ตอนที่ 83 เธอชอบเขา

……

ต้าเฉียววิ่งขึ้นไปบนเวทีจริง ๆ

มอบช่อดอกกุหลาบช่อโตให้เฟิงเฮ่า

เฟิงเฮ่ามองต้าเฉียวที่สวมชุดเลื่อมวิบวับ

ตอนที่อีกฝ่ายกอดช่อดอกกุหลาบวิ่งเข้ามา ในใจก็คิดว่า ฉิบหายแล้ว!

พรุ่งนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่าทำไมต้องแก้กฎมหาวิทยาลัย จากที่ห้ามผู้ชายกับผู้หญิงคบกัน เป็นห้ามคบกันไปเลย

แกมันตัวแสบจริง ๆ!

ซื้อดอกคาร์เนชันให้เทพธิดาที่ชอบ

แต่ซื้อดอกกุหลาบแดงให้รูมเมตเนี่ยนะ!!!

เขากอดช่อกุหลาบพลางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

ดอกกุหลาบช่อแรกในชีวิต ดันเป็นรูมเมตให้มาซะงั้น

ยังดีที่หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนอื่นขึ้นมามอบดอกไม้บนเวทีอีก

เพื่อนกู้เสี่ยวหม่านวิ่งขึ้นมาด้วย เธอส่งช่อดอกไม้หลากสีช่อใหญ่ให้เฟิงเฮ่า

เธอแย่งดอกไม้ที่รูมเมตเตรียมไว้ให้น้องรหัสมา ในหัวไม่ได้คิดอะไรเลย ก็กอดช่อดอกไม้วิ่งขึ้นเวทีมาทันที

กู้เสี่ยวหม่านมอบดอกไม้ให้พลางตาแดงก่ำ น้ำเสียงสะอื้น "เฮ่าจื่อ นายร้องเพราะมากเลย คราวหลังอย่าร้องอีกนะ มันทรมานใจเกินไป"

พูดจบก็ร้องไห้วิ่งหนีไป

เฟิงเฮ่า : ……เธอทำแบบนี้ คนเขาก็เข้าใจผิดเหมือนกันนะเว้ย!!!

ไอคิวช่างน่าเป็นห่วงจริง ๆ!!

แต่ก็ถือว่าช่วยทำลายบรรยากาศวาย ๆ จากกุหลาบแดงของต้าเฉียวไปได้

จากนั้นก็มีคนขึ้นมามอบดอกไม้อีกเรื่อย ๆ

……

เสียงปรบมือกึกก้อง ดอกไม้ไม่ขาดสาย แสงไฟเจิดจรัส

เฟิงเฮ่ายืนอยู่บนเวที อารมณ์พลุ่งพล่านอยู่ในอก

มิน่าล่ะถึงมีคนอยากเป็นดารากันเยอะแยะ

วินาทีนี้มันเปล่งประกายจริง ๆ จนคิดว่าตัวเองเป็นดวงดาวไปแล้ว

เฟิงเฮ่าสงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาสำคัญ บัฟหัวใจที่แน่วแน่ยังคงพึ่งพาได้เสมอ

ไม่ได้เหลิงไปกับเสียงปรบมือเพียงเล็กน้อย

เสียงปรบมือและความซาบซึ้งของคนฟัง ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้มอบให้นักร้อง แต่มอบให้ตัวเอง

เพราะอารมณ์ความรู้สึกสะท้อนก้องอย่างรุนแรง จึงปรบมือ ปรบมือให้กับเสียงเพลง และปรบมือให้กับตัวเอง

"ขอบคุณทุกคนครับ ผมเฟิงเฮ่า การจัดการสารสนเทศ ห้อง 2 หวังว่าพวกเราทุกคนจะไม่ลืมปณิธานแรกเริ่ม และก้าวต่อไปอีกหมื่นลี้!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องเปี่ยมล้น

เนิ่นนานไม่ขาดสาย

เฟิงเฮ่าลงจากเวที สวมกอดกับเหล่ารูมเมตด้วยความตื่นเต้น!

