ตอนที่ 91 ขี้โม้

...

"จิ๊บๆๆ จิ๊บๆๆ"

นกสองตัวบนยอดไม้กำลังส่งเสียงคุยจ้อ คุยกันมาพักใหญ่แล้ว

แสงแดดส่องรำไร วันเวลาสงบสุขงดงาม

เฟิงเฮ่านั่งจนก้นชา จึงลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ

จากนั้นพอเห็นเพื่อนร่วมชั้นทางด้านหน้าซ้ายหันมามองกันหมด เขาก็รีบนั่งลงตามเดิมทันที

บิดขี้เกียจบางทีก็รู้สึกเหมือนจะเปิดพุงโชว์

เขาไม่ได้มีกล้ามท้องอะไร แล้วก็ไม่ได้มีพุงกะทิ แค่แบนราบธรรมดาๆ

รู้สึกว่าพวกคนที่มีกล้ามท้องนี่เท่จริงๆ วันๆ ไม่รู้ต้องบิดขี้เกียจโชว์กล้ามท้องไปกี่รอบกัน

ทั้งรับสายโทรศัพท์และส่งวีแชตก็เสียเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมง พอใช้บัฟ 'เวลาหายไปไหน' เร่งความเร็วสี่เท่า ก็เท่ากับได้อ่านหนังสือไปสองชั่วโมง

ปริมาณกำลังพอดี เป็นปกติ

ตอนนี้สมองเริ่มโล่งขึ้นบ้างแล้ว สามารถทำตามรายการต่อไปได้

ไปกินโยเกิร์ตผลไม้ พักผ่อนสักครึ่งชั่วโมง

ความจริงกินโยเกิร์ตผลไม้ก็ไม่น่าจะถึงครึ่งชั่วโมง อาจจะรวมเวลาเดินไปหอสมุดด้วย

เพราะรายการต่อไปคือไปอ่านหนังสือที่หอสมุด

เฟิงเฮ่าพกโยเกิร์ตมาด้วย เป็นรสพีชเหลือง

ตอนนี้เขามีเงิน ใจป้ำ กระเป๋าตุงด้วยเงินก้อนโตกว่าหมื่นหยวน โยเกิร์ตที่กินก็เลยหรูหราขึ้น

เขากินขวดละ 7.5 หยวน

เขาเดินกินไปตามทาง

ในห้องเรียนเงียบเกินไป กินโยเกิร์ตจะส่งเสียงดัง กุกๆ กักๆ

ช่วงนี้เขาเพิ่งเรียนรู้วิธีกินโยเกิร์ตให้คุ้มค่าที่สุด มีคน [คนอ่าน] บอกว่าก่อนเปิดให้เคาะฝาแรงๆ โยเกิร์ตเนื้อข้นที่ติดอยู่บนฝาจะตกลงมา จะได้ไม่เปลือง

เดินจากชั้นบนลงมาชั้นล่าง ก็ดื่มหมดพอดี

ตอนใกล้จะถึงชั้นหนึ่ง ขณะยืนอยู่ที่ปากบันได เฟิงเฮ่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

นึกถึงชิงชิงขึ้นมา

คราวก่อนเขาสะพายกระเป๋านักเรียนพิงผนังบันไดตรงนี้...

ชิงชิงยืนเบียดอยู่ข้างเขา

มุมปากของเฟิงเฮ่ายกขึ้นเล็กน้อย

อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือ ถ่ายรูปปากบันไดตรงนี้ไว้

บันไดเป็นขั้นๆ ผนังสีขาวที่ไม่ได้ขาวนัก แสงด้านนอกสว่างกว่าแสงตรงบันได

บันไดธรรมดาๆ พอเล่นเรื่องแสง มุมมอง และการจัดองค์ประกอบภาพ ถ่ายออกมาแล้วกลับดูพิเศษขึ้นมาอย่างประหลาด

ราวกับเป็นทางออกลึกลับที่มุ่งหน้าไปสู่อีกมิติอันน่าค้นหา

ทอดยาวออกไปไร้สิ้นสุด ทั้งเงียบสงบและรื่นรมย์

เดิมทีเฟิงเฮ่าแค่อยากถ่ายเก็บสถานที่ที่ตนเองกับชิงชิงได้ใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรก

แต่พอถ่ายเสร็จและเห็นรูปภาพ ตัวเขาเองก็ยังตกใจ

ให้ความรู้สึกล้ำค่ามีระดับมาก

นี่น่ะหรือคือฝีมือการถ่ายภาพขั้นต้นเลเวล 2?

