ตอนที่ 72 NPC กลับมาแล้ว

...

ด้านนอกฝนตกแล้ว

ฝนตกหนักมาก

เฟิงยินเทียนนั่งรถมุ่งหน้าไปสนามบินแล้ว

เฟิงเฮ่ากับศาสตราจารย์เลี่ยวไปส่งศาสตราจารย์หลูกับคุณน้าหลี่กังเถี่ยขึ้นรถบัส ก็เลยถือโอกาสส่งอาของตัวเองไปด้วยในตัว

โบกมือลา

มองดูรถบัสแล่นฝ่าสายฝนออกไป

ศาสตราจารย์เลี่ยวมองเสี่ยวเฟิงที่ยกมือข้างที่สวมโรเล็กซ์โบกมือลาอาของเขา

ส่วนอาของเขาก็ยื่นมือข้างที่สวมโรเล็กซ์ออกนอกหน้าต่างรถมาโบกมือลาเช่นกัน

สองอาหลานคู่นี้น่าสนใจพิลึก

"เธอกับอาดูสนิทกันดีนะ"

เฟิงเฮ่าพยักหน้า "สนิทมากเลยครับ ตอนเด็กๆ ก่อเรื่องด้วยกันตลอด อาเป็นคนดูต้นทาง ส่วนผมเป็นคนโดนตี อาแท้ๆ เลยครับ"

ศาสตราจารย์เลี่ยวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เธอประสบความสำเร็จทางวิชาการ มีฐานะร่ำรวยมั่นคง แต่ผลลัพธ์ที่ตามมาคือต้องอยู่ตัวคนเดียว ลูกๆ ก็ได้ดี ออกไปท่องโลกกว้างกันหมด

ความผูกพันในครอบครัว ตอนที่มีอยู่ก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ แต่พอไม่มีแล้ว ต่อให้มีเงินทองกองท่วมหัวก็หาซื้อไม่ได้

ยิ่งอายุมากขึ้น ก็ยิ่งโหยหาความอบอุ่นในครอบครัว และชอบมองภาพความสนิทสนมกลมเกลียวของคนรุ่นหลังแบบนี้

หลังการประชุมจบลง ผู้จัดงานมอบของขวัญให้ศาสตราจารย์เลี่ยวหลายอย่าง

ชุดน้ำชาลายครามหนึ่งชุด

ชาผูเอ่อร์หนึ่งกล่อง

แก้วเก็บอุณหภูมิหนึ่งใบ

โกจิเบอร์รี่ดำหนึ่งกล่อง

ทุกชิ้นบรรจุในกล่องของขวัญขนาดใหญ่ ตัวของข้างในไม่รู้ว่าใหญ่แค่ไหน แต่พอรวมกล่องของขวัญเข้าไปแล้วทั้งใหญ่ทั้งหนัก

เฟิงเฮ่าติดต่อพี่คนขับรถก่อน จากนั้นก็หิ้วของมือละสองกล่อง เดินไปขึ้นรถที่หน้าประตูโรงแรมพร้อมกับศาสตราจารย์เลี่ยว

ช่วงเวลานี้จำเป็นต้องพึ่งพิกัดบัฟเพิ่มแรงจริงๆ

หิ้วได้อย่างสบายๆ ไม่มีอาการทุลักทุเล

ศาสตราจารย์เลี่ยวพบว่าเสี่ยวเฟิงดูผอมบาง แต่ไม่นึกเลยว่าเรี่ยวแรงจะดีขนาดนี้

เจ้าหนุ่มคนนี้มีอนาคตไกลทีเดียว

เฟิงเฮ่าเอาของใส่ท้ายรถ

คราวนี้พี่คนขับรถมีท่าทีกระตือรือร้นและเป็นมิตรกับทั้งเฟิงเฮ่าและศาสตราจารย์เลี่ยวมาก

ระหว่างทาง ฝนตกหนักมาก ศาสตราจารย์เลี่ยวจึงกำชับว่า "เสี่ยวอู๋ ขับช้าๆ หน่อยนะ เอาให้นิ่มๆ"

วันนี้พูดมาทั้งวันจนล้า พอขึ้นรถศาสตราจารย์เลี่ยวก็พักผ่อน ไม่ได้ชวนคุยอะไรอีก

ถึงมหาวิทยาลัย

ร่มคันใหญ่ของต้าเฉียวที่พกติดตัวมาตลอดทางในที่สุดก็ได้ใช้งาน

มือซ้ายของเฟิงเฮ่าหิ้วของทั้งหมดไว้ ส่วนมือขวายังกางร่มได้อย่างมั่นคงเพื่อบังฝนให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในหอพักอาจารย์อาคาร C ด้วยกัน

