ตอนที่ 92 ปล่อยเมียผมนะ

...

10:30-11:30 ว่ายน้ำ (การออกกำลังกายกระชับสัดส่วนที่ดีที่สุด เพิ่มความจุปอด ช่วยให้อารมณ์ดี โฮสต์ จงอวดเรือนร่างอย่างไร้ยางอายเถอะ ที่นี่คือหนึ่งในสิบสุดยอดสถานที่หาตั๋วข้าวนุ่ม)

จำเป็นต้องแช่น้ำให้ใจเย็นลงจริง ๆ

ครั้งนี้ เฟิงเฮ่าดันเจอหลินเสี่ยวหย่าอีกแล้ว

เพียงแต่หลินเสี่ยวหย่าไม่ได้สนใจเขา

เขาว่ายของเขา เธอว่ายของเธอ

แม้แต่ทักทายก็ไม่มี

ผู้หญิงคนนี้ประสาทจริง ๆ

ตอนแรกเฟิงเฮ่าไม่ได้สังเกตเห็นเธอ จนกระทั่งตอนว่ายน้ำ พบว่าผู้หญิงลู่ข้าง ๆ ดูเหมือนหุ่นจะค่อนข้างดี เผลอมองไปแวบหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าเป็นหลินเสี่ยวหย่า

เธอสวมหมวกว่ายน้ำสีดำ แว่นตาว่ายน้ำสีดำ ชุดว่ายน้ำวันพีซสีดำ เท่ไม่เบา ดูเหมือนพี่สะใภ้เมียเจ้าพ่อเลย

เธอว่ายน้ำเก่งมากด้วย ไม่เหมือนพวกที่จะตกน้ำแล้วร้องให้คนช่วยสักนิด

ต่อให้ศพคนอื่นแช่น้ำจนอืด เธอก็น่าจะยังว่ายต่อได้อีกสามชั่วโมง

เพราะเรื่องราวสารพัดก่อนหน้านี้ เฟิงเฮ่าจึงอยู่ให้ห่างจากหลินเสี่ยวหย่าไว้ดีกว่า

ยังดีที่เธอเองก็เย็นชามาก ไม่ทักเขาสักคำ รอยยิ้มก็ไม่แจกสักนิด ทำเอาเฟิงเฮ่าถอนหายใจอย่างโล่งอก

เฟิงเฮ่าตั้งหน้าตั้งตาว่ายน้ำอย่างจริงจัง รู้สึกปลอดโปร่งสะใจสุด ๆ

ชดเชยปริมาณการออกกำลังกายที่ไม่ได้วิ่งเมื่อเช้าไปได้พอดี

ตอนออกกำลังกาย แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่สมองกลับปลอดโปร่งขึ้นมาก

เหมือนคนทั้งร่างได้รับการยกระดับ สบายตัวจริง ๆ

อีกทั้งเพราะค่าสถานะสมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้น การออกกำลังกายจึงไม่เหนื่อยยากขนาดนั้น ผ่อนคลายสบายมือ ทำน้อยแต่ได้ผลมาก

พอเฟิงเฮ่าว่ายไปได้ครึ่งทาง หลินเสี่ยวหย่าก็หายไปแล้ว เขายิ่งผ่อนคลายขึ้นไปอีก

ใช้บัฟ "เวลาหายไปไหน" อีกครั้ง แล้วว่ายน้ำต่อไป

การว่ายน้ำช่วยกระชับรูปร่าง และยังทำให้คนเรามีความมั่นใจมากขึ้นด้วย

ได้เวลาพอสมควร เฟิงเฮ่าก็ไปอาบน้ำ ห้องอาบน้ำของสระว่ายน้ำดีกว่าที่หอพักตั้งเยอะ อย่างน้อยก็มีฝักบัว ที่หอพักบริการตัวเองล้วน ๆ น้ำร้อนก็ต้องไปตักเอง (พี่เซียวตัก)

อาบเสร็จ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด ยังคงเป็นเสื้อยืดขาวกับกางเกงวอร์มเรียบง่าย เฟิงเฮ่ารู้สึกว่าพักนี้ตนอาจจะเริ่มออกกำลังกาย เสื้อผ้าชักจะไม่ค่อยพอใส่แล้ว ต้องไปซื้อตุนเพิ่มเสียหน่อย

