ตอนที่ 89 เวทีประชันชื่อเสียงลาภยศ

...

ท้องฟ้าในยามเช้าเป็นสีฟ้าคราม

เมฆสีขาวลอยเด่นเป็นก้อนๆ

เฟิง NPC เฮ่ารู้สึกว่าทิวทัศน์นี้งดงามและสะอาดตายิ่งนัก

ฝ่ายกราฟิกของโลกใบนี้ตั้งใจทำจริง ๆ

ปั้นออกมาได้ดีมาก

เช้านี้ชิงชิงมีนัดเรียนกับอาจารย์ต่างชาติ เวลากินข้าวไม่ทัน จึงไม่ได้กินข้าวด้วยกัน

เฟิงเฮ่าวิ่งแจ้นไปซื้อหมี่เซี่ยนหูกลับมาให้เพื่อนร่วมห้อง

วันนี้เถ้าแก่เนี้ยร้านหมี่เซี่ยนหูสวยกว่าปกติ ถึงขั้นสวมเสื้อตัวบนสีดำแบบซีทรูถักลายโปร่งเหมือนตาข่ายดักปลา ยิ่งขับเน้นความอวบอิ่มขึ้นไปอีก

แต่เฟิงเฮ่าสายตามองตรง ไม่ได้เหลียวมองแม้แต่น้อย

เขารู้สึกว่าไม่สวยเท่าชิงชิง

ตอนนี้ต่อให้เขามองรูปร่างของหมี่เซี่ยนหูที่เถ้าแก่เนี้ยตักขึ้นมา ก็ยังเทออกมาเป็นภาพชิงชิงได้เลย

ซื้อหมี่เซี่ยนหูกลับมาสี่ชุด ล้วนเป็นชุดหรูอลังการ ใส่เครื่องแน่นจัดเต็ม

ตับหมู เนื้อวัว ปาท่องโก๋ กุ้งสด ต้นกระเทียม ใส่มาจนพูนชาม เขาวิ่งแจ้นกลับมาที่หอพัก

กินมื้อเช้าเวลา 7:00-8:00 (ไม่เป็นโรคนิ่วในถุงน้ำดีกับนิ่วในไตได้ง่าย ผู้ชายที่ไม่มีนิ่วถึงจะเป็นผู้ชายที่สุขภาพดี)

พอถึงหอก็แปดโมงเช้าแล้ว

นึกไม่ถึงว่าจะยังเงียบกริบอยู่

เฟิงเฮ่าเหมือนไก่ตัวผู้ที่เพิ่งออกไข่ กลับมาถึงก็เริ่มส่งเสียงขันกะต๊ากทันที

ตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่

เหล่าเซียวที่โดนรบกวนจนทนไม่ไหวลุกขึ้นมานั่งตาค้าง ในมือถือโทรศัพท์ อยากจะดูหลังบ้านโต่วอินสักหน่อย ถึงเพิ่งพบว่าแบตหมดเกลี้ยง จึงรีบหาสายชาร์จ

ต้าเฉียวได้กลิ่นหอมก็ลุกขึ้นมานั่ง ตาก็ยังไม่ลืม จมูกก็ฟุดฟิดดมไม่หยุด

"หมี่เซี่ยนหูใส่ปาท่องโก๋!"

"ไม่สิ ยังมีกลิ่นหอมของผู้หญิงด้วย"

ต้าเฉียวแคะขี้ตาสีเหลืองที่ตาซ้ายไปพลาง ลืมตาขวาขึ้นมองเฟิงเฮ่าไปพลาง

"เฮ่าจื่อ แกมีพิรุธ ทำไมตัวแกถึงหอมขนาดนี้วะ?"

