ตอนที่ 69 ดอกเบญจมาศ

……

เฟิงยินเทียนนึกไม่ถึงว่าภรรยาจะใจกว้างขึ้นมากะทันหันแบบนี้

ถึงกับเสนอตัวจะให้เงินเองเลย

ที่บ้านภรรยาเป็นคนคุมเงิน เรื่องรายจ่ายทุกอย่างจึงเข้มงวดมาก

เมียยอมให้เขาซื้อนาฬิการาคาเป็นแสนได้ แต่ถ้าเขาจะเอาเงินสักสองพันไปให้ทางพี่ใหญ่ เมียเป็นต้องบ่นพึมพำทุกที

จริง ๆ แล้วพี่ใหญ่เคยเอ่ยปากยืมเงินเขาแค่ครั้งเดียว ตอนที่เสี่ยวเฮ่าจะเข้าเรียน โรงงานล้มละลาย โรงเรียนของโรงงานเปิดต่อไม่ได้ ถ้าจะแก้ปัญหาเรื่องเรียนของเสี่ยวเฮ่าก็ต้องซื้อบ้านในเขตพื้นที่การศึกษา พี่ใหญ่มีเงินซื้อบ้านไม่พอ เลยอยากจะขอยืมเขาสักหน่อย

แต่เมียไม่ยอม

เขาจึงทำได้แค่แอบเอาเงินเก็บส่วนตัวที่ซุกไว้หลายปีจำนวนสองหมื่นหยวนไปให้พี่ใหญ่

เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย รายได้โปร่งใสตรวจสอบได้หมด การจะแอบเก็บเงินลับ ๆ มันยากเย็นแสนเข็ญ

จนกระทั่งได้ตำแหน่งศาสตราจารย์ มีโครงการวิจัยเข้ามา ถึงพอจะเก็บเงินติดกระเป๋าไว้เองได้ทีละนิดละหน่อย

ต่อให้ภรรยาไม่พูด เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะให้เงินหลานชายอยู่แล้ว อุตส่าห์มาไกลขนาดนี้ จะให้มาแค่แวะดูหน้าแวบเดียวได้ยังไง

ตัวเขาเองก็เคยผ่านชีวิตมหาวิทยาลัย รู้ดีว่าพวกเด็กปีสี่ทั้งเคว้งคว้างทั้งขาดแคลนเงินทอง มีแต่ความไม่แน่นอนเต็มไปหมดกับอนาคต

ตอนแรกตั้งใจว่ามาถึงแล้วจะคุยเปิดอกกับหลานชายสักหน่อย

เขารู้สึกมาตลอดว่าหลานชายนิสัยเหมือนพี่ใหญ่เกินไป ซื่อตรงเกินไป คนแบบนี้พอออกไปอยู่ในสังคมจะค่อนข้างเหนื่อยและมักจะเจอแต่ทางตัน

ยังไงเขาก็เป็นคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมอยากให้หลานชายมีชีวิตที่ดีกว่านี้

อย่างน้อยก็ช่วยชี้แนะสักนิด จะได้ไม่ต้องเดินอ้อมให้เสียเวลา

แต่ผลที่ได้คือ

ให้ตายสิ

ตกค่ำเห็นท่าทางของหลานชายแล้ว

เจ๋งกว่าตัวเขาในตอนนั้นเสียอีก

สมัยก่อนตอนเขาติดตามศาสตราจารย์รุ่นเก๋า ต้องคอยตัวสั่นงันงก ระมัดระวังไปหมดทุกฝีก้าว กลัวทำผิด ประจบประแจงอย่างจริงจัง ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง แต่สุดท้าย ที่รอดมาได้ก็เพราะหน้าตาหล่อเหลาจนลูกสาวศาสตราจารย์มาถูกตาต้องใจ

ไม่อย่างนั้นคงต้องเก็บข้าวของไปดิ้นรนลอยคออยู่ในมหาวิทยาลัยชีวิตเหมือนกัน

เขารู้ดีว่าตัวเองมีน้ำยาแค่ไหน อยู่ต่อหน้าคนซื่ออย่างพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็พออวดได้อยู่หรอก แต่พอออกไปข้างนอก คนเก่ง ๆ มีถมเถไป เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาน่ะไม่พอรับมือหรอก

