ตอนที่ 73 การตอบแทนน้ำใจ

...

ออกไปกินข้าวนอกมอมาสองมื้อ

พอกลับมาที่มหาวิทยาลัย

ถึงได้พบว่าอาหารในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยก็อร่อยดีเหมือนกัน

เหล่าเซียวซื้อข้าวหน้ามะเขือยาวทอดสอดไส้หมูสับใส่กล่องกลับมาให้ตัวเอง

นี่นับเป็นอาหารไม่กี่อย่างที่โรงอาหารทำได้อร่อย

แค่เอามะเขือยาวมาหั่นเป็นแว่น ยัดไส้หมูสับตรงกลาง แล้วชุบแป้งทอดกรอบ

เมนูเนื้อสัตว์จัดเต็มจานหนึ่ง

เขายังหนุ่มแน่น ย่อมชอบกินของทอดของมันเป็นธรรมดา

เหล่าเซียวกับเฟิงเฮ่าเพิ่งกินข้าวเสร็จในห้องพัก ผอ.หยางก็กลับมาพอดี

ต้าเฉียวยังไม่กลับ บอกว่าตอนค่ำถึงจะมา

เฟิงเฮ่าที่เพิ่งออกไปข้างนอกมายังรู้สึกตื่นเต้น อยากพูดอยากเล่าเต็มที่

แม้จะเป็นแค่การตามศาสตราจารย์เลี่ยวไปประชุมและช่วยถือกระเป๋า แต่ความรู้สึกก็ต่างจากในรั้วมหาวิทยาลัยโดยสิ้นเชิง

ต่างกันจริง ๆ

อยู่ในมหาวิทยาลัยมันเรียบง่ายเกินไป

ก้าวออกไปข้างนอกถึงได้รู้ว่าซับซ้อนมากจริง ๆ

ขนาดเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ เฟิงเฮ่ายังรู้สึกว่าสูบพลังสมองไปจนหมดเกลี้ยง

ผอ.หยางกลับมาห้องพักเพื่อดูเหล่าสี่ ไม่รู้ว่าออกไปข้างนอกมารอบหนึ่ง พอกลับมาแล้วจะวางมาดเก๊กจัดหรือเปล่า

ก่อนหน้านี้เพื่อนในสภานักศึกษาแค่ตามอาจารย์ไปวิ่งงานสองสามรอบ พอกลับมาน้ำเสียงคำพูดก็เปลี่ยนไปเลย น้ำเสียงแบบนั้น ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าตัวเองเป็นอาจารย์ไปแล้ว

เขาซื้อส้มมา จึงโยนให้ทั้งสองคนคนละลูก

ตัวเองก็นั่งลงแล้วแกะเปลือกส้มอย่างใจเย็น

เฟิงเฮ่าหยิบกระบอกเก็บความร้อนที่ศาสตราจารย์เลี่ยวให้มา เอาให้เหล่าเซียวอันหนึ่ง ให้ผอ.หยางอันหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะต้าเฉียวอันหนึ่ง และเก็บไว้ใช้เองอันหนึ่ง

หยางเหวินหมิงเห็นกระบอกเก็บความร้อนก็หัวเราะพลางเอ่ย "ใช้ได้นี่หว่า เฮ่าจื่อ นี่นายได้รับความเอ็นดูจากศาสตราจารย์เลี่ยวเข้าแล้ว ถึงขั้นให้ของมาด้วยเนี่ย"

กระบอกเก็บความร้อนพวกนี้เป็นของที่ระลึกจากการประชุม แม้จะไม่แพงเว่อร์แต่ก็ไม่ถูก อย่างน้อยก็ดีกว่าไอ้ใบที่บุบ ๆ เบี้ยว ๆ ของเหล่าเซียวเยอะ

