซีหูดูเหมือนจะธรรมดา ผักชีข้างในกลิ่นฉุนติดลิ้นเกินไป

ยังมีซุปซี่โครงหมูข้าวโพดอีกอย่าง รู้สึกว่ารสชาติกลมกล่อมคล่องคอดี

เฟิงเฮ่าจึงตักซุปซี่โครงหมูข้าวโพดให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

ที่โต๊ะอาหาร ทั้งอาเฟิงยินเทียนและคนอื่น ๆ ต่างตั้งอกตั้งใจนั่งคุยเป็นเพื่อนศาสตราจารย์เลี่ยว

ตั้งใจฟังศาสตราจารย์เลี่ยวพูด

มีแค่เฟิงเฮ่าที่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าว แถมพอกินเจออะไรอร่อยก็คีบให้ศาสตราจารย์เลี่ยวไปด้วย

อาหารมื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข (เฟิงยินเทียนไม่นับ เขาแทบไม่รู้สึกว่าได้กินอะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากับข้าวรสชาติเป็นอย่างไร การได้นั่งกินข้าวกับศาสตราจารย์เลี่ยวที่มีสถานะสูงขนาดนี้ถือเป็นโอกาสหายาก ใครจะมีกะจิตกะใจกินข้าวได้อย่างสบายใจ มัวแต่พูดคุย แถมก่อนจะพูดอะไรยังต้องคิดให้รอบคอบ อีกทั้งเวลาศาสตราจารย์เลี่ยวพูดก็ต้องตั้งใจฟังและคอยรับส่งมุกอย่างขยันขันแข็ง)

พอเห็นหลานชายกินอย่างเอร็ดอร่อยแถมยังคีบกับข้าวให้ศาสตราจารย์เลี่ยวได้อีก ช่าง...

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า กงเกวียนกำเกวียนจริง ๆ หนอ

อาแท้ ๆ ยังกินไม่อิ่มเลย

แน่นอนว่าเขาไม่ได้โกรธ เขาได้บารมีหลานชายถึงได้มานั่งข้างศาสตราจารย์เลี่ยวได้

ยิ่งไปกว่านั้น พอกินข้าวเสร็จลุกจากโต๊ะ เดินออกไป ก็มีศาสตราจารย์คนอื่นเข้ามาทักทายเขาก่อนอย่างไม่น่าเชื่อ

ลำดับขั้นการเหยียดในแวดวงวิชาการช่างชัดเจนจริง ๆ

เดิมทีเขาเป็นแค่อาจารย์โนเนมคนหนึ่ง ทว่าตอนนี้เขากลายเป็นอาจารย์ที่รู้จักตัวแม่อย่างศาสตราจารย์เลี่ยว แถมยังได้นั่งกินข้าวข้าง ๆ ท่าน ศาสตราจารย์เลี่ยวยังพาเจ้าหนุ่มหน้าตาคล้ายเขามาด้วย มองดูแล้วเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน นี่มันความสัมพันธ์แบบไหนกัน?

ยังไงเสียเข้าไปทักทายไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

เลี่ยวฟางหัวกินข้าวมื้อนี้อย่างมีความสุขมาก

ปกติแล้วเธอไม่ชอบกินอาหารจัดเลี้ยงในการประชุมเลย สาเหตุหลักคือประชุมบ่อยเกินไป

แต่วันนี้กลับอร่อยเป็นพิเศษ

โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นเสี่ยวเฟิงคีบให้เธอทั้งนั้น

ระหว่างนั้นเธอลองคีบเองไปสองสามครั้ง พบว่าไม่อร่อยเลย ตรงกันข้ามกับกับข้าวที่เสี่ยวเฟิงคีบให้ที่ถูกปากเป็นพิเศษ

เธอก็พูดคุยอย่างเพลิดเพลินอารมณ์ดีเช่นกัน

อายุอานามป่านนี้แล้ว สิ่งที่ต้องการก็แค่ความสบายใจ กินอิ่ม ดื่มอร่อย อารมณ์ดี

ถ้าไม่สบอารมณ์ ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองต้องทนอึดอัด เหมือนกับในห้องประชุมเมื่อครู่ มีน้ำโหก็ระบายออกตรงนั้นเลย ดังนั้นแม้จะอายุ 69 ปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เธอจึงไม่มีก้อนเนื้อที่เต้านม และต่อมไทรอยด์ก็แข็งแรงดีมาก

ในโลกภายนอก ชื่อเสียงของศาสตราจารย์เลี่ยวถือว่าน่าเกรงขามข่มคนได้มากทีเดียว นั่นเป็นเพราะเธอมีคุณค่าทางวิชาการจริง ๆ และก็อารมณ์ร้อนจริง ๆ ชนิดไม่ไว้หน้าใคร

แต่เวลาที่เธอพูดกับเฟิงเฮ่ากลับอ่อนโยนมาโดยตลอด

พอกินข้าวเสร็จ ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ต้องกินยา

กินยาเสร็จก็ต้องไปเดินย่อย

เฟิงเฮ่าไปทำหน้าที่ผู้ช่วย จัดการเรื่องห้องพักสำหรับค้างคืนนี้

เดิมทีเฟิงยินเทียนไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการประชุมกลุ่มย่อยในช่วงค่ำ การประชุมของเขาจบลงไปตั้งแต่ช่วงกลางวันแล้ว

