ตอนที่ 87 เล่นเกม

...

ความกล้าของเฟิงเฮ่าเหมือนปลาปักเป้า ไม่รู้ว่าโดนอะไรสะกิดเข้า จู่ ๆ ถึงได้พองโตขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ตัวอย่างเช่นตอนนี้

เขาอุ้มคุณหนูใหญ่ขึ้นมานั่งบนตักตัวเองจริง ๆ

ซูชิงชิงไม่ได้ด่าว่าเขาโรคจิต และไม่ได้ฟาดเขาด้วยสักฝ่ามือ เพียงแต่นั่งเกร็งตัวอยู่บนตักเขา

เหมือนลิ้นจี่ที่เพิ่งเด็ดลงมาจากต้น ถูกปอกเปลือกนอกอันแข็งกระด้างออก ยังไม่สุกงอมเท่าไรนัก เหลือเยื่อบาง ๆ ใส ๆ ห่อหุ้มเนื้อหวานฉ่ำไว้ แข็ง ทว่าเพียงสะกิดเบา ๆ ก็อาจปริแตกได้

ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลิ้นจี่ ไม่ใช่ความหวานแบบสุกงอมเต็มที่ แต่เป็นหวานละมุน หากกัดทั้งเยื่อหุ้ม อาจจะรู้สึกชาลิ้นนิดหน่อย

"มะ ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้" เสียงของคุณหนูซูแผ่วเบามาก เบาเสียจนแม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกขาดความมั่นใจ

เธอสวมเสื้อผ้ามิดชิดมาก ชุดออกกำลังกาย กางเกงวอร์มขายาว เป็นของแบรนด์ลูลูเลมอน (lululemon) ปกปิดมิดชิด ซิปเสื้อออกกำลังกายรูดขึ้นไปจนสุด ถ้าเป็นหลินเสี่ยวหย่าใส่ชุดนี้ คงจะรูดซิปลงมาถึงระดับกึ่งกลางหน้าอกไปแล้ว กางเกงก็เป็นขายาวแบบที่คลุมถึงข้อเท้า

แต่ปรัชญาการออกแบบเสื้อผ้าของ Lululemon คือศาสตร์แห่งผิวสัมผัส ทิศทางการโปรโมตคือชุดสาวแซ่บ คนที่จะสวมได้ล้วนเป็นสาวฮอตที่มีสัดส่วนรูปร่างยอดเยี่ยม "ทุกผลิตภัณฑ์ที่ lululemon ออกแบบ ผ้าทุกชนิดที่วิจัยและพัฒนา ผิวสัมผัสทุกแบบที่สร้างสรรค์ ล้วนมีไว้เพื่อช่วยให้ลูกค้าปลดปล่อยศักยภาพ" [หมายเหตุ 1: ประโยคนี้มาจากไป่ตู้ไป่เคอ]

พอสวมเสื้อผ้ากางเกงของแบรนด์นี้แล้ว จะขยับท่าทางอะไรก็ทำได้หมด ร่างกายไร้ซึ่งข้อจำกัด แนบสนิทกระชับผิว สัมผัสราวกับเป็นผิวหนังผืนเดียวกับคุณจริง ๆ

ดังนั้นตอนที่เฟิงเฮ่าอุ้มคุณหนูซู ความร้อนบนขากางเกงวอร์มของเขาจึงส่งผ่านทะลุไปยังขากางเกงวอร์มของชิงชิงได้เลย

เธอถึงขั้นสัมผัสได้ว่าสะโพกของตนเองนั่งทับอยู่บนขาทั้งสองข้าง แนบชิดติดกับเรียวขา สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว

จะเล่นเกมบ้าบออะไรกันล่ะ

อยู่ในสภาพนี้ สมองพังไปหมดแล้ว

เฟิงเฮ่าเองก็สัมผัสได้ราง ๆ เช่นกัน

เขาประเมินความสามารถในการต้านทานของตัวเองสูงเกินไป

ความกล้า

รวมถึงเรื่องอื่น ๆ ด้วย

เขาก็กะว่าจะอุ้มอย่างสุภาพบุรุษผ่านเนื้อผ้าแท้ ๆ

ตอนนั้นสมองดันกระตุกชั่ววูบจนเผลอทำแบบนั้นลงไป

แต่พออุ้มคุณหนูใหญ่ขึ้นมา กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มหญิงสาวร่างเปลือยเปล่าที่ไม่ได้สวมอะไรเลย ช่างนุ่มนิ่มจนน่าเหลือเชื่อ

พอยกเธอมาวางบนตักตัวเอง สมองก็ค้างไปเลย

เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

ทั้งสองคนต่างรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรง

ปฏิกิริยาอันรุนแรง

ร่างกายของต่างฝ่ายต่างร้อนผ่าว

ทว่ามันแผ่กระจายออกมาจากจุดสัมผัสเพียงเล็กน้อย

"อัปเดตเสร็จแล้ว ปิดแล้วกดเข้าใหม่ก็เล่นได้แล้วครับ" เฟิงเฮ่าพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง เมื่อเห็นแถบดาวน์โหลดอัปเดตบนมือถือของคุณหนูใหญ่เต็มร้อยแล้วเด้งออกไปเอง

ยื่นมือไปช่วยกดเข้าใหม่อีกครั้ง

"Timi!"

