ตอนที่ 71 เงินเก็บส่วนตัว

……

ช่วงเช้า

รีบเร่งและวุ่นวาย

เฟิงเฮ่าเจอน้ำผึ้งในห้องอาหารจึงรินน้ำผึ้งผสมน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่งแล้วนั่งดื่มเงียบ ๆ

คุณอาเฟิงยินเทียนรีบร้อนเดินทางมาถึงในสภาพกระเซอะกระเซิง

ดูเหมือนคนที่เพิ่งถูกลากไปประชุมเช้าแบบกะทันหันมาหมาด ๆ

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ ศาสตราจารย์เลี่ยวต้องไปพบปะพูดคุยส่วนตัวกับเพื่อนเก่าสองสามคน เฟิงเฮ่าจึงนั่งรอคุณอาอยู่ที่ห้องอาหาร

เฟิงยินเทียนมาถึงห้องอาหารตอนเก้าโมงครึ่ง

สองอาหลานเลือกโต๊ะตรงมุมห้องที่มองเห็นวิวได้ดี

ช่วงพีคของมื้อเช้าคือแปดโมงถึงเก้าโมง

พอหลังเก้าโมงครึ่งคนก็เริ่มบางตาลงบ้างแล้ว

เฟิงยินเทียนหิวโซจนตาลาย

แต่เช้าตรู่ก็ได้รับสายจากคณบดีของพวกเขา โทรมาสืบข่าวว่าได้ยินว่าในที่ประชุมศาสตราจารย์เลี่ยวปาดอกเบญจมาศใส่คนอื่นอีกแล้วเหรอ เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องซุบซิบอะไรมั้ย การประชุมของพวกคุณนี่ระดับสูงจริง ๆ ถึงกับจัดดอกเบญจมาศไว้ในห้องประชุมด้วย...

แน่นอนว่าเฟิงยินเทียนจะเล่าแค่เรื่องซุบซิบไม่ได้ และคณบดีก็คงไม่ได้โทรมาเพื่อฟังเรื่องเผือกแค่อย่างเดียวหรอก (หรืออาจจะจริงก็ได้)

ทว่าในฐานะอาจารย์หนุ่มประจำคณะ นอกจากเรื่องซุบซิบแล้ว เขายังต้องรู้จักรายงานสิ่งที่ได้เรียนรู้และพัฒนาการจากการเข้าร่วมประชุมด้วย

เลยถือโอกาสเล่าเนื้อหาสำคัญบางส่วนจากการเข้าร่วมวงประชุมกลุ่มย่อยเมื่อคืนไปด้วย

คณบดีจึงให้กำลังใจเขาอย่างจริงจังไปยกใหญ่ ซ้ำยังบอกเรื่องการขอทุนทำโครงการในเทอมนี้ว่าให้เขายื่นขอเพิ่มได้อีกหน่อย กล้า ๆ ของบไปเลย...

เฟิงยินเทียนรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ของตนช่างราบรื่นเหลือเกิน

แล้วก็หิวมากเกินไปแล้วด้วย

เขาจึงหยิบอาหารมาทีเดียวเต็มโต๊ะ เตรียมจะสวาปามให้หนำใจ

เพราะการรายงานผลงานกับผู้นำมันเปลืองสมองสิ้นดี

แต่สมองส่วนนี้ก็จำเป็นต้องเปลืองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถ้าไม่รู้จักรายงานผลงานให้เข้าตา ก็คงต้องก้มหน้าก้มตาทำงานงก ๆ จนตัวตาย

เฟิงเฮ่ามองกองอาหารที่คุณอาตักมาพะเนิน พลางคิดในใจว่า มีแววเหลือทิ้งแน่ ๆ

ตั้งแต่อาแต่งงานกับอาสะใภ้ อาสะใภ้ก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี ประคบประหงมให้กินแต่ของดีพรีเมียมทุกวัน อาหารพวกที่อาตักมาพวกนี้รสชาติไม่เอาไหนเลย โอกาสสูงมากที่จะกินไม่หมดแล้วทิ้ง

