ตอนที่ 79 ชีวิตมหาวิทยาลัย

......

เฟิงเฮ่าพาต้าเหมาไปส่งกลับอย่างปลอดภัย

ก็เห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นกู้เสี่ยวหม่านดูเหมือนจะฟื้นคืนชีพเลือดเต็มหลอดแล้ว

เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าวางขนมขบเคี้ยวไว้กองพะเนิน ทั้งคอเป็ด หัวเป็ด หลอดลมเป็ด เค้ก เค้ก เค้ก ชานม ตีนไก่ ((⊙o⊙)...) พุทราจีน เมลอน สาลี่กรอบ ลิ้นจี่...

วางแน่นเอี้ยดเต็มโต๊ะ

ตอนที่เฟิงเฮ่าพาน้องหมาเดินเข้าประตูมา เธอกำลังแทะตีนไก่อย่างเริงร่า

เฟิงเฮ่าถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจกลัว

ส่วนน้องหมาเดินหน้าไปก้าวหนึ่งด้วยความตื่นเต้น

กู้เสี่ยวหม่านกำลังแทะอย่างเอร็ดอร่อย พอรู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย เธอก็กดสั่งเดลิเวอรีมากองโต

ได้ยินว่าช่วงมีประจำเดือน กินอะไรก็ไม่อ้วน

เธอถึงได้กล้าตามใจปากขนาดนี้แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

เธอมักจะคิดเสมอว่าตัวเองเป็นพวกกินอะไรก็อ้วนง่าย ทั้งที่ความจริงน้ำหนักเธอก็ไม่ได้เยอะ สูง 165 เซนติเมตร หนักแค่ 48 กิโลกรัม แต่เพราะหน้ากลม แถมหน้าอกใหญ่ เสียเปรียบจริง ๆ มองเผิน ๆ เลยดูเหมือนหนักกว่าน้ำหนักจริงตั้งเยอะ

รูมเมตของเธอหน้าเรียวรูปไข่ อกแบนราบ ทั้งที่หนักตั้ง 52 กิโลครึ่งแท้ ๆ แต่กลับดูผอมกว่าเธอที่หนัก 48 กิโลอีก แถมความสูงก็พอ ๆ กันแท้ ๆ ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี!!

"เฮ่าจื่อ นายจะหลบทำไมเล่า มากินด้วยกันสิ" กู้เสี่ยวหม่านพูดทั้งที่ปากยังมันเยิ้ม

พวงแก้มขาวเนียนยังมีคราบน้ำพะโล้จากตีนไก่เปื้อนอยู่สองปื้น ดูเหมือนแมวเหมียวไม่มีผิด

แต่เฟิงเฮ่าเป็นพวกกลัวสารพัดตีนสัตว์มาแต่กำเนิด รู้สึกว่ามันเหมือนมือคนยังไงชอบกล

พอเห็นริมฝีปากสีแดงสดของกู้เสี่ยวหม่านกำลังแทะตีนไก่ แถมยังดูดจ๊วบ ๆ เหมือนกำลังเลียมือคนอยู่ ก็ชวนให้รู้สึกสยองขวัญนิด ๆ ทว่าก็แอบเร้าใจหน่อย ๆ...

"ไม่ละ ๆ ผมนัดกับรูมเมตไว้แล้ว ต้องกลับแล้ว ต้าเหมา พรุ่งนี้เจอกันนะ"

"โฮ่ง ๆ ๆ" ต้าเหมาเห่าบอกลา

"โฮ่ง ๆ ๆ โฮ่ง ๆ ๆ" พรุ่งนี้ต้องมาให้ได้นะ

"โฮ่ง ๆ ๆ โฮ่ง ๆ ๆ" กลับไปออกกำลังกายดี ๆ สู้เขานะเสี่ยวเฮ่าจื่อ

กู้เสี่ยวหม่านเห็นเฮ่าจื่อทำหน้าขยะแขยงใส่ตัวเอง หรือว่าเพราะเธอเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงตัวหลวม ๆ ท่าทีของเขาถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้?

เจ้าคนลามก!!

ผู้ชายไม่มีใครเป็นคนดีสักคน

กู้เสี่ยวหม่านพูดเสียงดุ "ห้ามไปนะ ฉันซื้อขนมมาเผื่อนายด้วย ถือว่าขอบคุณแทนน้องต้าเหมาแล้วกัน"

เฟิงเฮ่ามองกองขนมที่สุมเป็นภูเขาเลากาตรงหน้ากู้เสี่ยวหม่าน แล้วมองถุงขนมใบใหญ่บนโต๊ะหน้าประตู...

ขืนกู้เสี่ยวหม่านกินแบบนี้ กินของร้อนเสร็จก็กินของเย็น กินของเผ็ดเสร็จก็กินของหวาน กินของแข็งเสร็จก็กินของนุ่ม พรุ่งนี้อย่าว่าแต่ปวดท้องประจำเดือนเลย ท่าทางกระเพาะอาหารคงได้พังด้วยแน่!

