ตอนที่ 70 มาสอบ ป.โท สิ

...

ยามเช้าตรู่

เฟิงเฮ่าหาน้ำผึ้งไม่เจอ คิดว่าตรงที่กินอาหารเช้าคงน่าจะมี

เขารินน้ำอุ่นให้ตัวเองหนึ่งแก้วแล้วดื่มลงไป

จากนั้นก็ไปยืนริมหน้าต่างโรงแรม ถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ข้างนอกไว้รูปหนึ่ง

ด้านหลังโรงแรมติดริมแม่น้ำ ทั้งยังมีสวนสาธารณะ บรรยากาศดีและสวยงามมาก

แต่เช้าตรู่ ในสระบัวใต้ลานโรงแรมก็มีห่านขาวตัวใหญ่สองตัวกำลังว่ายเล่นอยู่

เฟิงเฮ่าถ่ายภาพนี้ไว้ แล้วส่งไปให้ซูชิงชิง

"ฟ้าครึ้ม ฝนยังไม่ตก ผมจะออกไปวิ่งข้างนอกสักรอบ รูมเมตผมเหล่าเซียวบอกว่าวันนี้น่าจะมีฝนตก ถ้าคุณตื่นมาวิ่ง ระวังอย่าให้โดนฝนนะ"

สติกเกอร์: "กระต่ายน่ารัก"

คราวนี้ ซูชิงชิงกลับส่งรูปมุมข้างใบหน้ามาให้เขา เป็นภาพถ่ายระยะประชิด ดูออกว่าถ่ายตอนอยู่บนเตียง จมูกของเธอสวยโด่งเชิดเป็นสัน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย หน้าสดไร้เครื่องสำอางอย่างแท้จริง

ตอนที่เฟิงเฮ่าเปิดดูรูป หัวใจก็เต้นช้าไปหนึ่งจังหวะ

โดยเฉพาะช่วงเวลาที่รอให้รูปโหลดขึ้นมา ช่วงเวลาแสนสั้นแค่นั้นเขากลับรู้สึกว่ายาวนาน ทั้งยังรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง

ซูชิงชิง: คุณไม่อยู่ ฉันไม่อยากวิ่งเลย

สติกเกอร์: "กระต่ายวิ่ง ๆ อยู่แล้วล้มแปะ"

เฟิงเฮ่า: ...รู้สึกเหมือนเธอมาติดกล้องวงจรปิดไว้เลย

ตัวเขาตอนนี้ก็เหมือนกับเจ้ากระต่ายโง่ตัวนี้ กระโดดดึ๋ง ๆ ไปมา แล้วก็แผละ ล้มคว่ำลงไป แถมยังมีความสุขพิลึก

โฮกๆๆ

ไม่รู้ทำไม พอเขาส่งข้อความไปหาคุณหนูใหญ่ซู

คุณหนูใหญ่ซูก็ตอบกลับมาแบบธรรมดาเช่นกัน

ทว่าเขากลับรู้สึกเหมือนโดนหยอดโดนอ่อยอย่างไร้สาเหตุ ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ไม่มีคำไหนพูดถึงคำว่าชอบ แต่ทุกคำล้วนอบอวลไปด้วยความสุขใจ

เฟิงเฮ่าลงมาชั้นล่างเพื่อวิ่ง ตอนวิ่งใบหน้าก็ยังเปี่ยมไปด้วยความร่าเริง

จากนั้นก็บังเอิญเจอศาสตราจารย์เลี่ยวที่กำลังยืนคุยสัพเพเหระกับศาสตราจารย์หลูอยู่ในสวน

มิน่าล่ะกระเป๋าของศาสตราจารย์เลี่ยวถึงไม่เบาเลย ให้ตายสิ ชุดอีกชุดหนึ่งนี่เอง

ชุดวอร์มสีขาว เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว ดูมีชีวิตชีวามาก

เมื่อคืนประชุมจนถึงห้าทุ่มกว่า พอเช้ามาศาสตราจารย์เลี่ยวก็ยังดูกระปรี้กระเปร่าดีทีเดียว

กำลังยืดเส้นยืดสายกับเสี่ยวหลูอยู่ในสวน

พอมองเสี่ยวหลูที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้ง 11 ปี ถุงใต้ตากลับบวมเป่งกว่าเธอเสียอีก ทั้งคนก็ดูไร้ชีวิตชีวา