เขาจึงลุกขึ้นไปหยิบอาหารมาใหม่อีกรอบอย่างเงียบ ๆ

พอกลับมาก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เห็นคุณอานั่งจิบน้ำมะนาว เขี่ยอาหารไปมา ปากก็บอกว่าหิวมาก แต่ไม่ยอมตักเข้าปากสักคำ

เฟิงเฮ่าดันจานอาหารไปตรงหน้าเขา "พวกนี้รสชาติพอไหวครับ"

เฟิงยินเทียนฝืนกินอย่างยากลำบาก มันไม่อร่อยเกินไปจริง ๆ อาหารเช้าโรงแรมก็มักเป็นแบบนี้ ยิ่งไปดูงานต่างถิ่นบ่อย ๆ ยิ่งกินจนแทบอ้วก สู้ไปกินข้างนอกยังดีเสียกว่า

พอเห็นหลานชายยกอาหารมาให้ จึงลองหยิบขึ้นมาชิม

โฮ่!

จริงด้วยแฮะ

จานที่หลานชายเลือกมาค่อนข้างถูกปาก นับว่ารสชาติดีเลยทีเดียว

วินาทีนี้เฟิงยินเทียนถึงเข้าใจทันทีว่าทำไมเมื่อคืนศาสตราจารย์เลี่ยวถึงไม่ค่อยคีบอาหารเอง แต่กลับกินเฉพาะจานที่เสี่ยวเฮ่าคีบให้

เจ้าเด็กนี่มือขึ้นจริง ๆ ของที่หยิบมาอร่อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

พอนึกถึงเรื่องมือ

ในที่สุดเฟิงยินเทียนก็นึกขึ้นได้ "นาฬิกาที่ข้อมือนายมันยังไงกันแน่"

ทีแรกเขานึกว่าพี่ใหญ่รวยขึ้นมาแล้ว แต่พอคิดดูอีกทีคงเป็นไปไม่ได้ นิสัยของพี่ใหญ่เป็นคนซื่อตรงมาก มีอะไรนิดหน่อยก็เก็บปากไม่อยู่ต้องพูดออกมา ไม่มีทางที่จะแอบรวยเงียบ ๆ ได้หรอก

อีกอย่างพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็เลี้ยงลูกแบบตามมีตามเกิด ไม่ใช่สายตามใจประคบประหงม ไม่มีทางยอมลำบากตัวเองเพื่อให้ลูกได้ใช้ของดีที่สุดแน่นอน

เสี่ยวเฮ่าเด็กคนนี้แม้ผลการเรียนจะงั้น ๆ แต่ก็ไม่มีข้อเสียร้ายแรงอะไร

มาแล้ว ตอนที่เจอหน้าคุณอาแล้วเห็นนาฬิกาโรเล็กซ์รุ่นเดียวกันบนข้อมืออา เฟิงเฮ่าก็คิดไว้แล้วว่าคุณอาต้องถามแน่ ๆ

ดังนั้นคนหนุ่มสาวที่มีสำนึกทางศีลธรรมสูงจึงไม่ค่อยหลงเดินทางผิด แค่ใส่นาฬิกาที่มีราคาสูงกว่าระดับชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองมาก ๆ ก็รู้สึกเกร็ง รู้สึกผิด ความรู้สึกผิดบาปแบบนี้แหละที่ช่วยเหนี่ยวรั้งให้คนส่วนใหญ่ไม่ก้าวพลาดไปในทางที่ผิดง่าย ๆ

"เพื่อนนักศึกษาหญิงให้มาครับ" เฟิง บัวขาวแสนเรียบร้อยวิญญาณคุณอาเข้าสิง เฮ่าตอบอย่างว่าง่าย

เฟิงยินเทียนมองหลานชายของตน ในชั่วพริบตานั้น ราวกับเขามองเห็นตัวเองตอนเรียนอยู่ปีสี่

ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม เขาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งในทันที

