ตอนที่ 85 เชอร์รีต้นเดือนพฤษภาคม

...

การประกวดสิบสุดยอดนักร้อง

ไม่มีข้อกังขาใด ๆ

เฟิงเฮ่าคว้าอันดับหนึ่งไปครอง

หลินเสี่ยวหย่าได้อันดับสี่

พูดได้ว่าผลการตัดสินค่อนข้างยุติธรรมทีเดียว

อันดับสองเป็นรุ่นน้องสายพลังเสียง เธอร้องเพลงแนวเบลคันโต หน้าตาพอใช้ได้ หากวัดตามค่านิยมปัจจุบันอาจจะดูอวบไปนิด แต่พลังเสียงร้องนั้นทรงพลังสุดยอด ราวกับจะร้องจนแก้วแตกได้ทำนองนั้นเลย

ส่วนอันดับสามก็คือรุ่นน้องจากสาขาเดียวกับกู้เสี่ยวหม่านแห่งวิทยาลัยร่วมคนนั้น

หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ

ดูเหมือนว่าจะเป็นเน็ตไอดอลตัวน้อยอยู่แล้วด้วย

อันดับสี่คือหลินเสี่ยวหย่า

เสียงร้องของเธออยู่ในระดับทั่วไป แต่การคุมเวทีดีมาก บรรยากาศสดก็ยอดเยี่ยม รูปร่างดี แถมยังแจกเซอร์วิสจัดเต็ม

เฟิงเฮ่ากินบาร์บีคิวเสร็จยังทันกลับไปรับรางวัล เวลาพอเหมาะพอเจาะพอดี

...

คุณนายจ้าวกับซูชิงชิง สองแม่ลูกกำลังยืนประจันหน้ากัน

คุณนายจ้าวยกมือขึ้นมา แปะ แปะ แปะ แปะ!

ตบที่น่องไปหลายฉาด น่องถูกกัดจนบวมเป่งไปหมดแล้ว

สเปรย์กันยุงที่เธอใช้นั้นเป็นของที่ซื้อมาจากมินิมาร์ตบนถนนนักศึกษาแบบกะทันหัน

ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด

เธอราวกับมีร่างกายพิเศษ ยุงทั้งมหาวิทยาลัยถึงได้แห่กันมารุมตอมเธอแค่คนเดียว

ซูชิงชิงก้มมองน่องแดงเถือกของแม่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรืดออกมา

แม่คงไม่เคยต้องมาทนทรมานแบบนี้มาก่อน

ปกติเวลาจะไปไหนมาไหนก็ต้องเป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์ มีรถรับรถส่ง ช่างเลือกและจู้จี้เป็นที่สุด

นานทีปีหนถึงจะถูกเธอพาเดินลัดเลาะไปทั่วในมหาวิทยาลัย แถมยังต้องเบียดเสียดในหอประชุมที่มีผู้คนมืดฟ้ามัวดินจนแทบหายใจไม่ออก

อันที่จริงเธอก็ไม่ชินเหมือนกัน แต่คุณนายจ้าวยิ่งไม่คุ้นชินกว่า

พอเห็นว่าทำให้คุณนายจ้าวปั่นป่วนได้ ซูชิงชิงก็รู้สึกสะใจอยู่ลึก ๆ

โดยเนื้อแท้แล้ว ซูชิงชิงก็ไม่ใช่เด็กสาวว่านอนสอนง่ายอะไร

เธอทั้งเกลียดทั้งชังแม่ แต่ในบางครั้ง เธอก็เหมือนแม่ไม่มีผิด

สองแม่ลูกยืนประจันหน้ากัน

ผู้ชนะคือฝ่ายลูกสาว

ในที่สุดคุณนายจ้าวก็เป็นฝ่ายยอมถอยหนึ่งก้าว

"แม่ไม่ได้จะก้าวก่ายลูกนะ แต่แม่เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกจริง ๆ ตอนนี้ในสังคมมีคนชั่วเยอะแยะไปหมด..."

"แม่คะ หนูก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าสังคมสักหน่อย หนูก็ยังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเลย ถ้าตอนนี้แม่ไม่ยอมให้หนูมีความรักกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย พอหนูออกไปสู่สังคมจริง ๆ หนูจะไปหาพวกนักเลงข้างถนนมาคบจริง ๆ ด้วย แม่ก็รู้ว่าหนูชอบปั่นจักรยาน เดี๋ยวหนูจะไปหาแฟนที่ชอบปั่นจักรยานเหมือนกัน มีรอยสักเต็มตัวมาคบซะเลย หรือถ้าแม่บังคับให้หนูไปต่างประเทศ หนูก็จะไปหาแฟนฝรั่ง พาเขยฝรั่งผมบลอนด์ตาสีฟ้าขนดกผิวขาวจั๊วะหรือไม่ก็ผิวหมึกกลับมาให้แม่ดู!"

