ตอนที่ 78 ผู้ชายสารเลว

...

ต้าเหมาลากเฟิงเฮ่าเดินตรงไปยังแผงขายเจียนปิ่งธัญพืช

พอไปถึงตรงหน้าก็หยุดแล้วส่ายหางอย่างร่าเริง

คนหนึ่งคนกับเจียนปิ่งธัญพืชหนึ่งชิ้น สุนัขหนึ่งตัวกับไส้กรอกย่างสองไม้

พอกินเสร็จ

เฟิงเฮ่าก็จูงเจ้าหมาเดินเล่นไปจนถึงสนามหญ้าริมแม่น้ำเหมือนคราวก่อน บนสนามหญ้าไม่มีคน เขาถึงได้ปล่อยให้มันวิ่งเล่นสักพัก

สุนัขถูกขังอยู่ในห้องทุกวัน ก็เหมือนกับมนุษย์ที่ต้องออกไปทำงาน

สุนัขมีเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อวันให้ออกมาวิ่งเล่นเดินเล่น แต่มนุษย์มีวันหยุดยาวปีละครั้งให้ออกไปเที่ยว...

พอลองเทียบกันแบบนี้ สุนัขดูจะมีความสุขกว่าหน่อย เพราะทริปเที่ยววันหยุดยาวของมนุษย์มักมีเหตุผลสารพัดจนทำไม่ได้จริงอยู่บ่อย ๆ

เดิมทีเฟิงเฮ่าอยากนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมสนามหญ้า ดูโทรศัพท์มือถือ รอข้อความจากคุณหนู และดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษที่ได้อ่านหนังสือร่วมกับคุณหนู

รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าการอ่านหนังสือด้วยกันมันมีทั้งรสเปรี้ยวอมฝาด หวานปนซาบซ่านปะปนกันไป

มิน่าล่ะคู่รักมากมายถึงชอบนั่งอ่านหนังสือด้วยกันในห้องเรียน...

ไม่ได้โกหกกันเลยจริง ๆ

มิน่าเหล่าหยางถึงพาเด็กสาวรุ่นน้องปีสองอ่านหนังสือมาตั้งสี่ปีแล้ว

กาลเวลาไม่คอยท่าจริง ๆ!!

หลังจากต้าเหมาวิ่งรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว หันกลับมามองก็พบว่า ไม่สิ เสี่ยวเฮ่าจื่อกลับไม่ได้วิ่งตามมา

โกลเดินรีทรีฟเวอร์ที่ไม่ยอมออกกำลังกายน่ะไม่มีอนาคตหรอก

ต้าเหมาวิ่งกลับมาอีกครั้ง งับชายเสื้อของเฟิงเฮ่า พยายามจะลากเขาให้ลุกขึ้นมาวิ่งด้วยกัน

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

ใครจะไปปฏิเสธสายตาฉ่ำน้ำ เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง ขายาวเรียว และมีค่าความรู้สึกดีต่อคุณเกิน 80... ที่เป็นของเจ้าหมาตัวหนึ่งได้ลงคอ

แถมมันยังทั้งจูบทั้งโถมเข้าใส่เขาอย่างหน้าไม่อายและรุกหนักเป็นพิเศษอีกต่างหาก

ช่วยไม่ได้ แม้จะว่ากันว่าต้าเหมาคงไม่ชอบกินอุจจาระ แต่พอลิ้นของมันจะเลียหน้า เฟิงเฮ่าก็ยังคงปฏิเสธอยู่ดี

อย่ากระตือรือร้นเกินไปเลย ถ้าเลียเดี๋ยวจะโดนเซ็นเซอร์เอานะ

รู้จักรักนวลสงวนตัวหน่อย

เขายอมสยบให้กับแผนใช้สุนัขงามของต้าเหมา แล้ววิ่งควบตามต้าเหมาไป

สมแล้วที่เป็นมนุษย์ที่มีค่าสถานะสมรรถภาพทางกาย +1 จนแตะ 7/10 ในสังคมมนุษย์ถือว่าเริ่มมีความได้เปรียบเล็ก ๆ แล้ว

ดังนั้นในสังคมสุนัขจึงยังขาดอยู่อีกแค่นิดเดียว แต่มันก็แค่นิดเดียวเท่านั้นแหละ

ต้าเหมาวิ่งสี่ขา เฟิงเฮ่าวารีวิ่งสองขา วิ่งไปกลับอยู่หลายรอบ

ต้าเหมาหอบแฮ่ก ๆ แลบลิ้นออกมาระบายความร้อน

เฟิงเฮ่าหอบแฮ่ก ๆ แล้วทิ้งตัวนอนลงบนสนามหญ้า

ค่าจ้างชั่วโมงละแปดสิบหยวนของเขานี่ทุ่มสุดตัวจริง ๆ ทำงานใช้แรงงานแท้ ๆ เลย

ทว่าพอวิ่งเสร็จ กลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

นอนอยู่บนพื้นก็ไม่รู้สึกว่าต้นหญ้าตำตัวแล้ว มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ฟ้าครามสดใส ก้อนเมฆสีขาว มีเมฆก้อนหนึ่งดูคล้ายกับรอยยิ้มของซูชิงชิงมาก