ผอ.หยางถูกปลุกให้ตื่น เขาสวมชุดนอนผ้าไหมแท้เต็มชุดอย่างเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นมานั่ง ดูเหมือนสามีที่ภรรยาไม่กลับบ้านทั้งคืนแล้วตื่นมาคนเดียวไม่มีผิด ชุดนอนไม่มียับแม้แต่น้อย ใหม่เอี่ยมอ่อง

หากสังเกตให้ดีจะพบว่า ในห้องพักนี้ต้าเฉียวเป็นพวกประณีตแค่ภายนอก แต่คนที่กินดีอยู่ดีพิถีพิถันของจริงคือผอ.หยาง ผอ.หยางนั้นพิถีพิถันประณีตไปถึงกระดูกดำ

ผอ.หยางลืมตาทั้งสองข้างมองเฟิงเฮ่าแวบหนึ่ง

แล้วสรุปว่า "จูบกันมาแล้ว"

เฟิงเฮ่า : ...เชี่ยเอ๊ย

โดนจับหางได้ในพริบตาเดียว

จึงรีบยกหมี่เซี่ยนหูชุดหรูไปเสิร์ฟตรงหน้าผอ.หยาง

"ท่านผู้นำ เชิญเสวยครับ"

ผอ.หยางยิ้ม ไอ้เด็กนี่!

ถูกรอยยิ้มของผอ.หยางทำเอาขนลุกจนแทบทนไม่ไหว รอยยิ้มแบบผู้นำเช่นนี้ ภายนอกดูอบอุ่นเป็นมิตร แต่แท้จริงแล้วชวนเย็นยะเยือก ทำให้คุณอดไม่ได้ที่จะสารภาพกระบวนการก่ออาชญากรรมของตัวเองออกมา...

ไม่ได้ เรื่องจูบกันพรรค์นี้จะแชร์ให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด

เฟิงเฮ่าเปลี่ยนประเด็นทันที "ผอ.หยางครับ เมื่อเช้าผมไปวิ่ง มีคนทักผมตั้งหลายคน รู้สึกแปลกพิลึกชะมัด"

โทรศัพท์ของเหล่าเซียวเสียบสายชาร์จปุ๊บ หน้าจอก็เด้งไปที่โต่วอินเป็นอันดับแรก

"เฮ่าจื่อ แกดังแล้ว ครั้งนี้แกดังระเบิดจริง ๆ แล้วโว้ย!" เหล่าเซียวคำรามลั่น!

เฟิงเฮ่า "พี่เซียว คราวก่อนพี่ก็แหกปากแบบนี้แหละ เสียงสั่น เสียงเอื้อนท้ายประโยค เหมือนกันเป๊ะเลย"

"ครั้งนี้ไม่เหมือนกันจริง ๆ ว่ะ" เหล่าเซียวถอดแว่นตาของตัวเองออกมา เช็ดกับขอบกางเกงในอย่างแรงอยู่หลายรอบ จากนั้นจึงสวมกลับเข้าไป

"พวกแกมาดูหลังบ้านนี่"

เห็นแค่จุดแดงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวนับไม่ถ้วนที่หลังบ้านโต่วอินของเหล่าเซียว

ปะปนไปด้วยโฆษณาสารพัดรูปแบบ

ถึงกับมีข้อความที่บอกว่าอยากจะมาสัมภาษณ์ด้วย

ดูเป็นทางการมากทีเดียว

"สวัสดีครับ ผมชื่อหวงตันม่าย เป็นนักข่าวสัมภาษณ์จากนิตยสาร 'เยาวชนนักศึกษาร่วมสมัย' อยากจะขอนัดสัมภาษณ์คุณสักหน่อย ช่องทางติดต่อของผมคือ 18799**** วีแชตเบอร์เดียวกัน หวังว่าจะได้รับการตอบกลับนะครับ"

"สวัสดีค่ะ ขออภัยที่มารบกวน ดิฉันเป็นนักข่าวพิเศษชิงเฉวียนจากนิตยสารชั้นนำติดอันดับร้อยอันดับแรกของโลก นิตยสาร 'บ้านแห่งภาษาดอกไม้' ก่อตั้งขึ้นในปี 1970 ยึดมั่นในการค้นพบผู้คนและเรื่องราวอันงดงามเสมอมา อยากจะบันทึกเรื่องราวจริงของเพื่อนนักศึกษาเฟิงเฮ่าเพื่อนำไปตีพิมพ์ในนิตยสารของเรา ไม่ทราบว่าจะสะดวกรับการสัมภาษณ์หรือไม่คะ? ทางเราเป็นการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง สามารถนัดตามเวลาที่คุณสะดวกได้เลยค่ะ สะดวกนัดเวลาไหมคะ? เบอร์โทรศัพท์ของดิฉันคือ 163968*** วีแชตเบอร์เดียวกัน หากสะดวกกรุณาทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ด้วยนะคะ รอการตอบกลับค่ะ ขอบคุณค่ะ!"