คุณนายจ้าว : ...หน้าเขียวปั๊ด

"แม่ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามคบสักหน่อยนี่ แม่ดูแล้วพ่อหนุ่มคนนั้นก็เข้าท่าดีอยู่นะ วันหยุดสุดสัปดาห์ถ้าว่าง ลูกก็ชวนเขามาเที่ยวที่บ้านสิ แม่กับพ่อมีเวลาว่างอยู่แล้ว" คุณนายจ้าวพูดพลางกัดฟันกรอด

ซูชิงชิง : ...เธอพยายามสะกดกลั้นอาการหน้าแดงและหัวใจที่เต้นรัว แล้วแสร้งทำเป็นกลอกตาแสดงท่าทางหงุดหงิดโมโหออกมาสุดชีวิต

"แม่พูดเรื่องอะไรคะเนี่ย พวกเรายังไม่ได้คบกันสักหน่อย มีแค่หนูที่ชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขายังไม่ได้ชอบหนูเลย แม่ก็เห็นนี่ว่าเขายังเอาดอกไม้ไปให้คนอื่นอยู่เลย" ซูชิงชิงพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

คราวนี้โมโหจริง ไม่ต้องแกล้งทำ

คุณนายจ้าวรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ เมื่อครู่นี้บทสนทนาก็ดูกำกวมชวนคิดลึกอยู่หรอก แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ได้พูดอะไรชัดเจนจริง ๆ

เป็นไปไม่ได้ ลูกสาวเธอเพียบพร้อมขนาดนี้ หมอนั่นจะไม่ชอบลูกสาวเธอแล้วไปชอบแม่หนูคนนั้นได้ยังไง แม่นั่นมีอะไรดีตรงไหน หน้าตาก็งั้น ๆ แต่งหน้าก็จัดจ้านเกินไป การแต่งตัวก็ดูเละเทะ เต้นก็สะเปะสะปะ พูดจาก็ไม่สำรวม

แต่พอคิดถึงว่าปกติเธอมักจะคอยด่าทอผู้หญิงประเภทนั้น และคอยระแวงว่าเหล่าซูจะถูกผู้หญิงพวกนั้นยั่วยวน เลขาฯ ที่บริษัทของเหล่าซูก็โดนเธอไล่ตะเพิดไปตั้งกี่รุ่นต่อกี่รุ่นแล้ว

คุณนายจ้าวจึงเริ่มรู้สึกถึงวิกฤตขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ตอนแรกเธอกังวลว่าลูกสาวจะมีความรัก แต่ตอนนี้เธอกลับกังวลว่าลูกสาวจะจีบใครไม่ติดจนเกิดปมด้อยและผิดหวังเสียใจ

อันที่จริงในใจเธอก็เข้าใจดี หากอายุยี่สิบกว่าแล้วไม่เคยมีความรักเลยจริง ๆ มันก็ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ และดูผิดปกติอยู่บ้าง ตัวเธอเองก็แต่งงานตั้งแต่อายุยี่สิบต้น ๆ ก่อนแต่งก็ไม่เคยคบใครอื่นนอกจากพ่อของลูก ผลลัพธ์คือตอนนี้พอยิ่งแคร์มากเกินไป ชีวิตกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน

บางทีเธออาจจะคิดผิดไปจริง ๆ

เธอเข้มงวดกับลูกสาวมากเกินไปจนลูกแม้กระทั่งมีความรักก็ยังทำไม่เป็น สู้ให้คบหาดูใจไปหลาย ๆ คนเพื่อสั่งสมประสบการณ์ยังจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องลงเอยเหมือนเธอที่ต้องมาพัวพันคาราคาซังกับซูกั๋วหลงไปชั่วชีวิต

"แม่จะบอกลูกให้นะ สายตาแม่มองคนไม่เคยพลาดหรอก เด็กผู้ชายคนนั้นขี้อายมาก เขาชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ แถมยังมีน้ำใจชอบช่วยเหลือคนอื่น ผู้ชายประเภทนี้ลูกต้องรู้จักแกล้งทำตัวอ่อนแอให้ถูกจังหวะ แล้วบางครั้งก็ต้องใจกล้าเข้าไว้ ไม่ต้องกลัว ยังไงก็จับอยู่หมัดแน่นอนจ้ะ"

ซูชิงชิง : ...

