ตอนที่ 99 ฉันจะมาแต่งกับเธอ

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ มองดูไหล่ที่สั่นเทิ้มและเสียงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้นของจางเฉี่ยวเอ๋อร์ เขายืนนิ่งฟังอยู่ตั้งนานสองนาน ถึงค่อยนั่งยองๆ ลงไป แล้วเอ่ยออกมาทื่อๆ ประโยคหนึ่ง "เธออย่าร้องไห้เลยนะ"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ชะงักไป

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้า ครั้นเห็นว่าเป็นเซี่ยเฉิง จึงรีบยกหลังมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ

"พี่เซี่ย พี่มาได้ยังไงคะ"

เธอรีบลุกขึ้นยืนพลางมองเซี่ยเฉิง "ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ ฉันแค่มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตรงนี้!"

เซี่ยเฉิง "..."

เธอโกหกไม่เนียนยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"พี่วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกแม่ เรื่องนี้ถ้าเราสองคนไม่ตกลงก็ถือว่าไม่นับ พี่ไม่ต้องลำบากใจหรอกค่ะ"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา

เธอขยำชายเสื้อไปมา พูดไปน้ำตาก็เริ่มรื้นออกมาอีก

"ฉัน... ฉันจะไม่ตามตื๊อพี่หรอกค่ะ"

เธอสะอื้นไห้ มองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำตา "ฉันรู้ว่าฉันไม่คู่ควรกับพี่"

เปลือกตาของเซี่ยเฉิงกระตุกวูบ

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึงฉันต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเธอ!"

เซี่ยเฉิงรีบอธิบาย

เขาเกาหัว อึกอักอยู่นานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

"ฉันไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่มีความรู้ ไม่รู้วิธีหาเงินอะไรกับเขาหรอก ก็แค่อาศัยใบบุญน้องรองตามหลังเขาไปวันๆ ถึงพอเก็บเงินได้บ้าง ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดี ถึงได้กลัวว่าถ้าเธอมาอยู่กับฉันแล้วจะต้องทนลำบาก กลัวจะกลายเป็นตัวถ่วงเธอ"

เซี่ยเฉิงมองจางเฉี่ยวเอ๋อร์ ใบหน้าคล้ำแดงก่ำ พูดอย่างร้อนรนและจริงจังยิ่งนัก

ชายหนุ่มที่ซื่อสัตย์จริงใจที่สุด ไม่มีคำหวานลื่นหู สิ่งที่เขามี มีเพียงหัวใจที่บริสุทธิ์และจริงใจดวงหนึ่งเท่านั้น

"แต่ว่า พอลองคิดดูแล้ว ฉันก็ยังตัดใจไม่ลงอยู่ดี"

หน้าของเซี่ยเฉิงค่อยๆ แดงก่ำจนถึงใบหู เขารู้สึกเขินอายจนไม่กล้าสบตาจางเฉี่ยวเอ๋อร์

"ถ้าเธอไม่รังเกียจฉัน พวกเรามาอยู่ด้วยกันได้ไหม"

เซี่ยเฉิงก้าวข้ามความกลัวออกมาอย่างกล้าหาญ เขาจ้องมองจางเฉี่ยวเอ๋อร์ แววตาลุกโชนและเปี่ยมด้วยความจริงใจจนชวนให้ลุ่มหลงไปกับดวงตาคู่นั้น

"ฉันรับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องลำบากใจเด็ดขาด! ต่อให้ต้องตกระกำลำบาก ฉันก็จะเป็นคนรับไว้ก่อนเอง! งานอะไรฉันก็ทำได้หมด!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์นิ่งอึ้งไป

คราบน้ำตายังเกาะอยู่บนพวงแก้ม เธอมองเซี่ยเฉิงอย่างเหม่อลอย ยังจับต้นชนปลายคำพูดเมื่อครู่ของเขาไม่ทัน

"เป็น... เป็นอะไรไปหรือ"

เซี่ยเฉิงเห็นเธอไม่พูดไม่จา หัวใจก็พลันหล่นวูบขึ้นมาทันที "น้องเฉี่ยว เธอไม่เต็มใจใช่ไหม"

แววตาของเขาหม่นแสงลงเล็กน้อย

ก็นั่นสินะ

ตัวเขาที่เป็นแบบนี้...