"เตียงของโรงแรมมันนุ่มเกินไป ผมนอนไปคืนเดียว เอวแก่นี่ทรมานแทบแย่ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะหนาวจนเป็นหวัดเพิ่มอีกโรคละก็ ดึก ๆ ดื่น ๆ ผมคงลงไปนอนบนพื้นแล้ว โซฟาก็นุ่ม เตียงก็นุ่ม หมอนก็นุ่ม คนกระดูกแก่แข็ง ๆ อย่างพวกเรานี่ทนอะไรที่มันยวบยานุ่มนิ่มไม่ไหวจริง ๆ"

ศาสตราจารย์เลี่ยว ผู้มีผู้ช่วยเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา รู้สึกขำอยู่บ้าง

เอวของเธอก็ไม่ค่อยดีเหมือนกัน

เมื่อก่อนตอนเสี่ยวเหอมาด้วยก็จะคอยขอหมอนเปลือกบัควีตให้เธอตลอด

แต่เตียงที่นุ่มเกินไปนั้นก็จนปัญญา

พอย้อนนึกดู เมื่อคืนเธอนอนหลับสบายมาก เตียงก็แน่นแข็งกำลังดี

หมอนเปลือกบัควีตก็มี

จังหวะนั้นพอดีกับที่เห็นเสี่ยวเฟิงวิ่งสวนตรงมา โฮะ มีวินัยจริง ๆ เชียว

เมื่อวานตอนออกมาจากห้องประชุมก็เห็นเขากำลังอ่านหนังสือหาความรู้อยู่เหมือนกัน

เพียงแต่เจ้าหนุ่มคนนี้ เมื่อก่อนคงไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าไร ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงกับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนั้น น้าของเขาก็เป็นถึงศาสตราจารย์ แถมยังได้รับตำแหน่งเยาวชนดีเด่นด้วย หากจะขัดเกลาอบรมสั่งสอนสักหน่อยก็น่าจะยังทันอยู่

เฟิงเฮ่าวิ่งมาถึงตรงหน้าศาสตราจารย์เลี่ยว ในหัวก็ได้รับการแจ้งเตือนว่าค่าความรู้สึกดีของศาสตราจารย์เลี่ยวที่มีต่อตนเพิ่มขึ้นเป็น 75 แล้ว

รู้สึกถึงความสำเร็จอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังมีอาการเกร็งแปลก ๆ ปนอยู่ด้วย

"อาจารย์ อรุณสวัสดิ์ครับ ศาสตราจารย์หลู อรุณสวัสดิ์ครับ" เฟิงเฮ่าเดินเข้าไปทักทายอย่างว่าง่าย

ศาสตราจารย์หลูพยักหน้า

แล้วบ่นต่อว่าเตียงนุ่มเกินไป เตียงโรงแรมไม่คิดถึงเป็นถึงตายของคนแก่บ้างเลย

เฟิง แสนรู้ความ เฮ่า กล่าวอย่างว่าง่ายว่า "ศาสตราจารย์หลูครับ สามารถโทรไปที่แผนกต้อนรับของโรงแรม ขอให้เขาเอาหมอนแข็งกับท็อปเปอร์แบบแข็งมาให้ได้ครับ เมื่อคืนผมเตรียมล่วงหน้าไว้ให้อาจารย์แล้ว อาจารย์หลับสบายดีไหมครับ"

เลี่ยวฟางหัวเผยฟันปลอมเรียงตัวเป็นระเบียบ ยิ้มพลางกล่าวว่า "สบายมากจ้ะ สุขภาพฉันแข็งแรงดีมาตลอด หลับรวดเดียวถึงเช้าเลย"

เลี่ยวฟางหัวได้อวดเพื่อนเก่าไปหนึ่งยกโดยไม่ได้ตั้งใจ รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก

จึงพากันไปกินอาหารเช้าด้วยกัน

ปรากฏว่าพอไปถึงห้องอาหารเช้า ก็มีศาสตราจารย์มากมายเข้ามาทักทายศาสตราจารย์เลี่ยว

หากวันนี้ยังไม่รวบรวมความกล้าเข้ามาทักทาย การประชุมก็จบลงแล้ว หน้าตาก็ไม่ได้เปิดเผย ความรู้ก็ไม่ได้เรียนรู้ เสียเที่ยวเปล่า ๆ

คนเยอะขนาดนั้น ผู้ช่วยตัวน้อยอย่างเฟิงเฮ่าแทรกเข้าไปไม่ถึงเลย

เขาทำได้เพียงไปตักอาหารคนเดียว นั่งกินคนเดียว

โอกาสที่เขาจะได้พักโรงแรมหรูมีไม่มากนัก แต่ก็เคยพักอยู่บ้าง

ก่อนหน้านี้หน่วยงานของอาเขยมีกิจกรรมสวัสดิการ อาหญิงเลยชวนเขาไปเที่ยว ก็คือไปพักในโรงแรม เขาจึงได้พาน้องชายลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยไปกินดื่มเที่ยวเล่น