อยากจะอัดเสียงเก็บไว้จริง ๆ คุณนายจ้าวโดนของเข้าหรือเปล่าเนี่ย นี่กำลังสอนเธอมีความรักอยู่เหรอ

แม่แท้ ๆ คะ ฟังตัวเองพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย

ก่อนหน้านี้ยังส่งบทความมาบอกฉันอยู่เลยว่า คนรักสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่ะเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ส่วนคนชอบช่วยเหลือคนอื่นก็คือผู้ชายประเภทเครื่องปรับอากาศ...

เมื่อเห็นลูกสาวทำหน้าไม่เชื่อ

"พ่อของลูกเมื่อตอนนั้น..."

"หยุด ๆ ๆ ค่ะแม่ พอแค่นี้แหละค่ะ ดึกมากแล้ว แม่รีบกลับก่อนเถอะ ให้คนขับรถขับนะคะ แล้วสุดสัปดาห์นี้หนูค่อยกลับบ้านค่ะ"

ซูชิงชิงโบกมือส่งคุณนายจ้าวขึ้นรถ

คุณนายจ้าวนั่งอยู่ในรถด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย แอร์ในรถเปิดเย็นฉ่ำ ในที่สุดก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาบ้าง

จู่ ๆ ความอยากช็อปปิ้งก็ลุกโชนขึ้นมาในใจอย่างฮึกเหิม เธอเตรียมจะซื้อเสื้อผ้าและกระโปรงสวย ๆ ให้ลูกสาวอีกเยอะ ๆ

...

ซูชิงชิงกลับมาถึงห้องพัก

หลินเสี่ยวหย่าก็กลับมาแล้วเช่นกัน ในมือยังคงถือช่อดอกไม้ไว้อยู่

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างประหลาด

หลินเสี่ยวหย่าเป็นคนที่เก่งเรื่องการสังเกตสีหน้าท่าทางที่สุด

เธอจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

"ชิงชิง เธออย่าเข้าใจผิดนะ เฟิงเฮ่าแค่ช่วยต้าเฉียวที่เป็นรูมเมตเอาดอกไม้มาให้ฉันน่ะ ต้าเฉียวซื้อดอกไม้มาแล้วไม่กล้าเอามาให้ พอถึงเวลาจริง ๆ ก็เลยผลักเฟิงเฮ่าขึ้นไปบนเวทีแทน ตอนอยู่บนเวทีเขาก็บอกฉันแล้ว" หลินเสี่ยวหย่าวางดอกไม้ไว้ข้าง ๆ

เมื่อก่อนเธอมักจะได้ดอกไม้อยู่เป็นประจำ

พอวางดอกไม้เรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปถอดเสื้อผ้า

โดยหันหลังให้ซูชิงชิง

เธอพูดต่อว่า "เธอก็รู้นี่ว่าฉันชอบคนรวย เฟิงเฮ่าจนเกินไป ฉันไม่ชอบหรอก"

ซูชิงชิงไม่ได้ส่งเสียงตอบ

ปกติเวลามีคนส่งดอกไม้ให้หลินเสี่ยวหย่า เธอมักจะโยนมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ทั้งยังบ่นอยู่บ่อย ๆ ว่าพวกที่ส่งดอกไม้มาให้ล้วนเป็นพวกโง่ กินก็ไม่ได้ ขายก็ไม่ได้ สิ้นเปลืองเงิน ไม่ว่าดอกไม้จะแพงแค่ไหนก็เถอะ

แต่ดอกคาร์เนชันแซมยิปโซช่อนี้ ดูยังไงก็ราคาไม่แพง เธอกลับทะนุถนอมวางมันลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

ผู้หญิงที่กำลังมีความรัก มักจะไร้สมองที่สุด และในขณะเดียวกันก็เฉียบไวที่สุด

ในบางแง่มุม สัญชาตญาณก็น่ากลัวเหลือเกิน

รอจนหลินเสี่ยวหย่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วหันกลับมา ซูชิงชิงถึงได้ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้อยู่แล้ว แค่ช่วยเฉย ๆ เอง เธออย่าคิดมากเลยนะ"

...

