ตอนที่ 86 ฉันทำไม่เป็น เดี๋ยวฉันสอนให้

……

ตอนวิ่งวันนี้ ไม่รู้ทำไม พอเจอเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย อีกฝ่ายกลับยิ้มแล้วทักทายเขา

เฟิงเฮ่าไม่ชอบเลย

กำลังเดตกันอยู่นะ กำลังยุ่งอยู่

ระบบประมวลผลในสมองของเขาปกติทำได้มากสุดแค่สองอย่างพร้อมกัน เช่นเวลากินข้าว อย่างมากก็ทำได้แค่อ้าปากกินข้าวพร้อมกับคีบกับข้าวไปด้วย ถ้าจะให้เขาเข้าสังคมทักทายคนอื่นเพิ่มอีกอย่าง มันค่อนข้างลำบากเกินไป

ตอนนี้เขาก็เป็นแบบนั้น

เขากำลังวิ่งอยู่กับชิงชิงแท้ ๆ แต่กลับเจอนักศึกษาแปลกหน้าเข้ามาทักทาย

จะไม่ตอบรับก็ดูแปลก

แต่จะตอบรับก็แปลกพอกัน

ที่สำคัญคือเขาไม่รู้จักอีกฝ่ายจริง ๆ

ความรู้สึกแบบนี้ เมื่อก่อนเขาจะเจอเฉพาะตอนเดินไปกับผอ.หยางเท่านั้น

เวลาเดินบนถนนในมหาวิทยาลัยกับผอ.หยาง มักจะเจอคนเข้ามาทักทายตลอด บ้างก็เรียกสวัสดีครับรุ่นพี่ บ้างก็เรียกสวัสดีครับท่านประธานชมรม สวัสดีครับท่านรองประธาน สวัสดีครับท่านหัวหน้าฝ่าย... ทั้งประธานชมรมพู่กันจีนของมหาวิทยาลัย รองประธานสโมสรนักศึกษา หัวหน้าชมรมประสานงานภายนอก

พวกเฟิงเฮ่าโคตรจะอึดอัด ทุกครั้งที่ได้ยินตำแหน่งพวกนี้ก็รู้สึกว่าควรจะเดินให้ห่างจากผอ.หยางเข้าไว้ ทว่าผอ.หยางกลับตอบรับอย่างสง่าผ่าเผยทุกครั้ง ดูเป็นกันเองกับประชาชน สมกับมาดนักศึกษาระดับอธิบดีจริง ๆ

เฟิงเฮ่ากับชิงชิงเร่งฝีเท้าวิ่งมาถึงถนนเลียบทะเลสาบ คนก็เริ่มน้อยลงมากแล้ว

ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคนมีคู่ถึงชอบมุดไปอยู่ตรงที่คนน้อย ๆ

ตอนนี้เขาก็ไม่อยากเจอคนอื่นเท่าไหร่เหมือนกัน

เมื่อก่อน NPC พวกนี้ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แต่วันนี้จู่ ๆ NPC ตามทางก็ดันเข้ามาทักทาย NPC อย่างเขาเสียนี่ ช่างน่ากลัวจริง ๆ

ซูชิงชิงวิ่งตามเฟิงเฮ่าไปเรื่อย ๆ

ตอนเตรียมตัวจะออกจากห้องเมื่อเช้า ซูชิงชิงได้เห็นหลินเสี่ยวหย่า อีกฝ่ายสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวจิ๋วกับเสื้อยืดเก่า ๆ หลินเสี่ยวหย่าบ่นร้อนอยู่ในหอ จึงเอากรรไกรตัดครึ่งล่างของเสื้อยืดเก่าทิ้ง เผยให้เห็นเอวขาวเนียนผืนใหญ่ พอลุกขึ้นมานั่งหาวอย่างเกียจคร้าน ผมยาวก็ยุ่งเหยิง แถมยังไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน เสื้อยืดเก่าตัวสั้นบางเบานั่นแทบจะปิดบังอะไรไม่อยู่... ซูชิงชิงที่เป็นผู้หญิงด้วยกันมองแล้วยังอดหน้าแดงไม่ได้

มาตอนนี้พอได้เห็นเฟิงเฮ่าที่ดูสดชื่นสะอาดสะอ้าน ในใจของเธอก็รู้สึกเปรี้ยวปร่าขึ้นมานิด ๆ