เขาไม่รู้ว่าตัวเองร้องเพลงเป็นยังไงบ้าง เพราะอินกับอารมณ์เพลงมาก สรุปคือร้องจนน้ำตาไหล

แต่สุดท้ายแล้ว การได้แนะนำตัวเองอย่างคล่องแคล่ว พูดประโยคให้กำลังใจได้จบประโยคอย่างสมบูรณ์โดยไม่พูดผิดและไม่สั่นต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าตัวเองก้าวหน้าขึ้นแล้ว

ตอนเข้าปีหนึ่งใหม่ ๆ ยืนแนะนำตัวหน้าโพเดียมในห้องเรียน พูดติด ๆ ขัด ๆ ว่าตัวเองชื่อเฟิงเฮ่า จบจากมัธยมปลายไหน แถมยังแนะนำส่วนสูงไปด้วย นึกย้อนไปแล้วชวนให้อับอายจริง ๆ

ยังดีที่ตอนนั้น ทุกคนก็พอฟัดพอเหวี่ยงกัน

นอกจากนักศึกษาที่เบื้องหลังทางบ้านแน่นหนาอย่างผอ.หยางที่เป็นพวกยีนกลายพันธุ์ แนะนำตัวจนกลายเป็นการกล่าวสุนทรพจน์เรียกเสียงปรบมือไม่ขาดสายแล้ว คนส่วนใหญ่ก็เป็นแค่คนธรรมดา

บางครั้งการเป็นคนส่วนใหญ่ ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยดีเหมือนกัน

เป็นวัวควายตัวหนึ่งในฝูงวัวควาย ตอนเล็มหญ้าก็ดูสบายใจดี

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าร้องจบก็จบเรื่อง

แค่ได้ขึ้นเวที เขาก็ชนะแล้ว

ของรางวัลหรืออันดับเป็นเรื่องรองลงไป

เพราะปีสี่ต้องหางาน ต้องสัมภาษณ์ มีความกล้าขึ้นมาลองสัมผัสบรรยากาศบนเวที คราวหน้าที่ไปสัมภาษณ์งานจะได้ไม่ประหม่าจนพูดไม่ออก

"ไปกินมื้อดึกกัน!"

"ไป"

"ไป"

"ไป ๆ"

จริง ๆ แล้วเหล่าหยางฟังเพลงนี้ หัวใจก็พลุ่งพล่านเช่นกัน

พวกรมเมตอิจฉาเขา เรียกเขาว่าผอ.หยาง

ทว่าเขากลับเป็นคนที่เข้าใจความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นและความต่างของภูมิหลังได้ดีที่สุดในห้องพัก

เหล่ารูมเมตไม่เคยได้สัมผัสตรง ๆ แต่เขาเคยมีประสบการณ์และสัมผัสมาจริง ๆ

สภาพความเป็นอยู่ของเขาดีกว่านักศึกษาส่วนใหญ่มาก แต่ในหมู่ลูกหลานข้าราชการระดับสูงตัวจริง ลูกชายผู้อำนวยการสำนักชลประทานอย่างเขาจะนับเป็นตัวอะไรได้ เขานี่แหละที่เป็นฝ่ายรินน้ำชงชาให้คนอื่น

เขาได้สัมผัสความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นมาอย่างชัดเจนกว่า ดังนั้นเขาจึงมีความทะเยอทะยานสูงกว่า และกระหายความสำเร็จมากกว่า

เขาไม่อยากคอยชงชารินน้ำให้คนอื่นไปตลอด เขาอยากให้มีสักวันที่มีคนมารินน้ำให้เขา ค้อมหัวโค้งคำนับยิ้มให้เขา พูดจาไพเราะให้เขาฟัง เล่าเรื่องสนุก ๆ ให้เขาหัวเราะ

