ตอนที่ 82 เกิดมาเป็นคน

...

เสียงกรีดร้อง เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้องยินดี งานรื่นเริงที่เป็นของคนหนุ่มสาวอย่างแท้จริง

อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งวัยเยาว์ คึกคักเดือดพล่าน

ตอนที่คุณนายจ้าวเห็นเด็กสาวบนเวทีเต้น หัวคิ้วก็ขมวดมุ่นจนเกิดรอยย่นเป็นอักษร 'ชวน' รู้สึกว่าไร้การอบรมสั่งสอน แต่พอได้ฟังเด็กสาวร้องเพลง รอยย่นตรงหัวคิ้วก็ค่อยๆ คลายลง

อย่างน้อยเพลงก็ยังพอใช้ได้

ภาษาอังกฤษเรียนมาดีทีเดียว

แต่พอบทเพลงจบลง ได้ยินเสียงพูดออดอ้อนบีบเสียงดัดจริตของเด็กสาว คุณนายจ้าวก็กำกระเป๋าถือแน่นจนหูกระเป๋าแทบจะเสียรูป เธอรำคาญเด็กสาวจริตจะก้านเยอะแบบนี้ที่สุด พูดจาให้ลิ้นตรงๆ ไม่เป็นหรือไง

ซูชิงชิงกลับคลายหัวคิ้วลง

หลินเสี่ยวหย่าที่ร้องเพลงเมื่อครู่นี้ดูแปลกตาไปนิด แปลกจนไม่เหมือนตัวเธอในยามปกติ

น้ำเสียงออดอ้อนบีบเสียง ยั่วยวนเต็มพิกัดแบบนี้ต่างหากถึงจะเป็นตัวจริงของเธอ หลินเสี่ยวหย่าที่ตั้งอกตั้งใจร้องเพลงอย่างจริงจังเมื่อครู่นั้นดูแปลกหน้าเกินไป ซูชิงชิงยังปรับตัวตามไม่ทันด้วยซ้ำ

เวลานี้ มีคนขึ้นไปมอบดอกไม้ให้หลินเสี่ยวหย่าบนเวที

ซูชิงชิงชะงักงันไป

เธอเห็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตใส่แว่นตาคนหนึ่ง อุ้มช่อดอกคาร์เนชันสีขาวขึ้นไปบนเวที แล้วยื่นให้หลินเสี่ยวหย่า

เขาพูดอะไรบางอย่างด้วยเสียงเบา เนื่องจากอยู่ห่างจากไมโครโฟนเกินไป คนอื่นจึงฟังไม่ถนัด

ทว่ากลับเห็นหลินเสี่ยวหย่าคลี่ยิ้มกว้างออกมา

ซูชิงชิงรู้สึกเพียงว่าฝ่ามือพลันเย็นเฉียบ

ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด

คุณนายจ้าวกำลังก้มหน้าตบยุงที่เกาะอยู่บนขาของตน จึงพลาดฉากนี้ไป ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เธอกระวนกระวายใจอยู่ตลอดเวลา จึงไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของลูกสาว

ในสถานที่จัดงานมีเพื่อนนักศึกษาส่งเสียงกรีดร้องและเสียงผิวปากอย่างตื่นเต้นดังขึ้นไม่ขาดสาย

จนกระทั่งผู้เข้าแข่งขันคนถัดไปขึ้นเวที บรรยากาศถึงค่อยสงบลงบ้าง

เฟิงเฮ่ากลับมาหาเพื่อนร่วมห้องพัก

เขาตบอกตัวเองด้วยความขวัญผวา ตกใจแทบแย่

เมื่อครู่ตอนขึ้นเวที หลินเสี่ยวหย่าเห็นเฟิงเฮ่าก็ประหลาดใจมาก

จากนั้นก็เผยรอยยิ้มกว้างอย่างมาดมั่นถือดี

ทั้งอ่อนหวานทั้งเย้ายวน

เขารีบอธิบายทันทีว่าต้าเฉียวรูมเมตของเขาเป็นคนซื้อดอกไม้ให้เธอ

หลินเสี่ยวหย่าด่าออกมาคำหนึ่ง "คนขี้ขลาด!"

