ตอนที่ 84 ดังระเบิด

......

ของปิ้งย่างสั่งไปแล้ว

กุ้งมังกรน้อยก็สั่งไปแล้ว

เบียร์ผลไม้มาเสิร์ฟแล้ว

ต้าเฉียวเป็นเจ้ามือ

เฟิงเฮ่ารู้สึกหิวมาก เลยกินไปเยอะ ของปิ้งย่างยกมาหกสิบไม้ เขาคนเดียวกินไปได้ถึงสี่สิบไม้

มันเป็นเนื้อเสียบไม้เล็ก ๆ แบบที่ขายขั้นต่ำยี่สิบไม้

ร่างกายวัยหนุ่มแน่นเผาผลาญเยอะ รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีเท่าไรก็กินไหว

ผอ.หยางอายุน้อยแต่ใส่ใจสุขภาพแล้ว เลยไม่ได้กินเยอะ

ต้าเฉียวอยากกินมาก แต่เมื่อวานกลับบ้านไปโดนด่ามา โดนสั่งให้ลดน้ำหนัก

ม.ปลายก็ให้เขาลดน้ำหนัก อุตส่าห์ลดจากร้อยสี่สิบชั่งจนพุ่งไปร้อยหกสิบชั่ง เข้ามหา'ลัยยังบอกให้เขาลดอีก ก็ลดจากร้อยหกสิบชั่งทะยานไปถึงร้อยแปดสิบชั่ง

มีแค่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนตอนปีสามที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย น้ำหนักเลยลดไปห้าชั่ง

เขาน่ะยิ่งลดยิ่งอ้วน

"ต้าเฉียว ตอนเอาดอกไม้ไปให้ ฉันบอกหลินเสี่ยวหย่าไปแล้วนะว่านายเป็นคนซื้อดอกไม้ นายเขินไม่กล้าให้เอง เลยวานให้ฉันเอาไปให้" เฟิงเฮ่ากินเนื้อย่างไปสี่สิบไม้ ดื่มเบียร์ผลไม้ไปแก้วหนึ่ง แล้วถึงเอ่ยปากกับต้าเฉียว

ต้าเฉียวกำลังดื่มเบียร์ผลไม้อยู่ พอได้ยินคำพูดของเฟิงเฮ่าก็พ่นเบียร์ผลไม้ออกมาพรวดหนึ่ง

"เดี๋ยวนะเพื่อน นายพูดไปจริง ๆ เหรอวะ!!"

"พูดไปแล้ว นายลองคิดดูละกันว่าจะรับมือยังไง แม่นั่นพิลึกคนชะมัด" เฟิงเฮ่ากินของปิ้งย่างต่อ

พลันนึกถึงปิ้งย่างที่กินกับชิงชิงในคืนนั้น

ปิ้งปีกไก่ แล้วมีอะไรอีกล่ะ มันฝรั่ง สาหร่าย ฟองเต้าหู้

สุดท้ายก็ลงท้องเขาหมด ชิงชิงกินไม่เยอะ

เขาถ่ายรูปเนื้อย่างรูปหนึ่งแล้วส่งให้ชิงชิง

ป่านนี้ผู้ใหญ่ของเธอน่าจะกลับไปแล้วมั้ง

"เธอกินข้าวเย็นหรือยัง อันนี้อร่อยมากนะ" เฟิงเฮ่าส่งข้อความเสียงไปประโยคหนึ่ง

จากนั้นก็ส่งสติกเกอร์ไปอีกอัน เป็นกระต่ายหิวโซตัวหนึ่งที่เดิน ๆ อยู่แล้วทิ้งตัวนอนแหมะลงกับพื้น

......

ซูชิงชิงเผชิญหน้ากับการซักไซ้ของแม่ ก็ปฏิเสธสามคอมโบติดทันที "หนูเปล่า หนูไม่ได้ทำ อย่าพูดมั่วนะ"

คุณนายจ้าวคิด ๆ ดู ก็จริง ไม่ใช่ว่าเห็นใครเข้าก็คิดไปเองว่าลูกสาวชอบเขาไปหมด

มันดูหมกมุ่นเกินไปหน่อย

นิสัยลูกสาวออกจะเย็นชา คงยังไม่รู้ประสาเรื่องพวกนี้หรอก

นี่ก็ไม่เช้าแล้ว ทางมหาวิทยาลัยไม่อนุญาตให้พักค้างคืน

คุณนายจ้าวยังคงอดไม่ได้ที่จะสั่งเสียกำชับไปเสียยกใหญ่

เธอรู้สึกว่าตัวเองยับยั้งชั่งใจและมีความเห็นอกเห็นใจมากแล้ว อย่างน้อยการมามหาวิทยาลัยรอบนี้ ความคิดในใจเธอก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนิดหน่อย

