ตอนที่ 77 เด็กหนุ่มกับสุนัข

...

ในกลุ่มแชตหอพัก พอต้าเฉียวกลับมา ประวัติการแชตก็เด้งรัวขึ้นมาทันที

ต้าเฉียวบอกว่ามื้อเย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกัน

สงสัยพอกลับบ้านไปคงโดนพ่อกับพี่ชายเล่นงานจนน่วม เลยต้องการการปลอบประโลมใจด่วน

เฟิงเฮ่าตอบว่า "มื้อเย็นนี้ผมเลี้ยงเอง"

พวกเขาในห้องพักเวลาออกไปกินข้าวข้างนอกค่อนข้างรู้ใจกันดี

ประมาณว่าคนอื่นจะผลัดกันเลี้ยง โดยปริยายจะเว้นให้เหล่าเซียวพี่ใหญ่ของห้องพักข้ามไปรอบหนึ่ง

เท่ากับว่าคนอื่นเลี้ยงสองรอบ เหล่าเซียวเลี้ยงรอบเดียว

บางครั้งเฟิงเฮ่าน้องเล็กของห้องก็มีเว้นรอบบ้างเหมือนกัน

เหล่าหยางกับต้าเฉียวจะเป็นฝ่ายกระตือรือร้นในการจ่ายเงินมากกว่า

ครั้งนี้ เฟิงเฮ่าออกปากว่าจะเป็นคนจ่าย

แถมยังอวดเงินเดือนที่ไปรับมาจากฝ่ายวิชาการด้วย ไม่นึกเลยว่า เรียนหนังสือมาหลายปีขนาดนี้ เพิ่งจะได้เงินคืนมาเป็นครั้งแรก ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!

นัดกันว่าจะเจอกันที่ถนนนักศึกษาตอนหกโมงเย็น

...

ตอนที่เฟิงเฮ่าวิ่งเหยาะ ๆ มาถึงที่ของกู้เสี่ยวหม่าน

ต้าเหมาก็ส่ายหางอย่างบ้าคลั่ง

ลูกน้องตัวน้อยมาแล้ว

วันนี้คุณป้าแม่บ้านรายชั่วโมงไม่อยู่ มีแต่นายจ้างอย่างกู้เสี่ยวหม่านที่อยู่

เดิมทีเฟิงเฮ่านึกว่ากู้เสี่ยวหม่านจะต้องแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ฉวยโอกาสนี้สั่งสอนบ่นเขาชุดใหญ่แน่ ๆ

ผลปรากฏว่าเธอกลับนั่งอยู่บนโซฟาแบบหมดเรี่ยวหมดแรง เอากอดหมอนอิงกดทับท้องไว้ สีหน้าก็ดูเหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวา

ผมยาวปล่อยสยายลงมาบนบ่าอย่างไม่ใส่ใจ

ดูเหมือนเธอจะใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู่ พอเอาหมอนอิงมากดทับท้องไว้ ก็มองเห็นแค่ขอบกางเกงมุมเดียว แวบแรกที่มอง นึกว่าไม่ได้ใส่อะไรเลย เห็นแค่เรียวขาขาวเนียนสองข้าง

หน้าอกของเธอจะหนักเกินไปหรือเปล่านะ

เธอเอาหมอนอิงกดทับท้องไว้ แต่เจ้าก้อนมหึมาสองเต้านั้นกลับทับอยู่บนหมอนอิงอีกที

สรุปคือพอเปิดประตูก็เจอฉากนี้เข้าเต็มตา

ให้ตายสิพับผ่า!!

