ตอนที่ 90 โด่งดังขึ้นมานิดหน่อย

......

8:00-9:00 เรียนภาษาอังกฤษ (การเรียนรู้คือบันไดสู่ความก้าวหน้าของมนุษยชาติ ยิ่งเรียนรู้มากก็ยิ่งมีขั้นบันไดมากขึ้น เหยียบบันไดก้าวขึ้นไปก็เดินไปอยู่ตรงหน้าคุณนายรวยได้อย่างง่ายดาย)

แถบเวลาใหม่กะพริบขึ้นมา

เฟิงเฮ่าไม่ได้อยู่ในหอพักต่อ

เหล่าเซียวบอกว่าตัวเองดังเป็นพลุแตกแล้ว

บัญชี 'รูมเมตเทพจุติของผม' มีคนกดบันทึกรายการโปรดเพิ่มขึ้นคืนเดียวสองหมื่นกว่า ตอนนี้มี 3.4 หมื่นแล้ว แถมยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

การกดบันทึกนี้เจ๋งเป้งสุด ๆ แสดงว่าคนที่กดบันทึกไว้มีความเหนียวแน่น ไม่เหมือนคลิปวิดีโอจำนวนมากที่ไถผ่านแล้วก็ผ่านไป

ยอดไลก์ยิ่งเว่อร์วังเข้าไปใหญ่ ปาเข้าไปเจ็ดแสนกว่าแล้ว ยอดเข้าชมมีเลขศูนย์ตามหลังเพียบ

ความเร็วในการแพร่กระจายมันสุดยอดจริง ๆ

ยังมีบางรายที่ติดต่อขอร่วมงาน ให้เฟิงเฮ่าร้องเพลงถ่ายโฆษณา คลิปละแปดร้อยหยวน สูงสุดให้ราคาถึงสองพัน...

ข้อความส่วนตัวเยอะเกินไป ต้าเฉียวจึงเข้ามาช่วยจัดการด้วยอีกแรง

ต้าเฉียวพอกหน้า แต่งหน้า ซื้อรองเท้า ซื้อฟิกเกอร์ทั้งวัน แต่รองเท้าที่เขาซื้อกลับมักจะขายต่อได้ราคาสูง รวมถึงพวกฟิกเกอร์ไร้ประโยชน์ที่สะสมไว้ด้วย

ในหอพัก เงินในมือคนอื่นล้วนถูกใช้จ่ายจนหมดเกลี้ยง ต้าเฉียวดูเหมือนจะผลาญเงินดุเดือดมาก แต่ความจริงเงินในมือเขาสามารถหมุนเวียนได้ คงเป็นเพราะเชื้อสายครอบครัวพ่อค้ากระมัง

ครอบครัวเขาทำธุรกิจ ซึมซับมาตั้งแต่เด็ก จึงพอมีฝีมืออยู่บ้าง

ผู้ใหญ่ที่บ้านด่าว่าเขาไม่ได้เรื่อง แต่ความสามารถในการกอบโกยเงินของเขาเหนือกว่าคนอื่นในห้องพักไปหลายระดับเลยทีเดียว

ต้าเฉียวคิดว่าโฆษณาแบบนี้รับไม่ได้ มันมั่วซั่วเกินไป เปลืองตัวเปล่า ๆ ไม่มีประโยชน์

กำลังมาแรงขนาดนี้ ยังคงต้องถ่ายคลิปทำบัญชีต่อยอดไปก่อน

เพิ่งจะเริ่มตั้งไข่ ถ้าไปรับงานโฆษณาเสียแล้วจะกลายเป็นการทิ้งโอกาสไปเปล่า ๆ

เหมือนเพิ่งหัดขี่จักรยานเป็น เร็วกว่าเดินแค่นิดหน่อย แต่จะไปขับเครื่องบินซะงั้น

เหล่าเซียวก็ตื่นเต้นจนตัวลอยอยู่บ้าง คลิปนี้ดังระเบิดจริง ๆ โครงการวิดีโอขนาดกลางที่เขาสมัครไปก็ผ่านการอนุมัติอย่างรวดเร็ว หลังบ้านแสดงยอดรายได้แล้ว คืนเดียวจู่ ๆ ก็ได้เงินมาร้อยกว่าหยวน

นี่คือก้าวสำคัญจากการเริ่มต้นจากศูนย์

หมายความว่าพวกเขาไม่ได้ลงแรงไปฟรี ๆ

หมายความว่าเส้นทางนี้เดินต่อได้จริง

......