"ฉันเต็มใจค่ะ!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ได้สติ รีบตอบรับแทบจะในทันทีด้วยความร้อนรน

แม้จะเขินอาย แต่เธอยิ่งอยากอยู่ร่วมกับเซี่ยเฉิงมากกว่า

"ฉันเต็มใจใช้ชีวิตคู่กับพี่ค่ะ! พี่เซี่ย! ฉัน... ฉันอยากสร้างครอบครัวมั่นคงกับพี่จริงๆ นะคะ!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์รวบรวมความกล้า ดวงตาเป็นประกายสุกใสขณะมองเขา "ฉันเองก็ไม่กลัวลำบากเหมือนกัน ฉันทำกับข้าวเป็น เย็บปักถักร้อยได้ แม่ยังชมว่าฉันมือคล่อง ฉัน... ฉันดูแลพี่ได้ค่ะ!"

หัวใจของเซี่ยเฉิงเต้นรัวระทึก

เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป จึงยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ

ร้อนผ่าว และเจ็บอยู่นิดๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมองจางเฉี่ยวเอ๋อร์อีกครั้ง

ผมเปียคู่สีดำขลับ เสื้อนวมสั้น กางเกงขายาวสีดำ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส

หัวทื่อๆ ดั่งท่อนไม้มานานกว่ายี่สิบปีของเขา ในที่สุดก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาสักครา

เซี่ยเฉิงสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า ท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างของจางเฉี่ยวเอ๋อร์ เขารีบสวมกอดเธอไว้ครู่หนึ่ง

"รอฉันมาสู่ขอนะ!"

เขาเอ่ยเสียงเบา "ฉันจะมาแต่งงานกับเธอ"

"ค่ะ"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ขานรับเสียงเบาราวเสียงยุง พวงแก้มแดงระเรื่อ ทว่าในใจกลับอ่อนยวบละมุนละไมไปหมด

ห้างสรรพสินค้า

เฉินตงห่ายก้าวเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ก็เห็นเฉินฉี่หมิงกำลังวิ่งวุ่นหน้าวุ่นหลังอยู่ทันที

เขาไม่ได้พูดอะไร รั้งเลขาหลิวไว้ แล้วยืนมองดูเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง

ทีแรกก็รู้สึกพอใจอยู่

แต่ทว่ายิ่งดูกลับยิ่งทะแม่งๆ คิ้วจึงขมวดมุ่นเป็นปมแน่น

สถานการณ์นี้ไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด

ไม่ไกลออกไป

เฉินฉี่หมิงกำลัง "ช่วยงาน" อยู่จริงๆ

เขาไปหาเก้าอี้มาจากไหนไม่รู้ เอนกายนอนเอกเขนกอย่างผึ่งผาย ในมือกัดแอปเปิลพลางขมวดคิ้วอารมณ์เสีย

"ฉันบอกไปแล้วไงว่าเสื้อผ้าพวกนี้อย่าเพิ่งขาย! ตอนนี้ให้เน้นขายกระเป๋าของฉันก่อน! แกหูหนวกหรือไง"

เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ชี้หน้าด่าพนักงานเคาน์เตอร์ของตัวเอง "ไอ้พวกไม่มีสมอง รู้ไหมว่าใครเป็นเจ้านายแก แม่งเอ๊ย พอกูได้คุมโรงงานเมื่อไหร่ คนแรกที่กูจะไล่ออกก็คือมึงนี่แหละ!"

ปากของเฉินฉี่หมิงหยาบคายมาก

ตอนเด็กๆ อยู่ในหมู่บ้าน ได้ยินได้ฟังจนซึมซับมาหมด คำหยาบคายภาษาชาวบ้านสารพัดล้วนเรียนรู้มาจนครบ

ตามปกติเวลาอยู่บ้าน เขายังเกรงว่าเฉินตงห่ายกับจ้าวหลานจือจะได้ยิน จึงอดทนอดกลั้นไว้เสมอ

คราวนี้สบายล่ะ

อย่างไรเสียพ่อแม่ก็ไม่อยู่ พอเผลอตัวทนไม่ไหว สันดานเสียทั้งตัวก็เลยโผล่ออกมาหมด

เด็กสาวพนักงานเคาน์เตอร์น้ำตาหยดแหมะๆ ลงมาไม่หยุด

เธอสะอึกสะอื้น ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา ทว่าเฉินฉี่หมิงก็ยังไม่ยอมเลิกลา ก่นด่าเธอไม่หยุดปาก

"ทำตัวน่าเกลียดอะไรแบบนี้?!"

ในที่สุดเฉินตงห่ายก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไป ขึงตาจ้องเฉินฉี่หมิงอย่างดุดัน

เฉินฉี่หมิงสะดุ้งโหยง รีบลุกพรวดขึ้นมาจนแอปเปิลร่วงลงไปบนพื้น

"แกรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน! แกทำเอาหน้าฉันเสียหมดแล้ว!"