...

"ผอ.หยาง นายรีบดูสิ แบบนี้จะทำยังไงดี? อันนี้เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

เหล่าเซียวถามขึ้นมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย

วิดีโอตอนเฮ่าจื่อร้องเพลงที่ผับไฟเออร์ที่โพสต์ไปก่อนหน้านี้ก็ดังพอตัว ยอดไลก์เยอะ คอมเมนต์ก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยได้รับข้อความส่วนตัวเชิญสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการแบบนี้มาก่อน

ครั้งนี้เป็นเพราะมีเรื่องมหาวิทยาลัย เป็นบรรยากาศการแข่งขันของมหาวิทยาลัย แล้วก็มีการเอ่ยชื่ออะไรพวกนี้หรือเปล่า

ไม่นึกเลยว่าจะมีคนอยากสัมภาษณ์เฮ่าจื่อ

เฟิงเฮ่าก็ตกใจเหมือนกัน

พอได้ยินชื่อนิตยสารเล่มนี้ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย

"เยาวชนนักศึกษาแห่งยุคสมัย" ฟังแค่ชื่อก็โคตรเจ๋งแล้ว!!

ตอนม.ปลาย ครูสอนภาษาจีนเคยให้พวกเขาสมัครสมาชิกนิตยสาร "บ้านภาษาดอกไม้" บอกว่าสามารถเรียนรู้วิธีการเขียนได้ ถ้าเกิดครูสอนภาษาจีนเห็นรูปเขาไปปรากฏอยู่บนนิตยสารล่ะก็?

นั่นจะไม่เจ๋งสุดยอดไปเลยเหรอ

เฟิงเฮ่าพอนึกถึงก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ผอ.หยางเองก็มองเหล่าสี่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ

คนที่เทพที่สุดคนแรกในหอพักคือเฮ่าจื่อเนี่ยนะ?

เฮ่าจื่อคนที่ดูใสซื่อที่สุดเนี่ยนะ?

ทว่าเขาก็เป็นคนที่เคยผ่านคลื่นลมมรสุมลูกใหญ่มาก่อน

ตอนอยู่ม.ต้น เขาก็เคยเขียนบทความตีพิมพ์ลงนิตยสาร ได้รางวัลโต้วาทีระดับเมือง จนมีสื่อระดับเมืองติดต่อขอสัมภาษณ์เขา

ตอนแรกเขายังลำพองใจ

คิดว่าตัวเองเก่งกาจสุดยอดไปแล้ว

แต่ต่อมาก็ถูกคนในครอบครัวห้ามไว้

ตอนนั้นคุณปู่ของเขาเป็นผู้นำระดับสำนัก เป็นข้าราชการระดับรองอธิบดี

ความสำเร็จของเขา อาจไม่ได้มาจากตัวเขาเองจริง ๆ

ตอนม.ปลายเขาจึงพยายามหนักขึ้น ได้รางวัลชนะเลิศการแข่งโต้วาทีระดับม.ปลาย ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งการเขียนเรียงความระดับประเทศ และมีบทความหนึ่งได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารทรงอิทธิพลระดับประเทศ

เขารู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นผลงานของตัวเอง ปู่คงแผ่อิทธิพลไปไม่ถึงระดับประเทศหรอก

แล้วก็มีสื่ออยากสัมภาษณ์เขาอีก แถมยังมากันหลายสำนัก

เขาตื่นเต้นจนเตรียมตัวพร้อมสรรพ นัดหมายเวลาเรียบร้อย

ทว่าจู่ ๆ ก็ได้รับแจ้งข่าวอย่างกะทันหันว่า คุณปู่ของเขาอาจจะต้องถอยไปอยู่แนวหลัง ย้ายไปสภาที่ปรึกษาการเมือง...