ไม่ใช่ให้เขาต้องเป็นฝ่ายทำเรื่องพวกนี้

ปมด้อยของผอ.หยางเป็นสิ่งที่เฟิงเฮ่ากับเหล่าเซียวไม่มีทางเข้าใจ

ทว่ามันกลับหยั่งรากลึก รุนแรง และบิดเบี้ยวผิดรูปยิ่งกว่า

บางครั้ง การเป็นคนธรรมดาที่มีสุขภาพจิตปกติ ก็ถือเป็นเรื่องที่มีความสุขแล้ว

มื้อดึกเซตสามสหายปิ้งย่างจัดไป

ปิ้งย่าง เบียร์ กุ้งเครย์ฟิช

ทว่าบนถนนนักศึกษา โดยทั่วไปพวกเถ้าแก่จะวางโชว์แค่เบียร์ผลไม้หน้าร้าน ส่วนเบียร์จริง ๆ ก็พยายามไม่วางให้โจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้าอยากได้ก็มีขายอยู่ดี

"เฮ่าจื่อ นายนี่มันสุดยอดจริง ๆ ว่ะ ตอนนายเริ่มอ้าปากร้องนะ ฉันแทบจะคุกเข่ากราบเลย ตอนนั้นรู้สึกเหมือนศพที่นอนนิ่งอยู่เริ่มขยับตัว เหมือนวิญญาณจะกลับเข้าร่างยังไงยังงั้น" ต้าเฉียวพูดอย่างตื่นเต้น

ความจริงต้าเฉียวมีความรู้สึกร่วมกับเพลงน้อยที่สุด

เพราะเขาเกิดมาเพื่อเป็นคุณชายน้อยตัวจริงเสียงจริง

ตอนที่พี่ชายเขายังเด็ก ฐานะทางบ้านยังแค่ปานกลาง นับว่าเคยผ่านวันเวลาที่ลำบากมาบ้าง

แต่พอถึงคราวเขาเกิดมาจนเริ่มรู้ความ ทางบ้านก็มีแต่รุ่งเรืองราบรื่นมาตลอด แทบไม่เคยต้องลิ้มรสความลำบากอะไรเลย

ความทุกข์ของเขาก็มีแค่การโดนคนในบ้านบ่นใส่ แม้จะน่ารำคาญ แต่ก็ไม่ได้นับเป็นความลำบากอะไรจริง ๆ

ดังนั้นเขาจึงมีความรู้สึกร่วมอยู่บ้างแต่ไม่มากนัก ยังคงพูดเล่นหัวเราะคิกคักได้

ส่วนเหล่าเซียวที่มีความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้งจริง ๆ กลับนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

ความรู้สึกอัดแน่นจนไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไร

ดั่งภูเขาไฟที่เงียบสงบ

ผอ.หยางเองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

คนจริงพูดน้อย สิ่งที่ตั้งใจจะทำจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศ

ทั้งสี่คนเดินมุ่งหน้าไปยังถนนนักศึกษา

ร้องเพลงเสร็จ ภารกิจลุล่วง ความรู้สึกก็ผ่อนคลายลงทันที แม้แต่จังหวะก้าวเดินก็ยังดูสบายตัวขึ้น

ความรู้สึกแบบนี้มันมหัศจรรย์จริง ๆ

การได้ปลดปล่อยหลังผ่านความกดดัน มันสะใจกว่าการใช้ชีวิตเรื่อย ๆ สบาย ๆ ตั้งแต่แรกงั้นเหรอ??

ตอนที่ทั้งกลุ่มเดินมาถึงปากทางเข้าถนนนักศึกษา มีเด็กประถมคนหนึ่งกำลังเข็นจักรยานพยายามจะข้ามสิ่งกีดขวาง แต่ที่ปั่นจักรยานกลับติดขัด จะเข็นไปข้างหน้าก็ติด จะถอยหลังก็ติด ดูทุลักทุเลและน่าขันอยู่ไม่น้อย

เพราะตรงปากทางเข้าถนนนักศึกษากับถนนใหญ่ด้านนอกมีแนวกั้นความปลอดภัยอยู่ เป็นท่อเหล็กไขว้กันแบบนั้น

รถจักรยานเลยติดแหง็กเข้าพอดี

ตัวเด็กไม่สูง แต่จักรยานค่อนข้างคันใหญ่

ผู้คนเดินผ่านไปมาขวักไขว่

เฟิงเฮ่าไม่รอช้า สาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ช่วยเด็กน้อยยกรถจักรยานเอียงขึ้นอย่างระมัดระวัง พอยกขึ้นก็ไม่ติดแล้ว

เด็กน้อยดีใจมาก ขี่จักรยานคันสูงจากไป

"ขอบคุณครับพี่ชาย!"