ยังดีที่เขาไม่รู้จักศาสตราจารย์พวกนี้ จึงไม่ต้องคอยทักทายตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนพิลึก เขาเลยตั้งหน้าตั้งตาหาของกินอย่างเดียว

คุณอาก็ยังไม่มา

คาดว่าคงมีภารกิจทางสังคม

คุณอาไม่มีทางนอนตื่นสายในสถานที่แบบนี้แน่นอน

ป้าหลี่กังเถี่ยก็ยังไม่มา รายนี้น่าสงสัยว่ากำลังนอนอยู่จริง ๆ เมื่อคืนพอประชุมเสร็จ ป้าหลี่กังเถี่ยก็ไร้วินัยอย่างยิ่ง กินคาร์โบไฮเดรตไปตั้งเยอะ มื้อดึกที่โรงแรมเตรียมไว้ มีทั้งบาร์บีคิว สาโทหวาน เค้ก สเต๊ก

ป้าหลี่กังเถี่ยกินเค้กกับบัวลอยสาโทหวานไปเยอะมาก

ส่วนศาสตราจารย์เลี่ยวดื่มแค่นมไปครึ่งแก้ว สมแล้วที่เป็นหญิงชราผู้อายุยืนถึงร้อยกว่าปี มีวินัยสุด ๆ

เฟิงเฮ่าแอดวีแชตของป้าหลี่กังเถี่ยไว้แล้ว ชื่อวีแชตของเธอคืออลิซ

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าเธอมีค่าความรู้สึกดีต่อเขาค่อนข้างสูง แต่ระบบกลับไม่แจ้งเตือน คาดว่าเป็นเพราะป้าหลี่กังเถี่ยไม่ได้โสดหรือเปล่านะ??

หรืออาจเป็นแค่เพราะคนต่างชาติตามธรรมชาติแล้วค่อนข้างกระตือรือร้นและเป็นกันเอง จนทำให้เขาคิดไปเองว่าเธอชอบเขาก็ได้

เฟิงเฮ่าเดินตักอาหารเช้ามากินอย่างตั้งอกตั้งใจไปหนึ่งรอบ

จากนั้นเมนูไหนที่เขารู้สึกว่าอร่อย ก็ตักมาเพิ่มอีกชุดหนึ่ง

โจ๊กขาวมื้อเช้าใช้ไม่ได้ เหมือนเอาข้าวเหลือมาต้ม แต่น้ำถั่วแดงนั่นพอใช้ได้อยู่

น้ำถั่วแดงหนึ่งถ้วย ไม่ใส่น้ำตาล

แล้วสิ่งที่อร่อยที่สุดกลับกลายเป็นโร่วเจียหมัว

สงสัยเชฟทำโร่วเจียหมัวของโรงแรมจะมาจากซีอานแท้ ๆ โร่วเจียหมัวถึงได้อร่อยขนาดนี้ แป้งกรอบหอม รสชาติเนื้อกำลังดี สัดส่วนมันกับเนื้อแดงพอเหมาะ ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม

โร่วเจียหมัวครึ่งชิ้น แล้วในบรรดาผัก มีผัดผักกาดขาวจานหนึ่งที่รสชาติใช้ได้

สุดท้ายไม่ได้จัดผลไม้มาให้ เหมือนว่าทางแพทย์แผนจีนจะมีข้อห้ามเรื่องไม่กินผลไม้ ผลไม้มีฤทธิ์เย็น โดยเฉพาะตอนเช้าตรู่

อีกอย่างก็ไม่ได้อร่อยเป็นพิเศษอะไร เฟิงเฮ่าเลยจัดโยเกิร์ตมาให้แทน

เรียบง่ายสุด ๆ เขาจัดใส่ถาดแล้วยกไปให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

เมื่อเห็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เลี่ยวยกอาหารมาส่ง บรรดาศาสตราจารย์คนอื่น ๆ ที่ยังยืนอ้อยอิ่งอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเกรงใจ จึงพากันแยกย้ายไป

ศาสตราจารย์หลู นอนไม่พอแค้นฝังลึก เห็นอาหารที่เฟิงเฮ่ายกมาก็อดบ่นไม่ได้ "ของโรงแรมใช้ไม่ได้เลย ไม่อร่อยสักนิด สู้ทำกินเองง่าย ๆ ที่บ้านยังไม่ได้เลย"