ไม่รู้ว่ากำลังด่าเขาหรือด่าต้าเฉียวกันแน่

สรุปแล้ว เหงื่อแตกเต็มหัว

รู้สึกร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก

แต่ตัวเขาก็บริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ ไม่มีอะไรในกอไผ่สักนิด จะไปร้อนตัวหาพระแสงอะไร

หลินเสี่ยวหย่าเปิดหัวได้ดี นักศึกษาจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างก็พากันมุ่งหน้ามาทางหอประชุมใหญ่

กระทั่งหลิวชุนลี่ที่เข็นรถพาเสี่ยวอวี่ออกมาเดินเล่นตอนค่ำก็ยังเข็นมาทางนี้ เสี่ยวอวี่อยู่ในวัยที่ขนาดหมายังเอือมระอา ที่ไหนมีเรื่องสนุกคึกคักก็ชอบมุ่งไปที่นั่น รบเร้าจะมาดูให้ได้

กู้เสี่ยวหม่านยังคงกินขนมจุบจิบอยู่ ข้าวเย็นถึงกับงดไปเลย

มีรุ่นน้องร่วมสาขาของเธอคนหนึ่งจะร้องเพลงคืนนี้ รูมเมตของเธอช่วงนี้อาการคลั่งรักกำเริบ

หลงใหลรุ่นน้องคนนั้นมาก ยืนกรานว่ารุ่นน้องคนนั้นหน้าตาเหมือนหวังเฮ่อตี้ มีเสน่ห์เหลือล้น ต้องลากเธอให้มาช่วยส่งเสียงเชียร์เป็นเพื่อนให้ได้

คุณนายจ้าวยังคงหงุดหงิดใจ

ซูชิงชิงกลับใจลอยไปไกล

เธอเริ่มรู้สึกกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงและเสียดายในสิ่งที่ยังไม่ได้มา

ตอนแรกเห็นๆ อยู่ว่าเธอตัดสินใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ตัดสินใจชัดเจนว่าจะไม่ไปข้องแวะกับเฟิงเฮ่า แต่ทำไมถึงได้ทรยศต่อการตัดสินใจของตนเองทีละก้าวๆ แบบนี้

ไปวิ่งด้วยกันกับเขา

กินอาหารเช้าด้วยกันกับเขา

ขี่จักรยานด้วยกันกับเขา

เดินเล่นในทุ่งนาด้วยกันกับเขา

อ่านหนังสือทบทวนบทเรียนด้วยกันกับเขา

ถึงขั้นแลกเปลี่ยนนาฬิกากัน

เธอไม่ได้สวมนาฬิกาของเฟิงเฮ่า เพราะกลัวว่าแม่จะจับพิรุธได้

แต่เมื่อกี้เฟิงเฮ่าขึ้นเวทีโดยสวมนาฬิกาที่เธอให้ไป

กระทั่งตอนที่เธอมองดูหลินเสี่ยวหย่าที่ยิ้มแย้มเบ่งบาน เธอก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งที่เธอเป็นคนตัดสินใจจะตัดใจตั้งแต่แรกแท้ๆ

แต่ทำไมกัน พอพบร่องรอยเพียงเล็กน้อยว่าเขาอาจจะชอบคนอื่น แค่ความคิดเพียงเสี้ยวเดียวนี้ เธอก็รู้สึกว่าทั่วร่างแข็งทื่อ ฝ่ามือที่เย็นเฉียบมีเหงื่อซึมออกมาไม่หยุด

เธอคิดว่าเธอแค่สงสัยใคร่รู้ รู้สึกดี หรือมากกว่ารู้สึกดีขึ้นมาอีกนิด

แต่ในวินาทีนี้ เธอพบว่าตนเองกำลังหลอกตัวเองอยู่บ้าง

ไม่ใช่แค่สงสัยใคร่รู้ ไม่ใช่แค่รู้สึกดี

หัวใจหวั่นไหวก่อนตัวเธอเสียอีก ทั้งยังสัมผัสได้ถึงความเสียใจก่อนแล้วด้วย

ความรู้สึกสูญเสียอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ตัวเธอ

ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เฟิงเฮ่าก็ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลย

เฟิงเฮ่าไม่ได้ส่งข้อความหาชิงชิง เพราะได้ยินว่าผู้ใหญ่ของเธอมา ตอนนี้น่าจะไม่มีเวลามาสนใจตนเองแน่ๆ เขาไม่อยากไปรบกวนเธอ

ผู้เข้าแข่งขันขึ้นเวทีทีละคน

ตอนที่มา เพื่อนร่วมห้องต่างก็อวยว่าเขาสุดยอดไร้เทียมทาน เก่งกาจเหนือชั้น หาใครเปรียบไม่ได้ในใต้หล้า ขึ้นไปร้องบนเวทีได้สบายมาก

