ตอนที่ 81 สายเลียระดับสูง

...

ป้ายผ้าโบกสะบัด

น้ำพุเริงระบำ

แสงไฟกะพริบวิบวับ

เสียงผู้คนเซ็งแซ่อึกทึก

เวทีการประกวดสิบยอดนักร้องประจำมหาวิทยาลัยถูกจัดขึ้นมาแบบลวก ๆ ไม่ต่างจากคณะละครเร่

กิจกรรมในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับว่าคนหาผู้สนับสนุนทำงานได้เรื่องแค่ไหน

อย่างงานประกวดร้องเพลงแบบนี้นับว่าไม่เลวแล้ว

อย่างน้อยเวทีก็ตั้งขึ้นมาได้ มีแสงสีครบครัน จอยักษ์ของมหาวิทยาลัยก็ทำงานได้ดี ยิ่งเป็นการแข่งขันแบบนี้ คนเข้าร่วมเยอะ อารมณ์ร่วมคึกคัก เหมาะกับการลงโฆษณาเป็นที่สุด

โดยเฉพาะบนเวที ตรงนี้เสียบโฆษณาชาดำเย็น ตรงนั้นแปะป้ายโปรโมตโรงเรียนสอนขับรถ แล้วยังมีโฆษณาเฉาก๊วยของร้านในมอ กับร้านอาหารตามสั่งห่าวอวิ้นไหลเนี่ยนะ??

คนหาผู้สนับสนุนคราวนี้ เส้นสายในมอน่าจะแน่นปึ้กพอดู...

เหล่าหยางมองดูกิจกรรมแบบนี้ด้วยสีหน้าหวนรำลึก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยผ่านมาแล้วทั้งนั้น

แต่ก่อนที่นี่คือถิ่นของเขา

แม้เขาไม่ได้ลงแข่ง แต่ก็เป็นหัวเรือใหญ่จัดกิจกรรมระดับนี้คนเดียวมาแล้วตั้งหลายครั้ง

ครั้งแรกที่เขารับงานก็คือการประกวดสิบยอดนักร้องนี้เอง จัดการทุกแง่มุมตั้งแต่หาผู้สนับสนุน ประชาสัมพันธ์ช่วงแรก รับสมัครผู้เข้าแข่งขัน จัดอาจารย์ให้คะแนน มอบรางวัล ประชาสัมพันธ์สรุปผล ไปจนถึงทำรายงานเสนอผู้บริหาร

รุ่นของเขาทำออกมาได้ประสบความสำเร็จสุด ๆ ถึงขั้นได้ออกข่าวภาคค่ำและลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น

ตอนแรกเหมือนเล่นขายของ แต่พอผ่านขั้นตอนทั้งหมดมาครบ ผอ.หยางก็รู้สึกว่าทั้งสังคมนี้ก็แค่คณะละครเร่ขนาดใหญ่ ทุกอย่างง่ายดายไปหมด ตอนนั้นเขาเพิ่งอยู่ปีสอง ตัวลอยจนเหลิงสุด ๆ พอกลับบ้านก็โดนพ่อด่าสั่งสอน แล้วพาออกไปเข้าสังคมเปิดหูเปิดตาอยู่สองสามครั้ง พอกลับมามหาวิทยาลัยถึงได้เจียมตัวขึ้นเยอะ

การประกวดสิบยอดนักร้อง คืนนี้มีผู้เข้าแข่งขันจริงยี่สิบคน คัดออกสิบคน ที่เหลือสิบคนมาตัดสินอันดับ

ตอนเปิดรับสมัครล่วงหน้ามีการคัดเลือกจากวิดีโอรอบหนึ่งแล้ว เพื่อเลี่ยงไม่ให้คนร้องไม่เป็นขึ้นไปก่อเรื่องขายหน้าบนเวที

เหล่าเซียวใช้วิดีโอที่เฮ่าจื่อเคยร้องเพลงในผับไฟเออร์ส่งสมัคร เลยผ่านเข้ารอบได้ทันที

ดูลำดับคิวแล้ว ไม่เร็วไม่ช้า ได้ลำดับที่ห้า

ถือเป็นลำดับที่ดีมาก คนก่อนหน้าช่วยอุ่นเวทีไว้ให้แล้ว คนที่อยากมาดูก็คงได้ยินข่าวทยอยมากันเกือบครบ