คนเรามันมีกำแพงขวางกั้นอยู่ ช่องว่างทางไอคิวและอีคิวมันห่างกันเกินไป

ตัวเขาเองก็เรียนรู้ไป เติบโตไป และทอดถอนใจไปพร้อมกัน

ทว่าเสี่ยวเฮ่าเวลาอยู่ต่อหน้าศาสตราจารย์เลี่ยว กลับดูสบาย ๆ ผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ กับข้าวที่ศาสตราจารย์เลี่ยวคีบเองไม่ยอมกิน แต่ยอมกินเฉพาะกับข้าวที่เสี่ยวเฮ่าคีบให้

ศาสตราจารย์เลี่ยวขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ที่พ่อตาของเขาจำฝังใจไม่ลืม ก็เพราะตอนประชุมในอดีตนั่งอยู่ข้างล่าง แล้วพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

ศาสตราจารย์เลี่ยวปาสมุดเล่มหนึ่งลงมา เกือบจะฟาดโดนหน้าพ่อตาเข้าให้

แต่อีกฝ่ายเขามีของจริง เจ๋งจริง เลยกล้าปา

แม้แต่พวกผู้นำยังต้องเกรงใจและสุภาพด้วย

หลานชายบ้านเขานี่คลื่นลูกใหม่แซงหน้าคลื่นลูกเก่าจริง ๆ เก่งกว่าตัวเขาในตอนนั้นลิบลับ

ไม่รู้ว่าศาสตราจารย์เลี่ยวมีลูกสาวไหมนะ ไม่สิ ตามอายุของศาสตราจารย์เลี่ยว ถ้ามีลูกสาวก็คงแต่งงานไปนานแล้ว ต้องถามว่ามีหลานสาวหรือเปล่ามากกว่า?

ซี้ด

เฟิง ศาสตราจารย์ลูกเขย ยินเทียนพอคิดแบบนี้เข้า ก็รู้สึกว่าชักจะหน้าไม่อายเกินไปหน่อยแล้ว

จะมาอาศัยเป็นลูกเขยเพื่อเป็นศาสตราจารย์กันทุกคนไม่ได้หรอก นั่นมันทางสายเก่าของเขา นับเป็นแผนชั้นเลว ถ้ามุ่งหน้าไปทางสายวิจัยได้โดยตรงย่อมดีที่สุด

อย่างน้อยก็จะไม่ถูกคุมเข้มขนาดนี้

เดิมทีเขาเตรียมจะเจียดเงินเก็บส่วนตัวสองพันแอบให้หลานชาย แล้วรายงานยอดกับภรรยาว่าให้ไปแปดร้อย สาเหตุหลักคือเขาก็ไม่ได้มีเงินเยอะอะไร อีกทั้งยังกังวลว่าถ้าให้มากเกินไปเด็กจะเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย

แต่ตอนนี้ภรรยาอนุมัติมาห้าพัน อืม ตัวเขาเตรียมไว้เองสองพัน รวมกันก็เป็นเจ็ดพัน ที่สำคัญคือพอดูจากสภาพของหลานชายในตอนนี้ ค่อนข้างสุขุมและมีแววเจริญก้าวหน้า คงไม่เอาไปใช้จ่ายซี้ซั้วหรอก

เงินต้องใช้ให้ถูกจุดถึงจะเรียกว่าเงิน เอาไปซื้อรองเท้า ซื้อไอเทมเกม มีแต่จะได้ความสุขชั่วคราว นอกนั้นไม่เหลืออะไรติดตัวเลยสักอย่าง

……แต่ความสุขจริง ๆ มันก็ดีเหมือนกันนะ

ทว่ามันสั้นเกินไป มีเพียงการเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น ถึงจะมีความสุขได้ตลอดไป

เฟิงยินเทียนพักผ่อนสักครู่ ทำสมองให้โล่งว่าง

คืนนี้ยังมีประชุมอีก เขาต้องเก็บสมองไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าพวกผู้ยิ่งใหญ่พูดอะไรแล้วเขาฟังไม่เข้าใจคงน่ากระอักกระอ่วนแย่