ตอนนั้นเขาก็เคยโดนอาสะใภ้ของเสี่ยวเฮ่าตามจีบตามเปย์สารพัดสิ่งของให้เหมือนกัน

อาสะใภ้ของเสี่ยวเฮ่าเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างท้วมหน่อย ๆ ซึ่งความจริงแล้วในตอนแรก เฟิงยินเทียนไม่ได้สังเกตเห็นเธอเลยด้วยซ้ำ

ชะตากรรมของสองอาหลานในวินาทีนี้ ช่างเชื่อมโยงถึงกันอย่างน่าประหลาด

เฟิงยินเทียนรู้สึกราวกับได้ข้ามกาลเวลา ย้อนกลับไปในวัยหนุ่มของตัวเอง

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่ตบไหล่หลานชายอย่างแรง

และพบว่าช่วงไหล่นั้นค่อนข้างแน่นและมีเรี่ยวแรง เด็กน้อยในวันวานเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้ว

เขาซดน้ำแตงกวาอึกสุดท้ายในแก้วจนหมด รสชาติขมติดปลายลิ้นเล็กน้อย

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กัดฟันโอนเงินให้หลานชายไปหนึ่งหมื่นหยวน

เงินที่ภรรยาอนุมัติห้าพัน เงินเก็บส่วนตัวของเขาอีกห้าพัน

"อาสะใภ้แกบอกให้โอนเงินมาให้ซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด"

"เป็นลูกผู้ชายต้องใจกว้างหน่อย มั่นใจในตัวเองเข้าไว้ พวกเราไม่มีอะไรด้อยกว่าใคร!"

เฟิงเฮ่าได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือ

เปิดดูปุ๊บ

โอ้โฮ

เลขศูนย์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

10,000.00 หยวน

อาโอนเงินก้อนโตมาให้เขาจริง ๆ ด้วย

เดี๋ยวนะ

ทำไมกันล่ะ

หรือว่าอาจิตสำนึกตื่นขึ้นมา นึกขึ้นได้ว่าตอนพาเขาไปเที่ยวเล่นสมัยเด็ก คนที่โดนตีทุกครั้งคือเขากันแน่?

"เดี๋ยวอาต้องไปเยี่ยมอาจารย์ท่านหนึ่ง ไฟลต์ช่วงบ่าย คงไม่ได้แวะไปมหาวิทยาลัยแกแล้วนะ"

เฟิงยินเทียนมองหลานชายที่ริมฝีปากยังมีไรหนวดอ่อน ๆ ปุกปุย สุดท้ายก็ไม่ได้กำชับอะไรเพิ่มอีก

เขาตบไหล่หลานชายอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

เส้นทางแบบไหนก็ต้องเดินด้วยตัวเองทั้งนั้น

เจ้าหนุ่มเอ๋ย รอให้เจ้าผ่านมันไปก่อน ถึงเวลานั้นคงเข้าใจหัวอกอาของเจ้าเอง

หวังว่าแกจะมีความสุขมากกว่าอาของแกนะ

เฟิงเฮ่าไม่รู้ว่าทำไม ในวินาทีนี้แผ่นหลังของอาถึงดูเศร้าสร้อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ทว่าพริบตาถัดมา เขาก็เห็นอาสาวเท้าวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปหาชายชราศีรษะล้านครึ่งหัวตรงหน้าประตู ทักทายอย่างกระตือรือร้น "ศาสตราจารย์หลิวครับ..."

เศร้าอยู่ไม่ถึงวินาที ภาพลวงตาชัด ๆ

เฟิงเฮ่ากลับเข้าห้องไปเก็บของ พลางต่อสายโทรศัพท์หาแม่

"ผมเจออาแล้วนะ เขามาประชุมที่นี่ ส่วนผมเป็นผู้ช่วยให้อาจารย์ ก็เลยตามมาด้วย"

"แหม เฮ่าเฮ่าของแม่เก่งขึ้นแล้วนี่นา อาจารย์ถูกใจแกตรงไหนกันล่ะเนี่ย ถึงยอมให้แกมาช่วยหิ้วกระเป๋าได้" ปลายสายแม่หัวเราะพลางพูด