เฟิงเฮ่ากลัวเหล่าเซียวจะเสียดายของเก่าไม่ยอมทิ้ง จึงเอ่ยขึ้น "ศาสตราจารย์ถามผมว่าอยากได้แก้วไหม ผมเลยบอกว่าอยากเอามาฝากรูมเมตน่ะครับ"

"ศาสตราจารย์ก็เลยให้มาสี่ใบเลย เหล่าเซียว ตอนแรกฉันก็ตั้งใจขอมาให้นายนั่นแหละ ทิ้งใบเก่าของนายไปเถอะ เห็นแล้วขัดตาจริง ๆ"

เหล่าหยางปรายตามองเหล่าสี่ด้วยความประหลาดใจ ซี้ด... เหล่าสี่นี่พูดจาเข้าท่าแฮะ เมื่อก่อนหมอนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่ แกล้งเป็นหมูหลอกกินเสือหรือเปล่าเนี่ย

คนเป็นผู้นำชอบคนมีน้ำใจรักพวกพ้องแบบนี้ที่สุด ถ้าเขารับไว้เอง ผู้นำก็จะรู้สึกว่าให้การตอบแทนแล้ว ไม่ได้ติดค้างอะไรกันอีก แต่ถ้าขอเผื่อรูมเมต มันจะต่างออกไปทันที ผู้นำนอกจากจะมองว่านายเป็นคนมีน้ำใจแล้ว ครั้งหน้ามีเรื่องอะไรก็จะนึกถึงและเรียกใช้นายโดยไม่รู้ตัว นายเองก็รับของจากผู้นำได้อย่างสบายใจไร้กังวล

เมื่อเห็นเหล่าเซียวทำท่าเสียดาย เหล่าหยางจึงช่วยเสริม "ของเก่าเกินไปใช้ไม่ได้จริง ๆ นะเว้ย ไอ้ของพรรค์นั้นน่ะอาจก่อมะเร็งได้ด้วยซ้ำ"

ที่บ้านเขามีของพรีเมียมจับฉ่ายพวกนี้เพียบ แต่เหล่าเซียวเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก กับเฮ่าจื่อยังพอทำเนา แต่กับเขาและต้าเฉียวกลับมีท่าทีต่างออกไปนิดหน่อย

จะว่าไปเหล่าสี่คนนี้มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก

พวกเขาสามคนในห้องพักต่างก็สนิทกับเหล่าสี่เป็นพิเศษ

แม้ตัวเขาจะเข้าใจเรื่องมารยาทสังคมและเก่งกาจด้านการเข้าสังคมแบบผิวเผิน แต่ถ้าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง กลับสู้เหล่าสี่ไม่ได้เลย

เหล่าเซียวได้ยินพวกเขาพูดอย่างนั้นก็รู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ยังคงตัดใจทิ้งอันเก่าลงไป ที่จริงใบที่พ่อใช้ที่บ้านเก่ากว่านี้อีก ไม่เก็บความร้อนแล้วด้วยซ้ำ ใบของเขานี้ยังพอเก็บความร้อนได้พักหนึ่ง

เดิมทีตั้งใจจะเอาใบใหม่กลับไปให้พ่อใช้

แต่ช่วงนี้เขาทุ่มเทงัดข้อกับโต่วอินตลอด รู้สึกว่าพอจะจับทางได้บ้างแล้ว จึงเริ่มมีความมั่นใจ เขาตัดสินใจว่าคราวหน้าที่กลับบ้านจะซื้อใบใหม่ให้พ่อเหมือนกัน

ใบนี้เฮ่าจื่อให้เขามา เขาจะใช้เอง

กระบอกเก็บความร้อนใบเก่าจึงถูกโยนลงถังขยะอย่างเด็ดขาด

เฟิงเฮ่าแบ่งชาหนึ่งกระป๋องจากสองกระป๋องที่ศาสตราจารย์เลี่ยวให้มาส่งให้ผอ.หยาง

"ผอ.หยาง ชานี้ให้กระป๋องหนึ่ง ผมหยิบจินซ่างจื่อโหวเป่าจากลิ้นชักนายไป แล้วก็หยิบเก๊กฮวยไปสี่ซอง ใช้ไปสองซองนะ"

