ตอนที่ 75 ใครโรคจิต

...

ลมในรั้วมหาวิทยาลัยพัดเอื่อยอ่อนโยน

ซูชิงชิงเองก็รู้สึกว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงดูคลุมเครือเกินไป

ในห้องเรียนยังมีเพื่อนนักศึกษาคนอื่นอยู่ด้วย

แม้ดูเหมือนพวกเขากำลังตั้งใจเรียนกันอยู่ก็ตาม

แต่ก็ดูไม่ค่อยเหมาะอยู่ดี

รบกวนคนอื่นเขาเปล่า ๆ

ซูชิงชิงเก็บของก่อนเป็นคนแรกแล้วลุกขึ้น

เฟิงเฮ่าก็รีบเก็บกระเป๋าหนังสือแล้วเดินตามไป

เฟิงเฮ่าอยากจะจับมือ แต่ซูชิงชิงกลับก้าวยาว ๆ เดินนำไปเสียก่อน

ไม่รู้ทำไม ตอนนั่งข้างกันถึงรวบรวมความกล้าคว้ามือเธอมาจับได้

พอเธอยืนขึ้น คุณหนูใหญ่ซูก็กลับดูห่างเหินไปไกลอีกแล้ว

เฟิงเฮ่าได้แต่เดินตามไป ยกมือขึ้น แต่ก็คว้าไม่ทัน

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวเองสูงไม่พอสักเท่าไร

คุณหนูใหญ่ซูอุตส่าห์ใส่รองเท้าส้นแบนที่มีส้นแค่เซนเดียวแท้ ๆ แต่พอมายืนข้างกัน เขากลับยังรู้สึกว่าตัวเองเตี้ยกว่าเธออยู่นิดหน่อย o(╥﹏╥)o

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องเรียน

คนที่นั่งอยู่สองโต๊ะนั้นในห้องเรียนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พร้อมกับก่นด่าในใจเป็นเสียงเดียวกันว่า ไอ้ผู้ชายสารเลว!!!!

เพราะครั้งก่อนที่พวกเขาเห็น ผู้หญิงที่มาด้วยแม้จะใส่ชุดกระโปรงสายเดี่ยวตัวยาวเหมือนกัน แต่เป็นแบบมีสีสัน แถมผู้หญิงคนนั้นยังไว้ผมยาว สวมรองเท้าแตะหูหนีบลายดอกไม้ ใบหน้ากลม และมีกลิ่นหอมกุหลาบ

ส่วนผู้หญิงคราวนี้ผมสั้น ใส่ชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาว รองเท้าที่สวมก็เท่บาดใจ เป็นรองเท้าแซนดัลสีดำประดับหมุดที่มีสายรัดพันขึ้นมาถึงน่อง ถ้าทรงขาไม่สวยใส่แล้วคงเหมือนมัดบ๊ะจ่าง แต่ถ้าขาเรียวสวยแบบนี้คือฆ่าเรียบ ทั้งเท่ทั้งเซ็กซี่

คราวก่อนผู้หญิงคนนั้นตัวเตี้ยกว่า เตี้ยกว่าฝ่ายชายไปครึ่งหัว

คราวนี้ผู้หญิงตัวสูงกว่า สูงกว่าฝ่ายชายไปครึ่งหัวเนี่ยนะ?

ไอ้ผู้ชายสารเลวเอ๊ย!!!

แต่ตอนที่ไอ้สารเลวนั่นเดินออกไปแล้วยกมือขึ้นจะจับมือฝ่ายหญิง ดันเผยให้เห็นนาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือ

ไอ้สารเลวบ้านรวย!!

น่าเจ็บใจชะมัด!!

โดนดาเมจรุนแรงเข้าเต็มเปา

ตั้งใจอ่านหนังสือดีกว่า การเรียนเท่านั้นที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตได้

เฟิงเฮ่ากับซูชิงชิงเดินออกจากห้องเรียน

ห้องเรียนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เกิดเป็นสนามพลังรูปแบบใหม่ ค่าความโกรธแค้น +20, ค่าความพยายาม +50, ค่าความอิจฉา +20

...

