ตอนที่ 76 รับเงินเดือน

……

เธอวิ่งหนีไป

เขาไม่ได้ตามไป

เฟิงเฮ่าเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างอาคารเรียน

ถ่ายรูปต้นไม้ใหญ่นี้จากล่างขึ้นบน

แสงแดดรำไรส่องประกายวิบวับอยู่ระหว่างใบไม้ ราวกับดวงดาราที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้

เฟิงเฮ่าส่งรูปนี้ไปให้คุณหนูใหญ่

"ผมช่วยดูต้นไม้ใหญ่ให้คุณแล้วนะ พอดูคุณเดินจากไป ต้นไม้ก็ดูเหงาจับใจเลย"

……

ความโรแมนติกอยู่ได้ไม่ถึงวินาที

เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

สายจากฝ่ายวิชาการของมหาวิทยาลัย

บอกให้เฟิงเฮ่าแวะไปหน่อย

เฟิงเฮ่ารู้สึกประหม่าขึ้นมานิดหน่อย ตัวเองไปทำอะไรไว้ ทำอะไรผิดหรือเปล่า ถึงได้ถูกฝ่ายวิชาการเพ่งเล็งเข้าแล้ว?

หรือว่าฝ่ายวิชาการจะรู้เรื่องที่เขามีความรักแล้ว?

ตรงบันไดมีกล้องวงจรปิดงั้นเหรอ?

คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง……

ในพุ่มไม้ก็มักจะเห็นคนจูบกันบ่อย ๆ แท้ ๆ……

ถึงแม้กฎของมหาวิทยาลัยจะระบุไว้……แต่กฎก็คือกฎนั่นแหละ……

เฟิง เด็กดี เฮ่ามาถึงฝ่ายวิชาการ และได้รับแจ้งว่าให้มารับเงินเดือนผู้ช่วยชั่วคราว + ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง + ค่าเบี้ยเลี้ยงอากาศร้อน

นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงเฮ่ารู้ว่าเงินเดือนประกอบด้วยอะไรแบบนี้ด้วย

ค่าจ้างผู้ช่วยชั่วคราววันละ 80 หยวนเท่านั้น เพราะเขาเป็นแค่ชั่วคราว แต่ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางมีถึง 300 หยวน ค่าเบี้ยเลี้ยงอากาศร้อนอีก 50 หยวน ดังนั้นการที่เขาออกไปข้างนอกกับศาสตราจารย์เลี่ยวหนึ่งรอบ จึงได้เงินก้อนโตถึง 430 หยวน

เงินก้อนโตจริง ๆ นะ

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ในกระเป๋าของเฟิงเฮ่ามีเงินหมื่นเป็นทุนสำรองอยู่แล้วล่ะก็ เขาคงดีใจจนตัวลอยเพราะเงิน 430 หยวนนี้ไปแล้ว

โคตรเจ๋งเลย

หาเงินง่ายชะมัด

วันละ 430 เดือนหนึ่งสามสิบวัน ก็เท่ากับหนึ่งหมื่นสองพันเก้าร้อยหยวนเชียวนะ รายได้เดือนละเกินหมื่นเลยนะเนี่ย!!

เฟิงเฮ่ารับเงินและเซ็นชื่อด้วยความมึนงง

เจ้าหน้าที่ของฝ่ายวิชาการเป็นหญิงสาวรุ่นพี่คนหนึ่ง

ตอนที่เฟิงเฮ่ารับโทรศัพท์ พอได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าเป็นฝ่ายวิชาการก็แทบช็อกตาย

ไม่รู้ทำไม คนธรรมดาหาเช้ากินค่ำอย่างเขาถึงได้กลัวพวกระดับหัวหน้าอะไรทำนองนี้นัก

คงเป็นการกดขี่ทางสายเลือดล่ะมั้ง

แต่พอเจอตัวจริง เจ้าหน้าที่คนนี้ดูเหมือนจะอายุมากกว่าเขาไม่เท่าไหร่เอง

เผลอ ๆ น่าจะเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้ไม่นานด้วยซ้ำ

ให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่เขาไปเป็นผู้ช่วยไม่มีผิด

พยายามทำตัวให้ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ยังถูกมองออกได้ง่าย ๆ ว่ายังอ่อนต่อโลก

และความจริงก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

หวงฮาจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง หลังผ่านความยากลำบากบากบั่นมาหลายตลบ เธอก็ได้งานสำคัญ (เบ๊สารพัดประโยชน์) ในฝ่ายวิชาการของมหาวิทยาลัยทั่วไปแห่งนี้