สื่อพวกนั้นกลับพากันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยสารพัดข้ออ้าง

ขนาดสองสำนักที่มาสัมภาษณ์ไปแล้ว ก็ยังไม่ยอมตีพิมพ์

มีเพียงสำนักเดียวเท่านั้นที่ตีพิมพ์บทสัมภาษณ์ออกมา

เขาถึงได้ตระหนักว่าตัวเองช่างน่าขันสิ้นดี

หลงคิดว่าตัวเองเก่งกาจ แต่แท้จริงแล้วล้วนเกี่ยวพันกับครอบครัวทั้งสิ้น

ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้เขาเข้าใจว่า หากไร้ซึ่งความสามารถที่แท้จริง และยังไม่เก่งกาจพอ การสัมภาษณ์อะไรพวกนี้ก็เป็นเพียงฟองสบู่และชื่อเสียงจอมปลอม มันมีไว้เพียงเพื่อรอวันที่ตกอับแล้วซ้ำเติม ตอนที่คุณรุ่งโรจน์ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ช่วยเพิ่มคุณค่า แต่ตอนที่คุณล้ม สิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นหลักฐานความผิดพลาดของคุณ

แม้กระทั่งเนื้อหาของสำนักเดียวที่ตีพิมพ์ไป ก็เพราะเขายังเด็ก พูดจาไม่ระมัดระวัง และเนื้อหาที่สัมภาษณ์ก็มีเรื่องที่พูดเกินจริงไปบ้าง จนกลายเป็นหลักฐานที่ถูกนำไปใช้โจมตีว่าผู้ใหญ่ในบ้านใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัว

หยาง ทายาทข้าราชการรุ่นสาม เหวินหมิง จึงถูกสอนบทเรียนชีวิตมาตั้งแต่ยังเล็ก

ถ้าจำไม่ผิด เฟิงเฮ่าเคยบอกว่าคุณอาหญิงของเขาทำงานอยู่ที่สำนักการศึกษา

อีกอย่าง การที่ได้กลิ่นความดังจากการร้องเพลงแล้วแห่กันมาสัมภาษณ์แบบนี้ เหล่าหยางไม่คิดว่าเฮ่าจื่อจะรับมือไหว

ช่วงนี้แม้จะรู้สึกว่าเฮ่าจื่อหัวไวขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่านักข่าวเขี้ยวลากดินที่ผ่านโลกมาโชกโชน เขายังอ่อนหัดเกินไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ไหว

เหล่าหยางจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "จะแอดช่องทางติดต่อไว้แล้วขอบคุณอย่างจริงใจก็ได้ แต่จะรับสัมภาษณ์ไหม นายลองคิดดูสิว่าเรื่องราวชีวิตของนายมันมีพอให้เขาเขียนเต็มหน้าคอลัมน์ไหม? นายเคยทำเรื่องอะไรที่โดดเด่นบ้าง? เรื่องที่นายเสียใจที่สุดในชีวิตคืออะไร? นายเคยทำอะไรผิดพลาดมาบ้าง? ความเสียดายในชีวิตของนายคืออะไร? สุดท้ายนายจินตนาการไม่ออกหรอกว่าพวกเขาจะพาดหัวข่าวแบบไหน!! จะชูประเด็นอะไร ถ้านายยังไม่พร้อม ชะลอไว้ก่อนจะดีกว่า"

ในหัวของเฟิงเฮ่าพลันนึกถึงเนื้อหาในนิตยสาร "เยาวชนนักศึกษาแห่งยุคสมัย" กับ "บ้านภาษาดอกไม้" ที่พอจะจำได้ ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็น "สูญเสียแม่ตั้งแต่อายุหกขวบ เขาค้ำจุนครอบครัวเพียงลำพัง" "ความสำเร็จของยูนิคอร์น--ชีวิตอันเจิดจรัสของหยางอี้ ชายหนุ่มผู้สูญเสียขา" "จากเทือกเขาตอนเหนือมุ่งสู่เป่ยต้า"...

เฟิงเฮ่าพอนึกย้อนไปก็รู้สึกว่าทั้งสร้างแรงบันดาลใจและทั้งรันทด ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ช่างขมขื่นและน่าเวทนาเกินไปแล้ว

ตัวเขาเองมีคุณงามความดีอะไร มีเนื้อหาอะไรให้ไปสัมภาษณ์กัน

พ่อแม่ยังอยู่ครบ สองขายังดีอยู่ แถมยังสอบไม่ติดเป่ยต้าอีกต่างหาก

ซี้ด!