เฟิงเฮ่าเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับซูชิงชิง

ตอนที่ทั้งสองคนเดินลงบันไดและเดินเคียงข้างกัน

เฟิงเฮ่าก็ถือโอกาสคว้ามือของชิงชิงมาจับไว้อย่างชอบธรรม

เดินลงบันไดมันอันตราย เดี๋ยวจะสะดุดล้มเอาได้

เงินคือความกล้าของลูกผู้ชาย ตอนนี้เฟิงเฮ่าใจกล้ายิ่งกว่าได้รับบัฟเพิ่มความกล้าเสียอีก

มีเงินก้อนโตกว่าหมื่นหยวนติดกระเป๋าอยู่ รู้สึกเหมือนจะไปที่ไหนก็ได้ ท่องไปได้ทั่วทั้งใต้หล้า

เขาจูงมือชิงชิงไว้ ขณะก้าวเดินก็แกว่งแขนเบา ๆ นิ้วทั้งสี่ของเขากุมนิ้วทั้งสี่ของเธอเอาไว้ ส่วนนิ้วโป้งอยู่อีกฝั่ง

การจับมือเดิมทีเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด

ตอนเด็ก ๆ เล่นเกม คุณครูก็สั่งให้จับมือกันตลอด

เขาก็เคยจับมือเด็กผู้หญิงคนอื่นมาแล้ว

ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ก็แค่จับมือกันตามปกติ

แต่ไม่รู้ทำไม พอได้จับมือของคุณหนูใหญ่ แขนทั้งข้างกลับรู้สึกเหมือนกำลังมึนเมาเคลิบเคลิ้ม

ขณะแกว่งเบา ๆ ไออุ่นก็แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเธอไม่ขาดสาย

แค่เดินเฉย ๆ ยังรู้สึกเหมือนเมากรึ่ม ๆ ขึ้นมาได้

แทบอยากให้บันไดสามชั้นนี้ยาวกว่านี้อีกสักหน่อย ทอดยาวออกไปอีกสักนิด

ถ้าได้จับมือกันแบบนี้ ต่อให้ต้องเดินขึ้นบันไดสามพันแปดร้อยขั้น เฟิงเฮ่าก็เดินรวดเดียวไหว

ตรงบันไดไม่มีคนอื่น

ทั้งสองคนจับมือกัน เดินพ้นไปชั้นหนึ่ง เลี้ยวตรงชานพัก แล้วเดินลงชั้นถัดไป

เฟิงเฮ่ารู้สึกเบิกบานใจเป็นล้นพ้น มีความสุขและรื่นรมย์ใจอย่างบอกไม่ถูก

พอใกล้จะถึงชั้นหนึ่ง ก็มีคนเดินสวนขึ้นบันไดมา

ทั้งสองคนที่จับมือกันอยู่จึงต้องหลบไปข้างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคนสามคนคงเบียดกันจนเดินผ่านลำบาก

เฟิงเฮ่าเป็นฝั่งที่ชิดกำแพง ส่วนซูชิงชิงเดินอยู่ด้านนอก

เพื่อหลีกทางให้อีกฝ่ายเดินขึ้นไป

ซูชิงชิงจึงจำต้องเบียดชิดติดกับเฟิงเฮ่าเพื่อเว้นที่ว่างให้กว้างขึ้น จะได้ไม่ไปชนกับคนแปลกหน้า

เพื่อนนักศึกษาคนนั้นมุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงแน่วขึ้นไปโดยไม่เหลียวมอง