ศาสตราจารย์เลี่ยวพักอยู่ชั้นห้า

พอเข้าห้องไปก็เป็นอีกบรรยากาศหนึ่งที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

สะอาดมาก สะอาดเป็นพิเศษ พอพ้นประตูเข้าไปก็เจอตู้หนังสือขนาดใหญ่ ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยหนังสือ

ถัดไปริมหน้าต่างมีมุมชงชาปูเสื่อทาทามิ

เหนือมุมชงชามีตู้เก็บชุดน้ำชาหลากหลายแบบ ทั้งถ้วย กา จานรอง ดูท่าทางราคาแพงทั้งนั้น

ห้องนั่งเล่นกว้างขวางมาก จัดเป็นมุมชงชาหนึ่งมุม มุมอ่านหนังสือหนึ่งมุม ส่วนห้องนอนแยกออกไปต่างหาก

ดูเหมือนจะดัดแปลงจากแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้กลายเป็นหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น

คงมีคนออกแบบให้โดยเฉพาะ เป็นสไตล์จีนร่วมสมัย

เฟิงเฮ่าวางของลง ไม่ได้กวาดตามองมากความ แล้วเตรียมตัวจะขอตัวกลับ

"อาจารย์พักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัวกลับก่อน มีอะไรเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ ผมอยู่ในมหาวิทยาลัยตลอด"

พอกลับถึงบ้าน ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อยู่บ้านสบายที่สุดจริงๆ นั่นแหละ คนแก่วัยนี้แล้ว พอต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อยก็ล้าเป็นธรรมดา

ทว่าครั้งนี้ยังนับว่าสบายมาก

ถ้าเป็นผู้ช่วยเสี่ยวเหอ เธอก็เป็นผู้หญิง คงไม่เหมาะที่จะให้ผู้หญิงหิ้วของเยอะขนาดนั้น

ส่วนเสี่ยวอู๋ที่เป็นคนขับรถก็ค่อนข้างสะเพร่าและใจร้อน ทุกครั้งศาสตราจารย์เลี่ยวเลยต้องช่วยถือของบ้าง

แต่ครั้งนี้มีนักศึกษาเสี่ยวเฮ่าช่วยหิ้วให้ตลอดทาง แถมยังดูสบายๆ ทำให้เธอไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย ผู้ช่วยผู้ชายในแง่นี้ใช้งานสะดวกกว่าจริงๆ

เสี่ยวเฮ่ายังรอบคอบมาก เตรียมร่มมาเผื่อด้วย

คนแก่อย่างเธอกลัวการตากลมตากฝนจนเป็นหวัดที่สุด โดยเฉพาะคนที่อยู่คนเดียวมานาน ยิ่งกลัวการเจ็บป่วย เพราะเป็นหวัดทีแทบเอาชีวิตไปครึ่งหนึ่ง

สรุปภาพรวมแล้ว เลี่ยวฟางหัวพึงพอใจอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ชาดอกเก๊กฮวยที่เฟิงเฮ่าเตรียมให้ก็ดีมาก ทั้งยังมีจินซ่างจื่อโหวเป่าด้วย เพราะการเข้าประชุมต้องใช้เสียงเยอะ

เสี่ยวเฮ่าน่าจะมีฐานะทางบ้านไม่เลว ดูทรงแล้วดอกเก๊กฮวยนั้นคงราคาไม่ถูกแน่

เธอพยักหน้ายิ้มๆ "ได้จ้ะ มีอะไรครูจะบอกเธอล่วงหน้านะ"

เมื่อเห็นเฟิงเฮ่าวางของที่ระลึกจากงานประชุมไว้ตรงมุมห้อง ศาสตราจารย์เลี่ยวก็พลันนึกขึ้นได้ว่าแผ่นกั้นในตู้หนังสือของเธอหลุดตกลงมาค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง ทุกทีที่ตั้งใจจะจัดก็ดันลืมไปเสียก่อน

ศาสตราจารย์เลี่ยวจึงขอให้เฟิงเฮ่าช่วยใส่แผ่นกั้นแผ่นนั้นกลับเข้าที่ให้แน่นอีกครั้ง

มันง่ายนิดเดียว แค่หยิบหนังสือลงมา วางแผ่นกั้นกลับเข้าไป ตบแรงๆ ทีหนึ่งให้เข้าล็อก ลองดันดูว่าแน่นหนาดีแล้ว จึงค่อยเรียงหนังสือกลับเข้าไปตามเดิม