ถ้าไปอยู่ท้ายเกินไป หลายคนอาจจะรอไม่ไหวเพราะช่วงกลางน่าเบื่อ พอถึงช่วงท้ายผู้ชมเหลือน้อยไปก็ไม่ดี ทุกคนเริ่มล้า หมดอารมณ์ร่วม โชว์ก็ออกมาไม่ปัง

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ คนแรกดันเป็นหลินเสี่ยวหย่า

ต้าเฉียวตื่นเต้นยกใหญ่ รีบไปซื้อดอกไม้เพื่อเอามามอบให้เทพธิดาของเขาอีกสักครู่

ที่จริงขึ้นเวทีคนแรกค่อนข้างเสียเปรียบ มักจะเจออุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่บ่อยครั้ง บางทีไมโครโฟนอาจจะยังปรับไม่ได้ที่ด้วยซ้ำ

เฟิงเฮ่านึกในใจ หรือว่าหลินเสี่ยวหย่าอยากเปลี่ยนมือถือใหม่กันนะ?

แต่อย่างว่า ในฐานะดาวคณะภาษาอังกฤษ หลินเสี่ยวหย่าก็ถือเป็นจุดขายสำหรับโปรโมตงานได้ดี

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ พอมองดูการตกแต่งสถานที่ ก็มีโปสเตอร์ของเธอติดอยู่ แนะนำว่าเธอเชี่ยวชาญถึงสี่ภาษา ทั้งอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี...

เวลานี้คุณนายจ้าวกำลังยืนอยู่ตรงทางเข้างาน พลางฉีดสเปรย์กันยุงไม่หยุด น่องขาวผ่องของเธอโดนยุงกัดเป็นตุ่มขึ้นมาหลายตุ่มแล้ว

ทรมานจริง ๆ ทั้งร้อน ทั้งอบอ้าว แถมยังเสียงดังหนวกหู

แต่เธอก็กัดฟันทนเอาไว้

คราวก่อนลูกรักจู่ ๆ ก็ถามเธอว่ามีคนที่ชอบไหม คุณนายจ้าวรู้สึกว่านี่คือสัญญาณอันตราย มีพิรุธแน่ ๆ จึงไม่สนเสียงห้ามของสามี รั้นจะมาดูที่มหาวิทยาลัยด้วยตาตัวเองให้ได้

เธอไม่พอใจที่นี่แทบทุกตารางนิ้ว สรุปได้สามคำ สกปรกรกเละเทะ

ทว่าเพื่อลูกสาว เธอจึงทำได้เพียงกัดฟันเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางคลื่นฝูงชนอันมหาศาล

"ขอทางหน่อยครับ!" ชายอ้วนคนหนึ่งจู่ ๆ ก็แทรกผ่านข้างตัวเธอไป เกือบจะชนเธอจนล้ม

แถมเจ้าอ้วนยังใส่ชุดวิบวับเป็นประกาย ในมือถือช่อดอกไม้อีกหนึ่งช่อ...

ไร้มารยาทสิ้นดี!

คุณนายจ้าวโมโหจนควันออกหู อยากจะอ้าปากด่า แต่ก็เห็นเจ้าอ้วนคนนั้นมุดหายไปในฝูงชนอย่างคล่องแคล่วว่องไวเสียแล้ว

"แฮ่ก!" ต้าเฉียววิ่งจนหอบแฮ่ก ในที่สุดก็เบียดมาถึงตรงหน้ารูมเมตได้

"ยังไม่เริ่มใช่ไหม เกือบเอาชีวิตมาทิ้งแล้วเนี่ย รุ่นน้องสมัยนี้ไม่รู้จักพลิกแพลงเอาซะเลย งานใหญ่ขนาดนี้แท้ ๆ ไม่รู้จักมาตั้งแผงขายดอกไม้แถวนี้ ปล่อยให้ฉันต้องวิ่งไปซื้อถึงถนนนักศึกษา เหนื่อยจะตายชัก"

เพราะฐานะทางการของผอ.หยาง พวกเขาจึงได้บัตรที่นั่ง VIP แถวหน้ามา

สถานที่จัดงานวันนี้ไม่ค่อยดีจริง ๆ แอร์ทำงานไม่ค่อยทัน อากาศร้อนอบอ้าวไปหมด

เมื่อเห็นช่อดอกไม้ที่ต้าเฉียวซื้อกลับมา เป็นดอกคาร์เนชั่นที่ห่อล้อมรอบด้วยดอกยิปโซ ชวนขำจะตายชัก