แต่เพราะบารมีของหลานชาย คืนนี้จึงโชคดีได้มีส่วนร่วมเพิ่มอีกหนึ่งรอบ

นี่นับว่าหาได้ยากยิ่ง การประชุมกลุ่มย่อยตอนค่ำมีแต่ศาสตราจารย์ระดับบิ๊กเนมกว่า การได้ไปโชว์หน้าทำความรู้จักคุ้นเคยท่ามกลางศาสตราจารย์เหล่านี้ ย่อมเพิ่มโอกาสในอนาคตได้อีกมาก

อาจารย์มหาวิทยาลัยก็ต้องแข่งขันขับเคี่ยวกันหนักหน่วงมากเช่นกัน โดยเฉพาะอาจารย์ในสถาบันอุดมศึกษา ต้องมีผลงานทางวิชาการ ต้องมีจำนวนบทความวิจัย ระดับวารสารที่ตีพิมพ์... เรียนรู้จนแก่เฒ่าจริง ๆ

เขากลับมาถึงห้องพัก พอดีกับที่ภรรยาโทรเข้ามา

เฟิงยินเทียนกดรับสาย

"เพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จน่ะ"

"คืนนี้มีประชุมอีกรอบ"

"ผมเจอเสี่ยวเฮ่าแล้วนะ"

ปลายสายชะงักด้วยความประหลาดใจ

ชวีลี่ย่าเอ่ยถามอย่างแปลกใจ "ไหนว่าพรุ่งนี้ถึงจะไปหาเขาล่ะคะ"

ชวีลี่ย่ามีความประทับใจต่อครอบครัวพี่ชายของสามีแค่ระดับธรรมดา เปิดร้านอาหารเล็ก ๆ พี่สะใภ้ใหญ่มีนิสัยเค็มตระหนี่แบบชาวบ้านทั่วไป พี่ใหญ่ก็ดูเหยาะแหยะไปนิด สามีมักรู้สึกว่าช่วงเรียนมหาวิทยาลัยได้พี่ใหญ่ส่งเสียเลี้ยงดู ตอนนี้ชีวิตพี่ใหญ่อยู่แบบธรรมดา ๆ เขาเลยรู้สึกผิดในใจอยู่เสมอ

อันที่จริงเธอคิดว่า การเปิดร้านอาหารก็น่าจะอยู่ได้สบายพอตัว มีอะไรไม่ดีกันล่ะ ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่เงินก็น่าจะมี

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอคอยห้ามไว้ ป่านนี้สามีคงคิดจะเจียดเงินไปจุนเจือบ้านพี่ใหญ่แล้ว

ชวีลี่ย่าเป็นผู้หญิงฉลาด พูดจาไพเราะน่าฟังมาโดยตลอด

"เสี่ยวเฮ่าเป็นยังไงบ้างคะ คุณลองถามเขาดูสิว่าเงินค่าขนมพอใช้ไหม ถ้าไม่พอก็ให้เขาไปสักหน่อย แต่คุณต้องบอกพี่ใหญ่ด้วยนะ กันไม่ให้เด็กผู้ชายใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจนเสียนิสัย"

เฟิงยินเทียนรู้อยู่แก่ใจมาตลอดว่าภรรยาดูถูกครอบครัวของเขา ดูถูกบ้านพี่ใหญ่ มาถึงตอนนี้จึงอดอวดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้ "ตอนนี้เสี่ยวเฮ่าไม่ธรรมดาเลยนะคุณ ผมเจอเขาในงานประชุม เขาเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลี่ยว ก็ศาสตราจารย์เลี่ยวที่พ่อชอบพูดถึงบ่อย ๆ นั่นแหละ ศาสตราจารย์เลี่ยวเอ็นดูเสี่ยวเฮ่ามาก พาไปกินข้าวด้วยกันตลอดเลย และเพราะเสี่ยวเฮ่านี่แหละ เย็นนี้ผมถึงได้นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับศาสตราจารย์เลี่ยว คืนนี้ยังมีการประชุมระดับสูงกว่าเดิมอีกรอบ ปกติแล้วผมไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมหรอก แต่เพราะผมได้นั่งร่วมโต๊ะกับศาสตราจารย์เลี่ยว คืนนี้ก็เลยได้เข้าไปร่วมด้วย"

ชวีลี่ย่าคิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายของบ้านพี่ใหญ่จะเก่งกาจถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ?

พ่อของเธอก็เป็นศาสตราจารย์เหมือนกัน เธอจึงเข้าใจคนในวงการนี้เป็นอย่างดี ยิ่งเข้าใจก็ยิ่งรู้ซึ้งถึงความห่างชั้นของระดับขั้น

เธอรีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน "เสี่ยวเฮ่าเด็กคนนั้นมองดูก็รู้ว่าเรียบร้อย มีอนาคตไกล เขาอยู่ปีสี่แล้วใช่ไหม ปีสี่มีเรื่องต้องใช้เงินเยอะ คุณเป็นอาก็ควรแสดงน้ำใจสักหน่อย เดิมทีฉันเป็นอาสะใภ้ก็ว่าจะซื้อเสื้อผ้าหรืออะไรให้สักชุด แต่ก็ไม่ได้ไปด้วย คุณก็ให้เป็นเงินไปเลยแล้วกัน ให้ไปสักห้าพันนะ"

……