เรื่องราวตั้งแต่เล็กจนโต เอาแบบเป็นเรื่องเป็นราวจริง ๆ พูดไม่ออกมาสักอย่าง

ยังดีที่ผอ.หยางช่วยเตือน ถ้าตนเองเกิดหน้ามืดตามัวตอบตกลงไป วันข้างหน้าจะเกิดบทสัมภาษณ์แบบ "วัยเด็กแอบปล่อยลมยางจักรยานครู โตมาเสียใจที่เกิดมาเป็นคน" "เกิดมาเป็นคน เขาต้องขอโทษด้วย บันทึกเรื่องราวชีวิตทั้งชีวิตของนักศึกษาผู้ล้มเหลว"... ขึ้นมาหรือเปล่าเนี่ย

ทำตามที่ผอ.หยางบอก แอดช่องทางติดต่อไว้ แล้วปฏิเสธอย่างจริงใจ นอบน้อม และรู้สึกเป็นเกียรติก็พอแล้ว

ในหัวพลันมีเสียงสังเคราะห์ดังขึ้น

[ยินดีด้วย โฮสต์ผ่านบททดสอบลานเกียรติยศชื่อเสียงขั้นต้น ไม่ได้หลงระเริงไปในโลกแห่งชื่อเสียงลาภยศ ไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อไขว่คว้าลาภยศชื่อเสียง ไม่ละทิ้งหลักการทางศีลธรรมเพื่อความสำเร็จตรงหน้า จนค่านิยมบิดเบี้ยวและล้มเหลวในท้ายที่สุด]

[ชายข้าวนุ่มชั้นยอดจะไม่ถูกล่อลวงด้วยชื่อเสียงจอมปลอมได้ง่าย ๆ ชายข้าวนุ่มชั้นยอดต้องกินข้าวนุ่มอย่างหนักแน่นมั่นคงและสง่าผ่าเผย คุณคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด! ยินดีด้วย โฮสต์ผ่านบททดสอบขั้นต้น มอบรางวัลไอเทมขั้นต้นให้แก่โฮสต์ บัฟทักษะการถ่ายภาพระดับต้น Level2 (ถาวร)]

อันนี้เข้าท่าไม่เบาแฮะ

เขาจำได้ว่าฝีมือการถ่ายรูปของเหล่าเซียวอยู่ที่ระดับเริ่มต้น Level1

ขนาดเหล่าเซียวยังถ่ายสาวคะแนนความสวยระดับห้าเต็มสิบในห้องให้กลายเป็นหกเจ็ดคะแนนได้เลย

เหล่าหยางเห็นเฟิงเฮ่าเหม่อลอย จึงยังคงเตือนสติว่า "ไม่เป็นไร ไว้ถึงวันที่นายประสบความสำเร็จจริง ๆ ค่อยขึ้นจอใหญ่ไปเลย เรื่องแค่นี้ยังจิ๊บจ๊อยนัก"

"ได้เลย ขอบคุณครับผอ.หยาง!"

เฟิงเฮ่าขอบคุณผอ.หยางจากใจจริง รู้สึกว่าอีกฝ่ายหัวคิดกระจ่างแจ้งเหลือเกิน เหนือกว่าตนเองรอบด้าน ราวกับอยู่คนละชั้น บางครั้งตัวเขาก็พอจะตระหนักได้บ้างแต่พูดออกมาเป็นคำไม่ได้ พอผอ.หยางช่วยเตือนถึงได้ตาสว่าง

เฟิงเฮ่าถามด้วยความสงสัย "ผอ.หยาง ตอนเด็ก ๆ นายเคยโดนตีเพราะดื้อรั้นเอาแต่ใจบ้างไหม"

เหล่าเซียวกับต้าเฉียวก็หันมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากเผือกเต็มแก่

หยาง ทายาทข้าราชการรุ่นสาม เหวินหมิงนึกย้อนความหลัง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "มีสิ ตอนเรียน ม.ต้น อยู่ ๆ ฉันก็อยากเจาะหูขึ้นมา เกือบโดนพ่อตีตายแน่ะ"

"ทำไมล่ะ เข้มงวดขนาดนั้นเลยเหรอ" ต้าเฉียวถามอย่างสงสัย

"เพราะถ้าเจาะหูจะสอบรับราชการไม่ได้..."

โด นัลด์ ทรัมป์: ...แซะฉันเหรอ???

......