เฟิง NPCผู้ช่วยตัวน้อย เฮ่าทำภารกิจใหม่ของผู้เล่นระดับสูงสำเร็จไปอีกหนึ่งอย่าง

จากนั้นตอนจะกลับ ศาสตราจารย์เลี่ยวก็ถามเขาว่าพ่อแม่ชอบดื่มชาไหม

เขานึกขึ้นได้ว่าแม่ชอบดื่มชาดอกไม้พอดี จึงตอบไปว่าคุณแม่ชอบครับ

จากนั้นศาสตราจารย์เลี่ยวก็หยิบชาให้เขาสองกระปุก

บอกว่าเอาอันนี้ไปให้คุณแม่ดื่ม รสชาติดีทีเดียว

แล้วยังถามอีกว่าอยากได้แก้วน้ำไหม

เฟิงเฮ่านึกถึงแก้วเก็บอุณหภูมิของเหล่าเซียวที่ดูเหมือนสีเคลือบข้างนอกจะลอกออกจนหมด แถมยังนึกกังวลอยู่ตลอดว่าข้างในจะมีสารพิษหรือเปล่า เพราะดูคุณภาพแย่มาก

เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย "อาจารย์ครับ ผมเอาแก้วไปให้รูมเมตได้ไหมครับ"

ศาสตราจารย์เลี่ยวเปิดตู้ข้างประตู ข้างในมีแก้วน้ำที่ได้เป็นของที่ระลึกจากงานประชุมกองอยู่เต็มไปหมด

เธอพูดขึ้น "พวกเธอเป็นรูมเมตที่สนิทกันดีจังนะ"

เฟิงเฮ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างซื่อตรง "ความจริงปกติผมค่อนข้างสะเพร่าครับ รูมเมตเป็นคนเตือนว่าฝนอาจจะตกผมถึงได้พกร่มมา แถมร่มผมก็เก่ามากแล้ว รูมเมตอีกคนเลยเอาร่มคันใหม่ของเขาให้ผมยืมครับ"

ส่วนเรื่องดอกเบญจมาศกับยานั้นเฟิงเฮ่าไม่ได้พูดถึง เพราะมันเกี่ยวพันกับผอ.หยาง ซึ่งปกติผอ.หยางก็ดูทำตัวลึกลับต่อคนภายนอกอยู่แล้ว อีกอย่างนี่ถือเป็นการสืบเรื่องส่วนตัวของศาสตราจารย์เลี่ยวด้วย แถมก่อนหน้านี้ผอ.หยางยังกำชับให้เขาลบประวัติแชตทิ้งทันทีที่อ่านจบ

ศาสตราจารย์เลี่ยวจึงให้เฟิงเฮ่าหยิบแก้วเก็บอุณหภูมิไปสี่ใบ

"เป็นเด็กดีกันทุกคนเลย เอาไปคนละใบนะ"

"ขอบคุณครับอาจารย์" เฟิงเฮ่าไม่คิดเลยว่าแค่บอกว่ารูมเมตคอยช่วยเหลือ

ระบบก็แจ้งเตือนทันทีว่า ค่าความรู้สึกดีที่ศาสตราจารย์เลี่ยวมีต่อเขาเพิ่มขึ้น 1 แต้ม กลายเป็น 76 แต้มแล้ว

เลี่ยวฟางหัวรู้สึกว่าคนหนุ่มสาวสะเพร่าและเลินเล่อบ้างถือเป็นเรื่องปกติ เพราะพวกเขายังไม่เคยผ่านการขัดเกลาจากสังคม ยังมีโอกาสอีกมากมาย จึงไม่ได้ระมัดระวังตัวอะไรนัก

แต่การที่รูมเมตคอยเตือนและคอยช่วยเหลือเขา ย่อมแสดงว่าเขามีนิสัยใจคอที่ดี เข้ากับรูมเมตได้อย่างกลมเกลียว และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

เฟิงเฮ่าหิ้วแก้วเก็บอุณหภูมิสี่ใบกับชากระปุกอีกสองกระปุกเดินออกจากบ้านของศาสตราจารย์เลี่ยว

ใบชานี้ศาสตราจารย์เลี่ยวกำชับว่าให้เอาไปฝากคุณแม่ของเขา

บนกระปุกเขียนไว้ว่า ตงฟางเหม่ยเหริน

เฟิงเฮ่าไม่รู้ว่ามันคือชาอะไร จึงถ่ายรูปกะว่าจะลองค้นดูในเถาเป่า

เฮ้ย!

ชาตงฟางเหม่ยเหริน ชาอูหลงยอดขาวหยาเฟิง [รางวัลชนะเลิศการประกวดชาซินจู๋], 150 กรัม / หลังใช้คูปอง 1,200 หยวน, ก่อนหักส่วนลด 1,400 หยวน

กระปุกละ 1,200 หยวน สองกระปุกก็ 2,400 หยวนเลยเรอะ???