เฟิงเฮ่าโบกมือให้เขา

ตอนเด็ก ๆ เขาก็ตัวเตี้ยเหมือนกัน ปั่นจักรยานทีไรก็รู้สึกเหนื่อยยากเหลือเกิน แต่ก็อยากปั่น พอเห็นแผ่นหลังผอมบางบนจักรยานคันนั้น ก็เหมือนได้เห็นตัวเองในวัยเด็ก

เฟิงเฮ่ายิ้มมองดูจักรยานคันนั้นค่อย ๆ ลับตาไปในความมืด ก่อนจะหันหลังกลับไปสมทบกับเพื่อนร่วมห้อง

ริมถนน มีคู่แม่ลูกคู่หนึ่งยืนเงียบกริบ

เพราะเงียบเกินไป จึงไร้บทสนทนาใด ๆ

หลังจากซูชิงชิงฟังเพลงของเฟิงเฮ่าจบ เธอก็ไม่อยากทนอยู่ในสถานที่ที่ผู้คนส่งเสียงจอแจแบบนี้อีกต่อไป

เดิมทีเธอแค่อยากลากแม่มาทรมานเล่น ๆ เท่านั้น

แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเฟิงเฮ่าร้องเพลง

ในตอนที่เขาร้องจบลง ความจริงเธออยากจะวิ่งขึ้นไปบนเวทีทันที อยากจะมอบดอกไม้ให้เขา และอยากจะกอดเขาเหลือเกิน

เมื่อมองดูหยาดน้ำตาของเขาผ่านเลนส์แว่นบนจอภาพขนาดใหญ่ เธอก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป

ทว่าแม่ของเธออยู่ข้างกาย เธอทำแบบนั้นไม่ได้ เธอทำไม่ได้เด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยิ่งเข้าใจความหมายในบทเพลงที่เฟิงเฮ่าร้อง

เขาร้องเพลงนี้ก็เพื่อเธอ

แต่เขากลับไม่กล้าบอกเธอ

เขาร้องไห้

เขาร้องเพลงได้ไพเราะและนิ่งสงบถึงเพียงนั้น แต่เขากลับร้องไห้

หยาดน้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน

ดั่งบทเพลงบทนี้ ที่ไม่ได้เร่าร้อนพลุ่งพล่าน

แต่กลับทำให้ผู้คนน้ำตานองหน้า

ผู้เป็นแม่เองก็เงียบสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนอย่างน่าประหลาด เมื่อเห็นว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรออกมาเลย

สองแม่ลูกเดินมุ่งหน้าไปยังถนนนักศึกษา

บรรยากาศการเดินเต็มไปด้วยความเงียบงัน

เวลานี้จิตใจของคุณนายจ้าวเริ่มว้าวุ่นสับสน

วัยเด็กของเธอมีฐานะทางบ้านดีมาก ทว่าภายหลังตระกูลตกต่ำลง เคยผ่านคืนวันอันแสนยากลำบากมาช่วงหนึ่ง จนกระทั่งได้แต่งงานกับสามี ชีวิตจึงค่อย ๆ ดีขึ้น ทว่าความจริงแล้วกลับเป็นการลดระดับชนชั้นลงมา

เธอจึงใช้เงินมือเติบ เธอต้องการชดเชยให้ตัวเองเป็นเท่าทวีคูณ เธอแทบไม่เคยหวนนึกถึงอดีต เธอหวังจะมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้ลูกสาว ความลำบากทั้งหมดที่เธอเคยเผชิญมา เธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องพบเจอแม้แต่น้อย ขอเพียงแค่ลูกมีความสุขร่าเริงก็พอแล้ว