รูปภาพดูมีมิติและเนื้อสัมผัสยอดเยี่ยมมาก

การตัดกันของแสงเงา มุมมองที่ต่างไป ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปหมด

ปากบันไดในมหาวิทยาลัยที่เดินผ่านทุกวัน ยกระดับขึ้นมาทันตา

เฟิงเฮ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโพสต์ลงโมเมนต์

โพสต์แค่รูปนี้รูปเดียว

เพราะถ้าชิงชิงเห็น ย่อมต้องรู้แน่นอนว่ารูปที่เขาโพสต์หมายถึงอะไร

...

จากนั้นเขาก็เดินต่อไปยังหอสมุด

ในโทรศัพท์มีข้อความแจ้งเตือนจุดสีแดงขึ้นเต็มไปหมด

เฟิงเฮ่าได้รับข้อความจากคนที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันในเวลาปกติอีกเพียบ ที่จู่ๆ ก็ทักมาบอกว่าเห็นเขาแล้ว

แถมยังมีคำขอเป็นเพื่อนอีกราย บอกว่าเธอคือรั่วรั่ว

เฟิงเฮ่านึกถึงเพื่อนเล่นสมัยเด็กที่มักจะไปหน้าโรงงานด้วยกัน เพื่อดูคุณน้าขายขนมเปี๊ยะที่สวยยิ่งกว่าแดจังกึมนวดแป้ง พ่อแม่ของเธอหย่ากัน แม่พาเธอจากไป แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

เฟิงเฮ่าตอบกลับไปประโยคหนึ่ง "หวงรั่วรั่วเหรอ?"

จึงกดรับเพื่อนในวีแชต

อีกฝ่ายตอบกลับมา "ฉันเปลี่ยนนามสกุลแล้ว ตอนนี้ชื่อเก้ารั่วรั่ว เฮ่าจื่อ นายยังจำฉันได้ไหมเนี่ย ตอนเด็กๆ ฉันไปบ้านนายบ่อยๆ นายเอาไอติมแท่งให้ฉันกิน ตอนนั้นบ้านนายมีตู้แช่แข็งด้วย"

เฟิงเฮ่าเริ่มจำไม่ค่อยได้แล้ว จำได้แค่เรื่องที่ชวนกันไปดูคุณน้าขายขนมเปี๊ยะเท่านั้น

คุยทักทายถามไถ่กันไปสองสามประโยค

อีกฝ่ายก็ส่งรูปมาให้เขา

เด็กสาวคนหนึ่งสวมกระโปรงยีนสั้นกุด เสื้อท่อนบนเป็นเสื้อกล้ามสีดำดีไซน์เก๋ รูปร่างสูงโปร่ง ผมดัดลอนใหญ่ ยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติและสดใส แถมไม่ใช่รูปเซลฟี่แต่เป็นรูปที่คนอื่นถ่ายให้

แต่สำหรับเฟิงเฮ่าที่มีฝีมือการถ่ายภาพขั้นต้นเลเวล 2 เขารู้สึกว่ารูปนี้ยังคงมีร่องรอยของการจัดฉากถ่ายอยู่ แม้จะยิ้มแย้มเปิดเผย ทว่าเมื่อเทียบกับบรรดาผู้หญิงที่เขารู้จักมาก่อนหน้านี้ ก็นับว่าสวยสะดุดตามากแล้ว

เขานึกไม่ถึงเลยว่าเพื่อนเล่นในวัยเด็ก โตขึ้นมาจะกลายเป็นแบบนี้

ในความทรงจำเหมือนจะเป็นเด็กหน้ากลมผูกผมเปียแกละสองข้างนี่นา!