เฟิงเฮ่าพบว่าตัวเองที่ได้ค่าสเตตัสสติปัญญาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแต้ม สามารถมองเห็นความบกพร่องทางไอคิวของเพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวหม่านได้แล้ว น่ากลัวจริง ๆ เมื่อก่อนคนอื่นก็มองเขาแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่านะ ซื่อบื้อน่าเอ็นดู

พอคิดแบบนี้ กู้เสี่ยวหม่านที่ดูเด๋อด๋าจริง ๆ แล้วก็น่ารักดีเหมือนกัน อยู่กับเธอแล้วรู้สึกมีแต้มต่อทางสติปัญญาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สบายใจดี

เฟิงเฮ่ากลัวว่าเธอจะฟาดขนมที่เหลือจนหมดเกลี้ยง สุดท้ายจึงหิ้วถุงขนมนั้นติดมือไปด้วย

"กินให้น้อยลงหน่อยนะเพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวหม่าน เดี๋ยวจะปวดกระเพาะเอา" เฟิงเฮ่าเอ่ยเตือนประโยคหนึ่งก่อนไป

"ใครขอให้นายมายุ่งยะ!" กู้เสี่ยวหม่านตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

"โฮ่ง ๆ ๆ" ต้าเหมาเห่าบอกลาอย่างอาลัยอาวรณ์

พอลับหลังคนเดินจากไป

กู้เสี่ยวหม่านก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าขนมเต็มโต๊ะพวกนี้หมดความอร่อยไปเสียดื้อ ๆ

เฮ่าจื่อบอกให้เรากินน้อยลง บอกว่าจะปวดกระเพาะ จะเป็นเพราะเขาเป็นห่วงเราหรือเปล่านะ หรือว่าเฮ่าจื่อแอบชอบเราอยู่?

สับสนจังเลย ถ้าเขามาสารภาพรักกับเรา เราควรจะตอบตกลงดีไหมนะ

ช่างเถอะ ถ้าเขากล้าสารภาพรัก จะยอมตกลงแบบเสียไม่ได้แล้วกัน

กู้เสี่ยวหม่านคิดในใจ

จากนั้นก็แทะคอเป็ดต่ออย่างร่าเริง มือหนึ่งถือคอเป็ด อีกมือถือแตงหวาน

......

เฟิงเฮ่ากะว่าจะกลับหอไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาก่อน

ขนหมาเต็มตัวไปหมด

ต้าเหมาชอบกระโจนใส่เขาเหลือเกิน

ระหว่างทางมีข้อความแจ้งเตือนทางโทรศัพท์มือถือเข้ามา

เงินสด: +80

ในมือหิ้วถุงขนม มีทั้งมันฝรั่งทอด เนื้อวัวอบแห้ง ผลไม้อบแห้ง สารพัดอย่าง กะด้วยสายตาก็น่าจะสองสามร้อยหยวนได้

เพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวหม่านถึงปากจะร้ายไปหน่อย แต่ก็นับว่าใจกว้างไม่เบา ผู้หญิงดี ๆ คนหนึ่ง เสียดายมีปาก

เฟิงเฮ่าอาบน้ำแบบติดสปีด พอกลับมาถึงห้องพักในหอ ก็ได้ยินเสียงร้อง "เชี่ยเอ๊ย!"

ต้าเฉียวถือโทรศัพท์มือถือพลางตะโกนลั่น

เรื่องที่ทำให้ต้าเฉียวร้องลั่นแบบนี้ได้ ร้อยทั้งร้อยคงไม่ใช่เรื่องสาวสวย

น่าจะเป็นรองเท้าสวย ๆ อะไรทำนองนั้น

"เฮ่าจื่อ มึงรีบมาดูนี่เร็ว"

เฟิงเฮ่าเพิ่งสวมเสื้อไปได้ครึ่งเดียว ต้าเฉียวก็ถือโทรศัพท์มือถือปรี่เข้ามาด้วยความตื่นเต้น

เฟิงเฮ่าเห็นเขากำลังดูแชตกลุ่มอยู่

[กลุ่มสิทธิพิเศษช็อปปิ้งสำหรับนักศึกษา]

เฟิงเฮ่า: ......

พี่สามที่รวยที่สุดในห้องพักของเขา วัน ๆ เอาแต่คอยเก็บคูปองส่วนลดในสารพัดกลุ่มลดราคา...