เฟิงเฮ่าหาห้องเรียนว่างสักห้อง แล้วบังคับตัวเองให้เข้าสู่สภาวะการเรียน

ตอนนี้เขาก็ค่อนข้างสนใจภาษาอังกฤษอยู่เหมือนกัน

คุณป้าศาสตราจารย์หลี่กังเถี่ยในวีแชตยังทักมาคุยกับเขาเป็นพัก ๆ เขาถือโอกาสฝึกพูดภาษาอังกฤษไปด้วย และมักจะหาหัวข้อมาชวนคุย รู้สึกว่าดีไม่น้อยเลย

ภาษาภาษาหนึ่ง พอจับทางได้แล้วก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น

ท่องศัพท์ให้เยอะเข้าไว้ ส่วนไวยากรณ์พอเข้าใจแล้วก็ง่ายขึ้นเยอะ

เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าถ้าตัวเองจำศัพท์เพิ่มอีกสักหน่อย ก็น่าจะสอบผ่านระดับ 6 ได้สบาย ๆ แล้ว

สอบระดับ 6 เดือนธันวาคม จดไว้เป็นเป้าหมายเล็ก ๆ

เฟิงเฮ่ายังลองค้นข้อมูลดู พบว่าเดือนมกราคมสามารถสมัครสอบใบประกอบวิชาชีพการพยาบาลขั้นสูงได้ อันนี้ก็จดไว้ได้ ถึงเวลาค่อยไปสอบ

อย่างไรเสียนักศึกษาปีสามปีสี่ส่วนใหญ่ก็มักจะวิ่งสอบเอาใบประกาศฯ ใบรับรองสารพัดสารพันกันเป็นปกติอยู่แล้ว

เฟิงเฮ่าเพิ่งจะสงบใจเตรียมตัวอ่านหนังสือ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็สั่น

เขาหยิบขึ้นมาดู เพื่อนสมัยมัธยมต้นที่ร้อยวันพันปีไม่เคยติดต่อและแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยจู่ ๆ ก็ส่งข้อความวีแชตมาหา พร้อมส่งคลิปวิดีโอมาตัวหนึ่ง

ตามด้วยข้อความเสียงยาวเหยียด

"เฮ่าจื่อ นี่นายปะเนี่ย วันนี้ฉันไถโต่วอินเจอ รู้สึกหน้าคุ้น ๆ เหมือนเป็นนายเลย นายหล่อขึ้นเยอะเลยนะ ร้องเพลงโคตรเก่งเลย"

เฟิงเฮ่ากดเปิดดูคลิป มันไม่ใช่คลิปที่เหล่าเซียวโพสต์ แต่เป็นคลิปที่ถูกตัดทอนมา และพาดหัวคลิปใหม่ว่า "เกิดมาเป็นคน เสียงกู่ร้องของนักศึกษายุคปัจจุบัน"

เฟิงเฮ่าสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

กู่ร้องอะไรกันฟะ?

ตัวเขาจะเป็นตัวแทนนักศึกษายุคปัจจุบันได้ยังไงกัน น่ากลัวชะมัด ในช่องคอมเมนต์จะไม่โดนด่าเละเลยเหรอเนี่ย

เป็นจริงดังคาด ช่องคอมเมนต์มีความเห็นว่า 'เป็นแค่นักศึกษาก็เริ่มร้องเพลงเกิดมาเป็นคนซะแล้ว ถ้าก้าวเข้าสู่สังคมจะร้องเพลงอะไรล่ะเนี่ย'

เขาทำได้เพียงฝืนใจตอบเพื่อนไปประโยคหนึ่งว่า "งานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยน่ะ ร้องเล่น ๆ ไปงั้นแหละ"

ขนาดเพื่อนมัธยมต้นยังไถคลิปมาเจอเขาได้ นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

หรือเป็นเพราะว่ามีชื่อเป็นเพื่อนกันอยู่นะ

เฟิงเฮ่ากำลังจะเก็บโทรศัพท์มือถือลง จู่ ๆ ก็เห็นสายเรียกเข้าดังขึ้น

เป็นอาหญิงโทรมา

เฟิงเฮ่าจำต้องกดรับสาย

ทว่ากลับได้ยินเสียงอาหญิงถามมาตามสายด้วยความห่วงใย "เฮ่าเฮ่า อาเลื่อนฟีดไปเจอคลิปที่เธอร้องเพลงแล้วนะ ร้องเพราะมากเลย หล่อสุด ๆ แต่ว่านะเฮ่าเฮ่า เธอไปเจอเรื่องน้อยเนื้อต่ำใจอะไรมารึเปล่า มีอะไรคับแค้นใจก็บอกอานะ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็บอกอาเขย พวกเราช่วยแก้ปัญหาได้แน่นอนจ้ะ"