แม้แต่เหล่าเซียวก็อดพูดไม่ได้ "นายชอบดาวมหาลัย ก็น่าจะซื้อดอกกุหลาบสิ ดอกคาร์เนชั่นมันอะไรกันวะ"

ต้าเฉียวตอบอย่างเขินอาย "กุหลาบมันโจ่งแจ้งเกินไป คนจีนเราสงวนท่าทีหน่อยจะดีกว่า"

เฟิงเฮ่า ผอ.หยาง เหล่าเซียว : ...

เดี๋ยวนี้ในสติกเกอร์มีแต่กุหลาบเกลื่อนกลาด โจ่งแจ้งกับผีน่ะสิ

เฟิงเฮ่าคิดในใจ นายเอากุหลาบให้หลินเสี่ยวหย่า ยัยนั่นก็ไม่เข้าใจผิดหรอก ผู้หญิงคนอื่นอาจจะสร้างจากน้ำ แต่หลินเสี่ยวหย่าน่ะสร้างจากปูนซีเมนต์

แสงไฟหรี่มืดลง

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น

หลินเสี่ยวหย่าก้าวขึ้นเวที

เธอสวมชุดนักเรียนสไตล์ไทย

เสื้อเชิ้ตตัวสั้นสีฟ้าอ่อนกับกระโปรงสั้นตัวจิ๋ว

ตัวเสื้อรัดติ้วจนเหมือนกระดุมแทบจะปริออก

กระโปรงสั้นกุด ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วไหวอย่างร่าเริงดั่งระลอกคลื่น

ขาของเธอไม่ได้เรียวตรงเป็นพิเศษ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดทางเพศอย่างยิ่ง

อาจเป็นเพราะกระโปรงสั้นมากเป็นพิเศษ แถมยังอยู่บนเวที แม้จะมีกางเกงซับใน แต่ก็ทำเอาผู้คนกรีดร้องลั่น

ผมยาวของเธอช่วยเพิ่มคะแนนได้มากจริง ๆ

ผมของเธอยาวสลวยเป็นพิเศษ แผ่สยายลงมาเกือบถึงเอว

อีกทั้งเรือนร่างยังอ่อนช้อยยืดหยุ่นเหลือเกิน

เธอยังไม่ทันเริ่มร้องเพลง

พอดนตรีท่อนนำดังขึ้น เธอก็ออกลวดลายเต้นอย่างผึ่งผาย ทั้งก้มตัวลูบขา ยิ้มหวาน ท่วงท่าเป็นอิสระตามใจ เส้นผมยาวปลิวไสว ทั้งเซ็กซี่เร่าร้อนและเปี่ยมด้วยพลังแห่งวัยเยาว์อันไร้เทียมทาน

เธอเก่งเรื่องการปลุกเร้าอารมณ์คนดูมาก

แค่ท่าเปิดตัวท่าเดียว คนดูที่เดิมทีส่งเสียงจอแจก็ถูกเธอดึงดูดความสนใจไปหมดสิ้น

จู่ ๆ ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงจัดให้เธอเป็นคิวแรก

ตามนิสัยของดาวคณะคนนี้ที่ไร้ผลประโยชน์ไม่ตื่นเช้า และความคิดเลื่อนเปื้อนเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ สงสัยคงมีข้อตกลงลับอะไรข้างในหรือเปล่านะ

แค่การเต้นชุดเดียว บรรยากาศในฮอลล์ก็ลุกเป็นไฟแล้ว

พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่พากันผิวปากและส่งเสียงกรี๊ด

อาจารย์กรรมการรุ่นใหม่ที่นั่งอยู่แถวหน้าถึงกับหน้าแดงเรื่อ

คุณนายจ้าวที่ถูกลูกสาวจงใจพามาเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน ขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่กำลังกรีดกรายยั่วยวนอยู่บนเวที ใบหน้าที่เดิมทีงดงามเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