"เฮ่าจื่อ นึกไม่ถึงเลยว่าโตมานายจะหล่อขนาดนี้ ฉันจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ นายทั้งเตี้ยทั้งดำ หน้าหนาวก็ชอบสูดน้ำมูกตลอด น้ำมูกไหลไม่เคยหยุดเลย"

เการั่วรั่วยังแคปรูปตอนที่เขาร้องเพลงส่งมาให้อีก

เฟิงเฮ่า : ...

การรำลึกความหลังไม่ได้ชวนให้แฮปปี้เลย ตามปกติเวลานี้คนที่มีอีคิวสูงควรตอบกลับไปว่า 'เธอก็สวยขึ้นเหมือนกัน' หรือไม่ก็ 'เธอก็สวยมาตลอดอยู่แล้ว...'

ช่างเถอะ ไม่อยากคุยตามมารยาท เฟิงเฮ่าจึงส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มไปตัวหนึ่ง

เพราะชิงชิงส่งข้อความมาหาเขาแล้ว

เป็นรูปภาพที่เขาเพิ่งโพสต์ลงโมเมนต์นั่นเอง

ชิงชิง : บันทึกเก็บไว้เรียบร้อย

เฟิงเฮ่าอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

เขาสาวเท้ายาวเดินไปตามทาง

พอมีใครทักทาย เขาก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

แสงแดดสดใสเจิดจ้า

...

หอสมุดยังคงเงียบสงบและกว้างขวางเหมือนเช่นทุกวัน

ยกเว้นโต๊ะในห้องอ่านหนังสือพิมพ์และวารสารที่เต็มไปด้วยพวกหมาเตรียมสอบ ป.โท

ตลอดทางเฟิงเฮ่าตอบวีแชตไปอีกเพียบ แถมยังรับสายโทรศัพท์ไปอีกสองสามสาย

พอถึงหอสมุดก็ปิดโทรศัพท์มือถือ

รู้สึกขึ้นมาแปลก ๆ ว่า นี่ตัวเองดังแล้วจริง ๆ เหรอ

คนที่เดิมทีแทบไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิดต่างก็ทักทายเข้ามา บางคนก็ถามว่าเขาจะไปเป็นดาราใช่ไหม

บางคนถึงขั้นขอยืมเงิน บอกว่าเขาเป็นเน็ตไอดอลคนดังแล้ว ต้องมีเงินเยอะมากแน่ ๆ

หลังจากรับสายขอยืมเงินสายนั้น เฟิงเฮ่าก็ร่วงลงมาจากฟ้าทันที

ลอยเคลิ้มบ้าบออะไรกัน ไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่ได้เป็นอะไรสักนิด

ยังดีที่เขาไม่ได้ตอบรับการสัมภาษณ์อะไรพวกนั้น ถ้าเกิดตอนสัมภาษณ์อยากจะสร้างภาพให้ดูดี พูดจายกยอตัวเองสารพัด จนเผลอตั้งภาพลักษณ์สูงส่งให้ตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว วันหน้าคงลงจากหลังเสือไม่ได้แน่

เท่ากับสร้างพันธนาการให้ตัวเองชัด ๆ

รู้สึกว่าแม้เขาจะได้ดันเจี้ยนการใช้ชีวิตประจำวันมา แต่หลุมพรางก็ยังเยอะอยู่ดี ไอคิวชักจะเริ่มไม่พอใช้ซะแล้ว

เฟิงเฮ่าเดินไปเลือกหนังสือมาหนึ่งเล่ม แล้วหาที่นั่งประจำริมหน้าต่างเพื่อเริ่มอ่าน

เพราะวันนี้สภาพจิตใจยังค่อนข้างลอยเคลิ้มอยู่ เฟิงเฮ่าจึงอยากให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลงหน่อย เขาเลยหยิบ "อัตชีวประวัติเหลยจวิน" มาเนี่ยนะ???