เฟิงเฮ่า : ...o(╥﹏╥)o

พอมองดูวีแชตในโทรศัพท์ ก็เห็นคลิปที่อาหญิงส่งมา : [นักศึกษามหาวิทยาลัยช้ำรัก ร้องเพลงทำคนฟังน้ำตาแตกทั้งบาง]

"อาครับ ไม่มีครับ ไม่มีอะไรเลย งานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยน่ะครับ ผมอยู่ที่มหาวิทยาลัยสบายดีมาก ไม่ได้มีเรื่องคับแค้นใจอะไรเลยจริง ๆ ฝากทักทายอาเขยด้วยนะครับ น้องชายเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ปิดเทอมกลับไปผมจะไปเล่นด้วยนะครับ..."

กว่าจะวางสายได้ เหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเฟิงเฮ่า

ตอนเด็ก ๆ อาหญิงเอ็นดูเขามาก อาหญิงอายุมากกว่าเขาไม่เท่าไร จึงเหมือนเป็นพี่สาวที่คอยพาเขาตระเวนเล่นไปตามตรอกซอกซอย

คราวนี้เขาต้องสงบจิตสงบใจอ่านหนังสือเรียนให้ได้จริง ๆ แล้ว

แต่แล้ววีแชตในมือถือก็แผลงฤทธิ์อีกระลอก

คราวนี้เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องผู้มีอนาคตไกลที่คนในบ้านต่างพากันชื่นชม คนที่สอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดัง ทำงานในเมืองใหญ่ ทว่ากลับอาศัยอยู่ในห้องกึ่งใต้ดิน

ส่งข้อความวีแชตมาหาเขา

"เฮ่าเฮ่า นายดังแล้วนะเนี่ย เมื่อเช้าเพื่อนร่วมงานส่งคลิปมาให้ฉัน ดูแล้วบอกว่าร้องเพลงเพราะสุด ๆ พอฉันดูปุ๊บ นี่มันน้องชายฉันไม่ใช่เหรอวะ ว้าว นายเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ ไม่นึกเลยว่าจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้ แถมยังขึ้นกล้องสุด ๆ ด้วย"

จากนั้นลูกพี่ลูกน้องก็ส่งต่อคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งมาให้ พาดหัวว่า : ว่าที่ลูกเขยที่แม่ยายทุกคนเห็นแล้วต้องเอ็นดูจับใจที่สุด

คลิปนี้ยาวกว่าหน่อย เนื้อหายังคงตัดมาจากตอนที่เขาร้องเพลงและตอนแนะนำตัวในตอนท้าย

เฟิงเฮ่า : ...

"พี่ครับ อรุณสวัสดิ์ครับ นี่เป็นกิจกรรมการแข่งขันของที่มหาวิทยาลัยผมน่ะครับ"

"เฮ่าเฮ่า ฉันบอกนายเลยนะ นายต้องดังเป็นพลุแตกแน่ นายมีแววจะดังมาก ตอนนี้ฉันต้องทำงานก่อน ไว้สาย ๆ ค่อยมาคุยรายละเอียดกันอีกที"

เฟิงเฮ่า : ...

เฮ้อ!

เขารู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นอย่างไร้เหตุผลของลูกพี่ลูกน้อง แต่ตอนนี้เขามีบัฟหัวใจที่แน่วแน่ ไม่ใช่เด็กหนุ่มใจร้อนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว จึงมีเหตุผลและสุขุมขึ้นมาก

แค่นี้จะนับว่าดังอะไรได้ ในยุคแห่งกระแสโซเชียล แม้แต่ดาราดังยังไม่กล้าพูดเลยว่าตัวเองดังจริง วันนี้เกิด พรุ่งนี้อาจจะดับไปแล้วก็ได้

ตัวเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย หน้าตาก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แค่บังเอิญไปสะกิดอารมณ์ร่วมของคนกลุ่มหนึ่งเข้าพอดี

ใจเย็น ๆ ไว้ก่อน ยังไงก็ต้องตั้งใจเรียนหาความรู้ก้าวหน้าต่อไป

เรื่องอื่นล้วนเป็นแค่ภาพลวงตาทั้งนั้น

เฟิงเฮ่าตัดสินใจจะปิดโทรศัพท์มือถือ

ทว่าเขากลับเห็นข้อความวีแชตเด้งเข้ามาอีกข้อความหนึ่ง

ศาสตราจารย์ในลิสต์เพื่อนวีแชตมีความเคลื่อนไหวแล้ว!!

