ตอนที่ 88 น้ำผึ้ง

...

น้ำลายหวานได้ยังไงกัน?

น้ำลายมันหวานจริง ๆ

เฟิง NPC ทรงคุณวุฒิผู้ทดลองด้วยตัวเอง เฮ่า ได้ข้อสรุปหลังจากลงมือพิสูจน์ด้วยตัวเอง

จริงแท้แน่นอน การลงมือปฏิบัติคือเกณฑ์ตัดสินความจริงเพียงหนึ่งเดียว

ถ้าไม่เคยจูบ ก็ไม่มีวันรู้หรอก

ถ้าทำได้ เขาอยากจะตั้งป้ายไว้หน้าศาลาแห่งนี้สักอัน ป้ายที่ระลึกการจูบครั้งแรก

ศาลาแสนธรรมดาหลังนี้ ในชีวิตที่เหลือของเขา มันจะไม่ธรรมดาอีกต่อไป

ถึงขั้นว่าต่อให้ไปเห็นศาลาแบบนี้ที่อื่นในภายภาคหน้า มันก็จะกลายเป็นไม่ธรรมดาไปด้วย

หกเหลี่ยม กระเบื้องดำ เสาแดง รอบ ๆ มีม้านั่งหินเรียงเป็นวง

ตอนนี้เฟิงเฮ่าเข้าใจแล้วว่าทำไมม้านั่งหินข้างเสาแดงถึงได้ขึ้นเงาและเกลี้ยงเกลาที่สุด

เพราะพอนั่งตรงตำแหน่งนั้น มันสามารถเอาหลังพิงเสาแดงได้

ยามที่โอบกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมอก มันถึงได้มั่นคงนัก

แถมทัศนวิสัยยังดีมากอีกด้วย

ยังมองเห็นได้ว่าถ้ามีใครเดินขึ้นมา จะได้ตั้งตัวรับมือได้ทันท่วงที

แล้วถ้าด้านหลังมีเสาแดง ก็ไม่ต้องคอยระแวงว่าจู่ ๆ จะมีใครมายืนข้างหลังแล้วตบบ่าคุณ

ไม่รู้ว่าจูบกันไปนานเท่าไหร่แล้ว รู้แค่ว่าเกมวังเจ่อตานั้นจบไปแล้ว ตายสนิทศิษย์ส่ายหน้า

หูของพวกเขาร้อนผ่าวไปหมด อาจเป็นเพราะโดนเพื่อนร่วมทีมด่า หรือไม่ก็คงเป็นเพราะแนบชิดกันจนร้อน

แค่จูบก็ถือว่าเกินเลยไปมากแล้ว

มือของเฟิงเฮ่าไม่กล้าลูบคลำสะเปะสะปะเลยแม้แต่น้อย

ได้แต่โอบไว้ตรงเอวของชิงชิง

เอวของเธอนุ่มมาก บอบบางเหลือเกิน

เคยดูการแสดงระบำในงานกาล่าตรุษจีน นักแสดงหญิงถูกนักแสดงชายยกตัวขึ้น เอวบอบบาง นุ่มนิ่ม น่าเหลือเชื่อจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้น่าดูอะไร รู้สึกว่าสู้พวกทอล์กโชว์หรือละครตลกสั้นไม่ได้

ตอนนี้เฟิงเฮ่าถึงได้พบว่า ตัวเองคิดผิดถนัด

จะไม่น่าดูได้ยังไงกัน

ตอนนี้เขาสามารถยกเอวนุ่มนิ่มของชิงชิงขึ้นมาได้เลย ยกสักสามร้อยทีก็ยังไหว!!!

แบบไม่พักเลยด้วย!!

ไม่ได้โม้สักนิด!!

เขาบินได้เลยล่ะ

เขาพาชิงชิงบินไปด้วยกันได้เลย

ความรู้สึกตอนที่จูบกันมันเป็นแบบนี้นี่เอง

น่าเสียดายที่เวลาหยุดเดินไม่ได้

และก็เพราะเวลาหยุดเดินไม่ได้นั่นแหละ

เพราะมันแสนสั้น มันถึงได้งดงาม

การจูบครั้งแรก ทักษะของทั้งคู่ต่างไม่ได้เรื่อง แต่เข้าถึงอารมณ์ ทั้งสองคนต่างดื่มด่ำกันอย่างเต็มที่