แต่พอมาถึงจริง ๆ พอมองดูผู้เข้าแข่งขันทีละคน พวกนั้นเก่งกันจริง ๆ

คนแรกหลินเสี่ยวหย่าไม่ต้องพูดถึง เสน่ห์แพรวพราวสะเทือนฟ้า โชว์ทักษะภาษาอังกฤษระเบิดความมันส์ไปทั่วงาน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเทคนิคการร้อง รู้แค่ว่าพอเธอขึ้นเวที เสียงปรบมือแทบไม่เคยขาดสาย

หนุ่มคนที่สองก็ดูมีชีวิตชีวามาก ยืนบนเวทีเหมือนต้นไม้ สูงชะลูดเป็นพิเศษ แถมยังร้องโอเปร่าโชว์พลังเสียงได้อีก โชว์เทคนิคขั้นเทพ ไร้เทียมทานสุด ๆ

หนุ่มคนที่สามร้องแร็ป เฟิงเฮ่าฟังแทบไม่รู้เรื่อง อาศัยอ่านเนื้อเพลงบนจอใหญ่ด้านหลังเอา แต่แต่งตัวหล่อเท่ เปล่งประกายวิบวับ สาว ๆ ในงานกรี๊ดกันระงม

คนที่สี่ ส่วนคนที่สี่เฟิงเฮ่าไม่ได้สนใจเลยสักนิด เพราะคนที่ห้าคือตัวเขาเอง

เขาไปเตรียมตัวที่หลังเวที

ตื่นเต้น

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนเดินไปส่งเขาที่หลังเวที

เหล่าเซียวตามถ่ายคลิปตลอดทาง

ต้าเฉียวเอาอกเอาใจสุดชีวิต "ขอบคุณครับพี่สี่ เดี๋ยวผมจะเอาดอกไม้ไปให้ มอบดอกกุหลาบให้เลย จริง ๆ นะ ผมสั่งบริการส่งของไปแล้ว"

ผอ.หยางตบบ่าเฟิงเฮ่าพลางพูด "เหล่าสี่ สู้ ๆ นายทำได้ นายหล่อที่สุดในห้องเราแล้ว พวกเราภูมิใจในตัวนาย"

เฟิงเฮ่า: ...ยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมอีก

"ฟู่!"

ขึ้นเวที

เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะร้องเพลงนี้

แต่พอวันนี้ต้าเฉียวเปิดรูปในกลุ่มให้ดู หัวใจของเขากลับสะเทือนใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาเลือกเพลง "เกิดมาเป็นคน"

เป็นเพลงที่ค่อนข้างเก่า ตอนนั่งแท็กซี่ครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินคนขับเปิด รู้สึกสะเทือนอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

เฟิงเฮ่าตื่นเต้นมากจริง ๆ

รู้สึกเหมือนหลับตาเดินขึ้นเวที

ความจริงเขาเบิกตาอยู่ ทว่าพอขึ้นมาบนเวทีถึงพบว่า แสงไฟบนเวทีเจิดจ้าเกินไป เบื้องหน้าของเขามีแต่แสงสว่างจ้า ขาวโพลนไปหมดจนมองไม่เห็นใครเลย

เมื่อหวนนึกถึงชีวิตของตัวเองในช่วงเวลานี้

รู้สึกราวกับเป็นความฝันตื่นหนึ่ง

บางครั้งก็ล่องลอย บางครั้งก็สับสน บางครั้งก็มั่นคง ท้ายที่สุดแล้วก็เหมือนความฝันตื่นหนึ่ง

คุณพยายามอย่างหนัก หนักเหลือเกิน แต่กลับพบว่าเส้นชัยยิ่งมายิ่งไกล ไกลจนแทบไม่น่าเชื่อ

แสงสีขาวสาดส่อง เฟิงเฮ่าถือไมโครโฟนไว้ในมือ

ฝ่ามือชื้นเหงื่อ

เขามองไม่เห็นผู้ชม

แต่มองเห็นแถบเวลาการร้องเพลงอยู่เหนือศีรษะตนเอง

กระทั่งรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง และเหมือนความฝันอันมหัศจรรย์ของเด็กหนุ่มอยู่บ้าง

ดนตรีท่อนนำราบเรียบ แผ่วเบาและนุ่มนวล

เขายืนปรับไมโครโฟนเล็กน้อย แล้วเช็ดฝ่ามือ

ผู้ชมข้างล่างจึงได้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งขึ้นมาบนเวที เขาสวมแว่นตา สีหน้าดูจริงจังเล็กน้อย คล้ายจะประหม่าอยู่บ้าง