อารมณ์ของเขาปลอดโปร่งโล่งสบาย

เด็กหนุ่มกับสุนัขโดยเนื้อแท้แล้วคงจะเชื่อมถึงกันได้จริง ๆ เพราะส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น

ธรรมชาติเดิมแท้ มีความสุขก็หัวเราะ ไม่มีความสุขก็ร้องไห้ ออกไปวิ่งสักหน่อยก็ฟื้นตัวแล้ว

ความต้องการไม่ได้สูงส่งอะไรเลย

การจะมีความสุขก็ง่ายดายแค่นั้นเอง

ต้าเหมาพักสักครู่ เห็นลูกน้องยังนอนแผ่อยู่ ก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายแรงน้อย เพราะยังไงเขาก็ไม่มีขน ในสังคมสุนัขถือว่าเป็นพวกพิการ

มันจึงออกไปวิ่งเล่นร่าเริงตามลำพังอีกครั้ง

เดี๋ยวก็จับผีเสื้อ เดี๋ยวก็ไล่ตั๊กแตน เดี๋ยวก็จ้องมองริมแม่น้ำ นึกสงสัยว่ามีปลาไหม แต่วันนี้ไม่อยากลงน้ำแล้ว วันนั้นลงแม่น้ำ พอกลับถึงบ้านก็ถูกเจ้านายจับอาบน้ำ อาบตั้งสองรอบ เจ้านายรังเกียจว่ามันโดนน้ำในแม่น้ำแปดเปื้อน เพราะน้ำในแม่น้ำส่งกลิ่นเหม็นนิด ๆ

เจ้าหมาวิ่งไปพักหนึ่ง พอเหนื่อยก็กลับมาแหย่เสี่ยวเฮ่าจื่อต่อ

เฟิงเฮ่านั่งอยู่บนสนามหญ้าก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาถ่ายรูปต้าเหมาเพื่อจะได้ส่งงานให้นายจ้าง

มีรูปหนึ่งที่ให้บรรยากาศงดงามเป็นพิเศษ

ตอนที่ต้าเหมายืนอยู่ริมแม่น้ำ สายตาจับจ้องไปที่ผิวน้ำ ดูราวกับเป็นสุนัขที่รู้จักคิด รู้จักใคร่ครวญ ท่าทางฉลาดเฉลียวเป็นพิเศษ

พอเฟิงเฮ่าถ่ายเสร็จ ก็เลือกส่งแบบกลุ่มอีกครั้ง

คราวนี้ส่งให้กู้เสี่ยวหม่านและเฉินเสี่ยวอวี่

กู้เสี่ยวหม่านเป็นนายจ้าง จำเป็นต้องรู้ความเป็นไปของสุนัขตัวเอง

เสี่ยวอวี่นั้นเพราะกลัวว่านอนอยู่จะเบื่อเกินไป อีกทั้งเขาก็ชอบต้าเหมาด้วย

สุดท้ายก็ส่งรูปสุนัขกำลังครุ่นคิดรูปนั้นแยกไปให้คุณหนูเพียงคนเดียว

"เจ้าหมาบอกว่ามันคิดถึงคุณครับ"

ข้อความเพิ่งจะส่งออกไป

เฟิงเฮ่ายังนึกว่าจะเงียบกริบไม่มีการตอบรับเหมือนข้อความสองสามข้อความก่อนหน้า

เสียงจักรกลในหัวของเฟิงเฮ่าก็พลันดัง ติ๊ด ติ๊ด อย่างบ้าคลั่ง

[ยินดีด้วย โฮสต์ตีใจคุณนายรวยระดับแพลทินัมที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดซูชิงชิงได้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยม ค่าความรู้สึกดีถึง 82 ขอให้โฮสต์เพียรต่อไป พยายามให้มากขึ้น พุ่งสู่ยอดเขาให้ได้!]

เฟิงเฮ่า: "..."

คุณหนูของเขาเนี่ย ตีใจง่ายเกินไปแล้ว แค่รูปเจ้าหมาใบเดียวเองนะ

ก้นบึ้งหัวใจของคุณหนูขาดความรักขนาดไหนกันเนี่ย?

วินาทีนี้ เฟิงเฮ่าไม่ได้รู้สึกดีใจเลย เขากลับอยากจะกอดเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน

...