สีหน้าของเฉินตงห่ายดำทะมึน

ทว่าเขากลับไม่ได้สั่งให้เฉินฉี่หมิงขอโทษเด็กสาว

เฉินฉี่หมิงยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่แอบเหลือบมองเลขาหลิวไม่หยุด

คนคนนี้นี่!

ทำไมไม่ส่งสัญญาณบอกกันล่วงหน้าสักคำ?!

เฉินตงห่ายเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเด็กสาว แล้วตวาดเสียงต่ำ "หยุดร้องได้แล้ว! มันเรื่องอะไรกันแน่? มาร้องห่มร้องไห้ดูน่าเกลียดแบบนี้ คิดว่าลูกค้าจะมองโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายของเรายังไง?!"

เด็กสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้

แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่เฉินฉี่หมิงเพิ่งมาถึงวันนี้ก็สั่งให้เธอเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดลงจากตู้โชว์ แล้วเอากระเป๋าผู้หญิงมาวางแทนจนเต็มตู้

เด็กสาวเป็นเพียงแค่พนักงานเคาน์เตอร์

เธอจะมีอำนาจตัดสินใจใหญ่โตขนาดนั้นได้อย่างไร?

พอลักลั่นลังเลอยู่ จึงถูกเฉินฉี่หมิงตะคอกด่าเข้าชุดใหญ่ เธอทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจไม่ไหว ถึงได้ร้องไห้ออกมา

"มีปัญหาอะไร ค่อยมาบอกฉันทีหลังก็ได้! มีอะไรให้ต้องร้องไห้กัน?"

เฉินตงห่ายดุเสียงเข้ม "เช็ดน้ำตาออกซะ! ยิ้มเข้าไว้! แล้วเอากระเป๋าผู้หญิงพวกนั้นขึ้นไปวางให้หมด!"

ในเมื่อเฉินตงห่ายสั่งเช่นนี้ เด็กสาวก็จำต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ จัดแจงปลดเสื้อผ้าทั้งหมดลงมายัดเก็บไว้ในตู้ แล้ววางกระเป๋าผู้หญิงเรียงรายขึ้นไปจนเต็ม

เฉินฉี่หมิงเห็นว่าเฉินตงห่ายเข้าข้างตนเอง ก็พลอยโล่งอกไปเปลาะใหญ่

"พ่อครับ!"

เฉินฉี่หมิงรีบพูดเอาตัวรอดทันที "เพราะเธอไม่ยอมฟังคำสั่งผมต่างหาก ผมถึงได้โมโห ผมไม่ได้หาเรื่องด่าเธอสุ่มสี่สุ่มห้านะครับ!"

พูดจบเขาก็ตวัดสายตาเคียดแค้นจ้องใส่เธออีกรอบ "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ยอมเชื่อฟังผม วันนี้ก็คงไม่ถึงกับขายกระเป๋าไม่ได้สักใบหรอก!"

เฉินตงห่ายหันขวับไปมองเฉินฉี่หมิง แววตาลึกล้ำและซับซ้อนยากจะคาดเดา

"หุบปาก!"

เขาตวาดลั่น ก่อนจะหยิบกระเป๋าผู้หญิงใบหนึ่งยัดใส่มืออีกฝ่าย "ออกไปยืนข้างนอก แล้วขายกระเป๋าใบนี้ให้ได้!"

เฉินฉี่หมิงเบิกตากว้างทันที

"หา?"

อะไรนะ?

ให้ไปเร่ขายของเนี่ยนะ?

ให้เขาไปเนี่ยนะ?

เขา... เขาเป็นถึงนายน้อยของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเลยนะ!

สีหน้าของเฉินตงห่ายพลันมืดมนน่ากลัวถึงขีดสุด

นึกถึงสมัยก่อน ตอนที่เขาเพิ่งเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัว ความลำบากแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเผชิญ?

เพื่อที่จะขายเสื้อผ้าให้ได้สักตัว เขาต้องไปยืนตะโกนร้องเร่ขายอยู่หน้าหอพักครอบครัวพนักงาน ทั้งปั้นหน้ายิ้มทั้งตีหน้าเศร้า ก็เพื่อหวังจะหาเงินเล็กๆ น้อยๆ มาจุนเจือครอบครัว

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ไอ้เด็กคนนี้ เพิ่งจะเสวยสุขได้กี่วันกันเชียว?

ถึงขนาดไม่อยากออกไปเร่ขายกระเป๋าแค่ใบเดียวงั้นรึ?!