ถ้าไม่ใช่เพราะมีชิงชิงคอยคุ้มครองอยู่ ฉากนี้เขาคงตบะแตกไปแล้ว

ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ

แต่สายตาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองก้อนเนื้อคู่โตสองข้างที่นอนเกยอยู่บนหมอนอิงนั่นอีกสองแวบ

มนุษย์เราย่อมมีความสนใจโดยสัญชาตญาณต่อโครงสร้างอันผิดปกติของร่างกายที่เป็นมนุษย์เหมือนกันอยู่แล้ว

เดิมทีกู้เสี่ยวหม่านกะว่าจะด่าเจ้าหนูที่ไม่ยอมรักษาคำพูดให้ยับเสียหน่อยในวันนี้ แต่ดันเป็นประจำเดือน ปวดจนแทบขาดใจ ปวดขนาดที่ว่าจะด่ายังไม่มีแรงเลย

ต้าเหมาเป็นไอ้หมาทรยศ ถอยไปอยู่ห่างจากเธอตั้งไกล แต่พอเจ้าหนูมา กลับปรี่เข้าไปส่ายหางประจบ วิ่งวนรอบตัวเขาใหญ่

ต้าเหมา: ขอตรวจเช็กร่างกายลูกน้องหน่อยซิว่าแข็งแรงดีไหม

วันนี้นายหญิงมีกลิ่นคาวเลือดแรงไปหน่อย ทุกเดือนช่วงเวลานี้ อารมณ์ของนายหญิงจะไม่ค่อยดี มักจะแผ่รังสีอย่ามาแตะต้องกูออกมา อย่าไปหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า

โล่งอกไปที ตัวลูกน้องสะอาดสะอ้านดี ไม่มีกลิ่นคาวเลือด

ต้าเหมาเห่าอย่างพึงพอใจ "โฮ่ง ๆ"

เฟิงเฮ่ายื่นมือไปลูบหัวเถิกของต้าเหมา

ต้าเหมายิ่งกระดิกหางคึกคักเข้าไปใหญ่

"เพื่อนกู้เสี่ยวหม่าน คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ต้องการให้ช่วยอะไรไหมครับ" เฟิงเฮ่ายืนถามอยู่ห่าง ๆ ตรงหน้าประตู

เขามีสัญชาตญาณเดียวกับต้าเหมา คืออย่าเพิ่งไปหาเรื่องซวยเลยจะดีกว่า

เขาเพิ่งจะเอ่ยปาก หมอนอิงใบหนึ่งก็ลอยละลิ่วข้ามมา

เฟิงเฮ่าคว้าหมอนอิงไว้ได้ทัน

ต้าเหมามองลูกน้องด้วยดวงตาเป็นประกาย สมแล้วจริง ๆ ที่สืบสายเลือดโกลเดนริทรีฟเวอร์ เสี่ยวเฮ่าจื่อความไวสูงมาก พอเห็นของลอยมาก็รู้ว่าจะต้องรับ

ไม่เหมือนพวกฮัสกี้หน้าโง่พวกนั้น

โยนของออกไป ทั้งที่ลืมตามองอยู่แท้ ๆ ยังหาไม่เจอ

พอเฟิงเฮ่ารับหมอนอิงไว้ ก็พบว่ากู้เสี่ยวหม่านที่ไม่มีหมอนอิงคอยปิดบัง เผยให้เห็นเสื้อตัวสั้นจิ๋วกับเอวเล็กขาวผ่อง

เพื่อนกู้เสี่ยวหม่านนี่สุดยอดจริง ๆ เอวเธอคอดขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เคยดูออกเลย ปกติเห็นเธอแต่งตัวค่อนข้างหลวม นึกว่าจะอวบกว่านี้เสียอีก เอวบางร่างน้อยขนาดนั้น แบกรับหน้าอกคู่นั้นไหวได้ยังไงกัน

กู้เสี่ยวหม่านรู้สึกได้ว่าเจ้าหนูกำลังมองเธออยู่ จึงคว้าหมอนอิงอีกใบข้างตัวมากอดไว้อีกครั้ง เจ้าก้อนสองเต้ากลับมาทาบอยู่บนหมอนอิงตามเดิม จุดศูนย์ถ่วงมั่นคงแล้ว

ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเฟิงเฮ่าจะไม่เคยมีแฟน แต่จากการนอนคุยสารพัดเรื่องในหอพัก เขาก็ได้เรียนรู้ความรู้ทางชีววิทยาของผู้หญิงมาไม่น้อย

อย่างเช่นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงจะมีเลือดไหลออกมาทุกเดือน

ช่วงไม่กี่วันก่อนเลือดไหลกับช่วงวันที่เลือดกำลังไหล อารมณ์จะค่อนข้างฉุนเฉียวหงุดหงิดง่าย

แน่นอนว่าถ้าเกิดเลือดไม่ไหลขึ้นมา นั่นแหละถึงจะต้องระวังตัวจริง ๆ

สัญญาณเตือนกฎมหาวิทยาลัยทำงาน!

