ตอนที่ 74 เธอเห็นต้นไม้นั่นไหม

...

เฟิงเฮ่าหาห้องเรียนห้องหนึ่งเจอ

ยังคงเป็นห้องเดิมคราวก่อน ห้องที่มีโต๊ะของพวกสุนัขสอบป.โทสองโต๊ะ

พอเฟิงเฮ่าเดินเข้าไป ก็กลายเป็นการจัดวางตำแหน่งแบบสามเหลี่ยม

คนละมุม ยึดครองห้องเรียนกันไป

ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน

ฝนหยุดแล้ว หลังฝนตกอากาศเย็นสบายดี รู้สึกว่าบรรยากาศปลอดโปร่งขึ้นบ้าง

ผลักหน้าต่างเปิดออก อากาศข้างนอกชุ่มชื้น ใบไม้เขียวชอุ่ม เสียงนกร้องจิ๊บๆ จ้อกแจ้ก

เฟิงเฮ่าหยิบหนังสือวิชาการจัดการสารสนเทศออกมา เขาเรียนเอกการจัดการสารสนเทศ แต่หนังสือวิชาเอกเล่มนี้ ใหม่เอี่ยมเหมือนเพิ่งแจกมาหมาดๆ

สงสัยไม่เคยเปิดอ่านดีๆ สักรอบด้วยซ้ำ

เขาตั้งแถบเวลาให้ตัวเอง

[14:00-15:00 อ่านวิชาการจัดการสารสนเทศ]

นั่งลง เปิดหนังสือ เหมือนยังมีอะไรบางอย่างที่ยังไม่ได้ทำ

จริงสิ

เขาถ่ายรูปโต๊ะไปรูปหนึ่ง แล้วถ่ายรูปนอกหน้าต่างไปอีกรูป

จากตำแหน่งที่เขานั่งพอมองเห็นยอดไม้ของต้นไม้จูบกันต้นนั้นนอกหน้าต่าง

ส่งไปให้คุณหนูใหญ่

"ผมกลับมามอแล้วนะ"

สติกเกอร์ [กระต่ายนั่งเรียบร้อยอยู่หน้าโต๊ะ]

คุณหนูใหญ่ไม่ได้ตอบกลับทันที

เฟิงเฮ่าถือมือถือเหม่อไปครู่หนึ่ง พลางคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่นะ?

แต่แถบเวลาบนหัวเริ่มกะพริบ เตือนให้เขารู้ว่า ตั้งใจเรียนดีกว่า

เฟิงเฮ่าวางมือถือลง เริ่มตั้งใจอ่านหนังสือและจดโน้ตอย่างจริงจัง

พร้อมกับเอาแท็บเล็ตซวิ่นเฟยที่อาหญิงให้มาใช้ด้วย

เครื่องนี้จดโน้ตแล้วไม่หายง่ายๆ ครั้งหน้าหาดูก็สะดวกมาก

พอได้นั่งอ่านหนังสือในห้องเรียน ใจก็สงบนิ่งลงจริงๆ แตกต่างจากตอนออกไปข้างนอกสังคมอย่างสิ้นเชิง

เฟิงเฮ่าตามศาสตราจารย์เลี่ยวไปประชุม พวกที่เข้าร่วมประชุมล้วนเป็นศาสตราจารย์ทั้งนั้น ในทางวิชาการเฟิงเฮ่าฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่แค่เรื่องมารยาทสังคมและการเข้าหาคนธรรมดาๆ ก็เหนื่อยพอแล้ว

แถมถึงแม้จะเป็นศาสตราจารย์เหมือนกัน ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นอย่างชัดเจน

คุณอาจัดเป็นประเภทศาสตราจารย์หนุ่มสาวดีเด่น ถือเป็นพวกที่มีอนาคตไกล แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไหร่

แล้วยังมีพวกที่แก่แล้วถึงได้ประเมินเป็นศาสตราจารย์ พลาดทุนเยาวชนดีเด่น ไม่ได้เป็นอะไรสักอย่าง ได้แต่อยู่ไปวันๆ เป็นศาสตราจารย์ปลาเค็ม เหมือนแค่มาเอาของแจกฟรี

ส่วนศาสตราจารย์หลูวัยกำลังเข้าที่ ผลงานวิจัยเพียบ มูลค่าสูง คนประจบยกยอกันเป็นฝูง

ศาสตราจารย์เลี่ยวอาวุโสสูง สถานะสูงส่ง ใครๆ ต่างก็เข้ามาทักทายพูดคุยด้วยความระมัดระวังและนอบน้อมเคารพ

นึกว่าได้เป็นศาสตราจารย์แล้วจะสุดยอดกันหมดทุกคน

ที่ไหนได้ ในหมู่ศาสตราจารย์เองก็ยังแบ่งออกเป็นหลายชนชั้นวรรณะ

น่ากลัวชะมัด

แข่งขันกันดุเดือดเกินไปแล้ว

ทำเอาเสียความสงบในใจไปหมด

สู้ตั้งใจอ่านหนังสือดีกว่า อย่าเพิ่งลอยล่อง เติมเต็มสมองอันว่างเปล่าของตัวเองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