ศาสตราจารย์เลี่ยวที่เมื่อคืนได้กินอาหารที่เฟิงเฮ่าป้อนให้ยิ้มพลางกล่าวว่า "เสี่ยวหลู เธออย่าเพิ่งดื่มชาแดงเลย ไปตักมาแบบเดียวกับฉันชุดหนึ่งสิ อร่อยแน่นอน ฉันจะบอกเธอให้ ที่บ้านเสี่ยวเฮ่าเปิดร้านอาหาร น่าจะมีวิชาติดตัวมาจากตระกูล อาหารที่เขาเลือกมาอร่อยเป็นพิเศษเลยนะ"

ศาสตราจารย์หลูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เฟิงเฮ่าหัวไวรีบพูดว่า "ศาสตราจารย์หลู เดี๋ยวผมไปตักมาให้ครับ"

ศาสตราจารย์หลูเป็นผู้ชาย แม้จะไม่มีการสืบประวัติจากผอ.หยาง ไม่รู้ว่าเขามีโรคประจำตัวอะไรไหม แต่เขาเอาแต่พูดว่าตัวเองนอนไม่หลับ สำเนียงทางเหนือชัดเจน คาดว่าน่าจะกินเผ็ดและกินอาหารรสจัด

เฟิงเฮ่าจัดเตรียมอาหารเหมือนของศาสตราจารย์เลี่ยวให้เขา ทั้งยังเตรียมน้ำพริกมาให้อีกหนึ่งถ้วยเล็ก กะดูแล้วปริมาณอาหารแบบของศาสตราจารย์เลี่ยวน่าจะพอกิน ศาสตราจารย์เลี่ยวเน้นบำรุงสุขภาพคงกินไม่เยอะ แต่ศาสตราจารย์หลูอาจจะไม่อิ่ม เฟิงเฮ่าจึงหยิบแพนเค้กมันฝรั่งทอดมาอีกหนึ่งชิ้น ส่วนโยเกิร์ตไม่ได้หยิบมาให้ แต่เปลี่ยนเป็นน้ำแตงกวาหนึ่งแก้วแทน

ศาสตราจารย์หลูกำลังคุยเล่นกับศาสตราจารย์เลี่ยว

เมื่อเห็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เลี่ยวยกอาหารมาส่งให้อย่างรวดเร็ว แถมยังไม่เหมือนกันอีกต่างหาก

เดิมทีเขาก็รู้สึกว่าของที่เหล่าเลี่ยวกินดูจืดชืดไปหน่อย เจ้าหนุ่มนี่มีไหวพริบสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ

พอกินเข้าไปคำแรกก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ รสชาติต่างกันลิบลับ

อร่อยทุกอย่างเลย

ของที่เขากินเมื่อวานไม่มีอะไรเข้าท่าสักอย่าง

ไม่มีอะไรหอมอร่อยเลย

มื้อนี้กินแล้วถูกปากมาก แม้แต่น้ำแตงกวาตบท้ายก็ไม่แย่ ดื่มเสร็จแล้วยังรู้สึกคล่องคอชื่นใจดีด้วย

ศาสตราจารย์หลูกินอิ่มหนำสำราญ รู้สึกเหมือนได้ฟื้นคืนชีพ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเสี่ยวเฟิง

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นลูกศิษย์ของเหล่าเลี่ยว ไม่ใช่ผู้ช่วยจริง ๆ เสียหน่อย

"นักศึกษาเสี่ยวเฟิงไม่เลวเลยนะ มีแผนจะสอบเรียนต่อปริญญาโทไหม ถ้าเธออยากสอบ มาสอบที่มหาวิทยาลัยของพวกเราได้นะ คณะเรามีสาขาเยอะแยะ เลือกสาขาที่ชอบได้เลย สาขาของฉันก็ได้ เพียงแต่งานวิจัยในมือฉันมีเยอะไปหน่อย ถ้าเธอสอบเข้าสาขาฉัน ช่วงแรกก็ให้พวกลูกศิษย์ของฉันช่วยดูแลเธอไปก่อน"

เฟิง ผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่า รู้สึกปลาบปลื้มจนตัวลอย

เขาไม่เคยคิดจะสอบเรียนต่อปริญญาโทเลยสักนิด หลัก ๆ คือเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่หัวกะทิสำหรับการเรียน คนโง่เรียนเพิ่มอีกสามปี ก็แค่กลายเป็นคนโง่ที่แก่ขึ้น...