เขาคลายมือที่จับไมโครโฟนออก แล้วเช็ดฝ่ามือลงกับชายเสื้อ

ทำให้ชายเสื้อเชิ้ตของเขายับย่นเล็กน้อย

เขาแต่งตัวเรียบง่ายมาก เสื้อเชิ้ตขาวลำลอง กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าผ้าใบ สวมแว่นตา

เหมือนเด็กหนุ่มที่หลุดออกมาจากโฆษณาขายแว่นตาแบบนั้น หรือโฆษณารับสมัครนักเรียนโรงเรียนเอกชน เด็กนักเรียนก็มีลักษณะแบบนี้

สะอาดสะอ้านและเรียบร้อย

จอใหญ่ด้านหลังเขามีภาพโคลสอัปใบหน้าของเขา

ขนตาของเขายาวมาก แม้จะสวมแว่นก็ยังบดบังขนตายาวนั้นไม่ได้ ชวนให้รู้สึกว่าขนตาจะปัดโดนเลนส์แว่นตลอดเวลา

ดนตรีท่อนนำไม่ยาวนัก ไหลเอื่อยดั่งสายน้ำ

บางคนกำลังคุยกัน

บางคนกำลังกินขนม

บางคนกำลังคุยโทรศัพท์

บางคนกำลังตบยุง

บางคนกำลังเหม่อลอย

บางคนกำลังเศร้าใจ

บางคนเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน

พ่อหนุ่มถือไมโครโฟน และเริ่มร้องเพลง

"บุหรี่ที่เคยบอกว่าจะไม่สูบ ก็สูดเข้าปอดมาหลายปีแล้ว ความฝันที่เคยไร้เดียงสาบริสุทธิ์ ต่อมาในหัวกลับมีแต่เรื่องเงิน... คนเราย่อมเปลี่ยนไป ขอโทษด้วย"

"ใครต่างก็ว่าชีวิตไม่แบ่งแยกสูงต่ำ แต่บางคนเกิดมาก็ถูกเรียกว่านายน้อย บางคนทำได้แค่มองพื้น เงยหน้าขึ้นมาก็เจอแต่สีหน้าท่าทางอันโสมม... พูดจากก้นบึ้งหัวใจ ขอโทษด้วย"

"วันนั้นฉันพนมสองมือ มองดูตัวเองที่น่าเวทนาในกระจก ฉันใช้เวลาครึ่งหนึ่งของวัยเยาว์ เพื่อขบคิดถึงหลักการเป็นคน ขอโทษตัวเองในวัยเยาว์ ก้าวเดินไปไกลนับหมื่นลี้ อย่าได้ลืมความตั้งใจเดิมอีกเลย"

น้ำเสียงใสกังวานดังผ่านไมโครโฟนออกมา แรกเริ่มดั่งลำธารสายเล็ก จากนั้นลำธารก็ไหลรวมสู่แม่น้ำ แม่น้ำที่เชี่ยวกรากทะยานสู่มหาสมุทร ท้องทะเลภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่าภายในกลับปั่นป่วนโหมกระหน่ำ ระลอกคลื่นซัดสาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนก่อตัวประหนึ่งสึนามิ

สึนามิระลอกแล้วระลอกเล่าพัดหวีดหวิวผ่านข้างหูของทุกคน

ไม่มีใครคุยกันอีก

ไม่มีใครกินขนมอีก

ไม่มีใครคุยโทรศัพท์อีก

ไม่มีใครตบยุงอีก

ไม่มีใครเหม่อลอยอีก

ไม่มีใครเศร้าใจอีก

ไม่มีใครเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานอีก

"ใคร ๆ ก็บอกว่าชีวิตไม่แบ่งแยกสูงต่ำ แต่บางคนเกิดมาก็ถูกเรียกว่านายน้อย บางคนได้แต่มองพื้นดิน เงยหน้าขึ้นมาก็เจอแต่ใบหน้าน่ารังเกียจ... ฉันอยากลืมทุกสิ่งในอดีต เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่สนใจสิ่งใด นับแต่วันนี้ไปจะออกห่างจากผู้คน เป็นหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง..."