แถมท่าทางที่อุ้มหญิงสาวมานั่งบนตักเนี่ย มันยอดเยี่ยมจริง ๆ

แต่ถ้าคุณแรงไม่เยอะ อุ้มอีกฝ่ายไม่ไหว ก็ไม่แนะนำนะ

ถ้ายังไม่สนิทกันก็ไม่แนะนำเหมือนกัน

ตามกฎวิวัฒนาการทางชีวพันธุศาสตร์แล้ว วัยหนุ่มสาวนี่แหละต้องมีความรัก ช่วงเวลานี้สภาพร่างกายแข็งแรงดี จะจูบจะหอมก็ไม่มีปัญหากระเพาะลำไส้ประหลาด ๆ ไม่มีปัญหาฮอร์โมนแปรปรวน ไม่มีฟันผุอะไรพวกนั้น แถมมีความรักช่วงนี้ พอพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง ก็ยิ่งเอื้อต่อการมีลูกสืบพันธุ์

เป็นการทำคุณประโยชน์ให้กับการสืบเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ

ถ้าตอนหนุ่มสาวไม่ยอมมีความรัก มารักกันตอนแก่ ก็ต้องคิดเยอะขึ้น ร่างกายก็ไม่ค่อยดีแล้ว อาจจะเครียดขึ้นมา การสืบเชื้อสายก็ไม่ราบรื่นขนาดนั้น อีกทั้งยังต้องเตรียมตั้งครรภ์อะไรพวกนั้น ต้องงดบุหรี่งดเหล้า เตรียมตัวกันทีหลายปี

ตอนยังหนุ่มสาว จะไปเตรียมบ้าบออะไรล่ะ แค่ต้องป้องกันให้ดีไม่ให้ท้องขึ้นมาก็พอ

แน่นอนว่าตอนนี้เฮ่าจื่อไม่ได้คิดถึงเรื่องตั้งครรภ์อะไรหรอก เขาเคยเรียนชีววิทยา รู้ดีว่าจูบกันไม่ทำให้ท้อง

เขาแค่รู้สึกขอบคุณระบบนิดหน่อย ถ้าตอนนี้เขาไม่มีบัฟหัวใจที่แน่วแน่ล่ะก็ คงได้เสร็จสิ้นพ่ายแพ้คาที่ตรงนี้ไปแล้ว

แต่บัฟนี้ อนุญาตให้เขาจูบได้แค่ครั้งเดียว

ครั้งที่สองเนี่ย ไม่ต้องเค้นทรมานให้สารภาพหรอก ยอมจำนนแต่โดยดีแน่นอน

เขาจึงปล่อยชิงชิงอย่างเป็นสุภาพบุรุษและให้เกียรติเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าชิงชิงกลับซุกหน้าลงบนไหล่ของเขา

ราวกับหงส์ที่คลอเคลียกอดคอกัน

ชิงชิงทั้งเขินอายไปครึ่งหนึ่ง ทั้งตื่นเต้นไปครึ่งหนึ่ง

เธอซุกหน้าลงบนไหล่ของเฟิงเฮ่า กลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคยพุ่งเข้าสู่ลมหายใจ โอบล้อมตัวเธอเอาไว้

กลิ่นกายของเฟิงเฮ่า ช่างแปลกใหม่ ไม่หวาน ออกจะคล้ายกับกลิ่นที่ได้ดมยามทิ้งตัวลงนอนบนผ้าห่มที่เพิ่งซักตากแดดเสร็จใหม่ ๆ

ไม่ได้หอมกรุ่น แต่สะอาดสะอ้าน เหมือนจะมีกลิ่นสมุนไพรอยู่นิด ๆ ด้วยมั้ง?? (คาวตอง)

กลิ่นเฉพาะตัวที่ผสมผสานกัน กลายเป็นกลิ่นเฉพาะของเขา

ความทรงจำบางอย่างใช้ดวงตาจดจำ บางอย่างใช้หู และบางอย่างก็ใช้การรับกลิ่น

ความทรงจำจากกลิ่นนับว่ายืนยาวที่สุด

ชั่วขณะนี้เธอไม่ได้คิดถึงอนาคต ไม่ได้คิดถึงหลินเสี่ยวหย่า ไม่ได้คิดถึงแม่ เธอแค่อยากอิงแอบอยู่แบบนี้ รู้สึกเหมือนกับว่ามีความสุขเหลือเกิน ร่างกายนุ่มนิ่มไปหมด เธอราวกับเป็นเถาวัลย์เส้นหนึ่ง ที่อยากจะพันเลื้อยไปรอบต้นไม้ แอบพันให้เต็มทั้งต้น จากนั้นก็ผลิบานอย่างรื่นเริง เบ่งบานดอกไม้สะพรั่งไปทั้งต้น

ทว่า พี่เฮ่าไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

ขืนเขายังกอดเธอต่อแบบนี้ ดีปลาปักเป้าคงได้ออกฤทธิ์แน่

เขารู้สึกร้อนวูบวาบ ไม่เพียงแค่อยากถอดเสื้อผ้าตัวเอง แต่ยังอยากถอดเสื้อผ้าคนอื่นด้วย