นี่น่ะหรือนักศึกษามหาวิทยาลัย

แต่งตัวแบบนี้ มีการอบรมสั่งสอนบ้างไหม พ่อแม่ไม่ดูแลเลยหรือไง อาจารย์ก็ไม่ตักเตือนบ้างเหรอ

ถ้าลูกสาวเธอแต่งตัวแบบนี้ เธอคงฟาดฝ่ามือใส่ไปแล้ว

ซูชิงชิงเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง เธอไม่รู้เลยว่าหลินเสี่ยวหย่าจะลงแข่งการประกวดสิบยอดนักร้อง

ดูเหมือนหลินเสี่ยวหย่าจะเคยพูดในห้องพัก แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ ช่วงนี้อยู่ในหอพักเธอก็เอาแต่สวมหูฟังฟังเพลงตลอด

เมื่อมองดูหลินเสี่ยวหย่าที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตบนเวที จริง ๆ แล้วซูชิงชิงแอบอิจฉาเธออยู่เหมือนกัน

อีกฝ่ายช่างใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรี ให้ความรู้สึกราวกับว่าถึงจะโยนเธอไปทิ้งไว้บนเกาะร้าง เธอก็ยังมีชีวิตรอดได้อย่างสุขสบาย

ผิดกับตัวเธอเอง ทั้งที่จริงแล้วไม่มีเรื่องเดือดร้อนอะไรแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกเหนื่อยล้าในการใช้ชีวิตเหลือเกิน

ช่างเสแสร้งน่ารำคาญจริง ๆ

ซูชิงชิงปรบมืออย่างกระตือรือร้นไปพร้อมกับคนทั้งฮอลล์

ทันทีที่เสียงร้องวรรคแรกดังขึ้น เสียงอันก้องกังวานก็กลบเสียงปรบมือไปจนมิด

สำเนียงภาษาอังกฤษเป๊ะมาก

ร้องออกมาได้เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมองอาจ

ร่างเล็ก ๆ นั้นกลับมีพลังระเบิดอันมหาศาล

The snow glows white on the mountain tonight. (หิมะขาวโพลนปกคลุมขุนเขาค่ำคืนนี้)

Not a footprint to be seen. (ไร้รอยเท้าใดปรากฏให้เห็น)

A kingdom of isolation. (ในอาณาจักรแห่งความโดดเดี่ยว)

And it looks like I'm the queen. (และดูเหมือนฉันคือราชินีหิมะ)

...

เร้าใจมาก ฟังสด ๆ ที่นี่แล้วรู้สึกถึงพลังระเบิดเต็มเปี่ยม

เธอตั้งใจร้องอย่างยิ่ง แตกต่างจากท่าทางยั่วยวนตอนเพิ่งขึ้นเวทีเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นคนละคน

รู้สึกเหมือนเธอคือราชินีหิมะจริง ๆ

บุคลิกบนเวทีของเธอดีมาก เธอไม่มีความประหม่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เสียงร้องของเธอเหมือนการตะโกนกู่ร้อง เธอกำลังกู่ร้องบอกทุกคน แม้เสียงจะแทบแหบแตกไปบ้าง แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังและแพชชันอย่างท่วมท้น

เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นอีกระลอก

บนจอยักษ์ของเวทีมีเนื้อเพลงทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีน เพื่อนนักศึกษาด้านล่างเวทีต่างพากันฮัมเพลงตาม

ต้าเฉียวโบกแท่งไฟไปมาอย่างตื่นเต้นสุดขีด

ร่างอ้วนท้วมโยกย้ายส่ายตัวตามดาวในดวงใจบนเวที

Be the good girl you always have to be (จงเป็นเด็กดีอย่างที่เธอต้องเป็นเสมอมา)

Conceal, don't feel, don't let them know (ต้องซ่อนไว้ อย่ารู้สึก อย่าให้ใครรู้)

Well, now they know (เอาละ ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว)

Let it go, let it go (ปล่อยมันไป ปล่อยมันไป)

Let it go, let it go (ช่างมันเถอะ ไม่ต้องกลัว)

......