ตอนนี้กำลังพยายามปรับตัวและเรียนรู้งานอยู่

วันนี้ได้รับแจ้งจากหัวหน้า ให้เธอแจ้งนักศึกษาปีสี่คนหนึ่งให้มารับเงินเดือน สำหรับการไปเป็นผู้ช่วยชั่วคราวให้ศาสตราจารย์เลี่ยว

เป็นการแจ้งที่แปลกประหลาด เธอเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

แต่หลังจากทำงานมาได้สักพักและเจ็บมาเยอะ หวงฮาซึ่งเป็นมือใหม่หัดเข้าสู่สังคมก็ได้เรียนรู้กฎเกณฑ์ประหลาด ๆ พื้นฐานบางอย่างแล้ว

ในดันเจี้ยนที่เรียกว่าการทำงานนี้:

กฎข้อที่หนึ่ง: อย่าถามหัวหน้าเด็ดขาดว่าทำไม เพราะทันทีที่ถาม ค่าความรู้สึกดีของหัวหน้าจะ -1 ค่าความวิตกกังวลของหัวหน้าจะ +1 และความยากในการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนในอนาคตจะ +10

ถามไปปกติหัวหน้าก็ไม่บอกอยู่ดี แถมยังจะโดนด่าอีก มีแต่ต้องทำความเข้าใจเอาเอง

กฎข้อที่สอง: จงเคารพคนที่ไม่คุ้นเคยอยู่เสมอ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เบ๊กระจอก ๆ หรือเป็นบอสใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่

กฎข้อที่สาม: ยังอยู่ระหว่างการค้นหา……

ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ให้ได้ แค่หวังว่าจะเร็วหน่อย เพราะเวลาของเธอมีไม่มาก หากสามเดือนยังเคลียร์ไม่ได้ เธอจะถูกตัดสินว่าล้มเหลว ไม่ผ่านช่วงทดลองงาน และต้องเก็บข้าวของไสหัวไป

ถ้าสามเดือนเคลียร์ได้ เธอก็จะได้เล่นดันเจี้ยนเวอร์ชันระดับสูง นั่นคือพนักงานประจำ โฮะๆๆ! สู้เขานะ!

หวงฮาพูดด้วยน้ำเสียงอดทนว่า "น้องคะ น้องทิ้งเลขบัญชีธนาคารไว้หน่อยนะ ครั้งหน้าฝ่ายการเงินจะได้โอนเงินให้พร้อมกัน ไม่ต้องมาเซ็นชื่อทุกครั้งหรอกค่ะ เพราะวันนี้เป็นครั้งแรก ก็เลยต้องรบกวนให้น้องมาเซ็นยืนยันก่อน"

พอพูดจบ ตัวจิ๋วในใจเธอก็ยกมือขึ้นตบอกตัวเอง

ไม่ได้เรื่องเลย ดันเกือบจะเผลอใช้คำว่า 'ท่าน' อย่างนอบน้อมกับนักศึกษาคนหนึ่งซะได้ อยู่ยากจริง ๆ เล้ย

การแจ้งที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี่ นักศึกษาปีสี่เนี่ยนะจะได้เป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลี่ยว ผู้ช่วยคนก่อนอย่างพี่เหอได้ยินว่ามีเส้นสายถึงได้มาเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์เลี่ยวได้ สามีของพี่เหอดูเหมือนจะเป็นถึงรองคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการเชียวนะ

หัวหน้าบอกว่า เขาเป็นคนที่ศาสตราจารย์เลี่ยวเจาะจงเลือกด้วยตัวเอง

"ได้ครับ อาจารย์หวง" เฟิงเฮ่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เหลือบเห็นป้ายตรงโต๊ะทำงานของเธอเขียนไว้ว่า นักศึกษาฝึกงาน: หวงฮา

เขาเลยใส่นามสกุลไปด้วย ตอนตามศาสตราจารย์เลี่ยวไปประชุมถึงได้รู้ว่า ถ้าตะโกนเรียกศาสตราจารย์คำเดียว คนเป็นร้อยในนั้นก็เป็นศาสตราจารย์กันหมดจนไม่รู้ว่าเรียกใคร

พอเติมนามสกุลเข้าไป อย่างน้อยก็แยกแยะได้ แถมยังดูให้ความเคารพมากกว่าด้วย

เด็กใหม่ในที่ทำงานซึ่งเป็นแค่เบ๊สารพัดประโยชน์ในฝ่ายวิชาการยังรู้สึกเขินอายกับคำว่าอาจารย์อยู่บ้าง รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร

พออีกฝ่ายเติมนามสกุลเรียกอย่างจริงจังว่าหมายถึงเธอ ก็แอบดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"นักศึกษาเฟิง เงินเดือนผู้ช่วยชั่วคราวของคุณเริ่มนับตั้งแต่วันนี้นะคะ ปกติไม่มีเบี้ยเลี้ยงไปดูงานนอกสถานที่ แต่มีเงินช่วยเหลือช่วงหน้าร้อนให้ อ้อจริงสิ นี่คือบัตรผ่านของสำนักงานมหาวิทยาลัย แตะตรงประตูกั้นก็เข้าออกได้ตามสบายเลยค่ะ ให้คุณนะ"

หวงฮาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพานักศึกษาเฟิงไปยังห้องทำงานของศาสตราจารย์เลี่ยว

ศาสตราจารย์เลี่ยวมีห้องทำงานส่วนตัว ห้องนี้เฟิงเฮ่าเคยมาแล้ว แถมยังเคยเห็นเธอแช่ฟันปลอมอีกต่างหาก...

ด้านนอกห้องทำงานมีคอกกั้นเล็ก ๆ อยู่

"นี่คือโต๊ะทำงานของครูเหอค่ะ เธอลาหยุดไปแล้ว พอดีเธอแพ้ท้องค่อนข้างหนักเลยขอลาพักยาวชั่วคราว ถ้าจำเป็นคุณก็มานั่งทำงานตรงนี้ได้นะคะ"

เฟิงเฮ่าเห็นบนโต๊ะจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ นอกจากคอมพิวเตอร์แล้วแทบไม่มีอะไรเลย ตรงมุมโต๊ะมีไผ่กวนอิมปักอยู่ในแจกันขวดหนึ่ง และที่โต๊ะทำงานก็มีป้ายชื่อติดไว้ว่า เหอเวยหัว

เฟิงเฮ่าคิดในใจ ตัวเองเป็นแค่นักศึกษา จะมีคุณสมบัติอะไรมานั่งโต๊ะนี้กัน

แถมยังถูกอาจารย์ล้อมรอบไปหมด นี่มันไม่เท่ากับลูกแกะพลัดหลงเข้าถ้ำหมาป่าหรอกหรือ น่ากลัวเกินไปแล้ว

ผลปรากฏว่าพอเขาหันหน้าไป ก็พบว่าชื่อบนโต๊ะทำงานข้าง ๆ ดันเป็นหลิวชุนลี่ บนเก้าอี้ทำงานพาดผ้าคลุมไหล่สีสันสดใสไว้ผืนหนึ่ง บนโต๊ะไม่ใช่ไผ่กวนอิมแต่เป็นดอกเดซีดอกเล็ก ๆ นอกจากคอมพิวเตอร์ตรงกลางแล้ว ทางซ้ายมีหนังสือเรียงเป็นตับ ทางขวาเป็นกองเอกสาร ข้างเอกสารยังมีพวกไม้อวบน้ำต้นเล็ก ๆ เต็มไปหมด รวมถึงแก้วชาและกาน้ำชา

แน่นเอี้ยด ทว่าก็เป็นระเบียบเรียบร้อย

เฟิงเฮ่าไม่เคยมีประสบการณ์ถูกอาจารย์หลิวเรียกเข้าห้องทำงาน เพิ่งจะค้นพบเป็นครั้งแรกว่าที่แท้เธอนั่งอยู่ตรงนี้

โต๊ะทำงานของเธอก็เหมือนกับตัวเธอ มีทั้งความเป็นระเบียบ หลากหลาย และมีรสนิยมในการใช้ชีวิต

"อาจารย์หวงครับ ผมคงไม่ได้ใช้ตรงนี้หรอกครับ ถ้าศาสตราจารย์เลี่ยวต้องการตัวเมื่อไหร่ผมค่อยมา ขอบคุณที่พาผมเดินดูนะครับ" เฟิงเฮ่ากล่าวอย่างสุภาพ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ที่อายุมากกว่าตนไม่เท่าไหร่ เขายิ่งเข้าใจหัวอกมากขึ้น รู้สึกว่าต่างก็เป็นคนหาเช้ากินค่ำในสังคมเหมือนกัน จริง ๆ แล้วไม่ง่ายเลย