เฟิงเฮ่าถูกเบียดจนหลังติดมุมกำแพง

ซูชิงชิงหันกลับมาก็พบว่าตนเองกำลังอยู่ในท่าคาเบะด้งที่กดเฟิงเฮ่าแนบติดกับกำแพง

เธอพลันนึกไปถึงตอนที่นอนฟังเพลงตอนกลางคืนอย่างบอกไม่ถูก มักจะรู้สึกคล้ายกับเขากำลังกอดเธอไว้ ร้องเพลงแผ่วเบาแนบชิดใบหู ลมหายใจเป่ารดเข้ามาจนรู้สึกเหมือนขนอ่อนที่ใบหูลุกชันขึ้นมาเลยทีเดียว

เฟิงเฮ่ายิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม

ยังดีที่เขาไม่มีวิชาทะลุกำแพง

ไม่อย่างนั้นด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้เขาคงมุดทะลุกำแพงเผ่นหนีไปแล้ว...

ตัวเขาถูกดันแนบชิดติดกำแพง

หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนจับมือเสียอีก

คุณหนูใหญ่ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้เบียดตัวแนบชิดกับเขาขนาดนี้ แถมยังหันหน้าเข้าหากันอีก ทว่าจุดที่ทั้งสองยืนอยู่คือบนบันไดนะ ขั้นบันไดแต่ละขั้นก็แคบนิดเดียว ถ้าไม่ระวังคงได้กลิ้งตกบันไดแน่

เขาเอ่ยเรียกเสียงหนึ่ง "ชิงชิง"

ซูชิงชิงตอบกลับตามสัญชาตญาณทันที "ไม่ได้นะ"

เฟิงเฮ่า : หือ???

พอซูชิงชิงพูดจบ ติ่งหูก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ในหัวเธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย

เฟิงเฮ่าแค่เรียกชื่อเธอเอง

แล้วเธอจะบอกว่าไม่ได้ทำไม ไม่ดงไม่ได้อะไรกัน เธอคิดว่าเขาจะพูดอะไรกันแน่

เฟิงเฮ่าเองก็รู้สึกตัวขึ้นมาเหมือนกัน

ผู้ชายเวลาเจอผู้หญิงที่เป็นฝ่ายรุกเกินไปก็มักจะกลัวจนอยากจะชิ่งหนี อย่างเช่นถ้าจู่ ๆ ถูกถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงานกันได้

แต่พออยู่ต่อหน้าผู้หญิงขี้อาย สัญชาตญาณในร่างกายกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เขาปล่อยมือเธอออก และในจังหวะที่เธอกำลังรู้สึกใจหาย เขาก็โอบเอวเธอไว้ ใช้สองแขนกอดรั้งดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมอกของตัวเอง

เขาพิงกำแพง

เธอพิงเขา

ไม่จำเป็นต้องมีพุ่มไม้คอยบดบัง

ในชั่วขณะนี้ สายตาเขาราวกับมืดบอด มองไม่เห็นผู้คนที่เดินผ่านไปมาแม้แต่คนเดียว

เขาเห็นเพียงเด็กสาวตรงหน้าเท่านั้น

เห็นดวงตาฉ่ำน้ำ สันจมูกโด่งเชิด ริมฝีปากแดงระเรื่อ กิ๊บติดผมเป็นประกายระยิบระยับ และติ่งหูที่ขึ้นสีแดงจาง ๆ

ซูชิงชิงหลับตาลงด้วยความประหม่า

เฟิงเฮ่าไม่ได้จูบริมฝีปากของเธอ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่ติ่งหูของชิงชิง

คุณหนูใหญ่หน้าไม่แดง แต่ติ่งหูกลับแดงแจ๋

เขาขยับเข้าไปใกล้ริมหูเธอ อ้าปากแล้วขบเบา ๆ ที่ติ่งหูของเธอหนึ่งที ไม่เชิงขบ เรียกว่าแค่อมไว้เบา ๆ แต่ก็ไม่เชิงอมอีก แค่แตะโดนเบา ๆ เท่านั้น

ร่างของซูชิงชิงสั่นสะท้านเล็กน้อย ก่อนจะผลักเขาออกเต็มแรง

"คนโรคจิต!"

