ตอนที่ 80 สิบยอดนักร้อง

......

เดือนกันยายน

สำหรับเด็กปีสี่แล้ว

มันคือช่วงท้าย

แต่สำหรับเด็กปีหนึ่ง มันคือจุดเริ่มต้น

ทางฝั่งผอ.หยางกำลังชนแก้วกันอย่างเป็นทางการ

โต๊ะเด็กปีหนึ่งข้าง ๆ กำลังคุยกันจ้ออย่างตื่นเต้น คุยถึงความใฝ่ฝันในรั้วมหาวิทยาลัย คุยถึงสาว ๆ ในห้อง คุยว่าอาจารย์คนนั้นคนนี้เก่งเทพขนาดไหน คุยเรื่องสโมสรนักศึกษา คุยเรื่องจะเข้าชมรมอะไรดี...

พอมานั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปตอนปีหนึ่งเป๊ะเลย

ดูเด๋อด๋าแต่น่ารักดี

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวเองนอกจากอายุที่เพิ่มขึ้นแล้ว อย่างอื่นแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด

o(╥﹏╥)o……

โต๊ะของพวกรุ่นพี่ปีสี่อย่างพวกเขากลับเงียบกริบลงอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุดก็เป็นเหล่าเซียวที่ทำลายความเงียบขึ้นมา

"เอ่อ เฮ่าจื่อ นายลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าคืนนี้มีการประกวด?"

เฟิงเฮ่า "หา? การประกวดอะไร พี่เซียวพูดเรื่องอะไรเนี่ย"

"คราวก่อนที่เราไถโต่วอินแล้วเจอบัฟ 'ถ่ายโต่วอินใจต้องกล้า' นายเคยบอกว่าวันไหนถ้าขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีต้องดังระเบิดแน่ ๆ เพื่อให้กำลังใจให้ฉันตั้งใจถ่ายไม่ใช่เหรอ?"

เหล่าเซียวขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก พลางมองเฟิงเฮ่าด้วยสายตาคาดหวัง

"ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหมว่ามีการประกวดสิบยอดนักร้อง นายก็ตอบตกลงแล้วด้วย จำได้ไหม?"

เฟิงเฮ่า : เชี่ยเอ๊ย! คืนที่กินเหล้ากันนั่นเหรอ? เบียร์แค่ครึ่งขวดเขาก็แทบจำนามสกุลตัวเองไม่ได้แล้ว นี่เขาไปรับปากเหล่าเซียวว่าจะขึ้นเวทีไปร้องเพลงจริง ๆ ดิ??

เขาเป็นพวกกลัวการเข้าสังคมนะ ให้เขาขึ้นไปร้องเพลงบนเวที เกิดหน้าแตกจนลงจากเวทีไม่ได้จะทำยังไง?

เฟิงเฮ่าหันไปมองผอ.หยาง

หวังว่าผอ.หยางผู้มีเส้นสายกว้างขวางครอบจักรวาลจะช่วยคลี่คลายปัญหาให้ได้

ผอ.หยางพยักหน้าอย่างกระฉับกระเฉง "ไม่เป็นไรหรอกเฮ่าจื่อ ปีสี่ก็ลงแข่งได้ ฉันอุตส่าห์ไปถามกติกาการแข่งขันมาให้แล้ว ไม่จำกัดชั้นปี แถมคราวนี้ผู้จัดใจป้ำมาก รางวัลชนะเลิศแจกไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนะ"

ต้าเฉียวผสมโรงแบบไม่กลัวเรื่องใหญ่ "เฮ่าจื่อ เดี๋ยวฉันดูแลเรื่องแต่งหน้าทำผมกับเสื้อผ้าให้นายเอง ฉันเพิ่งซื้อชุดติดเลื่อมวิบวับมาใหม่ชุดหนึ่ง สวยสุด ๆ เลยแก เชื่อฉันสิ แค่นายใส่ขึ้นเวที ไม่ต้องอ้าปากร้องก็ชนะแล้ว!"

เหล่าเซียวพูดอย่างจริงจัง "เฮ่าจื่อ ถึงนายจะไม่ได้รางวัลชนะเลิศ ไว้โต่วอินเราทำเงินได้ เงินก้อนแรกฉันจะซื้อไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดให้นายก่อนเลย"

เฟิงเฮ่า : ...เหล่าเซียวอย่าทำแบบนี้สิ... นายต่างอะไรจากต้าเหมากันล่ะ ทั้งขนฟูฟ่อง ทั้งสายตาออดอ้อนเหมือนหมาเปียกน้ำ รู้ดีนักนะว่าฉันแพ้ทางแบบนี้!!!