"มึงอย่าไปดูชื่อกลุ่ม ดูรูปนี่"

รูปภาพถูกเลื่อนผ่านไปทีละรูป

นั่นคือรถสีทูโทนน้ำเงินขาวตรงหัวถนนนักศึกษาคันนั้น

โลโก้หน้ารถเป็นตัวอักษร B มีปีก

"เบนท์ลีย์เว้ย มึงดู มีเบนท์ลีย์มาจอดอยู่หน้าประตูมอเราคันหนึ่ง" ต้าเฉียวเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"มึงเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าพ่อมึงตอนไปคุยธุรกิจก็เคยขับเบนท์ลีย์ ช่วงเหลิง ๆ ยังกะจะซื้อสักคันเลย แล้วมึงจะตื่นเต้นอะไรนักหนา"

"นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือข้างในรถ มีคนถ่ายรูปความละเอียดสูงมา ข้างในมีสาวสวยนั่งอยู่สองคน"

เฟิงเฮ่าเลื่อนดูรูปต่อ

แล้วก็เห็นภาพที่ว่ากันว่าคมชัดระดับ HD

มันก็ไม่ได้ชัดขนาดนั้น

แต่ก็พอจะดูออก

เขาเห็นซูชิงชิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ

บนศีรษะของเธอมีกิ๊บติดผมเพชรระยิบระยับ

เธอยังคงสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวตัวนั้น ซึ่งเขาเคยจับดูแล้ว เนื้อผ้านุ่มมาก

มิน่าเล่า เมื่อครู่ตอนที่เขาเห็นผู้หญิงในรถถึงคิดว่าเป็นดาราคนไหน ไม่รู้จักแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกคุ้นหน้าพิกล

ที่แท้เธอก็เป็นพี่สาวหรือแม่ของซูชิงชิงนี่เอง?

ชิงชิงเป็นลูกคนเดียว น่าจะเป็นแม่มากกว่า

ทั้งสองคนดูเหมือนกำลังคุยกันอยู่ แต่สีหน้ากลับดูไม่ค่อยดีนัก

เฟิงเฮ่าผู้ครอบครองเงินก้อนโตหลักหมื่น และตราบใดที่ขยันก็ยังมีเงินเข้ากระเป๋าวันละ 210 หยวน ในเวลานี้กลับเงียบไปอย่างบอกไม่ถูก

ยานพาหนะคันเดียวของบางคน มีมูลค่ามากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของคนทั้งบ้านคุณรวมกันเสียอีก แล้วคุณจะเอาอะไรไปเทียบกับเขา

"สาวสวยคู่พี่น้องขับเบนท์ลีย์เลยนะเว้ย เหล่าสี่ มึงนี่ชักจะแปลก ๆ ทำไมมึงไม่ตื่นเต้นสักนิดเลยวะ" ต้าเฉียวแปลกใจ

"มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ เย็นนี้กูเลี้ยงเอง พวกมึงอยากกินอะไร นาน ๆ ทีจะมีเงิน ให้มึงเลือกอะไรที่เกินห้าสิบหยวนได้เลยนะ" เฟิงเฮ่าพูดพลางหัวเราะร่า

"ห้าสิบไม่ได้ อย่างน้อยต้องห้าร้อย" ต้าเฉียวโดนเบี่ยงประเด็นสำเร็จ

เหล่าเซียวใส่กางเกงในขาด ๆ พรวดพราดเข้ามา ได้ยินเข้าแว่ว ๆ พอดี "ห้าร้อยอะไรนะ? คอนเสิร์ตอู่ไป่เหรอ? เพลงของเขาเพราะมากเลยนะ"

"คอนเสิร์ตอู่ไป่ ขำตายล่ะ มีแต่คนดูร้องเองทั้งนั้น..." ต้าเฉียวรับมุก

ประเด็นสนทนาหลุดโลกไปเรียบร้อย

เฟิงเฮ่าสวมเสื้อผ้ากางเกงเรียบร้อย ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องพัก ใช้ผ้าขนหนูของตัวเองเช็ดผม กระจกสะท้อนภาพเด็กหนุ่มผิวพรรณค่อนข้างขาวสะอาดคนหนึ่ง ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง มีความเศร้าสร้อยปนอยู่เล็กน้อย เขาอายุ 21 ปี ยังหนุ่มแน่น และยังคงไม่มีอะไรสักอย่าง

คนขี่จักรยานสาธารณะอย่างเขา จะมีสิทธิ์อะไรไปสนใจว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่ในรถเบนท์ลีย์มีความสุขหรือไม่

เขาสมองพังไปแล้วจริง ๆ

……

ถนนนักศึกษา

ฐานที่มั่นประจำ: ร้านอาหารตามสั่งห่าวอวิ้นไหล

วันนี้ ผอ.หยาง ขาใหญ่ลึกลับประจำห้องพักมาถึงร้านเป็นคนแรก

จับจองทำเลชั้นดีไว้ได้

ริมหน้าต่าง จะว่าไปก็ถือเป็นที่นั่งชมวิวทะเลสาบอย่างแท้จริง

ร้านอาหารราคาเฉลี่ยหัวละสี่สิบหยวน มีโต๊ะชมวิวทะเลสาบให้ได้ ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว

เหล่าเซียวก็ถูกบังคับให้อาบน้ำ แต่หนวดยังไม่ได้โกน แถมยังใส่เสื้อโปโลคอปกตารางหมากรุกสีดำ ดูไปแล้วเหมือนพ่อบุญธรรมของทุกคนไม่มีผิด

ต้าเฉียวกลับบ้านไปรอบหนึ่ง ก็เปลี่ยนชุดใหม่มาอีก เป็นเสื้อยืดสีขาวลายดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ตรงหน้าอก จะพูดยังไงดีล่ะ ลายดอกไม้ดอกใหญ่นั้นสวยมาก ทรงเสื้อยืดสีขาวก็ดูดี แต่พอมาอยู่บนตัวต้าเฉียว กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูโฆษณาผ้าอนามัยอย่างไรอย่างนั้น รู้สึกอยู่ตลอดว่าดอกไม้ใหญ่ดอกนั้นจะเด้งดึ๋งออกมาข้างหน้าเรื่อย ๆ แล้วสุดท้ายก็จะมีผ้าอนามัยแบบมีปีกกระโดดออกมา

นี่คือเคนโซ แบรนด์โปรดของต้าเฉียว คนในห้องพักต่างเคยได้รับความรู้เรื่องนี้มาแล้ว รุ่นที่ดังที่สุดคือเสื้อหัวเสือ ที่ด้านหน้าเสื้อมีรูปหัวเสือนั่นแหละ ไม่ได้ถูกเลยสักนิด เสื้อแขนสั้นตัวหนึ่งราว ๆ พันห้าร้อยหยวน พวกเสื้อคลุมอะไรเทือกนั้นปาเข้าไปสามพันอัป แต่ก็สมกับฐานะทายาทรุ่นสองของโรงงานอันสูงส่งของต้าเฉียว

ต้าเฉียวสะสมลายหัวเสือเกือบครบทุกสีแล้ว ประสาทจะกินจริง ๆ

ยังคิดจะเอาเสื้อหัวเสือมาทำเป็นเสื้อประจำห้องพัก แจกให้ทุกคนในห้องคนละตัว แต่โดนทุกคนปฏิเสธอย่างหนักแน่น ปัญญานิ่มชะมัด

เหล่าเซียวมาถึงก็ตักข้าวให้ทุกคน

ผอ.หยางรินน้ำชาร้อนให้ทุกคนเสร็จสรรพ

ต้าเฉียว ทายาทรุ่นสองของโรงงานผู้มีหุ่นอวบกลม ร้อนจนเหงื่อผุดออกมาไม่หยุด

เฟิงเฮ่าพบว่าตัวเองไม่มีอะไรให้ทำ จะให้เดินเข้าครัวไปผัดกับข้าวก็คงไม่ใช่เรื่อง

หยิบทิชชู่อยากจะเช็ดโต๊ะ ก็พบว่า ผอ.หยาง เช็ดไปหมดแล้ว จึงทำได้เพียงยื่นทิชชู่ให้ต้าเฉียว

ต้าเฉียวใช้เสียงห้าว ๆ ดัดจริตพูดออกมา "ขอบใจนะจ๊ะพี่สี่"

เฟิงเฮ่าตกใจจนขยับเก้าอี้หนีไปทางเหล่าเซียว "ไอ้โรคจิต"

ขณะที่คนในห้องพักกำลังหยอกล้อกันเล่นอยู่ หน้าร้านนั้น คุณนายจ้าวผู้สวมชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงราคาชุดละหลักแสน สวมรองเท้าหนังตัดพิเศษ กำลังเดินผ่านไปกับลูกสาวด้วยสีหน้าท่าทางหงุดหงิดรำคาญใจ

"แถวนี้มีอะไรน่ากินกัน สุขอนามัยก็ไม่ได้มาตรฐาน ดูแล้วสกปรกจะตาย แม่พาไปในเมืองดีกว่านะ"

"แม่บอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าอยากเข้าใจชีวิตหนูน่ะ"

......

ภายในร้าน ผอ.หยางถือแก้วพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งพลางพูดกับทุกคน "ฉันขอชนแก้วหน่อย นี่เป็นปีสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัยแล้ว ขอให้พวกเราทุกคนสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา"

เหล่าเซียว ต้าเฉียว และเฟิงเฮ่าต่างยกแก้วพลาสติกของตัวเองขึ้นมาชนแก้วร่วมกัน

"ขอให้พวกเราสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา"

แก้วกระทบแก้ว น้ำชากระฉอกขึ้นมาระลอกหนึ่ง ร้อนผ่าวและเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่น

......