ซูชิงชิงมองรูปโกลเดนตัวใหญ่ในโทรศัพท์มือถือ

เธอตกใจจนแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ

นับตั้งแต่แม่แอบยกสุนัขตัวเล็กที่เธอเลี้ยงไว้ให้คนอื่นไป แล้วหลังจากนั้นมันก็ถูกคนกิน

แม่รู้สึกผิด

จึงไม่เคยพูดถึงเรื่องสุนัขต่อหน้าเธออีกเลย

พ่อก็รู้กันและไม่กล้าเอ่ยถึงเช่นกัน

สรุปคือที่บ้านไม่เคยเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอีกเลย

ซูชิงชิงเองก็ไม่เคยพูดถึง ราวกับเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เธออาจจะเป็นคนประเภทที่เก็บซ่อนเรื่องในใจไว้เยอะมากเป็นพิเศษ ปกติแล้วไม่เก่งเรื่องการใช้คำพูด ทั้งยังไม่ชอบระบายความในใจกับใคร

มักรู้สึกว่าการเอาเรื่องกลุ้มใจของตัวเองไปเล่าให้คนอื่นฟังเป็นการกระทำที่งี่เง่าสิ้นดี

มีแต่จะเพิ่มเรื่องตลกขบขันให้คนอื่นเปล่า ๆ

เธอจึงไม่เคยพูด

เรื่องนี้ เธอรู้สึกว่าหลินเสี่ยวหย่าเพื่อนร่วมห้องของเธอก็ทำได้ดีมากเช่นกัน

หลินเสี่ยวหย่าก็ไม่เคยเล่าเรื่องแย่ ๆ ของตัวเองให้คนอื่นฟังเลย

ที่เธอชอบขี่มอเตอร์ไซค์ ก็เพราะยามที่ความเร็วของมอเตอร์ไซค์พุ่งทะยาน จะสามารถสลัดเรื่องกลุ้มใจทิ้งไปได้ และหลีกหนีจากเสียงบ่นจู้จี้จุกจิกในชีวิตประจำวันได้

นี่คือหนทางระบายอารมณ์ของเธอ

เธอมีใบขับขี่ พ่อเป็นห่วงว่าเธอขี่รถสองล้อจะอันตราย จึงเคยซื้อรถยนต์ให้เธอด้วย

แต่เธอก็ยังคงชอบความรู้สึกที่ร่างกายปะทะกับสายลมในอากาศมากกว่า รู้สึกว่ารถยนต์นั้นนิ่งเรียบเกินไป น่าเบื่อมาก

ยามที่เห็นภาพเจ้าโกลเดนตัวใหญ่ยืนอยู่ริมแม่น้ำที่เฟิงเฮ่าส่งมา

เธอพลันรู้สึกเหมือนได้เห็นเฉินเฉินที่ตัวเองเคยเลี้ยงเติบโตขึ้นมา เฉินเฉินตอนโตขึ้นก็น่าจะเป็นแบบนี้นี่แหละ

สง่างามและเฉลียวฉลาด

จากนั้นพอมองประโยคนั้นของเฟิงเฮ่า "...มันคิดถึงคุณครับ"

น้ำตาของซูชิงชิงก็พังทลายลงมาในทันที

ราวกับว่าเฉินเฉินของเธออยู่ตรงนี้มาตลอด มันบอกว่ามันคิดถึงฉัน

ชั่วพริบตานั้น เธอร้องไห้จนสะอึกสะอื้น

เฉินเฉินของเธอไม่ได้หายไปไหน

หลายปีผ่านไป มันโตขึ้นแล้ว มันยืนอยู่ริมแม่น้ำ องอาจผ่าเผย สีหน้าอ่อนโยน

เธอร้องไห้ แต่ก็ยิ้มออกมา ทั้งยิ้มทั้งร้องไห้

ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน

สายจากคุณนายจ้าว

"ลูกรัก แม่มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยของลูกแล้วนะ เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันเถอะจ้ะ"

ซูชิงชิงเพิ่งจะกดรับสาย ก็ได้ยินคุณนายจ้าวเอ่ยขึ้นมา

ตัวคนมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยแล้ว

ซูชิงชิงอยากจะเช็ดน้ำตาให้แห้ง แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม

เธอรู้อยู่แล้วเชียว นี่คือผลลัพธ์ของการอยากหาคนระบายความในใจ

นี่คือการลงโทษ

เธอแค่ถามคุณนายจ้าวไปประโยคเดียวเองนะ

คุณนายจ้าวกลับเล่นใหญ่ บุกประชิดตัวมาถึงที่เลย

รถเบนท์ลีย์สีทูโทนน้ำเงินขาวสุดสวยคันหนึ่งจอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

...