……

เฟิงเฮ่าไปจัดการเรื่องที่พัก เขายังรู้สึกตื่นเต้นอยู่นิดหน่อย

เพราะแฟนก็ยังไม่มี จะไปมีโอกาสเปิดห้องพักได้ยังไง

ในหอพัก ตอนแรกพวกเขานึกว่า ผอ.หยาง จะมีประสบการณ์โชกโชน แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ผอ.หยาง ก็คือ ผอ.หยางจริง ๆ

ยังดีที่เคาน์เตอร์โรงแรมมีรายการจัดสรรสำหรับการประชุม ห้องของศาสตราจารย์เลี่ยวจัดเตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว ส่วนผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ อย่างเขาก็มีห้องด้วยเช่นกัน

ที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาวระดับเก่าแก่ของท้องถิ่น มีคนมาจัดประชุมกันเป็นประจำ

ห้องที่เตรียมไว้ให้ศาสตราจารย์เลี่ยวคือห้อง 701 ตึก B ส่วนของเฟิงเฮ่าคือห้อง 703

เฟิงเฮ่าแวะไปดูห้อง 703 ก่อน เป็นห้องเตียงคู่มาตรฐานทั่วไป และค่อนข้างกว้างทีเดียว

มีเตียงใหญ่หนึ่งหลัง แล้วในห้องน้ำยังมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ มีหน้าต่างบานจรดพื้น ด้านหน้าหน้าต่างมีโต๊ะทำงาน อีกมุมหนึ่งของหน้าต่างบานจรดพื้นเป็นโซฟา ข้าวของดูมีคุณภาพดีมาก ให้ความรู้สึกโปร่งโล่งโอ่โถง

ห้องนี้ห้องเดียวใหญ่กว่าห้องพักในหอสามห้องรวมกันเสียอีก

พอเห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในห้องน้ำ เฟิงเฮ่ายังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ห้องใหญ่ขนาดนี้น่าจะพาเหล่าเซียวออกมาเปิดหูเปิดตาด้วย เจ้าหมอนั่นเคยบอกว่าไม่เคยใช้อ่างอาบน้ำเลยสักครั้ง (มิตรภาพลูกผู้ชายแท้ ๆ อย่าคิดลึก)

พอดูห้องของตัวเองเสร็จ นำข้าวของเครื่องใช้ของตนออกมาวางไว้ เฟิงเฮ่าก็ไปดูห้อง 701

ตอนแรกเขานึกว่าห้อง 701 จะเหมือนกัน เพราะอยู่ติดกันแค่นี้

นึกไม่ถึงเลยว่าห้อง 701 จะเป็นห้องสวีต

ให้ตายสิ ใหญ่กว่าห้องของเขาเกินเท่าตัว

มีห้องนอน ด้านนอกห้องนอนมีห้องรับแขก ซึ่งอย่างน้อยก็เทียบเท่าห้องประชุมเล็กห้องหนึ่งได้เลย

มีโซฟาวางล้อมเป็นวง และยังมีเคาน์เตอร์บาร์

ตรงมุมเคาน์เตอร์บาร์มีตู้เย็น ข้างในอัดแน่นไปด้วยเครื่องดื่ม

เสียดายที่ศาสตราจารย์เลี่ยวคงไม่ดื่มของพวกนั้นแน่นอน

เฟิงเฮ่าลองหาดูแล้วไม่มีป้ายราคา แสดงว่าสามารถดื่มได้ตามใจชอบ

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่าลองกด ๆ ที่นอนดู

เพราะ ผอ.หยาง เตือนไว้เป็นพิเศษว่า คนแก่มักมีปัญหาเรื่องเอว นอนเตียงนุ่มไม่ได้ หมอนก็เช่นกัน ต้องใช้แบบแข็ง