ทว่าความเป็นจริงกลับไม่เป็นไปตามใจหวัง ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร ลูกสาวก็ไม่มีความสุข มักจะทะเลาะและคอยขัดใจเธออยู่เสมอ

เมื่อคนเราเข้าสู่วัยกลางคน ย่อมมีความกังวลมากมาย แม้จะมีเงินทอง แต่ความงามกลับร่วงโรย รูปร่างก็เริ่มทรุดโทรม ของที่ชอบกินก็ไม่กล้ากิน มักจะนอนไม่หลับ ผิวพรรณหย่อนคล้อย ต่อให้ทุ่มเงินทำศัลยกรรมความงามไปเท่าไหร่ ก็ไม่อาจหวนคืนสู่วัยเยาว์ได้อีก ทว่าโลกภายนอกกลับละลานตาไปด้วยเด็กสาวรุ่นเยาว์ที่สวยสะพรั่ง และเด็กพวกนั้นก็ไร้ซึ่งยางอายสิ้นดี

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้

ชีวิตของเธอผ่านความผกผันมาสารพัด

ทั้งที่ปัจจุบันมีชีวิตความเป็นอยู่อันสุขสบายแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยังไม่มีความสุขอยู่อีก

แม้กระทั่งความสุขในความทรงจำตอนที่ได้กินไก่ทอดเป็นครั้งแรก ก็ไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าในการประกวดอะไรสักอย่างที่เล่นขายของกันในรั้วมหาวิทยาลัยอันแสนอึกทึกนี้ เธอจะได้ยินบทเพลงที่ทำให้ตัวเองต้องหลั่งน้ำตาออกมาอาบแก้ม

เธอไม่ได้ร้องไห้มานานมากแล้ว ไม่ยอมเสียน้ำตาให้ใครง่าย ๆ และไม่ยอมก้มหัวให้สิ่งใด

ทว่าในวินาทีนี้ เธอพลันตระหนักได้ว่าความคิดในอดีตของตนนั้นคับแคบเกินไป เอาแต่พร่ำบ่นว่ามหาวิทยาลัยของลูกสาวห่วยแตกสิ้นดี ไม่มีอนาคต

แต่คนที่เธอคิดว่าธรรมดาสามัญ ก็ยังมีจุดประกายที่เจิดจรัสได้

การนั่งอยู่บนเก้าอี้ซอมซ่อที่มีแต่ยุงชุมร่วมกับลูกสาว กลับได้ฟังเพลงที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคอนเสิร์ตที่เธอเคยจ่ายเงินเป็นแสนเพื่อซื้อตั๋วห้องวีไอพีเสียอีก

ดวงตาอาจหลอกลวงได้ แต่ประสาทรับฟังไม่หลอกลวง และหยาดน้ำตาก็ไม่เคยหลอกลวงใคร

ด้วยเหตุนี้ คุณนายจ้าวจึงตกอยู่ในความเงียบงัน

เธอกำลังคิดว่าจะคุยกับลูกสาวอย่างไรดี

สองแม่ลูกต่างเงียบกริบ แต่ละคนต่างมีความคิดในใจ

จากนั้น ทั้งสองก็มองเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังช่วยเด็กน้อยยกรถจักรยานให้หลุดออกมา

แตกต่างจากตอนที่เขาเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวทีเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ยามนี้เขาดูธรรมดาสามัญยิ่งนัก

เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปช่วยยกรถขึ้น ได้รับคำขอบคุณ โบกมือลาอีกฝ่าย มุมปากประดับรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปพูดคุยหยอกล้อกับรูมเมตอย่างสนิทสนม

เด็กหนุ่มที่ดูแสนธรรมดา ทว่ากลับไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

เรดาร์ในสมองของคุณนายจ้าวพลันส่งสัญญาณเตือนขึ้นมาทันที

"ลูกชอบเขา คือคนนี้ใช่ไหม"