เฟิงเฮ่า : ...ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเรียกเฮ่าเฮ่า เขารู้สึกเหมือนตัวเองอายุแปดขวบทุกที

"แม่ครับ ผมเก่งมากนะจะบอกให้ อาจารย์ถูกใจผมมันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ" เฟิง อยากโตเป็นผู้ใหญ่ เฮ่าเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

"แม่ คุยเรื่องจริงจังนะ ผมเจออา แล้วอาให้เงินผมมาหนึ่งหมื่นหยวน บอกให้ตั้งใจเรียน" เดิมทีเฟิงเฮ่าคิดจะแอบงุบงิบไว้สักหน่อย รายงานยอดให้แม่รู้น้อยลงนิด แน่นอนว่ามันเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ ไม่ได้ทำจริง

ยังคงสารภาพไปตามตรงอย่างว่าง่าย

"อาแกยอมทุ่มทุนสร้างขนาดนี้เลยเหรอ แกไปทำอะไรมา อาสะใภ้แกคุมเข้มจะตาย ในมือเขามีเงินอยู่ไม่กี่บาท ให้แกมาเยอะขนาดนี้เชียว?" แม่กล่าวด้วยความประหลาดใจจากปลายสาย

จากนั้นก็ได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียกพ่อมา

แล้วโทรศัพท์ก็เปลี่ยนมือเป็นพ่อ

"อาแกสบายดีไหม ทะเลาะกับอาสะใภ้หรือเปล่า" เฟิงเหลยเซิงถามด้วยความร้อนใจเล็กน้อย

"เปล่าครับ อาบอกว่าเงินนี้อาสะใภ้ให้เอามาซื้อเสื้อผ้า"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงสองสามีภรรยาปรึกษากันอย่างงุนงงจากปลายสาย

สุดท้ายแม่ก็รับสายกลับไปพูดว่า "งั้นก็ไม่มีอะไร พวกเรารู้เรื่องแล้ว แกอย่าเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายล่ะ มีเรื่องอะไรต้องบอกที่บ้านนะ"

หลังรายงานเสร็จ เฟิงเฮ่าก็เก็บของในห้อง มีเพียงกระเป๋าใบเดียว เตรียมตัวจะออกไป

เขารู้สึกเสียดายนิดหน่อย ห้องพักนี้ตรงล็อบบี้ติดป้ายราคาคืนละ 1,200 หยวน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ก็นอนหลับผ่านไปคืนหนึ่งเสียแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองสูญเงินไป 1,200 หยวนอย่างไรชอบกล

แต่อย่างไรก็ได้รายงานพ่อแม่ไปแล้ว

ทรัพย์สินสุทธิของเฟิงเฮ่า: +10,000

เฟิงเฮ่าสะพายกระเป๋าเดินไปหาศาสตราจารย์เลี่ยว

ทางด้านเฟิงยินเทียนเมื่อเข้าพบผู้ใหญ่เสร็จ ก็ได้รับสายจากพี่ชาย

พี่ชายถามว่าที่บ้านไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม ทำไมถึงให้เงินเสี่ยวเฮ่าเยอะขนาดนั้น

เฟิงยินเทียนซาบซึ้งในความเป็นห่วงของพี่ใหญ่ แต่ก็ยังยอมทรยศ "เสี่ยวเฮ่าเหมือนจะมีแฟนแล้วน่ะครับ ฝ่ายหญิงฐานะค่อนข้างดี ผมกลัวว่าเขาจะรู้สึกมีปมด้อย ก็เลยให้เงินค่าขนมเพิ่มไปอีกหน่อย ผมกับลี่ย่ายังรักกันดี ไม่ได้ทะเลาะกันครับ"

เมื่อวางสายไป

เฟิงยินเทียนก้มมองคลังเงินลับของตัวเอง เงินเก็บส่วนตัว -5,000

ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาแท้ ๆ เมื่อกี้พอเห็นท่าทางว่านอนสอนง่ายรู้ความของหลานชาย เป็นผีตัวไหนเข้าสิงกัน ถึงได้โอนเงินให้ไปหนึ่งหมื่นหยวนแบบงง ๆ ซะได้