"คุณเลือกเล่นกับเพื่อนในวีแชตนะ"

ถึงตอนนี้ความกล้าของเฟิงเฮ่าหดหายไปอีกแล้ว ไม่กล้าพอที่จะทำตามน้ำต่อ ไม่กล้ารวบเธอเข้ามากอดแนบอก จับมือประสานมือสอนเล่นเกม

เขาทำเพียงแค่อุ้มชิงชิงขึ้นมาวางไว้บนตักตัวเองจริง ๆ

วางในลักษณะท่านั่งหันข้าง

ชิงชิงทำมุมเก้าสิบองศากับเขา

จากมุมของเขา สามารถมองเห็นใบหน้าและรูปร่างด้านข้างของชิงชิงได้อย่างชัดเจน ขนตา สันจมูก ริมฝีปากครึ่งหนึ่ง ลำคอขาวผ่อง เนินอกอวบอิ่ม แผ่นหลังเหยียดตรง เอวคอดกิ่ว เรียวขาได้สัดส่วน

เฟิง ใจปลาปักเป้า เฮ่าแข็งค้างไปทั้งตัว

ตอนนี้เขาทั้งตื่นเต้นและประหม่าเป็นอย่างมาก

เขาตัดสินใจหาอะไรทำ

เพื่อเบี่ยงเบนอารมณ์ตื่นเต้นตึงเครียด

สอนคุณหนูใหญ่เล่นเกม

ถ้าผอ.หยางอยู่ที่นี่ คงเอามือถือฟาดกบาลเฟิงเฮ่าไปแล้ว

สาวงามอยู่ในอ้อมอก แกดันมาเล่นเกม ฟาดกบาลแก ฟาดกบาลแกให้ตาย!

มึงเป็นหลิวเซี่ยฮุ่ยกลับชาติมาเกิดหรือไงวะ!!

เกมอะไรจะสนุกไปกว่าการกอดการหอมวะ

ลงมือสิเว้ย!

ไม่ใช่ลงมือเล่นเกมโว้ย ให้มึงลงมือจับมือลูบคลำต่างหากเล่า...

แต่น่าเสียดายที่ผอ.หยางไม่ได้อยู่ข้าง ๆ

น่าเสียดายที่พวกวิญญาณคนตายในสุสานพูดอะไร เฟิงเฮ่าก็ไม่ได้ยิน

เขาจึงตัดสินใจตั้งหน้าตั้งตาสอนชิงชิงเล่นเกมวังเจ่อต่อไป

"เพิ่งเริ่มเล่น คุณเลือกตัวที่ง่ายที่สุดก่อน เฉิงเหยาจิน ตัวนี้เล่นง่าย เลือดเยอะ อึดตายยาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจน คือเขาก็ฆ่าคนอื่นไม่ตายเหมือนกัน"

ซูชิงชิงสะกดกลั้นความเขินอายไว้ แล้วตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ในใจคิดว่า ตีก็ไม่ตาย ฆ่าคนอื่นก็ไม่ได้ แล้วบทบาทของเขาคืออะไรกันแน่ ถ่วงเวลาเหรอ

ตัวเฟิงเฮ่าเองก็เล่นเก่งกว่าพวกไก่กานิดหน่อย ไม่ได้กากขนาดนั้น

เขาเล่นต๋าจี่

คุณหนูร่างเพรียวระหงจึงบังคับเฉิงเหยาจินร่างล่ำบึ้กถือขวานวิ่งพล่านชนดะไปทั่วในเกม พลางมีเสียงห้าวหยาบตะโกนลั่น "การรุกคือการป้องกันที่ดีที่สุด!!"

ส่วนเด็กหนุ่มท่าทางสุภาพเรียบร้อยอย่างเฟิงเฮ่ากลับบังคับต๋าจี่สุดเซ็กซี่ยั่วยวน ที่ส่งเสียงออดอ้อนหวานหยด "เชิญบัญชาได้ตามใจชอบเลยค่ะ นายท่าน~"

"ล้มมันให้หมด!" "ซัดมันเลย!" "คำเดียวสั้น ๆ: ลุย!" "งานอดิเรกเหรอ... อืม... แต่งหญิงนับไหม"

"หางไม่ได้มีไว้แค่เกาแก้นะคะ~" "มาเล่นกับต๋าจี่สิคะ!" "อ๊า โดนเล่นจนพังหมดแล้ว"

เฟิงเฮ่าเล่นเกมวังเจ่อจนหน้าแดงหูแดงไปหมด

ไม่รู้ทำไม บทพูดในเกมที่ปกติฟังแล้วไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

พอมาฟังเวลานี้ ฟังยังไงก็ทะแม่ง ๆ ไปหมด

ซูชิงชิงบังคับเฉิงเหยาจินในมือถืออย่างเงอะงะ มองดูเขาที่ดูองอาจน่าเกรงขามถือขวาน แต่กลับโดนรุมยำ โดนรุมยำ แล้วก็โดนรุมยำไม่หยุด...

