ตอนที่ 98 จุดชนวนกระแสยอดขายถล่มทลาย!

"สวัสดีครับทุกคน! ผมกลับมาแล้ว"

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว

เขายืนอยู่หลังตู้กระจก กวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง "วันนี้ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วของเรามีกระเป๋าแบบใหม่ออกวางขาย ขอเชิญทุกท่านชมได้เลยครับ"

เมื่อเซี่ยเจาพูดจบ ก็ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าสตรีที่ห่อด้วยกระดาษไขสีเหลืองออกมาจากใต้เคาน์เตอร์

เขาวางมันลงบนเคาน์เตอร์ ค่อย ๆ ฉีกกระดาษไขออกทีละน้อย เผยให้เห็นกระเป๋าสะพายข้างสตรีลายดอกไม้เล็ก ๆ ด้านใน

"นี่คือกระเป๋าสตรีงานทำมือแท้ ๆ ด้านในมีซับในแข็งช่วยดันทรงให้กระเป๋าอยู่ทรงสวย ไม่ว่าจะแขวนไว้หรือวางบนโต๊ะก็ตั้งตรงได้เสมอ จุของได้เยอะ ใส่ได้ทั้งหนังสือ กระเป๋าสตางค์ กุญแจ..."

เซี่ยเจาเป็นพ่อค้าที่เจนจัดอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาถึงกับสวมถุงมือ ยืนตัวตรง พูดจาฉะฉานลื่นไหล เปี่ยมด้วยความมั่นใจและมาดที่โดดเด่น

ทั้งที่แต่งตัวธรรมดา ทว่ากลับชวนให้ผู้คนรู้สึกไปเองว่าเขาดูประณีตและสูงส่งยิ่งนัก

กระเป๋าที่เขาถืออยู่ในมือพลันดูหรูหรามีระดับขึ้นมาทันตา จนทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะจับจ้องตาเป็นมัน

"ด้านในนี้มีป้ายตราสินค้าของกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วเราอยู่ ขอเชิญทุกท่านดูได้ครับ"

เซี่ยเจายิ้มพลางเปิดด้านในกระเป๋าออก เผยให้เห็นป้ายตราสินค้าเฉพาะตัวของกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่ว แสดงให้ทุกคนตรงหน้าได้เห็น

"กระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วของพวกเรา รับประกันซ่อมให้หนึ่งปี นี่คือความมั่นใจในคุณภาพของเรา และเป็นการขอบคุณสำหรับความรักที่ลูกค้าทุกท่านมีให้ครับ"

พอเซี่ยเจาพูดจบ ก็มีคนทนไม่ไหวรีบเอ่ยถามราคาทันที

"ใบละเท่าไหร่ล่ะ? ร้อยกว่าหยวนแพงเกินไป คนธรรมดาอย่างพวกเราต่อให้ชอบแค่ไหนก็ซื้อไม่ไหวหรอกนะ!"

"นั่นน่ะสิ! เฮ้อ ลูกสาวฉันชอบมากจริง ๆ รบเร้าจะเอาทุกวัน แต่นี่เกือบจะสองร้อยหยวนแล้ว ฉันกับเมียไม่ต้องกินไม่ใช้อีกนานแค่ไหนถึงจะซื้อได้? แพงเกินไปแล้ว!"

"ใช่แล้ว! ลดให้หน่อยสิ! กระเป๋าใบนี้ดูแล้วก็ไม่มีขนกระต่ายนี่ น่าจะถูกลงหน่อยได้ใช่ไหม? สหายหนุ่ม เห็นใจพี่น้องประชาชนตาดำ ๆ อย่างพวกเราบ้างเถอะ!"

ฝูงชนส่งเสียงเอ็ดอึงเซ็งแซ่

ผู้คนที่มายืนมุงดูก็ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ถึงขั้นมีบางคนพอได้ยินว่าร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วเริ่มขายกระเป๋าอีกครั้ง ก็หันหลังวิ่งแจ้นกลับบ้านทันที

วิ่งไปทำไมน่ะหรือ?

ไปเอาเงินน่ะสิ!

ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วไม่ให้ติดเงินเชื่อเด็ดขาด!

เซี่ยเจายกมือขึ้นแล้วกดลงเบา ๆ ฝูงชนพลันเงียบเสียงลงในพริบตา

"กระเป๋ารุ่นนี้ทำขึ้นเพื่อสมนาคุณชาวอำเภอหูตงทุกคนที่ให้การสนับสนุนกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วของเรา ดังนั้น ราคาของมันไม่ต้องจ่ายหนึ่งร้อยแปดสิบแปด และไม่ต้องจ่ายแปดสิบแปด..."

เซี่ยเจาลากเสียงยาว

ทุกคนเบิกตากว้าง หัวใจพลันเต้นระทึกขึ้นมาทันควัน

ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยเจาก็พลันดังขึ้นอย่างหนักแน่น!