เธอร้องเพลงจนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ท่วงท่ายกมือขึ้นเสยผมนั้นช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนใจเหลือเกิน

ใครบ้างจะไม่หลงรักดาวคณะภาษาอังกฤษของพวกเขา ทั้งพูดภาษาอังกฤษคล่องแคล่ว ร้องเพลงเพราะ แถมยังสวยและมั่นใจในตัวเอง

เพลงจบลง

หลินเสี่ยวหย่าเอ่ยแนะนำตัวกับผู้ชมด้านล่างเวที "สวัสดีค่ะทุกคน~ ฉันหลินเสี่ยวหย่า จากห้องสอง เอกภาษาอังกฤษค่ะ~ ขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนฉันนะคะ~"

พอร้องเพลงเสร็จ ก็กลับมาใช้เสียงสองบีบเสียงหวานแหววเหมือนมีหลินจื้อหลิงมาเข้าสิงอีกครั้ง แถมยังยกมือทำท่าขยิบตาส่งมินิฮาร์ตตรงแก้มแดงระเรื่อของตัวเองอีกต่างหาก

ใครจะไปต้านทานความน่ารักแบบคอนทราสต์นี้ไหว เมื่อครู่ฟังเสียงร้องคีย์สูงอันทรงพลัง ยังนึกว่าเป็นสาวห้าวเสียงทรงพลังอยู่เลย

"ต้าเฉียว รีบขึ้นไปสิ!"

ดอกไม้ก็ซื้อมาแล้ว เพลงก็ร้องจบแล้ว ทำไมยังไม่ยอมขึ้นไปอีก

พวกเฟิงเฮ่าต่างพากันร้อนใจแทนเขา

ต้าเฉียวใช้ทิชชูซับเหงื่อไม่หยุด จู่ ๆ ก็ยัดช่อดอกไม้ใส่อ้อมอกของเฮ่าจื่อ

"เหล่าสี่ กูขอร้อง ช่วยกูสักครั้งเถอะ มึงช่วยเอาดอกไม้ไปให้เธอที กูยอมเป็นเบ๊รับใช้มึงหนึ่งเดือนเลย ต่อจากนี้กูจะฟังมึงทุกอย่าง!"

เฟิงเฮ่า : ......เดี๋ยวนะ มึงชอบเธอแล้วจะให้กูเอาไปให้ทำไมวะ

"เร็วเข้า ๆๆ เฮ่าจื่อ ถ้าไม่รีบไป เดี๋ยวเธอก็ลงมาแล้ว"

ต้าเฉียวออกแรงผลักเฟิงเฮ่าออกไปในคราวเดียว

เฟิงเฮ่าหน้าเหวอไปเลย

เหล่าเซียวกับผอ.หยางต่างพากันพูดไม่ออก

เดี๋ยวก่อน น้องเฉียว นายเป็นถึงทายาทเศรษฐีรุ่นสอง นายจะกลัวอะไรวะ ยังสู้หมาเลียที่ไม่มีอะไรเลยอย่างฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ

เหล่าเซียวถามอย่างไม่เข้าใจ "ไม่ใช่ว่านายบอกว่าช่วงนี้เทพธิดาเป็นฝ่ายทักมาคุยกับนายก่อนหรอกเหรอ"

ต้าเฉียวหวนนึกถึงประวัติการแชตระหว่างตนเองกับเทพธิดาเงียบ ๆ ถึงขั้นนึกไปถึงอิโมจิรอยยิ้มที่เทพธิดาส่งมาให้ มันช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ใช่แล้ว เทพธิดาหลินทักมาคุยกับเขาจริง ๆ แต่สุดท้ายเขากลับพบว่า จุดประสงค์ที่เทพธิดาทักมาคุยกับเขา ก็เพื่อสืบเรื่องของเฮ่าจื่อ ถามว่าเฮ่าจื่อไปไหนมาไหนต่างหาก......

เขารักเทพธิดา จึงยอมทำตามใจเธอทุกอย่าง

ดอกไม้ช่อนี้ถ้าเขาส่งให้เอง เธออาจจะไม่ดีใจก็ได้ แต่ถ้าเฮ่าจื่อเป็นคนส่งให้ เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ

ความรู้สึกอันละเอียดอ่อนเช่นนี้ ไม่อาจบอกเล่าให้ใครฟังได้เลย

หมาเลียตัวจริง เวลาซื้ออาหารเช้าให้เทพธิดา ยังต้องแถมคำถามถามถึงรสชาติที่แฟนของเทพธิดาชอบด้วยซ้ำ ว่ากินเผ็ดไหม ต้องใส่ผักชีหรือเปล่า......

......

......