ครอบครัวของเหล่าหยางสัมผัสกับใบชาพวกนี้ค่อนข้างบ่อย หรือพูดให้ถูกคือเห็นของขวัญของฝากสารพัดรูปแบบมาเยอะ

พอเห็นคำว่าชาประกวดบนนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ถูกแน่

ทุกปีที่ซินจู๋ไต้หวันจะมีชาประกวดออกมาบ้าง บรรจุกระป๋องเดิมจากแหล่งผลิต ชาตงฟางเหม่ยเหริน ถือว่าค่อนข้างพิถีพิถันเลยทีเดียว

ดูท่าเหล่าสี่จะได้ใจศาสตราจารย์เลี่ยวจริง ๆ เสียแล้ว

การให้กระบอกเก็บความร้อน แก้วประชุมพวกนี้มีเยอะแยะ ถือเป็นเรื่องปกติ จะให้คนขับรถหรือให้ผู้ช่วยก็เป็นเรื่องทั่วไป

แต่ชาพวกนี้ไม่ธรรมดา

เหล่าหยางจึงอวดความรู้ต่อหน้ารูมเมตสักหน่อย

"ชาประกวดตงฟางเหม่ยเหรินตัวนี้แพงมาก เพราะใช้ยอดอ่อนที่ผ่านการดูดกินของเพลี้ยจักจั่นเขียวซึ่งเป็นแมลงบนใบชามาทำ เทียบเท่ากับกาแฟขี้ชะมดในวงการชาเลย กลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์มาก เหมาะกับผู้หญิงดื่ม"

เฟิงเฮ่าคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีรายละเอียดพิถีพิถันขนาดนี้

เหล่าเซียวก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าใบชาที่แมลงไต่ผ่านจะยิ่งแพง ถ้างั้นที่บ้านเกิดเขาก็มีใบชาที่แมลงไต่เต็มไปหมดน่ะสิ

"งั้นก็พอดีเลย ศาสตราจารย์เลี่ยวบอกว่าให้เอาไปให้แม่ผมดื่ม มีสองกระป๋อง กระป๋องหนึ่งให้นายเอาไปให้ผู้ใหญ่ที่บ้าน อีกกระป๋องฉันจะส่งให้แม่" เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าแบบนี้ก็ดี ติดหนี้บุญคุณผอ.หยางก้อนโตเกินไป ปกติผอ.หยางก็ใจกว้างมากอยู่แล้ว ของอย่างดอกเบญจมาศอะไรพวกนี้ คาดว่าเจ้าตัวคงใช้ไปนับไม่ถ้วนแล้ว

ตอนแรกเหล่าหยางกะจะปฏิเสธ แต่คำพูดพอมาถึงปากก็เปลี่ยนใจตอบรับ "งั้นก็เยี่ยมเลย องค์ไทเฮาที่บ้านฉันชอบชาอูหลงพอดี งั้นฉันขอหน้าหนารับไว้แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะออกไปส่งพัสดุ เฮ่าจื่อ นายเอาที่อยู่มา ฉันช่วยส่งให้พร้อมกันเลย"

เฟิงเฮ่าดีใจมาก

เหล่าเซียวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมใบชาถึงได้แพงขนาดนั้น ถ้าเขาหาชาแพงขนาดนั้นกลับไป คงโดนพ่อแม่บ่นจนหูชาแน่ บ้านเกิดพวกเขาต่างก็เก็บชาและทำชากันเอง แม้รสชาติจะค่อนข้างฝาด แต่รสหวานชุ่มคอที่ตามมานั้นดีมาก และช่วยให้ตื่นตัวสุด ๆ

