ตอนที่ 100 ไปดูที่ถนนชุนสุ่ยกัน! เฉินตงห่ายเดือดดาล!

ในหัวของเฉินตงห่ายพลันปรากฏภาพเงาร่างหนึ่งขึ้นมา

ที่โรงพยาบาล

เด็กหนุ่มคนนั้นจับปลาขึ้นมาโชว์ให้ทุกคนดูอย่างเปิดเผยผ่าเผย

ยุคสมัยนี้ แม้นโยบายจะเปิดกว้างให้ทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ได้แล้ว แต่มีกี่คนกันที่ต้องพลาดโอกาสหาเงินไปเพียงเพราะอายที่จะอ้าปากพูด?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายอกสามศอก!

แต่เซี่ยเจา... เขากลับกล้า!

เขาจับปลาเอง ขายปลาเอง ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บขนาดนั้น เขาก็ยังลากเกวียนไม้สองล้อก้าวเดินทีละก้าวจากหมู่บ้านสือสุ่ยมาถึงตัวอำเภอ ซ้ำยังตะโกนร้องเร่ขายอย่างเต็มเสียง

กระตือรือร้น ใจกว้าง และรู้จักเข้าสังคม

นี่ต่างหากถึงจะเป็นแววคนทำการค้าที่แท้จริง

แล้วพอย้อนกลับมาดูลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง!

แค่บอกให้ไปขายกระเป๋าใบเดียวยังทำอิดออดไม่เต็มใจ!

สีหน้าของเฉินตงห่ายมืดครึ้มลงสนิทในที่สุด เขาจ้องเขม็งไปที่เฉินฉี่หมิงแล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "แกจะไปหรือไม่ไป?!"

หัวใจของเฉินฉี่หมิงเต้นระรัวตุ้มๆ ต่อมๆ

เขาลอบสังเกตสีหน้าของเฉินตงห่ายซ้ำๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ อีกฝ่ายถึงได้โมโหขนาดนี้

เพียงแต่เวลานี้เขารู้ดีว่าไม่อาจหาเหาใส่หัวได้ จึงได้แต่กัดฟันหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปทางด้านนอกห้างสรรพสินค้า

ที่นี่นับเป็นศูนย์กลางการค้าแห่งใหม่ของอำเภอหูตง

ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ จึงมีลูกค้าอยู่ไม่น้อย

เฉินฉี่หมิงรู้สึกแสบร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า กระเป๋าในมือราวกับลวกมือจนร้อนระอุ เสียงจุกติดอยู่ที่ลำคอ ตะโกนไม่ออกเลยแม้แต่น้อย!

เขาเป็นถึงลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเชียวนะ!

ในอนาคตโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายก็ต้องตกเป็นของเขาทั้งหมด!

แค่กระเป๋าผู้หญิงรุ่นหนึ่ง ถึงกับต้องให้เขาออกมาร้องเร่ขายเองเนี่ยนะ?

ที่สำคัญที่สุดคือ ตรงนี้อยู่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหนึ่งหูตงด้วย!

ถ้าเกิดเจอเพื่อนร่วมชั้นเข้า หน้าตาของเขาจะเอาไปไว้ที่ไหนกัน?!

ความคิดมากมายผุดขึ้นมาไม่หยุด เฉินฉี่หมิงแทบอยากจะหันหลังเดินกลับไปทันที แต่เฉินตงห่ายก็พาเลขาหลิวเดินตรงมาทางนี้แล้ว สายตาคมกริบกำลังจับจ้องมองเขาอยู่

แบบนี้เขาไม่ทำก็ต้องทำแล้ว

"แค่กๆ!"

ในที่สุดเลขาหลิวก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

เขาจึงฝืนใจรีบออกหน้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ "นายน้อยเพิ่งทำเป็นครั้งแรก ยังไม่คุ้นเคยครับ เดี๋ยวผมสอนให้เอง!"

เลขาหลิวพูดพลางก้าวขึ้นมาสองสามก้าว หยิบเอากระเป๋าผู้หญิงมาจากมือของเฉินฉี่หมิง จากนั้นก็กระแอมไอเคลียร์ลำคอ ปั้นรอยยิ้ม แล้วตะโกนบอกฝูงชนที่เดินผ่านไปมาด้านนอก "เข้ามาดูเข้ามาชมกันก่อนครับ! กระเป๋าผู้หญิง! กระเป๋าสะพายผู้หญิงรุ่นใหม่ล่าสุดจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายของพวกเรา! แบบสวยทันสมัย! ราคาแค่ยี่สิบแปดหยวนเท่านั้นครับ!"