รู้สึกว่าคุณภาพของนักศึกษาก็พอใช้ได้

ไม่ได้ให้ความประทับใจแย่เหมือนตอนมาส่งลูกสาวตอนปีหนึ่ง

วันนั้นฝนตกพอดี เธอใส่กระโปรงสีขาว แต่กลับถูกตาลุงสะพายกระสอบเดินผ่านจนโคลนกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงเต็มไปหมด น่าโมโหชะมัด อีกฝ่ายก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาขอโทษเธอ ท่ามกลางสายตาคนรอบข้าง เธอจึงไม่มีที่ให้ระบายอารมณ์

กระโปรงสั่งตัดพิเศษของเธอแท้ ๆ เลอะคราบโคลนเน่าเต็มไปหมด ครั้งหน้าคงใส่ไม่ได้อีกแล้ว

ตาลุงนั่นยังอุตส่าห์ควักหญ้าสกปรก ๆ กำหนึ่งออกมาจากกระสอบ บอกว่าจะมอบให้เพื่อเป็นการขอโทษ บอกว่าอันนี้เอาไปต้มคลายร้อนได้ แถมยังมีกลิ่นเหม็นหึ่ง ทำเอาคุณนายจ้าวแทบคลั่ง ใครจะไปรู้ว่ามันคือต้นอะไร เธอจึงปัดทิ้งทันควันแล้วเดินจากไปด้วยความรังเกียจ

ขั้นตอนการรายงานตัวหลังจากนั้นก็แย่มากเช่นกัน

คราวนั้นคุณนายจ้าวกับลูกสาวมีปากเสียงกันรุนแรง

วันแรกของการเปิดเทอม ซูชิงชิงแอบไปนอนร้องไห้อยู่บนเตียง

และก็เป็นวันนั้นเองที่หลินเสี่ยวหย่าเดินเข้าหอพัก เห็นของบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะหน้าเตียงตัวเอง พอเธอกำลังจะหยิบขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังขึ้นว่า "รบกวนอย่าแตะของของฉันค่ะ"

คุณนายจ้าวข่มอารมณ์แล้วพูดกับลูกสาวว่า "แม่ไม่ได้ห้ามไม่ให้ลูกมีความรักนะ ลูกอายุยี่สิบกว่าแล้ว จะชอบใครสักคนมันก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ผู้หญิงเราต้องรู้จักปกป้องตัวเอง ผู้ชายเฮงซวยข้างนอกมีเยอะแยะไปหมด ดูอย่างพ่อลูกสิ..."

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของซูชิงชิงก็ดังขึ้น

เธอรีบหยิบขึ้นมาทันที

เธอกลัวแม่จะพูดถึงพ่อ

การที่แม่มาพูดเรื่องพ่อเจ้าชู้หรืออะไรทำนองนั้นต่อหน้าลูกสาว มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ

เธอไม่ได้ติดฟิล์มกันมอง

คุณนายจ้าวจึงมองเห็นทั้งรูปภาพและสติกเกอร์

รวมถึงข้อความเสียงอีกหนึ่งข้อความ

ซูชิงชิงไม่ได้กดเปิด

เธอหลีกเลี่ยงหัวข้อของแม่ไปตามสัญชาตญาณ เปิดวีแชต กดเข้าวีแชตของเฟิงเฮ่า จนกระทั่งเห็นข้อความเสียงและคิดจะกดฟัง ถึงเพิ่งได้สติว่าแม่อยู่ตรงหน้า

มือของคุณนายจ้าวยังไวกว่าคำพูดเสียอีก เธอยื่นมือออกไปกดเล่นทันที

"เธอกินข้าวเย็นหรือยัง อันนี้อร่อยมากนะ"

เสียงผู้ชายอันคุ้นเคยดังขึ้น

ราบเรียบธรรมดา ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

คุณนายจ้าว: ...หน้ามืดครึ้ม

ซูชิงชิง: ...หน้าแดงแจ๋

...