ผู้หญิงราศีมังกร พอมีเรื่องในใจขึ้นมา ก็ไม่ยอมพูดเด็ดขาด

ได้แต่ตีใจตัวเองไม่หยุด จากนั้นก็ปฏิเสธตัวเอง แล้วก็ปฏิเสธโลกใบนี้ ทุกครั้งที่ชนกำแพง ก็จะห่อหุ้มตัวเองด้วยเปลือกหนา ๆ ทีละชั้น ทีละชั้น จนกระทั่งในที่สุด เม็ดทรายของสาวราศีมังกรก็กลายเป็นไข่มุก

เจิดจรัสเปล่งประกาย ทว่าเย็นชาและงดงาม

……

เฟิงเฮ่าวิ่งเคียงข้างชิงชิง จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความไม่สบอารมณ์ของเธอ

ไม่รู้ทำไม ตอนเพิ่งเจอกันเมื่อกี้ เธอยังอารมณ์ดีอยู่เลย ความรู้สึกนั้นน่าจะเบิกบานใจเหมือนกับเขาแท้ ๆ

แต่พอวิ่งไปได้สักพัก เธอกลับดูไม่มีความสุขขึ้นมาเฉยเลย

เฟิงเฮ่าก็ไม่รู้ว่าระหว่างนี้มันเกิดอะไรขึ้น

เหนื่อยแล้วเหรอ?

หรือว่าโดนผู้ใหญ่สั่งสอนมา?

เวลาต้าเฉียวกลับบ้านไปรอบหนึ่ง พอกลับมาถึงก็ต้องพล่ามกับคนในหอพักยาวแปดชั่วโมง ปลดปล่อยอารมณ์รัวเหมือนรถถังยิงกราด ดาดาดาดาดา

แถมยังต้องเข้าไปเปิดศึกด่าทอทุ่มเถียงกับคนในกลุ่มแชต ด่าเสร็จก็ต้องไปเล่นเกม ทะเลาะกับคนในเกมต่อ สลับกันด่าว่าไอ้ไก่กา

แต่ลองนึกภาพคุณหนูใหญ่ไปบ่นงึมงำกับรูมเมต? คุณหนูใหญ่ไปทุ่มเถียงกับคนในกลุ่ม? คุณหนูใหญ่เล่นเกมแล้วทะเลาะกับชาวบ้าน?

ดูเหมือนภาพลักษณ์จะไม่เข้ากันสักนิด

ถ้าเธอไม่ทำเรื่องพวกนี้เลย แล้วเธอระบายอารมณ์ยังไงล่ะ?

อดกลั้นไว้? อ่านหนังสือ? ทำโจทย์?

เฟิง NPCธรรมดา เฮ่ารู้สึกว่า มนุษย์ปกติยังคงต้องระบายอารมณ์ออกมาบ้าง การกลั้นเอาไว้มันทรมานเกินไป

คุณหนูใหญ่ก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ก็น่าจะต้องมีบ้างแหละ

เขาค่อย ๆ วิ่งแล้วเปลี่ยนทิศทาง คุณหนูใหญ่กลับไม่คัดค้านอะไรเลย วิ่งตามมาทึ่ม ๆ แบบนั้น

เธอมีเรื่องในใจจริง ๆ ด้วย

ทั้งสองวิ่งมาถึงหน้าศาลาพักผ่อนบนเนินเขาเล็ก ๆ ริมทะเลสาบ

ไม่มีคนอื่นเลย เฟิง NPC เฮ่าแอบดีใจขึ้นมานิดหนึ่ง

ตื่นเช้ามันมีข้อดีจริง ๆ นอกจากพวกศาสตราจารย์อาวุโสแล้ว นักศึกษาคนอื่นยังไม่ตื่นกันเลย ไม่อย่างนั้นทำเลดี ๆ ที่มีทั้งภูเขา สายน้ำ ทิวทัศน์ แถมยังมีร่มไม้ช่วยบังสายตาแบบนี้ คงไม่มีทางตกมาถึงเขาแน่

"พักสักหน่อยไหม" เฟิงเฮ่าเอ่ยถาม

"ได้ค่ะ" ซูชิงชิงพยักหน้า

ม้านั่งหินในศาลาสะอาดสะอ้านมาก ไม่รู้ว่าผ่านการเช็ดถูด้วยก้นของนักศึกษามากี่รุ่นต่อกี่รุ่นแล้ว แผ่นหินหยาบ ๆ ธรรมดาจึงขึ้นเงามันเลื่อมราวกับหินอ่อน