เขาสนใจกระบอกเก็บความร้อนใบใหม่มากกว่า

เป็นสีเงิน บนฝายังแสดงอุณหภูมิได้อีกด้วย

เหล่าหยางหยิบสีดำ

ต้าเฉียวสีชมพู ส่วนเฟิงเฮ่าหยิบสีขาว

ข้อแตกต่างจากกระบอกเก็บความร้อนทั่วไปคือ บนฝามีหน้าปัดอุณหภูมิดิจิทัลที่บอกได้ว่ากี่องศา

เหล่าหยางทำงานรวดเร็วมีประสิทธิภาพมาก หิ้วชาเดินพรวดพราดออกไปโดยไม่นอนพักกลางวันเลย

เฟิงเฮ่ายังคงรู้สึกว่าควรนอนพักกลางวันสักหน่อยจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว

พอในห้องพักเหลือกันแค่สองคน เฟิงเฮ่าจึงอธิบายให้เหล่าเซียวฟัง "เหล่าหยางให้ฉันเอาชาดอกเบญจมาศกับยาของเขามา ฉันไม่รู้ว่าชาดอกเบญจมาศของเขาจะแพงขนาดนั้น ให้ตายสิ ดอกละหนึ่งร้อยหยวน เหล่าหยางนายน่าจะรู้นิสัยดี เขาไม่มีทางยอมรับเงินแน่ ฉันเลยยกชาให้เขากระป๋องหนึ่ง"

เหล่าเซียวเองก็เพิ่งรู้ว่าดอกเบญจมาศขายเป็นดอกได้ด้วย ดอกละหนึ่งร้อยหยวนเชียว

โลกของคนรวยคนมีอำนาจนี่ช่างห่างไกลจริง ๆ

เหล่าเซียวเข้าใจดี เลี่ยงไม่ติดหนี้บุญคุณได้ก็ควรเลี่ยง หนี้บุญคุณนี่แหละชดใช้ยากที่สุด

เฟิงเฮ่านอนลงบนเตียงเพื่อพักกลางวัน

หลับไปอย่างรวดเร็ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็ตื่นขึ้น

เดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำรวม

สองวันนี้เขาสรุปกฎเกณฑ์เล็ก ๆ ออกมาได้ข้อหนึ่ง

การตั้งแถบเวลาด้วยตัวเอง สามารถกำหนดสิ่งที่ต้องทำลงไปได้ เช่น การนั่งรถ

ตั้งไว้หนึ่งชั่วโมง เนื้อหาคือดูแลศาสตราจารย์

ขอเพียงศาสตราจารย์กลับถึงมหาวิทยาลัยอย่างปลอดภัยและครบถ้วนสมบูรณ์

แค่นั่งรถแบบนี้ก็จะได้รางวัลเล็ก ๆ อย่างยาลบรอยแผลเป็นอะไรทำนองนั้น

แต่ถ้าตั้งค่าว่าเรียนรู้ร่วมกับศาสตราจารย์ ทว่ากลับทำแค่นั่งรถนอนหลับ ไม่ได้เรียนอะไรเลย รางวัลก็จะไม่มี

เฟิงเฮ่าพบว่า ถ้ากำหนดเวลาด้วยตัวเอง ไม่นานก็เริ่มสับสนวุ่นวาย

มนุษย์เรายากที่จะมีวินัยในตนเองได้อย่างสมบูรณ์

หากไม่มีใครบังคับกะเกณฑ์ เรียน ๆ ไปเดี๋ยวก็หย่อนยาน อยากจะอู้งานขึ้นมา

ทว่าการได้ควบคุมเวลาด้วยตัวเอง ทำให้สัมผัสได้ถึงความสำคัญของเวลา และความสำคัญของตนเอง

ทำให้เขาทำสิ่งต่าง ๆ และเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น คนก็มีความมั่นใจมากขึ้นด้วย