อยากจะฟันศัตรู แต่ละครั้งถ้าไม่ฟันป้อมตัวเอง ก็ฟันลม ไม่ก็ฟันต้นไม้ข้างทาง กระทั่งครีปยังฟันไม่โดนเลยสักตัว แถมเสียงยังหยาบคาย เอะอะก็ตะโกน "คำเดียวสั้น ๆ: ลุย!"

แต่แกก็ลุยจริง ๆ สิยะ ดูล่ำบึ้กแท้ ๆ แต่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ซูชิงชิงเล่นจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก

เธอเริ่มจริงจังแล้ว!

เฟิงเฮ่ารู้สึกได้ว่าก้นน้อย ๆ บนตักของเขาขยับปรับท่านั่งให้สบายขึ้น มีการขยับไปมา พอยิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งขยับเบา ๆ ตามไปด้วย

เขาจบเห่แล้ว ต๋าจี่ของเขาตายสนิท

"อ๊า โดนเล่นจนพังหมดแล้ว~"

ต้องรอกลับมาเกิดที่ป้อมเพื่อฟื้นเลือด

เฉิงเหยาจินที่อ้างว่าตียังไงก็ไม่ตายก็โดนซัดตายตามไปด้วย

รอกลับมาเกิดที่ป้อมเพื่อฟื้นเลือดเหมือนกัน

เลือดของต๋าจี่เต็มแล้ว แต่พอเห็นเฉิงเหยาจินฟื้นกลับมา เฟิงเฮ่าก็รู้สึกว่าควรรอให้เลือดของเธอเต็มก่อนค่อยออกไปพร้อมกัน

ตัวละครต๋าจี่กับเฉิงเหยาจินจึงยืนอยู่ใต้ป้อมใหญ่ด้วยกัน แถมยังยืนเบียดชิดติดกันอีกต่างหาก

เพื่อนร่วมทีมที่เหลืออีกสามคนสู้ไปสู้มาก็พบว่าไม่มีคนช่วย

เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนกลับไปทำบ้าอะไรที่ป้อมกัน??

เพื่อนร่วมทีมอีกฝั่งของจอมือถือไม่มีทางนึกฝันเลยว่า ต๋าจี่กับเฉิงเหยาจินกำลังจีบกันอยู่ ทั้งคู่ยืนรอให้อีกฝ่ายเลือดเต็ม แถมเลือดเต็มแล้วก็ยังไม่ยอมออกไปลานรบอีก แม่งเอ๊ย!

"ไอ้เหี้ย! ฝั่งเราหลับกันหมดแล้วเหรอวะ! ต๋าจี่กับเฉิงเหยาจินไปนอนเอากันอยู่รึไง! ป้อมบนโดนตีแตกไปแล้ว เลนกลางมัวทำห่าอะไรอยู่วะ! สัส!" ซูชิงชิงเผลอไปกดโดนเปิดแชตเสียงเข้า เสียงด่าทอเป็นชุดจึงดังออกมาทันที...

เธอทำหน้าพูดไม่ออกแล้วหันไปมองเฟิงเฮ่า พวกเขาไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อย...

เฟิงเฮ่าตาไวและมือเร็วกว่า รีบช่วยกดปิดแชตเสียงทันที เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนเพื่อนร่วมทีมกระหน่ำด่าอีกชุด

ถ้าเป็นตัวเขาเองมาเจอเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ ก็คงอดด่าไม่ไหวเหมือนกัน

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร เพื่อนร่วมทีมที่เจอตอนเช้า ๆ ก็แบบนี้แหละ ถ้ายังไม่ได้นอน ก็คงยังไม่ตื่นดี" เฟิงเฮ่ารีบปลอบใจคุณหนูใหญ่ด้วยความกลัวว่าเธอจะอารมณ์เสียที่โดนด่า

แต่พอยกหน้าขึ้นมาก็เห็นใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ กำลังกัดริมฝีปากเบา ๆ

"ชิงชิง?"

"หืม?"

เฟิงเฮ่ายื่นหน้าเข้าไป แตะริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา ยื่นมือไปโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกเบา ๆ สัมผัสอย่างอ่อนโยน ละเลียดชิมอย่างนุ่มนวล ขบเม้มแผ่วเบา สองมือของเธอยกขึ้นมาโอบรอบตัวเขาไว้... ตอบรับอย่างอ่อนหวาน

"การรุกคือการป้องกันที่ดีที่สุด!!"

"เชิญบัญชาได้ตามใจชอบเลยค่ะ นายท่าน~"

โทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่วางซ้อนกันอยู่บนแผ่นหินส่งเสียงต่างกันออกมา

นกบนต้นไม้: "จิ๊บ ๆ จั๊บ ๆ จิ๊บ ๆ จั๊บ ๆ"

สุสานเงียบสงัดอย่างยิ่ง สายลมพัดพาให้ต้นสนท่ามกลางป้ายหลุมศพไหวเอนไปมา

......