คราวก่อนตอนตีเทนนิสเธอก็บอกว่าประจำเดือนใกล้จะมาแล้ว เมื่อคำนวณตามเวลา ตอนนี้คงอยู่ในช่วงกำลังมาพอดี

ในห้องเย็นฉ่ำ แอร์เปิดเสียงดังหึ่ง ๆ กู้เสี่ยวหม่านยังใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นขนาดนี้ ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ ไม่ค่อยฉลาดเอาซะเลย~~

"ให้ผมรินน้ำอุ่นให้คุณสักแก้วไหม"

ได้ยินว่าน้ำอุ่นรักษาได้สารพัดโรค

กู้เสี่ยวหม่านส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอพลางกลอกตาบน

เฟิงเฮ่าเดินไปที่ห้องครัว

ต้าเหมาเดินตามติดอย่างสนิทสนม

เฟิงเฮ่ามองเห็นตู้กดน้ำดื่ม

ด้านบนของตู้กดน้ำมีตู้กระจกตั้งอยู่

ชั้นหนึ่งในตู้กระจกวางถ้วยชากับกาน้ำชา อีกชั้นวางของแห้งสารพัดชนิด มีทั้งดอกกุหลาบอบแห้ง และยังมีน้ำตาลขิง...

เฟิงเฮ่าหยิบน้ำตาลขิงออกมาใส่ลงไปหนึ่งก้อน จากนั้นก็ใส่ดอกกุหลาบตามไปอีกหนึ่งกำมือ

ใส่ลงในกาน้ำชาแบบใส แล้วกดน้ำร้อนจากตู้กดน้ำเติมลงไป

พร้อมกับหยิบแก้วน้ำมาคู่กันอีกหนึ่งใบ

แล้วยกไปวางไว้บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าโซฟา

ถึงตอนนี้เขาจะมีเงิน มีเงินเยอะมาก มีตั้งหมื่นกว่าหยวน รวยสุด ๆ ไปเลยก็เถอะ แต่ก็ต้องไม่ปฏิเสธเงินน้อยเพียงเพราะเห็นว่ามันเล็กน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าบิ๊กบอสผู้จ่ายเงิน ให้ความเคารพแค่ไหนก็ไม่มากเกินไปหรอก

เพราะคนที่ให้เงินต่างก็เป็นผู้มีพระคุณประดุจบิดามารดาผู้ให้กำเนิด เป็นพ่อแม่คนละสายเลือดทั้งนั้น

เดิมทีกู้เสี่ยวหม่านรู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่แต่งตัวแบบนี้แล้วข้ามมาหาด้วยความดีอกดีใจ

ผลปรากฏว่าเสื้อก็สั้น กางเกงยีนส์ขาสั้นก็ฟิตเปรี๊ยะ แถมประจำเดือนยังมาอีก

แต่งตัวแบบนี้ตัวเธอเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เหมือนกัน เธอชอบสไตล์น่ารักคาวาอี้ที่ช่วยพรางหน้าอกอันอวบอิ่มเกินไปของตัวเองเสียมากกว่า สไตล์เซ็กซี่แบบนี้เธอไม่ค่อยชินเลย ต่อให้ปล่อยผมยาวสยายลงมาแล้ว แต่ก็ยังปิดไม่มิดอยู่ดี

ทว่าตอนที่เห็นเฮ่าจื่อเดินเข้ามา อย่างน้อยสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หน้าอกของเธอเกินหนึ่งวินาที

ถัดมาคือเอว

แล้วก็วนกลับมาที่หน้าอกอีก

ถึงสีหน้าของเขาจะดูเคร่งขรึมจริงจัง แต่เรื่องพรรค์นี้ ความรู้สึกของเธอย่อมไม่มีทางผิดพลาดแน่