ตอนที่เขาสะพายกระเป๋าเดินออกมา ก็เห็นหลินเสี่ยวหย่าใส่กระโปรงยาวสีขาวตัวสวย แขนเสื้อแต่งระบาย คอเสื้อเป็นแบบปาดตรงแนวขวาง แต่ของเธอดันปาดพอดีตรงหน้าอก... เข้ารูปช่วงเอว ชายกระโปรงทรงหางปลา เน้นสัดส่วนช่วงเอวและสะโพกได้อย่างชัดเจน

สีขาวล้วน ไม่มีลวดลายตกแต่งใด ๆ ดูจากริมขอบกระโปรงยังมีเศษด้ายอยู่บ้าง อาจจะไม่ใช่ของแพงอะไรเป็นพิเศษ แต่ขับเน้นรูปร่างได้ดีเยี่ยมจริง ๆ

เธอเอียงคอ ยืนเป่าผมด้วยไดร์เป่าผมอยู่ตรงนั้น ผมของเธอยาวมาก

เฟิงเฮ่าเหลือบมองแวบหนึ่ง ขอทางอย่างสุภาพ แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หลินเสี่ยวหย่าไม่ได้ทักทายเขา ไม่ได้ยิ้มให้หรืออะไรทั้งนั้น แต่ความรู้สึกมันยังแปลก ๆ อยู่ดี

เธอออกไปตั้งนานแล้ว อาบน้ำตั้งครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ? พอดิบพอดีกับที่เขาก้าวออกมา ได้เห็นเธอเป่าผม? แถมยังประจวบเหมาะใส่กระโปรงหางปลาตรงสเปกเขามาเป่าผมอีกเนี่ยนะ?

เป็นไปตามคาด พริบตาที่เฟิงเฮ่าวิ่งพ้นประตูสระว่ายน้ำ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ:

[ยินดีด้วย โฮสต์ตีใจหญิงโสดระดับบรอนซ์หลินเสี่ยวหย่าเริ่มเห็นผล ค่าความรู้สึกดีถึง 70 ขอให้โฮสต์เพียรต่อไป พยายามให้ยิ่งขึ้นไป พุ่งสู่ยอดเขาให้ได้!]

เฟิงเฮ่า: ...เจ๊หย่า ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ!!!

ฟ้าดินเป็นพยาน ตลอดทั้งกระบวนการเขาไม่ได้พูดกับเธอสักคำเดียวจริง ๆ

ผู้หญิงคนนี้มีร่างกายแบบไหนกันเนี่ย คราวก่อนเสนอตัวเข้ามากอดเขา ค่าความรู้สึกดี 60 คราวนี้ไม่ได้พูดสักคำ ค่าความรู้สึกดีปาไป 70 แล้ว!!

เฟิงเฮ่าคิดในใจ หรือว่าคราวหน้าพาชิงชิงมาว่ายน้ำด้วยกันดีกว่า

เอิ่ม นึกถึงชิงชิงใส่ชุดว่ายน้ำขึ้นมา... จมูกชักจะชื้น ๆ แฮะ ช่างเถอะ ๆ คราวหน้าแล้วกัน ไว้คราวหลัง ตอนนี้ยังไม่ได้

...

เฟิงเฮ่าออกจากสระว่ายน้ำแล้วมุ่งตรงไปยังบ้านของอาจารย์หลิวทันที

วันนี้ต้องไปเปลี่ยนยาให้เสี่ยวอวี่

คราวก่อนทักษะการทำแผลเปลี่ยนยาและการพยาบาลของเขาได้รับการยอมรับจากหมอต่ง แพทย์ประจำห้องพยาบาล จึงบอกให้คราวหน้าเขาช่วยเปลี่ยนยาที่บ้านได้เลย

เดิมทีเฟิงเฮ่าตั้งใจจะไปกินข้าวเย็นกับชิงชิง แต่ปรากฏว่าตอนเย็นศาสตราจารย์หลูชวนไปกินข้าว ศาสตราจารย์หลูไม่ได้พักอยู่ในมหาวิทยาลัย ต้องออกไปนอกโรงเรียนด้วย เขาจึงบอกชิงชิงไว้ล่วงหน้า