สายลมพัดผ่านวูบหนึ่ง

เฟิงเฮ่ากำลังกินเนื้อย่าง จู่ ๆ ก็รู้สึกสำลักพริกเข้าคอ "ค่อกๆๆ" ไอไม่หยุด

เหล่าเซียวที่นั่งก้มหน้าก้มตาตัดต่อคลิปอยู่ข้าง ๆ แทบไม่ได้แตะเนื้อย่างเลย สีหน้าเหม่อลอย หลังจากเริ่มทำโต่วอินเขาก็มักตกอยู่ในสภาพนี้บ่อย ๆ ทุกคนชินกันหมดแล้ว

พอได้ยินเสียงเฟิงเฮ่าไอ เขาจึงเงยหน้าขึ้นแล้วส่งแก้วน้ำให้เฟิงเฮ่า

"ดึกป่านนี้แล้ว กินเนื้อย่างเยอะไม่ดีหรอก พลูคาวที่พ่อฉันให้มาช่วยดับร้อนใน เดี๋ยวฉันต้มให้สักกำ พวกนายดื่มกันคนละนิด ไม่งั้นพรุ่งนี้สิวขึ้นแน่"

เฟิงเฮ่าดื่มน้ำอึกใหญ่ กลืนพริกลงคอไปได้ถึงค่อยหยุดไอ

สูตรยาพื้นบ้านของบ้านพี่เซียวมหัศจรรย์จริง ๆ แถมพี่เซียวยังมีหม้อไฟฟ้าใบหนึ่ง คนในหอพักต่างก็เคยกินของที่เขาต้มให้กันหมดแล้ว

บางทีก็ต้มโจ๊ก บางทีก็ต้มบะหมี่ บางทีก็ต้มสมุนไพร

"โอ้ ขอบคุณครับพี่เซียว ช่วงนี้ผมร้อนในหนักมากจริง ๆ" ต้าเฉียวเอ่ยสำทับ

ทั้งหอพักเขาผิวขาวที่สุด เวลามีสิวจึงเห็นชัดที่สุดและกลุ้มใจที่สุด

เหล่าหยางก็เห็นด้วย "น้ำสมุนไพรแก้ร้อนในเห็นผลดีกว่าชาเก๊กฮวยของฉันเยอะเลย"

เฟิงเฮ่าพลันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองเป็นผู้ช่วยชั่วคราวที่มีเงินเดือนแล้วนี่นา "พี่เซียว คืนนี้แบ่งสมุนไพรนั่นให้ผมสักสองกำนะ พรุ่งนี้ผมจะเอาไปให้ศาสตราจารย์เลี่ยว"

"ได้สิ ยังเหลืออีกเยอะ ถ้าหมดเดี๋ยวให้พ่อฉันไปเก็บมาให้อีก แถวบ้านฉันมีขึ้นเต็มภูเขา ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก" เหล่าเซียวยิ้มพลางพูด

พวกเขากินกันอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เหล่าเซียวตัดต่อคลิปได้เร็วมาก

และสัมผัสได้ถึงเซนส์อย่างหนึ่งของการลงคลิปโต่วอิน ว่าบางครั้งก็ไม่ต้องคิดอะไรมากเกินไป

รีบลงตอนที่กระแสยังร้อนแรง

เขาไม่รู้ว่าคนอื่นดูคลิปเฮ่าจื่อร้องเพลงแล้วจะรู้สึกยังไง แต่ตัวเขาตื่นเต้นมาก ความรู้สึกนั้นจะพูดยังไงดีล่ะ มันเดือดพล่าน เลือดลมในกายเขากำลังพลุ่งพล่าน กำลังร่ำร้อง ในชั่วพริบตานั้นเขาถึงขั้นเข้าใจภาพวาดชื่อก้องของแวนโก๊ะ นาฬิกาที่บิดเบี้ยว ดอกทานตะวันที่กำลังกรีดร้อง

ความสูงส่งหรือต่ำต้อยของศิลปะ ในวินาทีนี้ไม่มีความแตกต่างกันเลย

ความรู้สึกมันเหมือนกันหมด

เขาจึงร้อนใจอยากรีบทำคลิปให้เสร็จแล้วโพสต์ลงไป

อาจจะมีคนอื่นโพสต์ไปแล้วก็ได้

ทำโต่วอินใจต้องกล้าและต้องไว ไม่อย่างนั้นแม้แต่ขี้ยังตามกินตอนร้อน ๆ ไม่ทัน

หลายคนดังเปรี้ยงปร้าง แต่กลับไม่ได้ดังจากคลิปในช่องตัวเอง กลับไปดังที่ช่องคนอื่น มันก็แอบน่ากระอักกระอ่วนใจอยู่นิด ๆ