เตียงนุ่มมาก หมอนก็เป็นหมอนขนสัตว์ประเภทที่หนาสูง

เอวของเฟิงเฮ่ายังดีอยู่ จะอย่างไรก็ได้ นอนได้ทั้งเตียงนุ่มเตียงแข็ง

แต่ ผอ.หยาง ได้กำชับไว้แล้ว

เฟิงเฮ่าเห็นโทรศัพท์ตรงหัวเตียง จึงโทรศัพท์ไปที่แผนกต้อนรับ สอบถามว่ามีหมอนและท็อปเปอร์แบบแข็งไหม "ผมโทรมาจากห้อง 701 ครับ"

คาดว่าทางนั้นคงเห็นเลขห้อง 701 โชว์ขึ้นมาทันที จึงถามว่าต้องการหมอนเปลือกโซบะใบเดียวหรือสองใบ เดี๋ยวจะนำขึ้นมาส่งให้ ส่วนที่นอนจะให้พนักงานขึ้นมาพลิกเอาด้านแข็งขึ้นมาให้

เฟิงเฮ่าบอกว่าขอหมอนเปลือกโซบะใบเดียวก็พอ ศาสตราจารย์เลี่ยวนอนคนเดียว ไม่จำเป็นต้องใช้สองใบ

เขาคิดว่าพนักงานจะมาอีกสักครู่ แล้วสักครู่นี่มันนานแค่ไหนกันนะ

ตอนนี้ตนเองต้องนั่งรอแหง็กอยู่ในห้องอย่างนั้นเหรอ

ดูเหมือนจะไม่ถูก ดูเวลาแล้ว การประชุมช่วงค่ำก็ใกล้จะเริ่มแล้วด้วย

เฟิงเฮ่าจึงตัดสินใจไปที่ห้องประชุมก่อน

พอทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่าก็แอบถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ พับผ่าสิ ตอนแรกนึกว่าผู้ช่วยตัวน้อยจะไม่ต้องทำอะไรเสียอีก แค่ตามมาคอยกิน ๆ ดื่ม ๆ พอมาถึงจริง ๆ ถึงได้พบว่า อันที่จริงมีเรื่องหยุมหยิมเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เพียบ หากมองข้ามไปทั้งหมด คราวหน้าคงไม่ต้องมาอีกแล้ว

พอเฟิงเฮ่าไปถึงหน้าห้องประชุม ก็เห็นศาสตราจารย์เลี่ยวกำลังยืนคุยกับคนอื่นอยู่ที่หน้าประตูจริง ๆ

คุณอาก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เพียงแต่ยืนอยู่ตรงริมขอบ

เฟิงเฮ่าเดินเข้าไปใกล้ แต่ฟังไม่เข้าใจเอาเสียเลย จึงคุยกับฝรั่งผมทองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทน

ถือเสียว่าฝึกพูดภาษาอังกฤษ

คนที่เคยผ่านการเรียนมาทุกคนย่อมรู้ดีว่า เวลาเราเห็นชาวต่างชาติ ปฏิกิริยาใต้สำนึกมักอยากจะฝึกพูดภาษาอังกฤษขึ้นมาทันที

ชาวต่างชาติ = โอกาสฝึกสนทนา

ฝรั่งผมทองมีความรู้สึกดีต่อเด็กหนุ่มที่เพิ่งให้ยาอมจินซ่างจื่อแก่เธอเป็นอย่างมาก

ระดับทางวิชาการของเธอความจริงแล้วธรรมดามาก แต่พระจากแดนไกลมักสวดมนต์ได้เก่งกว่า จึงได้มาร่วมอยู่ในกลุ่มเซียนพวกนี้ด้วย

เธอสวมหูฟังแปลภาษาอยู่ แต่ก็เริ่มฟังไม่ค่อยเข้าใจแล้ว

ประจวบเหมาะกับที่เฟิงเฮ่าเข้ามา เธอจะได้คุยกับเขาแก้เก้อ

อย่างที่รู้กันดี หัวข้อเปิดการสนทนาสามัญประจำตัวของชาวต่างชาติมีสามอย่าง ได้แก่ สภาพอากาศ สิ่งแวดล้อม และการเมือง