พอลองคิดดูแบบนี้แล้ว ก็ยุ่งไม่เบาเลยแฮะ

ก่อนมีความรักรู้สึกว่าตัวเองว่างจะตายไป ทุกวันมีเวลาเหลือเฟือ

พอมีความรักแล้ว กลับรู้สึกว่าเวลาไม่พอใช้ซะงั้น

มหัศจรรย์จริง

เฟิงเฮ่ามาถึงหน้าประตูใหญ่ของหอพักอาจารย์ ตรงป้อมยาม

ลุงหวังกำลังหยอกนกอยู่พอดี

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าป้อมยามแขวนกรงนกไว้สามกรง

ในกรงนกทางซ้ายมีนกสีเหลืองอมเขียวสดใสอยู่ตัวหนึ่ง กรงตรงกลางเป็นนกหัวขาวตัวดำ ส่วนกรงทางขวาเป็นนกน้อยสีขาวล้วน ดูสวยงามทั้งนั้น

เฟิงเฮ่าหยุดยืนดูนกด้วยกันครู่หนึ่ง

ลุงหวังบอกว่า "ตัวซ้ายชื่อเสี่ยวซ่ง ตัวกลางชื่อเสี่ยวเซี่ยง ตัวขวาชื่อเสี่ยวไป๋"

เจ้าสามตัวนี้กินเก่งกันทั้งนั้น เสี่ยวซ่งชอบกินใบผักสด เสี่ยวเซี่ยงชอบกินเนื้อ ส่วนเสี่ยวไป๋ชอบกินแอปเปิล

ลุงถือมีดปอกแอปเปิลป้อนเสี่ยวไป๋

เฟิงเฮ่าช่วยส่งให้ มองดูนกน้อยเสี่ยวไป๋กำลังจิกกินแอปเปิลอย่างเอร็ดอร่อยจริง ๆ

"ลุงครับ ชีวิตลุงนี่ชิลเกินไปแล้ว"

"ก็แหงสิ ฉันบอกแกให้นะ ต่อให้เป็นพวกมหาเศรษฐีร้อยล้านก็ยังไม่สบายเท่าฉันเลย ตัวคนเดียวรับเงินบำนาญบวกกับเงินเดือนฝ่ายสนับสนุนของมหาวิทยาลัย ใช้ยังไงก็ไม่หมด เงินเยอะ งานน้อย ใกล้บ้าน ออกมาทำงานก็ไม่ต้องฟังยายแก่บ่น พอกลับไปก็มีข้าวร้อน ๆ ให้กิน อยากเดินเล่นนกก็เล่นนก อยากงีบหลับก็งีบหลับ สบายอุราจะตายไป"

เฟิงเฮ่าอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ลุง

เขารับรู้ได้เลยว่าวิชาขี้โม้ของลุงเนี่ย อย่างน้อยก็ระดับเลเวล 2 เข้าไปแล้ว

หลังจากเล่นนกกับลุงอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของ NPC สองคนที่บังเอิญมาพบกัน เฟิงเฮ่าก็ตรงไปยังบ้านของอาจารย์หลิว

อาจารย์หลิวกำลังทำกับข้าวอยู่แล้ว พอได้กลิ่นดูเหมือนวันนี้จะมีซี่โครงหมูตุ๋น ซุปซี่โครงหมูข้าวโพดหอมมาก

แล้วยังมีหมูตุ๋นซีอิ๊วด้วย

เอ็นน่องลายวัวงั้นเหรอ? เพราะเอ็นน่องลายวัวถูกหั่นเป็นแผ่นวางไว้บนโต๊ะแล้ว ข้าง ๆ ยังมีน้ำจิ้มโรยด้วยพริกขี้หนู ได้กลิ่นหอมโชยมาแล้ว

อาจารย์หลิวสวมผ้ากันเปื้อน วันนี้เธอแต่งตัวตามสบายมาก ด้านในผ้ากันเปื้อนเป็นแค่ชุดนอนธรรมดางั้นเหรอ? เป็นชุดแขนยาวกางเกงขายาวที่ดูเรียบร้อยมาก คล้าย ๆ กับของผอ.หยางอยู่เหมือนกัน