ปกติแล้วเขาก็คอยติดตามโต่วอินของพี่เซียวอยู่เหมือนกัน

ไม่ตามก็ไม่ได้ ก็คนที่โผล่หน้าในคลิปมันคือเขานี่นา

มีแต่เขาทั้งนั้น

ทุกคลิปมีเขาหมดเลย

มีอยู่สองสามคลิปที่ยอดไลก์เยอะจริง ๆ

แต่ส่วนใหญ่ก็ได้แค่หลักสิบ เต็มที่ก็ไม่กี่ร้อย

เขาไม่ค่อยกล้าอ่านคอมเมนต์ ตอนแรกยังเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่หลัง ๆ พออ่านจบแล้วถึงกับจิตตก เพราะมีแต่คนด่าว่าเขาขี้เหร่

แถมยังมีพวกชวนสะอิดสะเอียนทักมาถามว่าอยากคบกันไหม เป็นผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ...

ยังดีที่เขาไม่ได้เป็นคนจัดการหลังบ้าน ข้อความส่วนตัวพวกนี้น่ากลัวเกินไปจริง ๆ

ยอดผู้ติดตามของเหล่าเซียวค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจริง ๆ ตอนนี้เก้าพันกว่าคนแล้ว

แม้จะยังไม่เห็นเงินเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ความรู้สึกที่เห็นตัวเลขเพิ่มขึ้นจากน้อยไปมาก ก็ถือเป็นการยอมรับอย่างหนึ่ง

ช่วงนี้เหล่าเซียวพูดจาเสียงดังฟังชัดขึ้น แม้หน้าตาจะยังรกรุงรังไปด้วยหนวดเครา แต่ก็ดูไม่หลังค่อมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เขาไม่ใช่เหล่าเซียวที่พวกผู้หญิงเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ต้องรีบแจ้นไปหาอีกต่อไป

ถึงเพิ่งได้สังเกตว่า ที่จริงเหล่าเซียวตัวสูงมาก

เมื่อก่อนมักจะคิดว่าผอ.หยางสูงที่สุดในห้องพัก เพราะเหล่าเซียวชอบเดินหลังค่อมนิด ๆ มาตลอด

พอถามดูตอนนี้ โอ้โห เหล่าเซียวสูงกว่าผอ.หยางตั้งสองเซนติเมตร ส่วนสูงจริงของเหล่าเซียวคือ 181

ผอ.หยางบอกคนอื่นว่าสูง 180 แต่จริง ๆ สูง 179

เฟิงเฮ่า 173.4... ช่วยไม่ได้ คนที่ส่วนสูงไม่พอก็ต้องใส่ทศนิยมตามหลังไปด้วยแบบนี้แหละ จะได้ดูสูงขึ้นมาหน่อย

ต้าเฉียวมีส่วนสูงและน้ำหนัก 175 เท่ากัน ดูเผิน ๆ เหมือนยังไม่สูงเท่าเฟิงเฮ่าด้วยซ้ำ... เพราะตัวกลมเกินไป

เฟิงเฮ่าคือน้องเล็กประจำห้องพักตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่แค่อายุน้อยสุด แต่ส่วนสูงก็เตี้ยที่สุดด้วย ε=(´ο｀*)))

ในฐานะน้องเล็กของห้อง เฟิงเฮ่าจึงได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษมาโดยตลอด

อย่างคราวก่อนที่เขาไปช่วยถือกระเป๋าให้ศาสตราจารย์เลี่ยว คนทั้งห้องแทบจะช่วยกันวางแผนออกความเห็นอยู่เบื้องหลังกันหมด

เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพิ่งมาเป็นกรณีพิเศษช่วงนี้แต่อย่างใด

เพียงแต่เมื่อก่อนเฟิงเฮ่าไม่มีเรื่องอะไรโดดเด่นพอจะเอามาพูดถึง

พอเพื่อนร่วมห้องออกหน้าจัดแจงให้ ตามปกติแล้วเฟิงเฮ่าก็เน้นทำตัวว่าง่ายไว้ก่อน

เชื่อฟังคนอื่น มีข้าวกิน

แต่นั่นมันต้องขึ้นเวทีนะ

ไม่เหมือนกับการร้องเพลงในผับไฟเออร์สักหน่อย

โรคกลัวสังคมกำเริบจริง ๆ คนเยอะขนาดนั้นเลยนะเนี่ย!!!