……

เฟิงเฮ่าเตรียมตัวไปอ่านหนังสือเรียนสักหนึ่งชั่วโมง

เขาสะพายกระเป๋าเป้เดินมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน

ระหว่างทางเขาโทรศัพท์หาแม่อีกสาย บอกเรื่องที่ส่งใบชากลับบ้าน เล่าว่าเป็นชาที่ศาสตราจารย์ให้มาและแพงมาก แถมยังย้ำว่าให้แม่โดยเฉพาะ

คุณนายถานลี่เจวียนที่ปลายสายรู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง ลูกชายอย่างเฮ่าเฮ่านี่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วหรือ ส่งใบชาให้แม่เนี่ยนะ รู้ความเร็วเกินไปหรือเปล่า

เฟิงเหลยเซิงที่เงี่ยหูแอบฟังโทรศัพท์อยู่คิดในใจเงียบ ๆ ว่า ใบชานี่อาจจะไม่ได้มาจากศาสตราจารย์ แต่เป็นผู้หญิงสักคนที่แอบชอบลูกชายส่งมาให้หรือเปล่า

สมัยที่อาของเขาเรียนหนังสือ ก็มีสาว ๆ วิ่งตามมอบของขวัญให้อยู่เรื่อย

เฮ่าเฮ่าอาจจะเหมือนอาก็ได้

เหล่าหยาง (หยางเหวินหมิง) ส่งพัสดุด่วนเสร็จแล้ว ก็โทรศัพท์ไปบอกแม่ตัวเองเช่นกัน

"ตงฟางเหม่ยเหริน รูมเมตของลูกให้มาเหรอ เพื่อนนักศึกษาที่ชื่อเฉียวต้าเหวยคนนั้นใช่ไหม แล้วลูกไปช่วยอะไรเขามาล่ะ"

"ไม่ใช่ครับ เป็นเฟิงเฮ่า เขาไปเป็นผู้ช่วยชั่วคราวให้ศาสตราจารย์เลี่ยวจากชิงเป่ยที่เกษียณแล้วมหาวิทยาลัยเราจ้างกลับมา ผมช่วยหาข้อมูลเรื่องศาสตราจารย์เลี่ยวให้เขา พอเขากลับมาก็ซาบซึ้งใจมาก เลยเอากระติกเก็บความร้อนใบหนึ่งกับชาหนึ่งกระปุกมาให้ผม กระติกเก็บความร้อนได้กันทุกคนในห้องพัก แต่ชามีผมได้คนเดียว ทั้งชาทั้งกระติกเก็บความร้อนศาสตราจารย์ให้เขามาหมดเลยครับ ศาสตราจารย์น่าจะเอ็นดูเขามาก"

"อืม งั้นลูกก็ขอบคุณเขาแทนแม่ด้วยนะ ไว้วันหลังแม่จะส่งของไปให้ห้องพักของพวกลูกบ้าง เพราะงั้นนะเสี่ยวเหวิน แม่ถึงเคยบอกลูกไงว่าอย่าดูถูกใครส่งเดช ทุกคนต่างมีจุดเด่นของตัวเอง ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลสำคัญมาก ต้องปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ ถึงจะได้มิตรภาพกลับมา"

"รู้แล้วครับแม่ แม่ดูแลสุขภาพตัวเองดี ๆ นะ ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าทำสงครามเย็นกับพ่ออีกล่ะ เดี๋ยวจะโมโหจนเสียสุขภาพเอา"

"เรื่องของพ่อกับแม่ลูกไม่ต้องมายุ่งหรอก ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แม่รู้ขอบเขตน่า ไม่กระทบถึงลูกหรอก"

เสี่ยวเหวินวางสายโทรศัพท์

เขามองคู่รักคู่หนึ่งที่จูงมือกันเดินตรงมา

เสี่ยวเหวินกลายร่างเป็นเหล่าหยาง เดินสวนผ่านไปด้วยท่าทีสุขุมเป็นผู้ใหญ่

......