เฟิงเฮ่าเดินเข้ามา

อาจารย์หลิวเห็นถุงว่ายน้ำที่เขาถืออยู่ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไปว่ายน้ำมาอีกแล้วเหรอ พ่อหนุ่มมีวินัยดีจังนะ"

เฟิงเฮ่านึกถึงคราวก่อนที่อาจารย์ช่วยซักกางเกงว่ายน้ำให้ก็รู้สึกเขินอายนิดหน่อย

เขาพยักหน้ารับ "ครับผม"

"เธอไปเล่นกับเสี่ยวอวี่ก่อนนะ เดี๋ยวกับข้าวก็เสร็จแล้ว"

เฟิงเฮ่าสวมรองเท้าแตะคู่เดิมคราวก่อน เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มคุ้นเคยกับบ้านของอาจารย์หลิวขึ้นมาบ้างแล้ว

วันนี้เสี่ยวอวี่นั่งอยู่บนรถเข็นในห้องนั่งเล่น ดูอาการดีขึ้นมากแล้ว

เฟิงเฮ่าเห็นว่าห้องนั่งเล่นค่อนข้างแคบไปสักหน่อย จึงช่วยดันโต๊ะเก้าอี้ไปชิดทางหน้าต่าง

ยังดีที่เรี่ยวแรงของเขาเพิ่มขึ้น โต๊ะตัวนี้หนักทีเดียว ด้านบนไม้จริงยังวางแผ่นหินอ่อนทับไว้อีก หนักเป็นบ้าเลย

อาจารย์หลิวยกกับข้าวออกมาพอดี เห็นเฟิงเฮ่ากำลังช่วยยกโต๊ะเก้าอี้ก็รู้สึกขอบคุณมาก

เพราะเดิมทีเธอก็อยากจะเลื่อนโต๊ะเก้าอี้ให้ชิดริมเข้าไปอีกหน่อยอยู่แล้ว รถเข็นของเสี่ยวอวี่จะได้เคลื่อนย้ายสะดวก ไม่ชนไปชนมา

แต่ที่บ้านไม่มีผู้ชายสักคน ตัวเธอเองดันก็ดันไม่ไหว และไม่ค่อยสะดวกใจจะไปเรียกอาจารย์ผู้ชายคนอื่นมาช่วยด้วย

ในฐานะคนที่หย่าร้างแล้ว หลิวชุนลี่เองยังรู้สึกกระอักกระอ่วนและไม่ชินอยู่บ้าง

เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่หย่า เรียกเพื่อนร่วมงานมาช่วยก็เรียกได้เลย แต่ตอนนี้ถ้าจะเรียกเพื่อนร่วมงานชายมาที่บ้าน มันก็รู้สึกแปลก ๆ

เฟิงเฮ่าเป็นนักศึกษาของตัวเอง อายุน้อยกว่าเธออย่างน้อยสิบปี หลิวชุนลี่จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

ไม่นึกเลยว่าเฟิงเฮ่าจะมีแรงเยอะขนาดนี้

แถมยังละเอียดรอบคอบขนาดนี้ด้วย

จากนั้นตอนกินข้าว เธอก็พบว่าปริมาณการกินของเฟิงเฮ่านั้นจุมากจริง ๆ

ยังดีที่เธอทำไว้เยอะ เอ็นน่องลายวัวก็ต้มเตรียมไว้ล่วงหน้า น่องวัวชิ้นใหญ่ห้าชั่ง ต้มเสร็จแล้วอาจจะเหลือสักสองชั่ง นำมาหั่นเป็นแผ่น

เฟิงเฮ่ากินคนเดียวหมดไปจานใหญ่

หลังจากผ่านการเผาผลาญพลังงานอย่างมหาศาลเมื่อช่วงเช้า ทั้งร่างกายและจิตใจต่างก็หมดแรง จึงต้องการการบำรุงอย่างยิ่ง

เฟิงเฮ่ากินอย่างเอร็ดอร่อย เสี่ยวอวี่ก็กินได้ดี หลิวชุนลี่เห็นเสี่ยวอวี่กินได้เยอะ เธอก็กินอย่างมีความสุขเช่นกัน