เรื่องการเมืองย่อมคุยที่นี่ไม่ได้แน่นอน

เลยคุยเรื่องสภาพอากาศ สิ่งแวดล้อม และอาหารอร่อย ๆ แทน

ฝรั่งผมทองคนนี้คร่ำหวอดอยู่ในแวดวงวิชาการ จึงตั้งชื่อภาษาจีนให้ตัวเองว่า "หลี่กังเถี่ย" เฟิงเฮ่าต้องพยายามกลั้นขำอย่างสุดชีวิต

เธอยังอธิบายอย่างภาคภูมิใจอีกว่า แซ่ "หลี่" นั้นได้ยินมาว่าพวกคุณเคยมีกษัตริย์องค์หนึ่งแซ่หลี่ นั่นคือหลี่ซื่อหมิน เป็นเชื้อพระวงศ์ เธอจึงเลือกแซ่นี้

บรรดาศาสตราจารย์แซ่หลี่แถวนั้นต่างพากันทำหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ทุกคนก็แซ่หลี่เหมือนกัน ยังไม่กล้าโอ้อวดเลย

ส่วน "กังเถี่ย" ไม่ต้องพูดถึง จิตใจเด็ดเดี่ยวดั่งเหล็กกล้า

เธอบอกว่าเธอมาจากประเทศสโลวีเนีย

เฟิงเฮ่าสตั๊นไปชั่วขณะ วิชาภูมิศาสตร์ก็เรียนมางั้น ๆ นึกไม่ออกจริง ๆ ว่านี่มันประเทศไหน

หลี่กังเถี่ยแนะนำออกมาอย่างคุ้นชิน ประเทศสโลวีเนีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของยุโรป ปลายสุดทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรบอลข่าน ทิศตะวันตกติดกับอิตาลี ทิศเหนือติดกับออสเตรียและฮังการี...

พอพูดแบบนี้ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ก็แถบที่มีประเทศอยู่กระจุกตัวกันแน่นเอี้ยดตรงนั้นนั่นเอง

ภาคอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีของสโลวีเนียค่อนข้างเจ๋งเอาเรื่อง หลี่กังเถี่ยบอกว่าทิศทางการวิจัยหลักของเธอคือสาขาไฟฟ้า

เฟิงเฮ่าพยายามมองหลี่กังเถี่ยเป็นเทปคาสเซตต์มีชีวิต เขาคุยอย่างตั้งใจสุดขีด และเพราะมีบัฟเสริมทักษะภาษาพูด ยิ่งพูดยิ่งลื่นไหล

พอเปิดปากพูดได้ก็พบว่า ภาษาอังกฤษกระจอกแค่นี้ ไม่ยากเลยสักนิด ง่ายเหมือนปอกกล้วย เก็บได้สบาย ๆ

นี่มันต่างอะไรกับการเม้าท์มอยกับญาติโกโหติกา จะคุยเรื่องอะไรก็คุยไปเรื่อยได้หมด

แถมหลี่กังเถี่ยก็ไม่ได้มาจากประเทศแถวยุโรปชั้นนำระดับท็อป ท่าทีจึงค่อนข้างเป็นกันเอง อบอุ่น และให้ความรู้สึกเท่าเทียมเป็นอิสระ การเติบโตในประเทศที่ต่างกันทำให้แนวคิดมุมมองและวิธีคิดไม่เหมือนกัน เรื่องที่คุยเลยมีเยอะมาก ความแตกต่างทางวัฒนธรรมนี่คุยได้สามวันสามคืนก็ไม่มีหมด

เสียดายก็แต่น้าหลี่กังเถี่ยอายุอานามไม่น้อยแล้ว

ก็นั่นสิ ทำงานสายวิชาการ คนที่มีสิทธิ์มาประชุมระดับนี้ได้ นอกจากผู้ช่วยตัวน้อยอย่างเฟิงเฮ่าแล้ว ขนาดอาเฟิงยังจัดเป็นใบหน้าที่ละอ่อนสุด ๆ ในนี้ คนในงานแทบทุกคนเรียกเขาว่าเสี่ยวเฟิงได้หมด

ด้วยความที่เฟิงยินเทียนยังหนุ่มเกินไป ที่มหาวิทยาลัยคนเลยแอบตั้งฉายาให้เขาว่า "ลูกเขยแซ่เฟิง"