ปลาปักเป้ามีพิษจริง ๆ นั่นแหละ

พิษร้ายจนทำเอาคนแทบจะสิ้นสติอยู่แล้ว

เขาคลายอ้อมแขนปล่อยชิงชิง ชิงชิงก็ลุกพรวดขึ้นยืนทันทีเหมือนกระต่ายน้อย

เฟิงเฮ่าก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน

เฟิงเฮ่าเห็นริมฝีปากของชิงชิงแดงก่ำ เส้นผมยุ่งเหยิง ยางรัดผมลูกปัดสีแดงตรงหน้าผากห้อยร่องแร่งอยู่บนหัวแทบจะร่วง ชวนให้ขบขันดีแท้ เขารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ในสภาพนี้ช่างดูมีชีวิตชีวาเหลือเกิน

เขายื่นมือออกไปหวังจะดึงยางรัดผมตรงหน้าผากของเธอลงมา

ทว่าคุณหนูใหญ่กลับนึกว่าเขาจะเข้ามากอดเธอ

จึงหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

เฟิงเฮ่าปลดยางรัดผมออกมา แล้วยื่นส่งให้เธอ

ได้แต่มองดูเธอแล้วยิ้ม

ทั้งสองต่างรู้สึกเคอะเขินปนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

จึงพากันเดินออกจากศาลา แล้วมุ่งหน้าขึ้นเขาต่อไป

ใช่แล้ว

พอเข้าสู่โหมดคนมีความรัก ก็จะพากันเดินไปยังที่ลับตาคนโดยอัตโนมัติ

ทางเดินบนเขาไม่ได้เดินง่ายขนาดนั้น เริ่มจะค่อย ๆ ชันขึ้นเรื่อย ๆ

เฟิงเฮ่ายื่นมือไปกุมมือของชิงชิงไว้

เมื่อสองมือจับกันไว้แน่น ทางเส้นนี้ก็ไม่รู้สึกลำบากเลยสักนิด ซ้ำยังรู้สึกอบอุ่น เงียบสงบ และเปี่ยมสุข

เดินไปได้พักใหญ่ ในที่สุดก็เห็นรั้วกั้นประตู

เฟิงเฮ่าเบิกตากว้าง เชี่ยเอ๊ย ตำนานเล่าขานในมหา'ลัยไม่ใช่เรื่องแต่ง เป็นสุสานจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย???

ซูชิงชิงเองก็เหวอไปเหมือนกัน

เธอไม่ได้สนใจตำนานเรื่องเล่าในมหา'ลัยพวกนั้นเท่าไร

แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่า จูบแรกของตัวเองจะเกิดขึ้นตรงหน้าสุสาน

รั้วตรงทางเข้าไม่ได้ปิดกั้นมิดชิดอะไร แค่ก้าวขาข้างเดียวก็ข้ามเข้าไปได้แล้ว

เฟิงเฮ่านึกสงสัยว่าจะมีคู่รักคู่ไหนเคยก้าวข้ามเข้าไปข้างในจริง ๆ หรือเปล่า

ทางข้างในดูราบเรียบกว่าทางเดินเล็ก ๆ เส้นนี้มาก ท่าทางจะเดินง่ายกว่าเยอะ

แต่ว่า ช่างมันเถอะ

บนป้ายหลุมศพตรงทางแยกมีรูปถ่ายอยู่สองรูป

เป็นคุณตาท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่ง กับคุณยายท่าทางเคร่งขรึมอีกคนหนึ่ง

วางเคียงคู่กัน

นี่เป็นสุสานฝังร่วมสองหลุมในที่เดียวกันเสียด้วย

เฟิงเฮ่าคิดในใจ ได้ฝังร่างอยู่ร่วมกับคนที่ชอบก็ดีเหมือนกันแฮะ

ซูชิงชิงเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย จึงกุมมือของเฟิงเฮ่าไว้แน่น

ทั้งสองจึงหมุนตัวเดินกลับลงเขา

พอเดินผ่านหน้าศาลาอีกครั้ง มองเห็นที่ที่พวกตนนั่งเมื่อครู่ ก็ต่างพากันหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อกี้จูบกันอย่างดื่มด่ำเคลิบเคลิ้ม ไม่คิดเลยว่าข้างหลังจะเป็นสุสานจริง ๆ

อย่าได้ถือสา อย่าได้ถือสาเลยนะ

จูงมือกันเดินลงเขาไปด้วยกัน

ซูชิงชิงถาม "คุณชอบกินผลไม้ไหมคะ"

เฟิงเฮ่าตอบ "จริง ๆ ก็เฉย ๆ ครับ"

"แล้วคุณอยากได้อะไรล่ะคะ ฉันซื้อให้"

"เอ่อ น้ำผึ้งแล้วกันครับ"

"น้ำผึ้งเหรอคะ"

"ใช่ครับ"

……