กู้เสี่ยวหม่านจึงไม่ค่อยรู้สึกเสียใจขนาดนั้นแล้ว แถมในใจยังแอบดีใจอยู่นิด ๆ ด้วยซ้ำ

ยิ่งพอมองดูชาขิงกุหลาบที่เขารินให้ พอดื่มเข้าไปหนึ่งอึก ทั้งหวานทั้งเผ็ด รู้สึกได้เลยว่าร่างกายอบอุ่นขึ้นมา ท้องก็ไม่ค่อยปวดและไม่ทรมานขนาดนั้นแล้ว

แต่เธอก็ยังไม่อยากขยับตัวอยู่ดี รู้สึกเกียจคร้าน อยากจะนอนเฉย ๆ

ปกติแล้วเธอชอบกินของเย็นและขี้ร้อนสุด ๆ ดื่มอเมริกาโน่เย็นทุกเช้า พอประจำเดือนมาทีแทบจะเอาชีวิตไปครึ่งหนึ่ง ปวดจนตัวงอดิ้นพล่าน

"หรือว่าวันนี้คุณพาน้องหมาเล่นในลานบ้านก็พอคะ" กู้เสี่ยวหม่านเอ่ยอย่างหมดเรี่ยวแรง

เฟิงเฮ่าส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ได้หรอกครับ คุณจ่ายเงินแล้ว ผมจะทำลวก ๆ ส่งเดชไม่ได้ ลานบ้านแคบแค่นี้ ต้าเหมาวิ่งไม่สะใจหรอก เดี๋ยวผมพามันออกไปข้างนอกเอง"

กู้เสี่ยวหม่าน : ...ฉันอยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันต่างหากเล่า!!!

เฟิงเฮ่าสัมผัสได้โดยไม่มีสาเหตุว่ากู้เสี่ยวหม่านที่ดูหงอย ๆ เหมือนจะเริ่มโมโหขึ้นมาอีกแล้ว ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ได้ยินว่าตอนที่ผู้หญิงเสียเลือดอารมณ์จะแปรปรวน รีบพาต้าเหมาเผ่นดีกว่า!!

ถนนนักศึกษาคนเยอะ ยังไงก็ต้องใส่สายจูง

เฟิงเฮ่าตรวจดูปลอกคอของต้าเหมา แล้วปรับให้หลวมขึ้นนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นมันจะรัดเกินไปจนอึดอัดคอ

กู้เสี่ยวหม่านมองตาละห้อยอย่างหงุดหงิดที่ใครบางคนเดินเข้ามาแล้วแค่เหลือบมองหน้าอกเธอไปไม่กี่แวบ รินน้ำร้อนให้เธอเสร็จ จากนั้นก็เอาแต่จ้องต้าเหมา ต้าเหมามันมีอะไรน่าดูนักหนา มันน่าดูกว่าเธอหรือไงกัน??

โมโหชะมัด!!

เธอขดตัวอยู่บนโซฟา แม้แต่แรงจะเล่นมือถือยังไม่มี ได้แต่เปิดทีวีทิ้งไว้แล้วนอนแผ่อยู่บนโซฟา

ได้แต่มองตาปริบ ๆ ดูคนบื้อไม่รู้ประสาจูงหมาออกจากบ้านไป

ได้ยินเสียงเจ้าหมาเห่าโฮ่ง ๆ ๆ

เขายังจะคุยกับหมาเป็นเรื่องเป็นราวอีกเนี่ยนะ??

"โฮ่ง ๆ ๆ" [กินไส้กรอก]

"กินไส้กรอกไม่ได้แล้ว แกอ้วนขึ้นนะ" เฟิงเฮ่าตอบกลับ

"โฮ่ง ๆ โฮ่ง ๆ" [สองชิ้น สองชิ้นก็ได้]

"ก็ได้ งั้นสองชิ้นนะ"

อ๊ากกก!! กู้เสี่ยวหม่านอยากจะปาหมอนอิงออกไปอีกรอบแล้ว เขาฟังภาษาสุนัขรู้เรื่อง แต่กลับฟังคำพูดของเธอไม่เข้าใจเนี่ยนะ!!!

......

......