ยามแสงอาทิตย์อัสดงทอประกายทั่วฟ้า

เฟิงเฮ่าพาเจ้าหมาเดินกลับ

เจ้าหมาอาลัยอาวรณ์สุด ๆ

มันชอบเสี่ยวเฮ่าจื่อ

อุตส่าห์ได้เจอรุ่นน้องทั้งที ก็อยากจะอยู่ด้วยกันต่อ

มันยังมีวิชาความสามารถสุดเจ๋งอีกตั้งหลายอย่างที่ยังไม่ได้สอนหมอนี่เลยนะ

อย่างเช่น คาบที่คาดผมโบมาสวมบนหัวตัวเอง ก็ทำให้เจ้านายมีความสุขได้แล้ว

อย่างเช่น ตอนก่อเรื่องก็ให้กระดกก้นขึ้น ก้มหน้าต่ำแล้วส่งเสียงหงิง ๆ ออกมา ก็รอดพ้นจากการโดนตีได้แล้ว...

แต่ว่าวันนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

วันนี้ต้าเหมาสัมผัสได้ว่าลูกน้องไร้ขนของตัวเองดูเหมือนแรงจะดีขึ้นมาก น่าจะเพราะมันฝึกฝนมาดี มันจึงยกความดีความชอบทั้งหมดให้ตัวเองอย่างไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย รู้สึกว่าตัวเองคุ้มค่าไส้กรอกย่างสองไม้นั้นแล้ว

เฟิงเฮ่าจูงต้าเหมาเดินผ่านปากซอยถนนนักศึกษา ก็เห็นรถสวยบาดตาสุด ๆ คันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

ตัว B มีปีกเชียวนะเนี่ย ตัว B บินได้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ สุดยอด

บนรถมีหญิงสาวในชุดทำงานสีน้ำเงินไพลินนั่งอยู่ ผิวขาวผุดผ่อง สวมแว่นกันแดด สวยสง่าหยดย้อยราวกับดาราดังคนไหนสักคน

จึ๊ ๆ!

คุณนายรวยที่ระบบไม่แจ้งเตือน ส่วนใหญ่มักจะไม่โสด

คนรวยนี่มีคู่กันไปหมดแล้วจริง ๆ

คุณนายจ้าวนั่งอยู่บนรถ ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยเบา ๆ พลางมองดูนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา รู้สึกว่าแต่ละคนดูไม่ได้เอาเสียเลย มักรู้สึกว่าดูไม่กระฉับกระเฉง เดินเหินก็ลุกลี้ลุกลน

ตอนนั้นเธออยากให้ชิงชิงไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่สามีคัดค้านหัวชนฝา

แย่ที่สุดก็ให้ซิ่วอ่านหนังสือสอบใหม่ ชิงชิงก็ไม่ยอมอีก

พ่อลูกคู่นี้ชอบทำอะไรขัดใจเธอตลอด

ผลลัพธ์ก็คือต้องมาผลาญเวลาสี่ปีไปเปล่า ๆ ในมหาวิทยาลัยพรรค์นี้ ชีวิตคนเราจะมีสี่ปีให้ทิ้งขว้างสักกี่ครั้งกัน ช่างโง่เง่าสิ้นดี

เธอกวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นเด็กหนุ่มที่จูงหมาโกลเด้นตัวใหญ่คนหนึ่งยังพอดูมีชีวิตชีวาเข้าทีอยู่บ้าง นับว่าเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีทีเดียว

พอยิ้มแล้วดูสดใสเป็นพิเศษ จูงเจ้าโกลเด้นตัวโตไปด้วยก็ดูเจริญหูเจริญตาดี

ทว่าเด็กหนุ่มที่เลี้ยงหมา ส่วนใหญ่ร้อยทั้งร้อยมักเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ผลสำรวจบนเน็ตเคยบอกไว้ว่าพวกผู้ชายเจ้าชู้ชอบใช้สัตว์เลี้ยงบังหน้าเพื่อไปจีบสาว ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่เด็กคนนี้เดินเข้ามาใกล้ บนข้อมือยังสวมโรเล็กซ์อยู่อีกเรือน

ได้ยินว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ยังมีวิทยาลัยร่วม เป็นมหาวิทยาลัยระดับสามเกรดขยะที่พวกพอจะมีเงินแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดยอมจ่ายเงินเข้ามาเรียน เด็กหนุ่มคนนี้ก็คงเป็นพวกประเภทนี้เหมือนกัน

ยังดีที่ชิงชิงของเธอกำลังจะได้ไปต่างประเทศแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าต้องไปคบหากับผู้ชายเจ้าชู้พรรค์นี้ คงน่ากลัวเกินทนแล้วจริง ๆ !!!