หลายคนถูกเสียงนี้ดึงดูดให้หันมามอง

เวลานี้เลขาหลิวมั่นใจในตัวเองมาก

เขาติดตามเฉินตงห่ายบุกเบิกเหนือล่องใต้ นับว่าไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างสุด

เขาย่อมรู้ซึ้งดีว่า ในยุคสมัยนี้หากคิดจะทำการค้า แค่ทิ้งเรื่องรักศักดิ์ศรีหน้าตาไป ผลลัพธ์ที่ได้ก็มักจะเกินคาดเสมอ

การตะโกนเรียกลูกค้าประโยคนี้ จะขายได้หรือไม่ยังไม่รู้ แต่รับรองว่าต้องดึงดูดเด็กสาวๆ ให้เข้ามามุงดูได้ไม่น้อยแน่นอน!

ทว่า...

พอสิ้นเสียงตะโกนเรียกลูกค้า ผู้คนกลับมีเพียงสองสามคนที่หันมามองอย่างสงสัยเป็นพักๆ

แต่กลับไม่มีใครเดินเข้ามาดูเลย

ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว

เลขาหลิวถึงกับอึ้งไป

เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา จึงถือกระเป๋าเดินก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว แล้วเปล่งเสียงตะโกนให้ดังขึ้นกว่าเดิม "กระเป๋าผู้หญิงครับ! กระเป๋าผู้หญิงรุ่นใหม่ล่าสุดจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายของพวกเรา! ทุกคนรีบเข้ามาดูกันเร็วครับ!"

"ยี่สิบแปดหยวน! ทั้งถูกทั้งสวย!"

เลขาหลิวตะโกนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขวางเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบผ่านข้างกายเขาไป

"แม่หนู ดูกระเป๋าหน่อยไหมครับ? ใบละยี่สิบแปดหยวน เหมาะกับเธอมากเลยนะ!"

เพียงแต่

พอเขากล่าวจบ เด็กสาวที่ถูกขวางทางไว้ก็ชักสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาทันควัน

"คุณนี่ทำไมชอบมาขวางทางคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้เนี่ย?"

เด็กสาวพูดอย่างโมโห "กระเป๋าอะไรกันตั้งยี่สิบแปดหยวน? ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย! ฉันเพิ่มเงินอีกแค่สิบหยวนก็ซื้อกระเป๋าของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วได้แล้ว!"

พูดจบ เธอก็ผลักเลขาหลิวออกไปข้างๆ ทันที

"อย่ามาขวางทาง! ฉันยังต้องรีบไปแย่งซื้อกระเป๋าอีกนะ! ไปช้าเดี๋ยวก็แย่งไม่ทันกันพอดี!"

ว่าแล้วก็รีบวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังถนนชุนสุ่ยทันที

เลขาหลิว "????"

เขาตกตะลึงจนตาค้าง

ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนถูกฟ้าผ่าเข้ากลางแสกหน้า เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะได้สติกลับมา!

อะไรนะ?

แย่งซื้อกระเป๋า?

ไปที่ไหนกัน?

ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วเนี่ยนะ?

"ประธานเฉินครับ?"

เลขาหลิวหันหน้าไปมองเฉินตงห่ายด้วยความเหม่อลอย

ถึงขั้นแสดงท่าทางทำตัวไม่ถูกออกมาเป็นครั้งแรก

"เกิดอะไรขึ้น?!"

เฉินตงห่ายสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้ามืดครึ้ม ถึงขั้นกระชากกระเป๋าสตรีมาจากมือของเลขาหลิว ตวาดเสียงดัง "เมื่อกี้หล่อนพูดว่าอะไรนะ?"

หัวใจของเลขาหลิวเต้นรัวกระหน่ำ

แต่เขากลับไม่กล้าพูดสิ่งที่เพิ่งได้ยินออกไป

ทว่า

ถึงเขาไม่พูด ก็มีคนอื่นพูดอยู่ดี

บนท้องถนน ผู้คนที่เดิมทีสัญจรไปมาขวักไขว่ ราวกับถูกบางสิ่งดึงดูดเข้ากะทันหัน ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังสุดถนนอย่างรวดเร็ว

จากนั้นไม่นาน ชายสวมชุดจงซานสีดำคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางยกมือปาดเหงื่อบนศีรษะด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ในที่สุดก็ซื้อได้แล้ว!"

เขาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น สองแขนกอดกระเป๋าสะพายสตรีใบหนึ่งไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่า

และชายวัยกลางคนผู้นี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเลขาฯ หรือไม่ก็ฝ่ายพัสดุของคุณนายข้าราชการสักคน

เขาประคองกระเป๋าสตรีไว้อย่างทะนุถนอม เดินสวนกระแสผู้คนกลับมา มีคนตะโกนถามเสียงดัง "ใบละเท่าไหร่กัน? จำกัดจำนวนซื้อไหม? ตอนนี้ไปยังมีเหลืออยู่หรือเปล่า?"

"มีๆๆ! ใบละสามสิบแปดหยวน! ถูกแสนถูกจริงๆ! แต่ถึงจะไม่จำกัดการซื้อ ทว่าเถ้าแก่บอกว่ากระเป๋าล็อตนี้เพิ่งผลิตออกมาได้แค่ร้อยใบ อยากได้ต้องรีบไปซื้อให้ไว! ไม่อย่างนั้นต้องรอล็อตหน้าแล้ว!"

เอาล่ะสิ

คำพูดนี้เปรียบเสมือนหยดน้ำที่ตกลงไปในกระทะน้ำมันเดือด

ฝูงชนพลันฮือฮาแตกตื่นขึ้นมาทันที!

คุณพระช่วย!

ยังมีของอยู่อีก!

มีตั้งหนึ่งร้อยใบเชียวนะ!

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ แค่สามสิบแปดหยวนเท่านั้นเอง!

จากหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนลดฮวบลงมาเหลือแค่สามสิบแปดหยวน นี่มันราคาเทกระจาดลดแหลกชัดๆ!

ดังนั้น ฝูงชนที่ตอนแรกยังเดินทอดน่องไม่รีบร้อน จึงเหมือนถูกไฟลนก้น ต่างพากันใส่เกียร์หมาวิ่งกรูออกไปแทบจะในทันที!

ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ระงม เฉินตงห่ายในที่สุดก็ฟังจนเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุ!

ที่แท้เป็นร้านตัดเสื้อบนถนนชุนสุ่ยงั้นหรือ?

ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว!

เขารู้จัก!

เมื่อก่อนตอนที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายของเขาผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปออกมา เขาเลือกที่จะนำเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปวางขายที่ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นฝั่งตรงข้าม

ด้วยเหตุนี้จึงช่วยดึงดูดผู้คนเข้าร้านของหวังชิวสุ่ยอย่างล้นหลาม และสร้างรายได้ให้หล่อนไม่น้อย

ต่อมาสองสามีภรรยาฉีเกินโซ่วกับจางสุ่ยเซียนก็เคยมาหาเขา อยากได้เสื้อผ้าสำเร็จรูปจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายไปวางขายที่ร้านของตัวเองบ้าง

ทว่าเขากลับปฏิเสธไป

ร้านตัดเสื้อที่พูดให้ดูดีก็คือร้านเก่าแก่ แต่แท้จริงแล้วตะวันชิงพลบ ใกล้จะเจ๊งเต็มที!

เขาไม่มีทางเอาไปแขวนไว้ที่นั่นให้เสียชื่อโรงงานของตัวเองหรอก!

แล้วร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วพรรค์นี้ สองผัวเมียแก่หง่อมใกล้ลงโลงเนี่ยนะ ผลิตกระเป๋าสตรีออกมาได้?

แถมยังแย่งลูกค้าเขาไปอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้อีกงั้นหรือ?!

ใบหน้าของเฉินตงห่ายซีดเผือดจนน่ากลัว โทสะพลุ่งพล่านเดือดดาล

เขาหันขวับไปมองเฉินฉี่หมิง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่มีสีหน้าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

นั่นแสดงว่า เจ้าตัวรู้อยู่แล้ว!

ส่วนช่วงนี้เขาเองมัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องนำสินค้าขึ้นวางขายในห้างสรรพสินค้าที่เมืองเอกของมณฑล จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องธุรกิจกระเป๋าสตรีของเฉินฉี่หมิงมากนัก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วทำกระเป๋าสตรีออกมาขาย!

ดี ดีจริงๆ!

ไอ้เศษสวะไม่ได้เรื่อง!

"กลับไปค่อยคิดบัญชีกับแก!"

เขาถลึงตาใส่เฉินฉี่หมิง ก่อนจะหันหลังกลับแล้วสั่งเลขาหลิว "ไปดูที่ถนนชุนสุ่ยซิ!"