ยิ่งจะหางานไม่ได้เข้าไปใหญ่

แต่แน่นอนว่าถ้าสอบติดขึ้นมาจริง ๆ ก็ว่าไปอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น ศาสตราจารย์หลูเชียวนะ มหาวิทยาลัยของเขาน่ะโคตรเจ๋งเลยไม่ใช่เหรอ

เจ๋งกว่ามหาวิทยาลัยระดับสองของเขาตั้งเยอะ ทั้ง 985, 211, ซวงอีหลิว ตัวเขาจะมีปัญญาอะไรไปเทียบ

เฟิงเฮ่าไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ที่มหาวิทยาลัยของพวกเขามีเส้นสายอย่างศาสตราจารย์เลี่ยวได้ ก็เพราะเธอเกษียณแล้วย้ายมาพักผ่อนวัยชราที่นี่เท่านั้นแหละ

แต่จังหวะนี้ ถ้าไม่แอดวีแชตไว้ก็โง่เต็มทน

เฟิงเฮ่าล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความตื่นเต้น แล้วกดเพิ่มเพื่อนวีแชตของศาสตราจารย์หลูอย่างตั้งอกตั้งใจ

เพื่อนในวีแชต: ปริมาณศาสตราจารย์ +1

มีศาสตราจารย์สี่คนแล้ว ที่มหาวิทยาลัยสองคน ศาสตราจารย์หลูหนึ่งคน คุณป้าหลี่กังเถี่ยหนึ่งคน ไม่สิ ถ้ารวมอาของตัวเองด้วยก็เป็นห้าคนแล้ว ก่อนหน้านี้ลืมนึกไปเลยว่าอาก็เป็นศาสตราจารย์เหมือนกัน

อย่างที่ใคร ๆ บอกไว้จริงด้วย ว่าต้องผูกมิตรกับพวกบิ๊กเนมเข้าไว้ เพราะเพื่อนของบิ๊กเนมก็เป็นบิ๊กเนมเหมือนกัน โอกาสยังมีอีกเพียบ

ถึงตอนนี้จะยังไม่มีประโยชน์ห่าเหวอะไรก็เถอะ แต่เผื่อไว้ก่อนไง

ศาสตราจารย์หลูก็กดรับแอดวีแชตอย่างสุภาพ

เขาเห็นว่าลูกศิษย์ของเหล่าเลี่ยวคนนี้ ข้อมือสวมโรเล็กซ์ ที่บ้านทำธุรกิจร้านอาหาร อาก็เป็นศาสตราจารย์ ฐานะทางบ้านน่าจะดีและมีการอบรมสั่งสอนที่ดี ทั้งยังดูหัวไวช่างเอาใจใส่ จนทำให้เขารู้สึกเอ็นดูและเสียดายความสามารถขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อย่างน้อยถ้าตนพาลูกศิษย์แบบนี้ไปออกทริปประชุมวิชาการ ก็คงไม่ต้องนอนพลิกตัวไปมาทั้งคืนจนนอนไม่หลับ

กินอิ่ม นอนหลับสบาย ผลการเรียนต่อให้ธรรมดาไปหน่อย ก็พอจะหยวน ๆ ลดหย่อนเกณฑ์ลงมาได้บ้าง

เฟิงเฮ่าแอดวีแชตเสร็จ ทันใดนั้นในหัวก็ได้รับเสียงแจ้งเตือน:

[ยินดีด้วย โฮสต์ตีใจชายโสดระดับทองคำหลูเฉิงกงสำเร็จ บรรลุผลสัมฤทธิ์เบื้องต้น ค่าความรู้สึกดีถึง 70 ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป เพียรพยายามไม่หยุดยั้ง พุ่งสู่ยอดเขาให้ได้!]

[หลูเฉิงกง อายุ 58 ปี หย่าร้าง โสด ทรัพย์สินสุทธิ 37.2 ล้าน ความรู้ความสามารถเปี่ยมล้น 85 คะแนน รูปลักษณ์ธรรมดา 70 คะแนน]

ซี๊ด!

เฟิงเฮ่าสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงในใจ

ทรัพย์สินของครอบครัวเขาทั้งหมด รวมบ้านเข้าไปด้วย ยังไงก็ไม่ถึง 5 ล้าน แต่คนพวกนี้เอะอะก็หลายสิบล้าน ทำได้ยังไงกันวะเนี่ย

ทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์มันรวยขนาดนี้เลยเหรอ

แต่พอหันไปมองศาสตราจารย์หลูเฉิงกงตรงหน้า ผมบนหัวเหลืออยู่แค่หนึ่งในหก ศีรษะล้านสะท้อนแสงไฟสปอตไลต์บนเพดานสว่างจ้าจนแยงตาเฟิงเฮ่าจนพร่ามัวไปหมด...