หนุ่มน้อยบนเวทีร้องไปร้องมา ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ

หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตาของเขา

บางคนเกิดมาก็ถูกเรียกว่านายน้อย ส่วนเขาเป็นเพียงเสี่ยวเฮ่าจื่อ ใช้ชีวิตธรรมดาสามัญที่สุด แต่กลับฝันถึงสิ่งที่ไม่ธรรมดา

"ก้าวเดินนับหมื่นลี้ อย่าได้ลืมความตั้งใจเดิมอีกเลย"

พ่อบอกว่า เฮ่าเฮ่าบ้านเราฉลาดกว่าพ่อ โตไปต้องมีอนาคตไกลกว่าพ่อแน่

แม่บอกว่า เฮ่าเฮ่าบ้านเราเป็นเด็กดี โตไปแม่ต้องได้อยู่อย่างสุขสบายแน่

ครู ม.6 บอกว่า เฟิงเฮ่า อนาคตข้างหน้ายาวไกลหมื่นลี้ให้เธอโบยบิน เจ้าหนุ่ม สู้เขานะ

อาจารย์มหาวิทยาลัยบอกว่า พวกเธอทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง จะไปทำอะไรได้ ไม่มีปัญญาทำอะไรได้หรอก ก้มหน้าก้มตาทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าไปซะ

หญิงสาวบอกว่า ขอโทษนะ นายเป็นคนดี

เสียงเพลงสั่นสะเทือนอารมณ์

ทั่วทั้งลานเงียบกริบ

เด็กหนุ่มบนจอใหญ่ถือไมโครโฟน เขาไม่ได้ร้องจนแทบขาดใจ หากแต่ร้องด้วยท่วงทำนองราบเรียบ ทว่าน้ำตากลับนองหน้า เขาร้องจนตัวเองต้องหลั่งน้ำตา และร้องจนทุกคนต้องร้องไห้ตาม

กรรมการหนุ่มถอดแว่นสายตาสั้นหนาเตอะออก แล้วเช็ดน้ำตาไม่หยุดโดยไม่รู้ตัว

เขามาเป็นกรรมการเพราะนักศึกษาบอกว่า ได้คืนละแปดร้อย รายได้เพิ่มมาแปดร้อยก็ช่วยผ่อนแรงค่างวดบ้านได้บ้าง เขาจึงยอมมา ทั้งที่เขาเกลียดความอึกทึกครึกโครมแบบนี้ ได้กลับบ้านไปพักผ่อนยังจะดีเสียกว่า

กู้เสี่ยวหม่านที่กำลังกินขนม ขนมยังคาอยู่ในปากเต็มไปหมด แต่กลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ เธอเพียงรู้สึกว่าเขาบนเวทีช่างเศร้าเหลือเกิน และเธอก็เศร้ามากเช่นกัน

หลิวชุนลี่เข็นเสี่ยวอวี่อยู่รอบนอกสุด ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอถึงนึกถึงตัวเองกับอดีตสามี พวกเขาเคยพยายามดิ้นรนมาด้วยกัน จนกระทั่งลืมความตั้งใจเดิม

มียุงตัวหนึ่งเกาะอยู่ที่เท้าของคุณนายจ้าว แต่เธอไม่ได้ตบ เพียงแค่บีบกระเป๋าถือแน่นแล้วมองดูบนเวทีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ส่วนซูชิงชิงในยามนี้ ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าไปหมดแล้ว

เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกว่าเพลงนี้เขาร้องให้เธอฟัง

เดิมทีหลินเสี่ยวหย่ากำลังคุยเล่น (หว่านเสน่ห์) กับทีมงานอยู่หลังเวที พลันได้ยินท่อนที่ว่า ใคร ๆ ก็บอกว่าชีวิตไม่แบ่งแยกสูงต่ำ แต่บางคนเกิดมาก็ถูกเรียกว่านายน้อย บางคนได้แต่มองพื้นดิน เงยหน้าขึ้นมาก็เจอแต่ใบหน้าน่ารังเกียจ...

เธอชะงักงัน น้ำตาพังทลายทะลักล้นออกมา

เหล่าเซียวถือโทรศัพท์มือถือพยายามถ่ายคลิปอย่างสุดความสามารถ

เขาไม่รู้จะบันทึกช่วงเวลานี้ให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไร ภาพที่เขาถ่ายคือเฮ่าจื่อ แต่ในหัวกลับผุดภาพพ่อที่หลังค่อม แม่ที่ก้มหน้าก้มตา ขุนเขากว้างใหญ่ไพศาล ความวุ่นวายของการจราจรในเมือง และหมอกควันไร้ที่สิ้นสุด

……