เฟิงเฮ่าจำได้ว่าชาที่แม่ดื่มนั้นราคาชั่งละแปดสิบห้าหยวน ขนาดราคานี้แม่ยังบ่นว่าแพง บอกว่าเมื่อก่อนแค่สามสิบหยวนเอง ราคาขึ้นไวชะมัด

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฟิงเฮ่าจึงถือโอกาสถ่ายรูปดอกเบญจมาศที่ผอ.หยางให้เขาหยิบมาด้วย

เพราะตอนหยิบมา ดอกเบญจมาศถูกบรรจุอยู่ในกล่อง ซึ่งกล่องใบนั้นดูสวยหรูมาก

ปรากฏว่าพอลองค้นหาในเถาเป่า รายการแรกราคา 28 หยวนต่อกล่อง แต่ดูเหมือนลวดลายจะไม่ตรงกัน เขาเลื่อนดูลงมาเรื่อยๆ ลิงก์ที่สามดูจะเหมือนกันที่สุด พอเห็นราคาแล้วก็ต้องอึ้ง กล่องละ 1,200 หยวน หนึ่งกล่องมีสิบสองดอก ตกดอกละร้อยหยวนเลยเหรอเนี่ย??

เฟิงเฮ่าแทบนึกว่าแอปเถาเป่าของตัวเองพังไปแล้ว แอปคิดว่าผู้ใช้มีเงินหรือยังไงกัน ถึงกล้าตั้งราคาแพงขนาดนี้ กะจะฟันหัวเขาคนเดียวหรือเปล่า

ไม่นึกเลยว่าดอกเบญจมาศจะแพงขนาดนี้ ตอนผอ.หยางบอกให้หยิบก็บอกว่าหยิบตามสบาย เขาก็เลยหยิบตามสบายจริงๆ หยิบมาตั้งสี่ซอง นึกว่าดอกหนึ่งอย่างแพงสุดก็คงสักห้าหกหยวน กะว่าไว้ค่อยเลี้ยงข้าวผอ.หยางมื้อใหญ่เป็นการตอบแทน

ถ้าจะเอาเงินไปคืนให้ ผอ.หยางไม่มีทางรับแน่นอน เพราะเขาเป็นคนมีกาลเทศะและวางตัวเป๊ะมาก

ที่ป้อมยามหอพักอาจารย์ ลุงหวังไม่อยู่ สงสัยคงเพราะฝนตกเลยกลับบ้านไปเก็บผ้า

เฟิงเฮ่ากลับมาถึงห้องพัก

รู้สึกโล่งอกไปที

ห้องพักที่คุ้นเคย เตียงสองชั้น ช่างให้ความรู้สึกสนิทใจและอบอุ่นเหลือเกิน

ตอนนี้เขาแค่อยากทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง สบายใจสุดๆ

ห้องพักโรงแรมข้างนอกต่อให้ใหญ่แค่ไหน หรูหราเพียงใด ก็รู้สึกไม่อิสระสบายใจเท่านี้

พอกลับมาถึงห้องแล้วเห็นเหล่าเซียวหนวดเคราเขรอะ เฟิงเฮ่าก็รู้สึกเอ็นดูจนแทบอยากจะโผเข้าไปกอด

ฮือๆ อยู่ข้างนอกต้องใช้สมองเยอะเกินไป เหนื่อยชะมัด ต่ำต้อยเหลือเกิน

พอกลับมาที่ห้องและเห็นหน้ารูมเมต รู้สึกเหมือนสมองได้ว่างเปล่าและพักผ่อนทันที

เหล่าเซียวเห็นเฟิงเฮ่าก็ดีใจมากเช่นกัน

"เฮ่าจื่อ แกกลับมาแล้วเหรอ เมื่อคืนไม่มีตรวจหอนะ กินข้าวมาหรือยัง"

"ยังเลยว่ะ" เฟิงเฮ่าเดินกลับไปนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงตัวเอง

เขายังเผลอคิดแวบขึ้นมาด้วยซ้ำว่ามื้อเที่ยงนี้ศาสตราจารย์เลี่ยวจะกินอะไร แต่พอคิดได้แค่นิดเดียวก็รีบตัดความคิดทิ้งทันที จะคิดต่อไม่ได้เด็ดขาด จะมาทำตัวเป็นพี่เลี้ยงจริงๆ ไม่ได้นะ ศาสตราจารย์เลี่ยวอยากกินอะไรก็ช่างเถอะ

"งั้นเดี๋ยวฉันออกไปซื้อกลับมาให้ ไปตอนนี้น่าจะมีมะเขือยาวทอดของโปรดแกอยู่"

เฟิงเฮ่าเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างซาบซึ้งใจ "ขอบใจมากพ่อบุญธรรม!"

......