ฝีมือทำอาหารของอาจารย์หลิวยอดเยี่ยมเหลือเกิน เฟิงเฮ่าถามด้วยความสงสัยว่า "อาจารย์ครับ ทำไมอาจารย์ทำกับข้าวเร็วจัง คราวก่อนกับข้าวเยอะขนาดนั้น ดูเหมือนครึ่งชั่วโมงก็ทำเสร็จแล้ว"

หลิวชุนลี่หัวเราะพลางเอ่ย "จะเร็วขนาดนั้นได้ยังไงกันคะ อย่างหมูตุ๋นน้ำแดงเนี่ยฉันต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปเลือกเนื้อหมูบ้านอย่างดีที่ตลาด พอกลับมาก็ล้างทำความสะอาด ขูดหนังให้เกลี้ยง แล้วเคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อตั้งแต่เช้า เอ็นน่องวัวก็เหมือนกัน เอ็นน่องวัวต้องรีบไปซื้อแต่เช้า สายไปก็ซื้อไม่ทันแล้ว ชิ้นของวันนี้ฉันนัดแนะกับพ่อค้าไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พอได้มาก็ต้มอยู่ทั้งเช้า จากนั้นค่อยเอาออกมาผึ่งให้เย็นถึงจะหั่นเป็นแผ่นได้ ตอนผึ่งต้องเอาของหนัก ๆ ทับไว้ด้วย เนื้อจะได้แน่นขึ้น หั่นแล้วอร่อยกว่าเดิม แต่ถ้าเป็นผักใบเขียวต้องล้างสด ๆ ผัดเดี๋ยวนั้นถึงจะอร่อยค่ะ"

พอกินข้าวเสร็จ อาจารย์ก็ไม่ยอมให้เฟิงเฮ่าช่วยเก็บกวาด บอกให้เขาไปเล่นในห้องกับเสี่ยวอวี่ หลังกินข้าวพักสักหน่อยก็จะได้เปลี่ยนยาให้เสี่ยวอวี่ ที่จริงแผลก็แทบจะหายดีแล้ว แต่หลัก ๆ คือกังวลว่าอากาศร้อนเกินไปแล้วปากแผลจะอักเสบ หรือไม่ก็ปริแตกจากการขยับตัวแรง ๆ ปกติแล้วก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

หลิวชุนลี่ต้องปัดกวาดเก็บกวาด จึงปิดประตูห้องนอนไว้เสียเลย

เฟิงเฮ่าอยู่เป็นเพื่อนเล่นเกมและกินผลไม้กับเสี่ยวอวี่

เล่นเกมวังเจ่อที่ค้างไว้เมื่อเช้าต่อ เสี่ยวอวี่ได้เล่นเกมกับพี่เฮ่าอย่างเปิดเผยก็ดีใจมาก ตอนที่ยังไม่เจ็บตัว เวลาเล่นเกมของเขาถูกคุมเข้มงวดมาก แม่แทบไม่ยอมให้เล่น เว้นแต่จะทำตัวดีมาก ๆ จนได้เป็นรางวัลอะไรทำนองนั้น

ทั้งสองคนเล่นกันอย่างสนุกสนานและอินสุด ๆ คราวนี้เสี่ยวอวี่กลับเล่นโหดจัด แบกเฟิงเฮ่าจนบิน เสี่ยวอวี่ดีใจเป็นพิเศษ การที่ตัวเองเทพมันสะใจกว่าเห็นคนอื่นเทพตั้งเยอะ

เด็กประถมยังคงไร้เทียมทานจริง ๆ

เล่นจบไปหนึ่งตา เฟิงเฮ่าก็บอกให้เสี่ยวอวี่นอนคว่ำเพื่อเปลี่ยนยาให้

ทว่าเปลี่ยนไปได้เพียงครึ่งเดียว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังมาจากข้างนอก

เสี่ยวอวี่ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย นั่นเป็นเสียงของพ่อ

เขาดีใจจนเผลอจะลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่กลับได้ยินเสียงข้างนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ

"หลิวชุนลี่ เธอหมายความว่ายังไง ฉันก็อธิบายไปแล้วไงว่าวันนั้นฉันติดธุระไม่ว่าง ตอนนี้ฉันก็มารับเสี่ยวอวี่แล้วนี่ไง เธอมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันรับเขาไป เธอก็เป็นแค่อาจารย์มหาวิทยาลัย มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกฉันทั้งวัน ที่ฉันนอกใจจนต้องหย่าก็เพราะถูกเธอบีบคั้นทั้งนั้นแหละ ทำหน้าเชิดอยู่เหนือคนอื่นทั้งวัน เอะอะก็บอกว่าฉันกินเหล้าทำลายสุขภาพ แม่งเอ๊ย ฉันไม่รู้หรือไงว่ากินเหล้ามันทำลายสุขภาพ?..."

"ฉันหน้าด้านงั้นเหรอ?... เธอน่ะไม่เคยเปลี่ยนเลย ตอนไม่มีเงินก็ไม่แต่งตัว พอมีเงินก็ยังไม่แต่งตัว จืดชืดไร้รสชาติ ควงออกงานก็ขายหน้า ฉันถึงต้องพาเสี่ยวเล่อออกไปพบปะสังสรรค์แทนไง เธอเอาแต่พูดว่าฉันกินเหล้าทำลายสุขภาพ แต่เสี่ยวเล่อคอยดื่มเป็นเพื่อนฉัน ช่วยรับเหล้าแทนฉัน ผู้หญิงอย่างเธอ ต่อให้มีความรู้อยู่บ้าง ก็ไม่มีใครเอาหรอก ฉันอธิบายไปแล้ว วันนั้นติดธุระ วันนี้ฉันจะมารับเสี่ยวอวี่ไป"

"..."

"หลิวชุนลี่ เธออย่ามาหาเรื่องไร้เหตุผล เสี่ยวเล่อทั้งเด็กกว่าทั้งรู้ความกว่าเธอ เขายังไม่ถือสาอะไรเลย ยอมให้ฉันมารับเสี่ยวอวี่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาห้าม! เรื่องที่ถูกต้องที่สุดที่ฉันเคยทำ ก็คือการหย่ากับเธอนี่แหละ อยู่กับเธอมันโคตรเหนื่อยเลย..."

ในห้อง เฟิงเฮ่ารู้สึกกระอักกระอ่วนจนหนังศีรษะชาดิก

เสี่ยวอวี่นอนคว่ำอยู่บนเตียง ซุกหน้าลงกับผ้าห่มแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบ ๆ

ประตูถูกผลักเปิดออก

สกิลโม้แหลกของเฟิงเฮ่าเข้าสิงทันที เขาหมุนตัว หันกลับไปมองชายร่างสูงอารมณ์เกรี้ยวกราดกับหญิงสาวที่หน้าแดงก่ำและขอบตารื้นไปด้วยน้ำตา

เขาเดินก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือไปโอบเอวนุ่มนิ่มของอาจารย์ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ชุนลี่ คุณจะไม่แนะนำผมหน่อยเหรอครับ"

เฉินต้าฟ้ายืนอึ้งมองเด็กหนุ่มที่ดูละอ่อนสุด ๆ กะดูแล้วคงแก่กว่าลูกชายเขาแค่ไม่กี่ปี อยู่ในห้องของอดีตภรรยาเขา แถมตอนนี้ยังเดินออกมาโอบเอวอดีตภรรยาเขาอีก ซ้ำยังยื่นมือที่สวมนาฬิกาโรเล็กซ์ออกมาจะจับมือกับเขา พร้อมกับเอ่ยว่า "สวัสดีครับพี่อดีตสามี ขอบคุณที่คุณหย่ากับอาจารย์หลิวนะครับ ผมแอบรักเธอมาสี่ปีแล้ว ขอบคุณที่ช่วยเติมเต็มความปรารถนาของผมครับ"

เฉินต้าฟ้ายื่นมือออกไป

พอจับมือแล้วถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม่งเอ๊ย เขามันบ้าไปแล้ว เชี่ยเอ๊ย ไอ้เปี๊ยกนี่เป็นใครวะเนี่ย!!!

มึงปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะโว้ย!! ปล่อยมือที่โอบเอวเมียกู... ไม่ใช่ ปล่อยมือกู เจ็บ เจ็บ เจ็บโว้ย!!!