จากนั้นเธอก็หันหลังวิ่งหนีไป

ซูชิงชิงวิ่งแน่บไปอย่างรวดเร็ว

หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก

คนนิสัยไม่ดี

พวกผู้ชายมันนิสัยไม่ดีกันหมดทุกคน

เธอนึกว่าเขาจะจูบเธอ

จูบริมฝีปากของเธอ

แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าจะข้ามริมฝีปากไปจูบที่ติ่งหูของเธอเสียได้

ราวกับความฝันประหลาดเมื่อคืนของเธอถูกหยิบมาถ่ายทอดซ้ำในชีวิตจริงไม่มีผิด

ในความฝันเขาร้องเพลงข้างหูเธอด้วยท่าทางกะล่อน ลมหายใจเป่ารดจนร่างเธอสั่นสะท้าน เขาจูบติ่งหูเธอแผ่วเบา อมไว้เบา ๆ ขบเบา ๆ คลอเคลียแนบชิดข้างหู พอเธอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ราวกับเป็นความฝันอันวาบหวามตื่นหนึ่ง

ในโลกความจริง เขาก็ดันจูบติ่งหูเธอจริง ๆ เสียอย่างนั้น

โรคจิตที่สุด!!

หัวใจของคุณหนูใหญ่ซูไม่เคยสับสนว้าวุ่นขนาดนี้มาก่อนเลย

เธอนึกว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ได้ดีแท้ ๆ

เธอคิดว่าตัวเองก็แค่ชอบเสียงร้องเพลงกับเสียงพูดของเขาเท่านั้น

คิดว่าเขาก็เป็นคนใช้ได้

ดีกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ตั้งเยอะ

ถึงขนาดเตรียมใจพร้อมจะจูบแล้วด้วยซ้ำ คิดว่าก็คงเหมือนการจับมือ ที่แค่ริมฝีปากแตะริมฝีปาก

แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?

สายลมในรั้วมหาวิทยาลัยพัดโชยมาอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

ทว่าหัวใจของซูชิงชิงกลับสับสนวุ่นวายจนยุ่งเหยิงไปหมด

เฟิงเฮ่ายังคงพิงอยู่กับกำแพง ไม่ได้วิ่งไล่ตามไป

จริง ๆ แล้วเขาเตรียมใจโดนตบหน้าไว้แล้วด้วยซ้ำ

ในละครโทรทัศน์ก็เล่นแบบนี้ทั้งนั้น ชักช้าก็ต้องโดนดี ทำตัวลวนลามก็ต้องโดนตบสั่งสอน

แต่เธอกลับไม่ได้ตบเขา เพียงแค่กัดริมฝีปาก ติ่งหูที่ถูกเขาจูบแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดซึม แล้วเธอก็ด่าเขาว่าคนโรคจิต!

ในชั่วขณะนี้ เขากลับรู้สึกว่าคำว่า 'โรคจิต' เป็นคำชมเสียอย่างนั้น

ฟังดูไพเราะดีออก

อยากจะฟังอีกสักรอบจัง

ขอแค่ยอมให้เขาจูบอีกสักทีก็ยอม

เขาเพิ่งจะได้จูบแค่ติ่งหูข้างซ้ายเอง ข้างขวายังไม่ได้จูบ แล้วริมฝีปากก็ยังไม่ได้จูบด้วย

พอเห็นเธอกัดริมฝีปากตัวเอง เฟิงเฮ่าก็คิดในใจ อย่ากัดแรงสิ เดี๋ยวก็แตกหมดหรอก ให้ผมทำดีกว่า ผมช่วยกัดให้ได้นะ ผมกัดเบากว่าเยอะ

จริง ๆ นะ เบา ๆ เลยล่ะ

……