วันรุ่งขึ้น

เช้าตรู่

เมื่อมองดูกล่องแถบเวลาที่เปล่งแสงนุ่มนวล

ทั้งคุ้นเคยและเป็นกันเอง

รู้สึกเหมือนเวลากลับเข้าสู่ลู่ทางปกติแล้ว

ระบบเข้าควบคุมตารางเวลาอีกครั้ง เฟิง NPC ที่เนื้อแท้แสนเกียจคร้าน เฮ่าพลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

[06.00 - 06.30 น. ล้างหน้าแปรงฟัน ดื่มน้ำผึ้งหนึ่งแก้ว (ลำไส้แข็งแรง อารมณ์ดีไปทั้งวัน)]

เฟิงเฮ่าจัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ

ก็กวาดก้นขวดต่อ... ลืมซื้อใหม่อีกจนได้

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ นี่คงจะเป็นขวดน้ำผึ้งที่ไม่มีวันก้นขวด และคงใช้ได้ไปตลอดชีวิต

น้ำผึ้งวันนี้ไม่ค่อยหวานเท่าไร

ล้างหน้าแปรงฟันและจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย

ในห้องพักยังคงเงียบสงัด นักศึกษาปีสี่ปกติไม่มีทางตื่นเช้าขนาดนี้จริง ๆ

เหล่าเซียวดูเหมือนจะโต้รุ่ง

ต้าเฉียวเล่นเกมจนนอนดึก

ผอ.หยางมีภารกิจร้อยแปดพันเก้า ต้องนอนให้เต็มอิ่มสักหน่อย

[06.30 - 07.00 น. วิ่งออกกำลังกาย (ร่างกายที่แข็งแรงช่วยให้สมองปลอดโปร่ง ปลุกเร้าใจสู้ รักษาจิตใจให้กระตือรือร้น)]

เมื่อมองดูแถบเวลาที่สองปรากฏขึ้นมา เฟิงเฮ่าก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเปี่ยมสุข

มันคือความรู้สึกคาดหวังและรอคอย

เพราะการวิ่งตอนเช้าวันนี้

มีชิงชิงด้วย

เขาไม่ได้สัมผัสถึงบรรยากาศสนามรบชิงรักหักสวาทอะไรเลยแม้แต่น้อย มันคือความรู้สึกของผู้ชายทึ่ม ๆ ทั่วไปอย่างแท้จริง ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อคืนนี้ ค่าความรู้สึกดีที่ชิงชิงมีต่อเขากลับ +1 ขึ้นมาอีก จนแจ้งเตือนแตะถึง 83 แล้ว

น่าจะช่วงตอนที่กลับถึงห้องพัก

ก่อนนอนเขาส่งข้อความบอกฝันดีชิงชิง แล้วก็เล่าเรื่องการประกวดสิบสุดยอดนักร้องให้ฟังด้วย ว่าต้าเฉียวซื้อดอกคาร์เนชันมาแล้ววานให้เขาช่วยเอาไปให้ ขำจะตายไป ชิงชิงบอกว่าเจอกันพรุ่งนี้เช้า เขาก็เลยนอนหลับฝันดีอย่างมีความสุข

ก่อนออกจากห้อง เขาหยิบพลูคาวที่ขอจากเหล่าเซียวเมื่อคืนขึ้นมาถือไว้ก่อน

สองกำมือ กำละหนึ่งจิน ใช้ได้ทั้งฤดูร้อนเลยทีเดียว นี่คือน้ำหนักแบบตากแห้งแล้ว ถ้าเป็นแบบสดคงต้องใช้เยอะมาก แม้จะบอกว่ามีขึ้นอยู่เต็มภูเขา แต่ก็คงไม่ง่ายเลย กว่าจะเก็บมาตากแห้งเสร็จก็ได้แค่กำเล็ก ๆ นิดเดียว

ของดีประจำถิ่นแบบนี้ รู้สึกว่าค่อนข้างมีคุณค่าเลยทีเดียว

เป็นไปตามคาด พอเฟิงเฮ่าออกจากห้องตรงเวลา ก็ได้พบกับศาสตราจารย์เลี่ยวที่กำลังออกกำลังกายอยู่

ราวกับเป็น NPC สองตัวที่ต้องมาพบกันตามเวลากำหนดและสถานที่ประจำทุกวัน

วันนี้เปลือกตาของศาสตราจารย์เลี่ยวบวมน้ำเล็กน้อย ดูเหมือนจะนอนหลับไม่สนิท

ตอนที่เฟิงเฮ่าเดินเข้ามา เธอกำลังแกว่งแขนโยกตัวไปมาซ้ายขวาอยู่

วันนี้ศาสตราจารย์เลี่ยวเปลี่ยนมาใส่แว่นตากรอบทองทรงเบาสบาย แบบที่ไม่มีสายโซ่คล้อง

"อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์ นี่เป็นผักคาวตองที่เซียวรุ่ยรูมเมตของผมขุดมาจากบ้านเกิด ช่วยคลายร้อนได้ครับ เมื่อวานทุกคนได้รับแก้วเก็บความร้อนกันหมดแล้ว ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ เลยนะครับ"

ศาสตราจารย์เลี่ยวดูสนใจจริง ๆ อย่างที่คิดไว้

เธอหยิบสมุนไพรขึ้นมาดมเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

"กลิ่นนี้นี่แหละ ตอนนี้ในตลาดก็มีขาย แต่รู้สึกเหมือนเป็นแบบเพาะปลูกหรืออะไรสักอย่าง กลิ่นมันไม่เหมือนกัน ขอบใจเธอนะ แล้วก็ขอบใจรูมเมตเธอด้วย" ศาสตราจารย์เลี่ยวบอกให้เขาวางสมุนไพรไว้ข้าง ๆ ก่อน กระเป๋าของเธอก็วางอยู่บนม้านั่งข้างหน้านั่นเอง

เธอออกกำลังกายต่อโดยเดินวนไปมาอยู่แถวนั้น

ตอนที่เฟิงเฮ่าเตรียมจะเอ่ยลา ศาสตราจารย์เลี่ยวก็เอ่ยปากเรียกขึ้นมาอีก "เสี่ยวเฟิง เมื่อวานครูดูคลิปที่เธอร้องเพลงแล้วนะ ร้องได้ไม่เลวเลย"

"ขอบคุณครับอาจารย์" เฟิงเฮ่ายิ้มรับอย่างดีใจ

แล้ววิ่งฉิวออกไป

ศาสตราจารย์เลี่ยวมองตามแผ่นหลังคนหนุ่มที่กำลังวิ่งไปพลางยิ้มออกมาเช่นกัน

พอเฟิงเฮ่าวิ่งใกล้ถึงน้ำพุ ฝีเท้าก็ชะลอลงโดยไม่รู้ตัว แต่หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

ความสุขอย่างหนึ่ง คงเป็นการได้เฝ้ารอนี่แหละ

รอคอยดอกไม้ผลิ รอคอยฤดูใบไม้ผลิ รอคอยวันที่ฟ้าใส รอคอยสายฝน รอคอยสายลม และรอคอยเธอมา

ยามที่ได้เห็นหญิงสาวในชุดขาวกำลังยืนอยู่หน้าน้ำพุ จังหวะหัวใจของเฟิงเฮ่าจึงค่อย ๆ กลับมาสงบลง

รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้น

"ชิงชิง อรุณสวัสดิ์ครับ"

ซูชิงชิงมองดูเฟิงเฮ่าที่วิ่งลิ่วมาตรงหน้า พลางเอียงคอยิ้มแล้วตอบว่า "อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

วันนี้เธอแอบมีลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยการใส่ชุดวอร์มสีขาวที่เน้นรูปร่าง แม้เธอจะไม่ใช่สาวสายอกตู้ม แต่สัดส่วนกลับเป๊ะมาก สมส่วนอย่างยิ่ง ขอแค่สวมเสื้อผ้ารัดรูป ก็แทบไม่ต้องแต่งเติมอะไรเพิ่ม ส่วนเว้าส่วนโค้งตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ไร้เทียมทานสุด ๆ

ผมสั้นระดับใบหูของเธอดูสบาย ๆ เวลาวิ่งหน้าม้ามักจะหลุดตกลงมา วันนี้เธอจึงใช้ยางมัดผมประดับทับทิมเม็ดเล็ก มัดผมหน้าม้าปอยนั้นขึ้นไป

ดูขี้เล่นและน่ารักน่าเอ็นดู

เฟิงเฮ่าก็ไม่รู้ว่าทำไม พอได้เห็นคุณหนูใหญ่แล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าวันนี้คุณหนูใหญ่ดูนุ่มนวลเหลือเกิน แถมยังหวานละมุน ราวกับเชอร์รีช่วงต้นเดือนพฤษภาคม แม้จะยังไม่แดงก่ำไปทั้งลูก แต่กลับหวานฉ่ำเป็นพิเศษ

……