นี่มันเงินเก็บส่วนตัวที่เขาอุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบากเชียวนะ

ความจริงให้แค่ห้าพันก็พอแล้ว

เฟิงยินเทียนทุบหน้าอกแบนราบของตัวเอง เจ็บใจอยู่ไม่น้อย

ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นสายเรียกเข้าจากภรรยา

เฟิงยินเทียนรีบกดรับสาย เปิดปากมาก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจอีกเฮือก

"เป็นอะไรไป เงินที่บอกให้เอาไปให้เสี่ยวเฮ่า ให้หรือยังล่ะ"

"ให้แล้วจ้ะเมียจ๋า เฮ้อ ฉันพูดไปแล้วเธออย่าด่าฉันนะ เมื่อเช้าฉันอยู่กับเสี่ยวเฮ่า ดูเหมือนศาสตราจารย์เลี่ยวจะตั้งใจรับเสี่ยวเฮ่าเป็นนักศึกษาปริญญาโทของท่าน แต่เจ้าเสี่ยวเฮ่าทึ่มนั่นดันไม่ยอม อยากจะออกไปหางานทำ ฉันเลยด่าสั่งสอนมันไปยกใหญ่ ด้วยความวู่วามเลยโอนเงินให้มันไปหมื่นห้า บอกให้มันอย่าคิดมาก ตั้งใจสอบเป็นนักศึกษาปริญญาโทของศาสตราจารย์เลี่ยวให้ได้ก่อน คนเข้าคิวรอตั้งเยอะแยะ ศาสตราจารย์เลี่ยวยังไม่ชายตามองเลย เมียจ๋า เธอจะโกรธไหมเนี่ยที่ฉันตัดสินใจเองไปแบบนี้ แต่โอกาสนี้มันหายากจริง ๆ ฉันเลยทนเห็นไอ้เด็กโง่นั่นไม่รู้จักคว้าไว้ไม่ได้น่ะ"

ชวีลี่ย่าที่อยู่ปลายสายรีบพูดทันที "ไม่เป็นไรนี่คะ ให้เขาตั้งใจเรียนไปเถอะ ต่อไปค่าครองชีพคุณที่เป็นอาจะเหมาจ่ายให้เลยก็ยังได้ สมัยนี้จบแค่ปริญญาตรีจะไปหางานอะไรได้ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ"

"เมียจ๋า ฉันผิดไปแล้ว เมื่อกี้ฉันปรึกษาเธอไม่ทัน กำลังจะโทรไปบอกเธออยู่พอดี ผลคือเจ้าเสี่ยวเฮ่าดันไปบอกพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ก็เลยโทรมาหาฉัน ถามว่าทำไมให้เงินเยอะขนาดนั้น พอเพิ่งวางสายจะโทรหาเธอ เธอก็โทรเข้ามาพอดี"

เมื่อครู่ชวีลี่ย่าโทรมาแล้วติดสายอยู่และอยากจะถามเรื่องนี้พอดี พอได้ฟังคำอธิบายก็เข้าใจ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่เสี่ยวเฮ่าไม่เอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายก็พอแล้ว เขาเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็ถูกของเขาแล้วค่ะ"

"เมียจ๋า รักเธอนะ เครื่องออกบ่ายนี้ คืนนี้ก็ได้เจอกันแล้วจ้ะ"

"เลี่ยนจริง กลับถึงบ้านค่อยพูดค่ะ"

ชวีลี่ย่าวางสายไป

เฟิงยินเทียนตบอกตัวเองเบา ๆ โล่งอกไปที เงินเก็บส่วนตัวห้าพันที่ให้หลานชายไปได้คืนทุนมาแล้ว แถมยังเบิกจากเมียได้อีกหนึ่งหมื่น ฮ่า ๆ ๆ !

เงินเก็บส่วนตัว: +5,000

เฟิงเฮ่าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง 701 ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็คันหูยิบ ๆ อยากจะเกาเหลือเกิน รู้สึกเหมือนมีสมองงอกขึ้นมาในหูอย่างนั้นแหละ...