หวงฮาทำภารกิจที่หัวหน้ามอบหมายเสร็จสิ้น ก็เดินกลับมายังห้องทำงานของตนเอง

ในใจคิดว่า นักศึกษาสมัยนี้ EQ สูงจังเลยนะ นักศึกษาสมัยนี้รวยจังเลย ถึงกับใส่โรเล็กซ์ แถมยังเป็นแบบสองกษัตริย์อีก ทั้งรวยทั้ง EQ สูงขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ประสบความสำเร็จแล้วใครจะสำเร็จกันล่ะ

มิน่าล่ะ ตัวเธอเรียนจบมหาวิทยาลัยถึงทำได้แค่เป็นเบ๊ในฝ่ายวิชาการ ส่วนเขายังเรียนไม่จบแท้ ๆ ก็ได้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์แล้ว หลังจากนี้ก็คงได้เรียนต่อปริญญาโทกับศาสตราจารย์แบบสบาย ๆ แถมมีเส้นสายระดับศาสตราจารย์เลี่ยว คอนเนกชันของเขาคงขยายไปทั่วมหาวิทยาลัยทั่วประเทศได้สบาย ๆ หรือถ้าขยับขึ้นไปอีกหน่อยก็คงเข้าถึงหน่วยงานส่วนกลางได้เลย... (ลอกคอมเมนต์คนอ่านมาประโยคหนึ่ง)

ยังดีที่เธอเจนจัดกฎลี้ลับในที่ทำงานข้อที่สอง: จงให้ความเคารพต่อคนที่ไม่คุ้นเคยเสมอ เพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ลูกกระจ๊อกหรือบอสใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่

รอดตายไปที!

ไปลงดันเจี้ยน (ทำงาน) ต่อดีกว่า

……

เฟิง NPC ตัวปลอม เฮ่า

สินทรัพย์เงินสด: +430

นับจากนี้ไป ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อเช็กอินลงชื่อ ก็จะเพิ่มสินทรัพย์เงินสดได้ทุกวัน: +130 (80+50)

วันละ 130 ใช้ไม่หมด ใช้ยังไงก็ไม่หมด มันเยอะเกินไปแล้ว

ไอเทมในโลกจริง: +บัตรที่สามารถแตะเปิดประตูกั้นสำนักงานมหาวิทยาลัย 1 ใบ

ทำภารกิจ NPC ต่อไป: นักศึกษาปีสี่ผู้ไร้ทิศทางคนหนึ่ง

……

เฟิงเฮ่าก้มดูโทรศัพท์มือถือ คุณหนูใหญ่ซูยังไม่ตอบกลับมา

แต่พอดูเวลาแล้ว ก็ต้องไปพาน้องหมาต้าเหมาเดินเล่นตามที่เคยรับปากไว้

เฟิงเฮ่าตั้งแถบเวลาใหม่: ดูแลสัตว์เลี้ยง

จากนั้นเสียงจักรกลในหัวก็ดังขึ้น

[โฮสต์ตั้งใจเรียน ทุ่มเทต้านทานสิ่งรบกวนภายนอก แม้สุดท้ายจะต้านทานล้มเหลว แต่เจตนายังน่ายกย่อง มอบรางวัลให้โฮสต์เพิ่มความยาว 1 มิลลิเมตร สามารถนำไปใช้กับส่วนใดก็ได้ของร่างกาย]

เฟิง 173.4 ซม. เฮ่าก้มดูโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง คุณหนูใหญ่ซูก็ยังคงไม่ตอบกลับมา

แย่แล้วสิ ไม่ใช่ว่าทำคุณหนูใหญ่โกรธเข้าจริง ๆ จนไม่ยอมคุยกับตัวเองไปเลยหรอกนะ?

จากนั้นเสียงจักรกลในหัวของเขาก็ดังขึ้น:

[ยินดีด้วย โฮสต์ตีใจคุณนายรวยระดับแพลทินัมที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด ซูชิงชิง บังเกิดผลลัพธ์อย่างงดงาม ค่าความรู้สึกดีถึง 81 ขอให้โฮสต์เพียรต่อไป พยายามอย่าย่อท้อ พุ่งสู่ยอดเขาให้ได้! ขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดีว่า เมื่อค่าความรู้สึกดีถึง 90 จะสามารถปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ได้]

เฟิงเฮ่า : ...เธอด่าผมว่าโรคจิต แต่ค่าความรู้สึกดีที่เธอมีให้ผมกลับ +1 ตกลงใครมันโรคจิตกว่ากันแน่เนี่ย??

……