เสียงคงสั่นแหง ๆ

คราวก่อนที่อัดเพลงให้คุณหนูใหญ่ เขายังต้องแอบไปอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าตอนดึกดื่น ใต้ผ้าปูที่นอนที่คนอื่นตากไว้เลย

เฟิงเฮ่าคิดหาข้ออ้างที่เป็นเรื่องเป็นราวเพื่อที่จะปฏิเสธ

ทันใดนั้น เสียงจักรกลในหัวก็ดังขึ้น

[โฮสต์ทำภารกิจดูแลสัตว์เลี้ยงสำเร็จเกินเป้า ได้รับความชอบจากใจจริงของสัตว์เลี้ยงและเจ้าของสัตว์เลี้ยง มอบรางวัลบัฟพลังเข้าอกเข้าใจระดับกลาง (1 วัน) ให้แก่โฮสต์ เพียงถ่ายทอดความรู้สึกจากใจจริง ก็สามารถทำให้ผู้อื่นรู้สึกร่วมได้ และเมื่อได้ยินเนื้อหาแบบเดิมในครั้งถัดไป พวกเขาก็จะนึกถึงคุณ]

เฟิงเฮ่า : ...

เจ้าเล่ห์ชะมัด แต่ก็ใจป้ำมาก

ถึงกับแจกบัฟระดับกลางมาให้ทันทีเลยเนี่ยนะ

ระบบกะจะส่งตัวเองผ่านฉลุยไปติดท็อปเท็นนักร้องยอดเยี่ยมเลยหรือไง

รีบคีบเนื้อวัวเข้าปากสักชิ้นเพื่อสงบสติอารมณ์ดีกว่า

การกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้องดูเหมือนจะไม่ได้คุยเรื่องที่มีสาระอะไรนัก แต่บรรยากาศก็ไม่เคยกร่อยเลย รู้สึกเหมือนมีเรื่องให้คุยกันได้ไม่รู้จบ

ต้าเฉียวบ่นว่าพอกลับไปก็โดนสวด โดนผลัดกันเฉ่ง พ่อ แม่ พี่ชาย คุณปู่ ต่างพากันรุมด่าชุดใหญ่ เริ่มจากด่าว่าเขาไม่เอาถ่าน จากนั้นก็ด่าที่กระทั่งแฟนก็ยังไม่มี สุดท้ายคุณย่าทนดูไม่ไหว ถึงได้ช่วยชีวิตเขาออกมา

คุณย่าตัวกลมกอดหลานชายตัวกลม พลางโอ๋ว่าดวงใจของย่าอย่างโน้นอย่างนี้...

ต้าเฉียวเหงื่อตก สู้กลับไปโดนด่ายังดีกว่า เพราะหัวข้อที่คุณย่าเปิดประเด็นนั้นแทงใจดำยิ่งกว่าเดิม

ถามเขาว่าชอบผู้ชายหรือเปล่า...

น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาแค่ชอบแต่งหน้าแต่งตัว ไม่ได้แปลว่าจะชอบผู้ชายสักหน่อย รสนิยมทางเพศของเขาปกติดีนะโว้ย!!!

พอได้ยินต้าเฉียวบอกว่าตัวเองปกติ

คุณพ่อบุญธรรมอีกสามคนในห้องพักต่างก็โล่งอก

พอกินข้าวเสร็จ เฟิงเฮ่าก็เป็นคนจ่ายเงิน

เขาสั่งอาหารอย่างใจป้ำแล้วแท้ ๆ แต่ไม่ได้สั่งเหล้า ทุกคนดื่มแต่น้ำชา จึงจ่ายไปแค่ 181 หยวนเท่านั้น

กินเสร็จก็กลับหอพักไปเตรียมตัว

การประกวดร้องเพลงเริ่มตอนสองทุ่ม ยังทันเวลาอยู่

คงเป็นเพราะเจ้าระบบอยากให้สหายเฟิงได้กินข้าวนุ่มหอมกรุ่นเร็ว ๆ วัน

แม้กระทั่งภารกิจกินมื้อเย็นเสร็จสิ้น มันยังอุตส่าห์ให้รางวัลผิวขาวขึ้นหนึ่งระดับมาด้วย