ของอย่างวิชาการ ถ้าไม่มีการสั่งสมประสบการณ์มานานหลายสิบปีก็ยากจะออกผล อัจฉริยะน่ะเป็นคนส่วนน้อย

เฟิงเฮ่ากับหลี่กังเถี่ยคุยกันออกรสออกชาติ

เฟิงยินเทียนมองหลานชายที่กำลังรัวภาษาอังกฤษฟาดฟันกับชาวต่างชาติอยู่ตรงนั้นแล้วถึงกับเริ่มสงสัยขึ้นมาว่า พี่สะใภ้แอบมีคนอื่นข้างนอกหรือเปล่า...

ไม่หรอก ไม่ใช่หรอก หลานชายหน้าตาเหมือนเขาขนาดนี้ ต้องเป็นสายเลือดตระกูลเฟิงแน่นอน

แต่ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนโรงงานของพี่ใหญ่มีฝรั่งมาเยี่ยมชม ฝรั่งพูดอังกฤษประโยคหนึ่ง พี่ใหญ่ก็เหวี่ยงค้อนยักษ์ทีหนึ่ง พูดอังกฤษอีกประโยค พี่ใหญ่ก็เหวี่ยงค้อนอีกทีหนึ่ง

พี่ใหญ่บอกว่าตอนนั้นลนลานมาก ฟังภาษาต่างดาวไม่ออกสักคำ ได้แต่เหวี่ยงค้อนแก้เขินไปเรื่อย

แต่ในเวลานี้ เสี่ยวเฮ่ากลับโคตรจะเทพเลย ตอนเรียนมหาวิทยาลัยความฝันของเขาก็คือการเป็นแบบนี้แหละ

ชวนฝรั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อยได้ตามใจ

เสียดายที่จนถึงตอนนี้ ด้วยความที่ต้องเขียนวิทยานิพนธ์ฉบับภาษาอังกฤษ เอกสารวิชาการมากมายก็เป็นภาษาอังกฤษ เลยจำใจต้องทนกัดฟันเรียนภาษาอังกฤษ ทว่าภาษาพูดของเขาก็ยังคงเป็นอังกฤษสำเนียงจีนอยู่ดี พูดไม่ค่อยจะลื่นไหล

เฟิงเฮ่ากับหลี่กังเถี่ยคุยกันอย่างออกรส อาจารย์อาวุโสท่านอื่นก็เข้ามามุงด้วย ในฐานะเจ้าบ้านที่ดีจะมัวพูดแต่ภาษาที่แขกฟังไม่รู้เรื่องไม่ได้ เรื่องชวนคุยยังพอคุยได้อยู่ พริบตาเดียวสารพัดสำเนียงภาษาอังกฤษรุ่นเดอะก็พากันพรั่งพรูออกมา

แปดโมงตรง การประชุมก็เริ่มต้นขึ้นตรงเวลา

ผู้คนทยอยเดินส่งเสียงกุกกักเข้าสู่ห้องประชุม

พอทุกคนเห็นเจ้าหนุ่มน้อยคนนั้นถือแก้วน้ำใสชงชาดอกเบญจมาศ คิ้วก็อดกระตุกไม่ได้

ที่แท้ก็แกนี่เอง ถึงว่าทำไมพวกเราถึงไม่มีกันสักคน

ดอกเบญจมาศนั่นช่างใหญ่เบิ้มหนาแน่นจริง ๆ

โดยเฉพาะศาสตราจารย์คนที่โดนดอกเบญจมาศแปะเต็มหน้าในวันนี้ และต้องเอามือหยิบออกเองพร้อมกับพูดหัวเราะเยาะตัวเองว่า "ดีจริง ชาดอกเบญจมาศดับร้อนบำรุงสายตา"

เฟิงเฮ่ารู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นอาของตนนั่งอยู่แถวหลังสุด

เขาจึงสาวเท้าก้าวยาว ๆ ไปหาแล้วถามว่า "อา เอาชาดอกเบญจมาศไหมครับ เดี๋ยวผมชงให้แก้วหนึ่ง?"

เฟิงยินเทียน: "...เกรงใจไปแล้ว ไม่ต้องหรอก"

...