"กระเป๋าหนึ่งใบ จ่ายเพียงสามสิบแปดหยวน! ก็สามารถพากระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วกลับบ้านได้เลยครับ!"

ซี้ด!

แม่เจ้า!

สามสิบแปด!

จ่ายแค่สามสิบแปดเท่านั้น!

ชาวบ้านต่างตื่นเต้นจนแทบคลั่ง แต่ละคนแทบอยากจะควักเงินออกมาซื้อเดี๋ยวนั้นสักใบ!

ต้องรู้ก่อนนะว่า เมื่อก่อนน่ะขายตั้งหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนเชียวนะ!

ตอนนี้จ่ายแค่สามสิบแปดหยวน พวกเขาก็สามารถซื้อกระเป๋าสตรีของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วได้แล้วหนึ่งใบ!

นั่นมันกระเป๋าที่แม้แต่พวกคุณนายข้าราชการยังแย่งซื้อไม่ได้เลยนะ!

ดังนั้น ในตอนนั้นจึงมีคนควักเงินออกมาทันที พร้อมกับยื่นแขนส่งไปข้างหน้าให้เซี่ยเจาสุดเอื้อม

"ให้ฉัน! ฉันเอาใบหนึ่ง! ฉันซื้อคนแรกนะ!"

เซี่ยเจายิ้มพลางยื่นมือไปรับเงิน แล้วส่งมอบกระเป๋าให้อย่างเป็นทางการ

"ขอแสดงความยินดีที่คุณได้เป็นเจ้าของกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วของเรานะครับ ขอให้มีความสุขทุกวัน ร่ำรวยเงินทอง สุขภาพแข็งแรงและครอบครัวอบอุ่นสมบูรณ์พูนสุขครับ"

เมื่อต้องเผชิญกับกลยุทธ์การขายอันแพรวพราวจากยุคหลัง ชาวบ้านในยุคทศวรรษแปดสิบต่างถูกปั่นหัวจนเคลิ้มตามอย่างสิ้นเชิง

สามสิบแปดหยวนถูกไหม?

นั่นก็แค่ถูกเมื่อเทียบกับหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนเท่านั้น

กระเป๋าสตรีที่เฉินฉี่หมิงวางขายในห้างสรรพสินค้าใบละยี่สิบแปดหยวน ยังถูกผู้คนบ่นอุบอิบกันอยู่นานสองนาน ถึงขั้นมีคนแอบก่นด่าลับหลังไม่น้อย

แต่ภายใต้การชักจูงด้วยวาทศิลป์อันแยบยลของเซี่ยเจา การได้ซื้อกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วสักใบกลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและหน้าตาทางสังคม

ประหนึ่งว่าสามารถมีเรื่องคุยเดียวกับพวกคุณนายข้าราชการผู้สูงส่ง และสถานะของตัวเองก็พลอยดูสูงส่งขึ้นมาได้อย่างประหลาด

สามสิบแปดหยวนแพงไหม?

ไม่แพงเลย!

นั่นมันกระเป๋าสตรีที่แม้แต่คุณนายข้าราชการยังต้องเข้าแถวรอซื้อเชียวนะ!

ด้วยเหตุนี้

ภายในถนนชุนสุ่ยจึงบังเกิดกระแสการขายที่ร้อนแรงอย่างยิ่ง คึกคักมีชีวิตชีวาจนถึงขีดสุด

ในเวลานี้

เรือนหลัง

จางเฉี่ยวเอ๋อร์นั่งเหม่อลอยอยู่บนธรณีประตูหลัง สายตาจับจ้องตรอกซอยที่ว่างเปล่า ภายในหัวเต็มไปด้วยคำพูดของเซี่ยเฉิงเมื่อครู่นี้

ไม่คู่ควร

เธอไม่คู่ควรกับเขา

ในใจราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบคั้นอย่างรุนแรง ทั้งแน่นอึดอัดทั้งเจ็บปวด ขอบตาของเธอพลันแดงก่ำ น้ำตาแห่งความน้อยใจรินไหลออกมาจนไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้

จางเฉี่ยวเอ๋อร์เติบโตมาจนป่านนี้ มักจะได้รับการปกป้องดูแลจากพ่อแม่อย่างดีมาโดยตลอด

เธอไม่เคยชอบผู้ชายคนอื่นเลย

มีเพียงเซี่ยเฉิงคนเดียวเท่านั้น

เธอไม่ได้เปรียบเทียบเลือกใคร ไม่ใช่เพราะเซี่ยเจาแต่งงานมีเมียแล้ว เธอถึงค่อยมาชอบเซี่ยเฉิง

หากแต่เป็นความชอบที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกเห็นเลยต่างหาก