แต่เฟิงเฮ่าก็ยังเอาทิชชู่ออกมาเช็ดให้อีกรอบ

คุณหนูใหญ่น่าจะถือเรื่องพวกนี้

ตอนเช้าตรู่มีน้ำค้างอยู่บ้าง ทิชชู่จึงเปียกชื้น

เฟิงเฮ่าเช็ดที่นั่งเสร็จก็เอาทิชชู่ไปทิ้งลงถังขยะ

พอกลับมา คุณหนูใหญ่ก็ยื่นขวดน้ำส่งให้เขา

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งเห็นเธอถือขวดนี้ดื่ม ปากขวดใสแนบชิดกับริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเธอเบา ๆ สายน้ำไหลรินลงสู่ลำคอระหง ลำคอขาวเนียนเงยขึ้น จนแทบจะมองเห็นไรขนเส้นละเอียดบนคอของเธอ

เฟิง NPC เฮ่าพลันเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมพวกแวมไพร์เวลาจะดูดเลือดถึงชอบกัดที่คอ ไม่กัดแขน ไม่กัดก้น ไม่กัดต้นขา...

นิ้วมือของเธอจับขวดน้ำยื่นมาให้เฟิงเฮ่า เฟิงเฮ่าจับไว้เบา ๆ พร้อมกับกุมมือของเธอไว้ด้วย

กุมเอาไว้อย่างเซ่อซ่า

พลางจ้องมองเธอ

"คุณจะดื่มไหมคะ" จนกระทั่งคุณหนูใหญ่ซูเอ่ยถามขึ้นมาอีกคำ

เฟิงเฮ่าถึงได้ลนลานดึงขวดน้ำมา แล้วปล่อยมือของชิงชิง

แปลกชะมัด เอามือซ้ายจับมือขวาตัวเองไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแท้ ๆ

ทำไมพอแตะโดนมือชิงชิง มือถึงได้ชาไปหมด

เหมือนโดนผึ้งต่อยอย่างไรอย่างนั้น

ชิงชิงมีพิษชัด ๆ

เฟิงเฮ่าลนลาน พอรับน้ำมาก็ยกขึ้นดื่มตามปกติ

เดิมทีเขาคิดว่าน้ำที่คุณหนูใหญ่ดื่มแล้ว ตัวเองไม่ควรเอาปากไปโดนปากขวดเพราะมันเสียมารยาท

ทว่าพอได้จับมือน้อย ๆ ไปทีเดียว สมองก็ลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดเกลี้ยง

ซูชิงชิงเห็นเขารับน้ำของเธอไปจริง ๆ จากนั้นก็ดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง ผู้ชายมีลูกกระเดือกที่คอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขายืนอยู่ส่วนเธอนั่ง มุมที่เธอมองคือต้องเงยหน้าขึ้น จึงมองเห็นคางของเขา

เขาคงดื่มรีบไปหน่อย น้ำจึงไหลเปรอะลงมาถึงลำคอ

ซูชิงชิงก้มหน้าลง

พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจที่ริมฝีปากของเขาแตะโดนขวดน้ำของเธอ

ปกติแล้วความสัมพันธ์ของเธอกับคนในหอพักค่อนข้างธรรมดา ส่วนหนึ่งก็เพราะเธอค่อนข้างรักความสะอาด ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของเธอ แต่ตอนนี้ เฟิงเฮ่าไม่เพียงดื่มน้ำของเธอ แต่ยังเอาปากแตะขวดตรง ๆ ปากขวดเล็กแค่นั้น ทั้งคู่คงแตะโดนตำแหน่งเดียวกันแน่ ๆ

ซู ปากแข็งหน้าไม่แดง ชิงชิง ติ่งหูพลันแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ทำเป็นไม่ใส่ใจและมองไม่เห็น

เฟิงเฮ่านั่งลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถามว่า "เล่นเกมสักตามั้ย"

ซูชิงชิง "คะ?"

"เข้าเกมสิ วังเจ่อ"

ในโทรศัพท์ของซูชิงชิงมีเกมวังเจ่ออยู่ เธอเห็นรูมเมตเล่น มีครั้งหนึ่งที่เบื่อมากจริง ๆ จึงโหลดมา เพราะพวกเขาบอกว่าเกมนี้เด็กประถมยังเล่นเป็นเลย

ซูชิงชิงแทบไม่เคยเล่นเกมเลยจริง ๆ เกมที่คนอื่นบอกว่าเด็กประถมยังเล่นเป็น พอเธอเปิดดูเอง ศึกษาวิจัยอยู่นานสองนานก็ไม่เข้าใจ สุดท้ายก็ยอมแพ้ไป

"ฉันเล่นไม่เป็นค่ะ" ซูชิงชิงพูดสามคำนี้ออกมาด้วยความขัดเขิน

เฟิง NPC เฮ่าไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ พูดภาษาโปรตุเกสเป็นแต่เล่นวังเจ่อไม่เป็น ก็ดูสมเหตุสมผลดีออก