ยังคงลอยเคลิ้มจริง ๆ นั่นแหละ ตัวเบาจนกระดูกแทบลอย ถึงขั้นกล้าหยิบหนังสือของพระเอกนิยายสายเทพทรูตัวจริงแบบนี้มาอ่าน!

ต่อให้ใช้บัฟเวลาหายไปไหนเร่งความเร็วสี่เท่าแล้ว เขาก็ยังอ่านหนังสือเล่มนี้ไม่จบ

คนที่เทพจริง ๆ นี่มันเก่งกาจมาตั้งแต่เด็กยันโตจริง ๆ

เปิดบริษัทตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบก็ลาออกจากงานราชการที่มั่นคง เข้าทำงานบริษัทแรกก็ไต่เต้าจนเป็นเบอร์หนึ่ง พาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ บรรลุอิสรภาพทางการเงิน จากนั้นก็ลาออก อีกสองสามปีต่อมาก็เริ่มต้นใหม่อีกรอบ เพราะพบว่าตัวเองไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรเลย ในบัตรมีแค่เงินสี่พันล้านอันแสนเย็นเฉียบ แล้วก็เดินหน้าเทพต่อไป

คว้าโอกาสทองได้ทุกครั้ง ชนะได้ทุกรอบ

เมื่อก่อนถ้าเฟิงเฮ่าอ่านหนังสือเล่มนี้ คงมีคำวิจารณ์เพียงสี่คำว่า เชี่ยเอ๊ย โคตรเทพ

หลังจากบวกค่าสติปัญญาเพิ่มมาหนึ่งแต้ม พออ่านหนังสือเล่มนี้อีกครั้ง ก็เกิดความรู้สึกยำเกรงมากยิ่งขึ้น

เพราะค่าสติปัญญา 7 ของเขา ก็น่าจะนับว่าเริ่มเข้าสู่เศษเสี้ยวขอบแถวของพวกคนฉลาดได้แล้ว

อัตชีวประวัติล้วนเป็นความทรงจำหลังประสบความสำเร็จไปแล้วทั้งนั้น พอบันทึกออกมาก็ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่ควรจะเป็น อุปสรรคขวากหนามในอดีตก็กลายเป็นเพียงคำพูดประโยคสั้น ๆ ส่วนใหญ่จะเน้นบรรยายฉากหลังประสบความสำเร็จเสียมากกว่า

แถมพออ่านจบ เขาก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณ ผอ.หยาง มากขึ้นไปอีก

บอสเหลยมีวีรกรรมสุดเทพตั้งมากมาย ก็ยังเป็นแค่หนังสือ "บาง ๆ" เล่มเดียวเท่านั้น ตัวเขาไม่มีผลงานอะไรสักอย่าง มีสิทธิ์อะไรไปรับการสัมภาษณ์กัน

พออ่านจบ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้มากโข

ความหนาแน่นของมวลกระดูกกลับมาแล้ว

ซากศพก็ผ่อนคลายลงแล้ว ไม่ได้แข็งทื่อขนาดนั้นอีกต่อไป

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นข้างหู

[โฮสต์ตั้งใจอ่านหนังสือ มีความเคารพยำเกรงต่อผู้อาวุโส มอบรางวัลสวัสดิการเล็ก ๆ แบบสุ่มจากในหนังสือให้แก่โฮสต์——ทักษะขี้โม้ขั้นเทพ (1 วัน) ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เข้าใกล้ชายข้าวนุ่มไปอีกขั้น ในชีวิตมักจะเจอกับผู้คนที่ไม่คาดคิดมากมาย การฝึกฝนทักษะขี้โม้ขั้นเทพจะทำให้คุณพูดคุยได้อย่างน่าดึงดูดใจ และปั่นหัวคนอื่นจนหาทิศทางไม่เจอ]

เฟิงเฮ่า : ...ทักษะนี้มันค่อนข้างทดสอบศีลธรรมไปหน่อยไหม

เฟิงเฮ่า : ...ผมไม่เคยขี้โม้จริง ๆ นะ

ถ่งจื่อ : ...ประโยคนี้ก็ใช่แล้วล่ะ →_→

...