ในที่สุดก็กดปุ่มเผยแพร่ ในวินาทีนั้นเขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้พลาสติก เดินวนเวียนอยู่ในฝูงชนของร้านเนื้อย่างอยู่สองสามรอบ กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้แล้วกลับมานั่งลง

จากนั้นจึงเริ่มตั้งหน้าตั้งตากินเนื้อย่างจริง ๆ จัง ๆ

ทุกคนกินกันไปเกือบหมดแล้ว เนื้อย่างและกุ้งเครย์ฟิชที่เหลืออยู่เริ่มเย็นชืดเล็กน้อย

แต่เหล่าเซียวไม่ถือสา กวาดเรียบคนเดียวจนเกลี้ยง

เขาไม่ได้เปิดดูคอมเมนต์ ไม่ได้เขย่าขา ตั้งอกตั้งใจแกะกุ้งเครย์ฟิช กินเนื้อย่าง ดื่มเบียร์ผลไม้

แถมยังช่วยแกะให้เฮ่าจื่อที่ขี้เกียจแกะเปลือกไปอีกหลายตัว

เฟิงเฮ่า: ...ขอบคุณครับพ่อบุญธรรม

กุ้งเครย์ฟิชรสเผ็ดจัดจ้าน อร่อยมากก็จริง แต่แกะเปลือกยากชะมัด

...

ความเร็วในการแพร่กระจายของคลิปราวกับไฟลามทุ่ง

รวดเร็วอย่างยิ่ง

ศาสตราจารย์เลี่ยวที่อ่านหนังสือในอพาร์ตเมนต์เสร็จและเตรียมตัวจะเข้านอน เปิดโทรศัพท์เข้าโต่วอินเพื่อกดไลก์คลิปต้นไม้ใบหญ้าและหลาน ๆ ของบรรดาเพื่อนเก่าตามกิจวัตรก่อนนอน ทว่ากลับไถฟีดไปเจอคลิปที่เฟิงเฮ่าร้องเพลงในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยเข้าพอดี

เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สวมแว่นสายตายาว แล้วเปิดดูใหม่อีกรอบ

แล้วก็ดูซ้ำอีกรอบ

ถึงค่อยปิดโทรศัพท์มือถือ

จากนั้นก็เดินไปกินยาบำรุงหัวใจให้สงบสองเม็ด

แล้วจึงเข้านอน

การนอนหัวค่ำตื่นเช้าคือหนึ่งในเคล็ดลับอายุยืน

ยอดคอมเมนต์พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

"เฟิงเฮ่ามีแฟนหรือยังคะ ลูกสาวฉันอยู่ปีสาม สวยหวานอ่อนโยน มีสินเดิมเป็นบ้านหนึ่งหลัง รถหนึ่งคันที่เซี่ยงไฮ้ค่ะ"

"ฉันเองจ้า ฉันคือแม่ยาย ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้เลยนะ เดี๋ยวแม่โทรหาเอง"

"ดูไปตั้งหลายรอบ ร้องไห้โฮเลย แงๆๆ"

"เกิดมาเป็นมนุษย์ ฉันขอโทษนะ"

"ฉันเป็นแฟนนายเอง ตอนนี้อยู่เลขที่ 120 เหอเซียงฟาง ถนนอู๋ถง เมืองซูโจว รีบมารับกลับไปเดี๋ยวนี้เลย"

"หล่อมากกก!!!"

"ดูจนร้องไห้เลย ในหัวผุดภาพประสบการณ์ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาขึ้นมามากมาย ราวกับฉากในภาพยนตร์ ลอยผ่านไปทีละภาพ ทีละเฟรม..." [ผู้อ่าน: เจี้ย*****ฮั่ว]

"ใจสลายแล้ว"

"ดูแล้วน้ำตาคลอเบ้าเลย"

"ดูจบแล้ว ร้องไห้ไปสองรอบ 55555" [ผู้อ่าน: เว่ย*เยียน]

"บันทึกไว้เลย ฉันจะดูซ้ำแล้วซ้ำอีก"

"ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ น้ำตาหยดลงในชามแล้วเนี่ย" [ผู้อ่าน: ถัง*สวิน]

"ตอนนายแต่งงาน ต้องบอกฉันด้วยนะ ฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะได้แต่งกับคนอย่างนาย ชาติหน้าฉันจะได้พยายามให้เต็มที่"

"เขาทำเอาป้าแก่วัยสามสี่สิบอย่างฉันหลงจนหัวปักหัวปำ กินข้าวไม่ลงได้ยังไงเนี่ย"

......