ไม่อย่างนั้น ด้วยระดับของเขาในตอนนี้ คราวหน้าอยากจะช่วยถือกระเป๋าก็ยังรู้สึกว่าแทบไม่ไหว

เฟิงเฮ่าเริ่มดำดิ่งสู่การเรียน ค่าสติปัญญาเพิ่มขึ้นมา 1 แต้ม ทำให้เข้าใจเนื้อหาได้ง่ายขึ้น ทว่าพอไม่มีบัฟความจำมาเสริม ด้านความจำจึงค่อนข้างอ่อนไปนิด ต้องดูซ้ำและเขียนซ้ำบ่อยๆ

ในความรู้สึกแล้ว ค่าสติปัญญายังคงสำคัญกว่า รู้สึกว่าสิ่งนี้คือหัวใจหลักและเป็นพื้นฐาน

หากเพิ่มความจำ ก็ทำได้แค่จำฝืนๆ เข้าไป แต่ใจความสำคัญหลายจุดกลับไม่ค่อยกระจ่างชัด

พอสติปัญญาเพิ่มขึ้น ก็เข้าใจได้ง่ายๆ พอจะจำต่อก็สบายขึ้น

เฟิงเฮ่าสัมผัสได้ถึงสมองใหม่ของตัวเอง รู้สึกมีความสุขกับการเรียนมาก

สดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างเต็มที่

บัฟเวลาหายไปไหนคอยหนุน

ทะเลแห่งวิชาไร้สิ้นสุด

เฟิงเฮ่าเรียนอย่างจดจ่อ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน

จู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมของลิ้นจี่โชยมา

เฟิงเฮ่าเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูชิงชิง

เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว บนผมสั้นสีดำติดกิ๊บแวววาวอันหนึ่ง สวมรองเท้าแตะรัดส้นส้นแบนสีดำประดับหมุดสุดเท่

แม้จะเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยวเหมือนกัน แต่กู้เสี่ยวหม่านใส่แล้วให้ความรู้สึกเหมือนน้องสาวข้างบ้านแสนน่ารัก

พอซูชิงชิงใส่กลับดูเท่และทะมัดทะแมงมาก กิ๊บติดผมบนหัวก็ประณีตงดงาม ยิ่งรวมกับรอยยิ้มของเธอแล้ว เฟิงเฮ่าก็รู้สึกหวานซึ้งราวกับถูกป้อนลิ้นจี่เข้าปากหนึ่งลูกทันที

หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกแล้ว

ต้องรีบซื้อโคเอนไซม์คิวเท็นแล้ว ไม่งั้นหัวใจเต้นผิดจังหวะเข้าสักวันแน่

"คุณมาได้ยังไงครับ"

"ฉันเห็นรูปที่เธอส่งมาน่ะ ต้นไม้นั่น พอเดาจากมุมแล้ว ก็น่าจะเป็นอาคารเรียนฝั่งทิศนี้ ประมาณชั้นสาม แล้วก็เดาถูกจริงด้วยสิคะ"

เฟิงเฮ่า: ...ยอมใจเลย

ไอคิวของคุณหนูใหญ่น่าจะสูงกว่าตัวเองแน่ๆ

"ฉันอ่านด้วยคนสิคะ"

เฟิงเฮ่า: ...

อยู่ด้วยกันแบบนี้ยังจะอ่านรู้เรื่องอีกเหรอ?

อ่านหนังสือจริงๆ เหรอเนี่ย?

แบบนี้มันจะไม่ส่งผลต่อความก้าวหน้าของผมเหรอเนี่ย!!

เฟิงเฮ่าขยับเข้าไปนั่งข้างใน

ซูชิงชิงนั่งอยู่ด้านนอก

แบบนี้จะอ่านหนังสือรู้เรื่องจริงเหรอ?

พอยกแขนทีไร แขนก็ชนกันทุกที

ฤดูร้อน

แขนของทั้งคู่ต่างไม่มีอะไรปกปิด

ท่อนแขนสัมผัสท่อนแขน

ผิวเนื้อแนบชิดผิวเนื้อ

รู้สึกแปลกพิลึก

เฟิงเฮ่ารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากแขนกระจายไปทั่วทั้งร่าง

ราวกับท่อนแขนเพิ่งจิบเหล้าขาวเข้าไปอึกหนึ่ง

ร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว

บางจุดก็นุ่มนิ่ม บางจุดก็แข็งเกร็ง

โดยเฉพาะสีผิวแขนของตัวเองที่ค่อนข้างคล้ำ ส่วนแขนของคุณหนูใหญ่ทั้งขาวผ่องเนียนละเอียด พอยามสัมผัสทาบทับกัน ความแตกต่างทางสายตายิ่งทำให้หัวใจของเฟิงเฮ่าเต้นผิดจังหวะ