ต้าเฉียวมุ่งมั่นจะลงมือแต่งหน้าให้ ยืนยันว่าแสงไฟบนเวทีจ้าเกินไป ถ้าไม่แต่งหน้าหน้าจะดูแบน ถ่ายรูปออกมาดูไม่ได้

สุดท้ายเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนก็ช่วยกันกดตัวไว้ ต้าเฉียวควักเอาอุปกรณ์ร้อยแปดอย่างออกมา เป็นเครื่องสำอางเต็มกระเป๋าหนึ่งใบ

เรื่องเสื้อผ้า เสื้อติดเลื่อมวิบวับของต้าเฉียวใส่ไม่ได้จริง ๆ

เพราะไซส์ของต้าเฉียวใหญ่เกินไป

สุดท้ายจึงเป็นผอ.หยางที่มอบเสื้อเชิ้ตสีขาวสไตล์ลำลองตัวใหม่ให้ ส่วนกางเกงเป็นกางเกงลำลองของเฟิงเฮ่าเอง รองเท้าผ้าใบ

แถมยังมีแว่นตากรอบทองของผอ.หยางอีกด้วย เฟิงเฮ่าสวมดูถึงพบว่าไม่มีค่าสายตาเหมือนกัน... ผอ.หยางมีพร็อพเยอะจริง ๆ!

บนใบหน้าก็ไม่รู้ว่าต้าเฉียวประทินอะไรลงไปบ้าง รู้สึกเหมือนมีครีมพอกอยู่ชั้นหนึ่ง

แถมยังรู้สึกแปลกหน้ากับตัวเองในกระจกอย่างบอกไม่ถูก

คงประมาณว่าคะแนนหน้าตาจาก 7 แต้มพุ่งขึ้นเป็น 8 แต้มแล้วมั้ง

ขยับจากหล่อนิดหน่อยกลายเป็นหล่อมากแล้วหรือเปล่า

พอสวมแว่นเข้าไป คราวนี้กลายเป็นสุภาพบุรุษจอมวายร้ายของแท้เลย

ต้าเฉียวรับหน้าที่ถือกระเป๋า

เหล่าเซียวรับหน้าที่ถ่ายคลิป

ผอ.หยางรับหน้าที่ชมเชยและให้กำลังใจ

ทุ่มครึ่ง ออกเดินทางจากหอพัก

หอประชุมใหญ่ผู้คนเนืองแน่นเป็นทะเลมนุษย์แล้ว

พวกเด็กปีหนึ่งชะเง้อชะแง้แลมอง

พวกเด็กปีสองควงกันมาเป็นคู่ ๆ

พวกรุ่นพี่ปีสามมีค่อนข้างน้อย

ส่วนนักศึกษาปีสี่ยิ่งน้อยลงไปใหญ่

ซูชิงชิงพาแม่ของเธอเดินไปทางที่คนเยอะและเสียงดัง

อย่างไรเสียไม่ว่าจะไปไหน แม่ก็ต้องบ่นกระปอดกระแปดอยู่ดี

สู้เดินไปที่คนเยอะ ๆ ยังดีกว่า

เธอไม่อยากพาแม่ไปเจอเพื่อนร่วมห้อง แม่ของเธอมีการศึกษาสูง รายได้สูง แต่เวลาด่าคนนั้นร้ายกาจปากคอเราะรายมาก

เธอนึกภาพออกเลยว่าถ้าแม่เห็นหลินเสี่ยวหย่าเพื่อนร่วมห้องของเธอ ด้วยสายตาหยิ่งยโสมองคนจากที่สูงและคอยจับผิดแบบนั้น คงทำเอาอีกฝ่ายร้องไห้แหง ๆ

เธอเคยเห็นแม่ด่าพนักงานในบริษัท ด่าได้เจ็บแสบและฟังไม่ได้ศัพท์จริง ๆ

แม่บอกว่าอยากทำความเข้าใจตัวเธอ ซูชิงชิงก็เลยพามา

อยากเข้าใจก็เข้าใจไปสิ อย่างไรก็เป็นแบบนี้แหละ

...