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ยังจำได้ถึงตอนที่ตัวเองเจอเซี่ยเฉิงเป็นครั้งแรก

ตอนนั้นเซี่ยเจากำลังคุยเรื่องธุรกิจกับพ่อแม่ของเธออยู่ในบ้าน พูดถึงเรื่องพวกกระเป๋าสตรีอะไรทำนองนั้น

เธอรู้สึกเบื่อ เลยถือสะดึงปักผ้าออกมานั่งปักดอกไม้อยู่บนเก้าอี้ข้างนอกคนเดียว

เซี่ยเฉิงก็มาถึงในตอนนั้นเอง

เขาจูงลามาหยุดอยู่หน้าร้าน ด้วยความกลัวว่าลาจะทำพื้นสกปรก จึงเอ่ยถามเธอว่าควรผูกลาไว้ตรงไหน

เธอชี้ไปทางตรอกด้านหลัง

เซี่ยเฉิงจูงลาไปผูกไว้เรียบร้อย พอกลับมาเห็นเซี่ยเจายังไม่ออกมา เขาก็หยิบไม้กวาดมาเริ่มทำความสะอาดอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

เขากวาดได้ละเอียดมากจริง ๆ

ไม่ปล่อยให้มีเศษดินโคลนหลงเหลือแม้แต่น้อย

ตอนที่เขากวาดมาถึงข้างกายเธอ พอกวาดไปทีหนึ่งก็มีฝุ่นละอองฟุ้งกระจายขึ้นมา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวางไม้กวาดลง แล้วไปตักน้ำมาอ่างหนึ่ง พรมน้ำลงบนพื้นให้เปียกชื้น จากนั้นจึงค่อยกวาดต่อ

คล้ายกับว่าตั้งแต่วินาทีนั้น จางเฉี่ยวเอ๋อร์ก็ตกหลุมรักเขาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ใบหน้าคมคายได้รูปของชายหนุ่ม คางที่แลดูแน่วแน่มั่นคง และสีหน้าอันแสนจริงจัง

เธอคิดในใจ

ถ้าหากได้แต่งงานสร้างครอบครัวกับเขาจริง ๆ เขาจะต้องรักและถนอมเมียมากแน่ ๆ

ต่อมาในภายหลัง

เธอจึงแอบใส่ใจเป็นพิเศษ และตั้งใจถามเซี่ยเจาว่าเขาแต่งงานหรือยัง

พอได้รู้ว่าเซี่ยเฉิงยังคงโสดอยู่ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเธอดีใจและยินดีปานใด!

นับจากนั้นเป็นต้นมา ทั้งวันทั้งคืนเธอเอาแต่พูดถึงเซี่ยเฉิงต่อหน้าพ่อกับแม่ ความในใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นจึงเปิดเผยจนจางสุ่ยเซียนมองออกทะลุปรุโปร่ง

วันนั้นพอได้ยินแม่ของเธอพูดกับเซี่ยเจาเรื่องของเธอกับเซี่ยเฉิง จางเฉี่ยวเอ๋อร์ก็ดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน

เธอแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า เซี่ยเฉิงเองก็มีใจชอบเธออยู่บ้างเหมือนกันหรือเปล่า?

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเฝ้ารอคอยทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งในที่สุดก็รอมาถึงวันนี้

เธอได้พบกับเถียนซิ่วเฟินแล้ว

อีกฝ่ายเอ็นดูชอบพอเธอมาก

ทั้งจับมือเธอด้วยความดีอกดีใจ ทั้งเล่าเรื่องราวของเซี่ยเฉิงให้ฟังจนหมด น้ำตาไหลรินพรั่งพรู พลางบอกกับเธอว่าเซี่ยเฉิงต้องทนลำบากเพื่อครอบครัวนี้มามากเหลือเกิน

หากเธอสามารถแต่งงานสร้างครอบครัวกับเขาได้ อีกฝ่ายจะไม่ยอมให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด และจะรักใคร่เอ็นดูเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ

จางเฉี่ยวเอ๋อร์รู้สึกปวดใจและสงสารเขาเหลือเกิน

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเซี่ยเฉิงเคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากถึงเพียงนั้น

เธออุตส่าห์ดั้นด้นตามมาหา อดรนทนไม่ไหวอยากจะบอกกับเซี่ยเฉิงว่า เธอเต็มใจจะอยู่เคียงข้างเขา และเต็มใจจะใช้ชีวิตร่วมกับเขา

ทว่า

ทว่า...

น้ำตาหยดแหมะ ๆ ร่วงหล่นลงมา

ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหยุดได้ สุดท้ายเธอทำได้เพียงซุกศีรษะลงกับหัวเข่า ส่งเสียงสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาเบา ๆ

เซี่ยเฉิงยืนเก้ ๆ กัง ๆ ทำอะไรไม่ถูกอยู่อย่างนั้น