พอชนกันไปสองรอบ

เฟิงเฮ่าก็ขยับตัวชิดด้านในโต๊ะไปอีกนิด

เว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไว้เล็กน้อย

ในใจเขาคิดว่า จะให้กระทบกับการอ่านหนังสือไม่ได้เด็ดขาด

ซูชิงชิงพกหนังสือภาษาโปรตุเกสมา เธอสวมหูฟัง ฟังเนื้อหาบทเรียน

ความจริงตอนที่แขนชนกันครั้งแรก เธอก็รู้สึกได้เหมือนกัน

ร้อนวูบวาบนิดๆ

ตอนที่ชนกันครั้งที่สอง ดูเหมือนจะแนบอยู่นานไปหน่อย แขนของทั้งสองคนต่างไม่ขยับ ได้แต่แนบชิดกันอยู่อย่างนั้น ใบหูของเธอเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

ในหัวเริ่มสับสนปั่นป่วน

คิดในใจว่า เขาตั้งใจหรือเปล่านะ

ร้ายไม่เบาเลย

นึกว่าจะเผลอชนกันอีกในไม่ช้า แต่พอหันไปมอง กลับเห็นเขาหดตัวลีบไปอยู่ตรงมุมโต๊ะเสียแล้ว

โต๊ะเรียนตัวเดียว ตัวเขาอยู่ติดหน้าต่างแท้ๆ ยังอุตส่าห์หลบเธอได้ ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ยังเบียดคนเข้าไปนั่งได้อีกคนด้วยซ้ำ

เขาตื่นเต้นกว่าเธอเสียอีก

ซูชิงชิงหันไปมองเขา

แผ่นหลังเหยียดตรง ผมสั้นเรียบร้อย บนคอไม่มีสร้อยหรือเครื่องประดับใดๆ ทั่วทั้งตัวมีเพียงนาฬิกาข้อมือเรือนเดียวบนข้อมือ

ใบหน้าดูเกลี้ยงเกลา ขนตายาวงอน ตั้งใจอ่านหนังสือและจดโน้ตอย่างขะมักเขม้น

ตัวก็เบียดชิดกำแพง แขนอีกข้างเลยต้องยกขึ้นมาเขียนอย่างเก้ๆ กังๆ

ว่านอนสอนง่ายเกินไปแล้ว

ชวนให้รู้สึกอยากแกล้งชะมัด

ซูชิงชิงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปข้างในนิดนึงอย่างเงียบๆ

จากนั้นท่อนแขนก็แนบชิดกับแขนของเฟิงเฮ่าอีกครั้ง

ในหมู่ผู้ชาย เฟิงเฮ่าถือเป็นคนผิวขาวคนหนึ่ง

แต่พอเทียบกับซูชิงชิงแล้วกลับดูคล้ำลงไปหลายเฉด

แม้กระทั่งตอนเผลอพลิกหน้าหนังสือ แขนก็ยังสัมผัสกันเบาๆ

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าในหัวของตัวเองยุ่งเหยิงเหมือนกลุ่มด้ายพันกัน

พวกคู่รักทำได้ยังไงถึงมานั่งอ่านหนังสือด้วยกันได้เนี่ย

อ่านไม่เข้าหัวเลย ไม่เข้าหัวเลยสักนิด ตะกี้ที่ดูเหมือนกำลังจดโน้ต จริงๆ ก็แค่คัดตามหนังสือ แถมยังคัดผิด เอาเนื้อหาท่อนบนไปรวมกับท่อนล่างอีกต่างหาก

เขาหันไปมองซูชิงชิง เห็นเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย กำลังตั้งอกตั้งใจเรียนภาษาโปรตุเกสอยู่จริงๆ สวมหูฟังไว้คล้ายกับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลยสักนิด

ความหื่นกระหายผลักดันให้ใจกล้าขึ้นมา

เฟิงเฮ่าคว้าจับมือของคุณหนูใหญ่ซูหมับ

แขนของเขาทาบทับแขนของคุณหนูใหญ่ซู ฝ่ามือกุมทับฝ่ามือของเธอไว้

มือของผู้หญิงนี่เล็กจัง

ทั้งเย็นทั้งนุ่ม

สัมผัสดีแถมยังหอมอีก

ความรู้สึกซาบซ่านปลาบปลื้มแล่นผ่านฝ่ามือมาไม่ขาดสาย เฟิงเฮ่ารู้สึกทั้งมีความสุขทั้งเคลิบเคลิ้มล่องลอย อ่านหนังสือไม่เข้าหัวเลยสักนิด

"ชิงชิง คุณเห็นต้นไม้ใหญ่ข้างล่างนั่นไหมครับ ผมพาคุณไปดูใต้ต้นไม้ดีกว่า เย็นสบายมากเลยนะ" เฟิงเฮ่ากระซิบบอกเสียงเบา