ศาสตราจารย์หลูเฮ่าหมิงที่เคยมาบรรยายแนะแนวอาชีพคราวก่อนกลับเป็นฝ่ายส่งวีแชตมาหาเขาเอง

นับตั้งแต่แอดวีแชตของศาสตราจารย์หลูไป เขาก็ยังไม่เคยได้คุยด้วยเลย

สาเหตุหลักคือไม่รู้ว่าจะชวนคุยยังไงดี

แค่รวบรวมความกล้าแอดวีแชตไปก็ใช้ความกล้าจนหมดเกลี้ยงแล้ว

แม้ตอนนั้นจะบอกว่าอยากได้ลายเซ็นของเผิงหัว ผู้กำกับที่เป็นภรรยาของท่าน แต่พอแอดวีแชตเสร็จแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี รู้สึกราวกับว่าตอนนั้นเป็นแค่คำพูดตามมารยาทเท่านั้น

ยังดีที่เฟิงเฮ่าซื้อหนังสือ "ออกสตาร์ตช้า วิ่งให้ไว" ของศาสตราจารย์หลูมาเรียบร้อยแล้ว

นาน ๆ ทีพอเห็นศาสตราจารย์หลูโพสต์โมเมนต์ลงวีแชต โพสต์รูปรวมถึงคลิปแมว เพราะศาสตราจารย์หลูชอบถ่ายรูปแมวของตัวเอง เขาก็จะเข้าไปกดไลก์ให้

พอเห็นศาสตราจารย์เลี่ยวที่เป็นเพื่อนร่วมกันกดไลก์ เขาก็กดตามไปด้วย

คราวก่อนที่ไปร่วมงานประชุมกับศาสตราจารย์เลี่ยว ศาสตราจารย์ที่แอดวีแชตเพิ่มก็แซ่หลูเหมือนกัน คือศาสตราจารย์หลูเฉิงกง

รู้สึกว่าคนที่แซ่หลูนี่เก่งกาจกันทุกคนเลยแฮะ~ ในโทรศัพท์มือถือที่มีจำนวนศาสตราจารย์อยู่แค่หลักหน่วย สายศิลป์คนหนึ่ง สายวิทย์คนหนึ่ง ทั้งสองคนล้วนแซ่หลูทั้งคู่

คลิปที่ศาสตราจารย์หลูส่งมา ในที่สุดก็เป็นคลิปต้นฉบับของเหล่าเซียวเสียที

"นักศึกษาเฟิงเฮ่า ได้ฟังเพลงที่เธอร้องแล้วเพราะมากเลย ทั้งฉันและภรรยาชอบมากเลยนะ เธอช่วยรักษาอาการนอนไม่หลับของภรรยาฉันได้ด้วย เมื่อคืนเธอร้องไห้จนหลับไปเลย... ล้อเล่นน่ะ วันไหนว่าง ๆ เชิญมาทานข้าวที่บ้านหน่อยสิ ภรรยาฉันบอกว่าจะเซ็นลายเซ็นให้เธอ แล้วก็จะขอลายเซ็นของเธอด้วย... อ้อ อีกอย่าง ฉันทำกับข้าวอร่อยมากนะ"

เฟิงเฮ่า : ...

ศาสตราจารย์หลูนี่ช่างมีวรกายศักดิ์สิทธิ์แห่งข้าวนุ่มมาแต่กำเนิดจริง ๆ

เป็นแบบอย่างของคนรุ่นเราโดยแท้

ทำอาหารก็อร่อย พูดจาก็มีอารมณ์ขัน

เขารีบตอบกลับไปว่า "ขอบคุณครับศาสตราจารย์หลู ผมว่างตลอดเลยครับ แล้วแต่ท่านจะสะดวกนัดหมายได้เลยครับ"

ศาสตราจารย์หลู : งั้นตกลงตามนี้ เย็นนี้มาทานมื้อค่ำด้วยกันเลย ภรรยาฉันพักผ่อนอยู่บ้านพอดี

เฟิงเฮ่า : ได้ครับ

...

เขารู้สึกว่าโทรศัพท์ของตัวเองน่าจะยังดังไม่หยุดแน่ หากเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องคอยรับสายและตอบข้อความจนไม่หวาดไม่ไหว ไม่มีเวลาได้อ่านหนังสือกันพอดี นี่ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เฟิงเฮ่าตัดสินใจปิดโทรศัพท์มือถือไปในที่สุด

เตรียมตัวเริ่มอ่านหนังสือ

ทว่าในใจยังคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง ราวกับเลือดลมในกายกำลังสูบฉีดพลุ่งพล่านไปมา

ฟู่!!