"เดี๋ยวผมสอนให้"

เฟิงเฮ่าขยับไปนั่งข้างคุณหนูใหญ่ซู เปิดเกมวังเจ่อพร้อมกับเธอ ตัวเกมของเธอไม่ได้เปิดมานานมากแล้ว จึงต้องอัปเดตสักพัก

ยามเช้ามีสายลมพัดผ่าน ลมริมทะเลสาบยิ่งเย็นสบาย

บนยอดเขาที่อยู่เหนือศาลานี้ขึ้นไป มีคนบอกว่าเป็นสุสาน

แต่ในเวลานี้ เฟิงเฮ่ากลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด เขารู้สึกเพียงว่าเงียบสงบดีจริง ๆ ต่างคนต่างอยู่ ไม่รบกวนกัน

เขาเพียงแค่นั่งอยู่ข้างกายชิงชิง รอเกมวังเจ่ออัปเดต แต่ไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นอยากให้อัปเดตนานกว่านี้อีกหน่อยด้วยซ้ำ

เพราะที่นี่ไม่ใช่ห้องเรียน และที่นี่ไม่มีคนเป็นคนอื่นเลย

ทั้งสองจึงนั่งชิดกันขึ้นอีกนิด

ทั้งยังไม่ใช่เวลาเรียนหนังสือ

แม้ว่าจะเป็นเวลาวิ่ง แต่เฟิงเฮ่าก็มองข้ามแถบเวลาไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เอาไว้ทีหลังเขาสัญญาว่าจะวิ่งชดเชยให้ครบแน่

อีกประเดี๋ยวก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว เขาก็ค่อยกินชดเชยทีหลังได้เหมือนกัน

ตอนนี้เขาเพียงแค่นั่งอยู่ข้างกายชิงชิง ร่างกายครึ่งซีกพลอยชาดิกไปหมด

แนบชิดกับเธอ

ยิ่งถ้าเขาเอนตัวไปข้างหลัง ก็แทบจะให้ความรู้สึกเหมือนชิงชิงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขาไปแล้วอย่างน้อยครึ่งตัว

ช่วงเริ่มต้นของความรัก ในหัวของเฟิงเฮ่าไม่มีเรื่องอื่นใดเลย มีเพียงความอยากจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก ใกล้ขึ้นอีก อยากจะซึมซับความรู้สึกวูบวาบซาบซ่านแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าในหัวของชิงชิงกลับยุ่งเหยิงเป็นแถบ ความรู้สึกวูบวาบวาบหวามนั้นกินพื้นที่เพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้น ส่วนใหญ่ยังคงเป็นความคิดสับสนปนเปไปหมด เดี๋ยวก็คิดว่าตัวเองไม่ควรชอบเขา ตัวเองจะต้องเป็นพวกเริ่มด้วยรักแต่จบด้วยทิ้งแน่ ๆ ตัวเองเป็นคนเย็นชา สุดท้ายต้องทำร้ายเขาแน่ เดี๋ยวก็คิดว่า เขาจะไปชอบคนอื่นหรือเปล่านะ ดูเหมือนผู้หญิงที่ชอบเขาก็มีไม่น้อยเลย

เฟิงเฮ่าเบียดชิดอยู่ข้างชิงชิง จู่ ๆ ตอนนี้ก็คิดขึ้นมาว่า ถ้าอุ้มชิงชิงขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง แบบนี้จะสอนเธอได้สะดวกกว่า ควบคุมง่ายกว่าหรือเปล่านะ เพราะนั่งอยู่ข้างกันซ้ายขวาแบบนี้มันสอนยากจริง ๆ

ให้นั่งบนตักจะสะดวกกว่าตั้งเยอะ

มือของเขาสามารถโอบผ่านสองข้างเอวของเธอได้ แถมมองจอมือถือก็สะดวกมากด้วย

"ชิงชิง?"

"หืม?" คราวนี้ซูชิงชิงรู้ทันแล้ว ไม่ได้เข้าใจผิดอีก

"คุณหนักเท่าไรเหรอ"

"ห้าสิบ... เอ่อ น่าจะไม่ถึงนิดหน่อยค่ะ"

เฟิงเฮ่าอุ้มชิงชิงขึ้นมาวางบนตักตัวเอง พลางอธิบายว่า "คุณรู้สึกไหมว่าแผ่นหินมันเย็นไปหน่อย เหมือนว่าผู้หญิงจะไม่ควรนั่งที่เย็นเกินไปหรือเปล่าครับ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ"

ซูชิงชิง : ...ติ่งหูร้อนผ่าว